независна релевантна култура

независна релевантна култура

Го прашав Chat GPT да напише песна во стилот на Ник Кејв, и еве што испродуцира. Што мислиш? Марк, Крајстчрч, Нов Зеланд Одговор: Драг Марк, Откако беше лансиран во ноември минатата година, многу луѓе -повеќето - зујат со некој тип на алгоритмичкa стравопочит, ми праќаат песни ,,во стилот на Ник Кејв” што се направени во ChatGPT. Имаше дузина од нив. Не мора да нагласам посебно, не го чувствувам истиот ентузијазам околу оваа технологија. Јас разбирам дека ChatGPT е во неговото рано детство, но можеби тоа е хоророт кој се појавува со ВИ - дека секогаш ќе биде во нејзиното рано детство, затоа што секогаш ќе има уште пат да изоди понатаму, и насоката е секогаш напред, секогаш побрзо. Никогаш не може да се собере назад, или да се успори, како што се движи во утописка иднина, можеби, или кон нашата тотална деструкција. Кој би можел воопшто да каже кое ќе стигне попрво? Судејќи од оваа песна “во стилот на Ник Кејв”, пак, не изгледа добро, Марк. Апокалипсата сигурно доаѓа. Оваа песна е без врска. Што е ChatGPT во овој случај, е репликација како травестија. ChatGPT можеби е способен да напише говор или есеј, или проповед или посмртница но не може да креира вистинска песна. Би можел, можеби со време да креира песна, која е на површината, неразлучива од оригиналот, но секогаш ќе биде репликација, некој тип на бурлеска. Песните се раѓаат од страдање, со што мислам: тие се предицирани од комплексната, интерна човечка борба на креација и, па, колку што знам јас, алгоритмите не чувствуваат. Информациите не страдаат. ChatGPT нема внатрешно битие, не било никаде, не истрпило ништо, немало одважност да посегне над своите ограничувања и оттука нема капацитет за споделено трансцендентно искуство, бидејќи нема ограничувања од кои може да се трансцендира. . Меланхоличната улога на ChatGPT е дека тој е предодреден да имитира и никогаш не може да има автентично човечко искуство, без разлика колку човечкото искуство со текот на времето може да стане обезвреднувано и незначително. Она што една одлична песна ја прави одлична не е нејзината голема сличност со препознатливо дело. Да се напише добра песна не е мимикрија, репликација или пастиш, туку е токму е спротивното. Тоа е чин на само-убивање што уништува сѐ што некој се трудел да произведе во минатото. Токму тие опасни заминувања кои го запираат срцето го катапултираат уметникот надвор од границите на она што тој или таа го препознава како своето знаено јас. Тоа е дел од автентичната творечка борба што ѝ претходи на инвенцијата на уникатен стих со вистинска вредност; тоа е конфронтацијата без здив со нечија ранливост, нечија опасна, маленкост, наспроти чувството на ненадејно шокантно откритие; Искупувачкиот уметнички чин е што го разбранува срцето на слушателот, каде што слушателот во внатрешното функционирање на песната ја препознава сопствената крв, сопствената борба, сопственото страдање. Тоа е она што ние скромните луѓе можеме да го понудиме, што вештачката интелигенција може само да го имитира, трансцендентното патување на уметникот што засекогаш се бори со неговите или нејзините сопствени недостатоци. Ова е местото каде што се наоѓа човечкиот гениј, длабоко вграден во, но сепак надминувајќи ги тие ограничувања. Можеби звучи како да го доживувам ова помалку премногу лично, но јас сум писател на песни кој е ангажиран, токму во овој момент, сум во процес на пишување песни. Тоа е работа со крв и храброст, тука на мојата работна маса, што бара од мене да иницирам нова и свежа идеја. Ја бара од мене мојата човечност. Што е таа нова идеја не знам, но е таму некаде, и таа ме бара мене. Со тек на време, ќе се најдеме. Марк, ти благодарам на песната, но со целата љубов и почит на светот, оваа песна е срање, гротескно исмејување на она што значи да бидеш човек, и, па, не ми се допаѓа многу - иако, чекај!, препрочитувајќи ја, има во нејзе стих кој ми зборува - ,,Го имам оганот на пеколот во моите очи” ( ‘I’ve got the fire of hell in my eyes’ ). - кажува песната “во стилот на Ник Кејв”, и тоа е некако точно. Го имам оганот на пеколот во моите очи - и тоа е ChatGPT. Со љубов, Ник "

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Но тоа не значи дека продуктите ќе ги носиме во раце или во ташните. Тоа значи дека е време и можност да се подновиме со хип платнени торби. Обично првата асоцијација се пензионери, но тоа воопшто не е така последниве години. Напротив, во онлајн продавници каде млади дечки (тинејџери и во 20тите) продаваат маички, капчиња, шорцеви, често и персонализирани, платнените торби се во миксот на производи. Тие не ги користат (само) за пазарење јаболка, туку како унисекс варијанта за чанта (ха!)…. Можат да се најдат и на Еtsy, а едноставното пребарување ќе отвори цел универзум на платнени (ликра, плетени, кожни итн.) торби, со најразлични димензии, најразлични дизајни и патерни. И тоа веќе од 500на ден!

Филмот „John Lennon: The Last Interview“ ќе има премиера на Канскиот филмски фестивал Режисерот Steven Soderbergh откри дека користел генеративна вештачка интелигенција при изработката на својот нов документарен филм за John Lennon, насловен John Lennon: The Last Interview, во соработка со Meta. Филмот, кој ќе биде прикажан на овогодинешниот Cannes Film Festival, се фокусира на последното интервју што Ленон го дал пред смртта. Интервјуто било снимено додека тој и Yoko Ono го промовирале албумот Double Fantasy од 1980 година. Бидејќи интервјуто постои само како аудио запис, Содерберг и неговиот тим користеле архивски фотографии и снимки за да изградат визуелен наратив. Сепак, околу десет проценти од филмот содржат AI-генерирани видеа, создадени за апстрактните и филозофски делови од разговорот. „Имавме проблем како визуелно да ги претставиме моментите кога Џон и Јоко зборуваат за идеи, чувства и апстрактни состојби“, изјавил Содерберг за Deadline. Според него, AI не бил употребен за да „измами“ публика или да создаде лажна реалност, туку како алатка слична на CGI или визуелни ефекти. Режисерот вели дека иницијативата за соработка со Meta дошла преку продуцентот Michael Sugar, кој предложил да ги тестираат новите алатки за генерирање видео што компанијата ги развива. Meta, пак, сакала филмаџија што ќе ги „стрес-тестира“ овие технологии во реален проект. „Тие ни ја обезбедија технологијата за да го довршиме филмот“, вели Содерберг, додавајќи дека буџетските ограничувања исто така влијаеле врз одлуката. Во разговор со синот на Ленон и Оно, Sean Ono Lennon, режисерот прашал како неговиот татко би реагирал на ваквата технологија. „Тој рече дека Џон сигурно би сакал да си поигра со неа“, раскажува Содерберг. „The Beatles секогаш биле фасцинирани од нова технологија.“ Филмот доаѓа во период кога употребата на генеративна вештачка интелигенција во филмската индустрија останува контроверзна тема. Дел од критичарите стравуваат дека AI ќе ги замени уметниците и креативните работници, додека други гледаат потенцијал за нови форми на визуелно раскажување. Содерберг инсистира дека неговата употреба на AI е транспарентна и експериментална, а не обид за реконструкција на „лажна вистина“. Наместо дигитален дух на Ленон, филмот, според неговите зборови, се обидува да создаде визуелен простор за идеи што никогаш не биле снимени со камера. Во последните години, сè повеќе продукции експериментираат со AI технологии. Меѓу нив е и претстојната драма As Deep As The Grave, во која покојниот Val Kilmer ќе биде прикажан со помош на вештачка интелигенција, со одобрение од неговото семејство.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура