Ружди беше навикнат на настани како оној во Чаутаука. Тој имаше направено безброј читања, панели и предавања, дури и се сладеше со нив. Неговиот партнер на сцената, Хенри Рис, не баш. За да ги смири нервите, Рис зема длабок здив и се загледа во толпата. Беше смирувачки, сите тие пријателски лица во очекување. Потоа се слушна врева - брзи чекори, задишано брефтање, напрегање. Рис се сврте кон бучавата, кон Ружди. Маж облечен во црно, беше вдаден, целосно преку писателот. Отпрвин, Рис рече: „Мислев дека тоа е мајтап, некоја имитација на напад во навистина лош вкус, нешто како шамарот на Вил Смит“. Потоа здогледа крв на вратот на Ружди, крв течеше на позадината со знаците на Чаутаука. „Тогаш стана јасно дека таму има нож, но на почетокот се чинеше како само да го удира со тупаници. Во една секунда се вкочанив. Потоа се вдадов по типот. Инстинктивно претрчав и го соборив одзади и го држев за нозете“. Матар го прободел Ружди десетина пати. Сега тој се сврте кон Рис и го прободе и него, отворајќи му рана над окото. Лекар кој појадуваше со Ружди тоа утро седеше на коридор, во вториот ред. Тој стана од своето место, се стрча по скалите и се упати кон турканицата. Подоцна, лекарот, кој ме замоли да не го користам неговото име, рече дека е сигурен дека Рис, со соборувањето на Матар, помогнал да се спаси животот на писателот. Државен војник од Њујорк, му стави на Матар лисици и го изведе од сцената. Ружди беше на грб, сè уште свесен, крвареше од убодни рани на десната страна на вратот и лицето, левата рака и стомакот веднаш под ребрата. Сега, еден пожарникар беше покрај Ружди, заедно со четворица лекари - анестезиолог, радиолог, интернист и акушер. Двајца од лекарите ги држеа нозете на Ружди нагоре за да го вратат протокот на крв во телото. Пожарникарот ја држеше едната рака на десната страна од вратот на Ружди за да го спречи крварењето, а другата рака во близина на окото. Пожарникарот му рекол на Ружди: „Не трепкај со окото, се обидуваме да го запреме крварењето. Чувајте го затворено.” Ружди реагираше. "О.К. Се согласувам“, рече тој. "Разбирам." Левата рака на Ружди тешко крвареше. Со помош на ножици, еден од лекарите му го отсекол ракавот од јакната и се обидел да ја затвори раната со чисто марамче. За неколку секунди, марамчето беше заситено, крвта прскаше „како свет пекол“, се сеќава докторот. Некој му подаде еден куп хартиени крпи. „Ги стискав марамчињата колку што можев посилно“. „Што се случува со мојата лева рака? - изјави Ружди. „Толку многу боли!“ Во близина на неговиот лев колк се ширеше локва крв. Пристигна амбулантата од прва помош., болничарот го закачи Ружди за инфузија и го спуштија на носилка. Тие го изведоа од амфитеатарот и го качија на хеликоптер, кој го префрли на трауматологија, на второ ниво, Хамот, дел од Медицинскиот центар на Универзитетот во Питсбург, во Ири, Пенсилванија. Ружди патувал сам до Чаутаука. Назад во Њујорк, неговата сопруга Рејчел Елиза Грифитс добила повик околу пладне кој и́ соопштил дека нејзиниот сопруг бил нападнат и дека е на операција. Таа брзајќи организирала лет до Ири, за да стигне до болницата. Кога таа пристигна, тој сè уште беше во операционата сала. Во Чаутаука, луѓето шетаа наоколу запрепастени. Како што ми рече еден од лекарите што се качија на сцената за да му помогнат на Ружди, „Чаутауква беше единственото место каде што се чувствував потполно удобно. Еден момент, тоа беше како сон. И тогаш не беше. Немаше никаква смисла, а потоа ја имаше сета смисла во светот“. Ружди беше хоспитализиран шест недели. Во месеците по неговото отпуштање од болницата, тој главно остана дома, освен за посетите на лекарите, понекогаш по два или три на ден. Тој живееше без обезбедување повеќе од две децении. Сега мораше да го преиспита тоа. Непосредно пред Божиќ, во студено и дождливо утро, пристигнав во канцеларијата на Ендрју Вајли, литературниот агент на Ружди во центарот на градот, каде што се договоривме да се видиме. По некое време слушнав како се отвора вратата од агенцијата. Ружди, со акцент што носи траги од сите негови градови - Бомбај, Лондон, Њујорк - ги поздравуваше агентите и асистентите, луѓе што ги немаше видено многу месеци. Глетката како се пробива низ ходникот беше запрепастувачка: изгуби повеќе од четириесет килограми од прободувањето. Десната леќа на неговите очила е поцрнета. Нападот го остави слеп во тоа око, а сега обично чита на iPad за да може да ја прилагоди светлината и големината на буквите. На десната страна од неговото лице има лузни. Зборува течно како и секогаш, но долната усна му се спушта на едната страна. Улнарниот нерв во левата рака беше тешко оштетен. Ружди го соблече палтото и се смести на столот спроти бирото на неговиот агент. Прашав како е со духот. „Па, знаеш, сум бил подобро“, рече тој суво. „Но, со оглед на тоа што се случи, не сум толку лошо. Како што можеш да видиш, големите повреди се излечени, во суштина. Имам чувство во палецот и показалецот и во долната половина на дланката. Правам многу физикална терапија со раце и ми рекоа дека ми оди многу добро“. „Можеш ли да типкаш?“ „Не многу добро, поради недостаток на чувство во врвовите на прстите на овие прсти“. Што е со пишувањето? „Само пишувам побавно. Но, ќе биде“. Спиењето не беше секогаш лесно. „Имаше кошмари - не токму инцидентот, туку само застрашувачки. Се чини дека и тие се намалуваат. Добро сум. Можам да станам и да одам наоколу. Кога велам дека сум добро, мислам, има делови од моето тело на кои им требаат постојани прегледи. Тоа беше колосален напад“. Повеќе од еднаш, Ружди погледна низ канцеларијата со насмевка. „Одлично е да се биде назад“, рече тој. „Место кое не е болница, каде што најчесто бев. И да се биде во оваа агенција е - доаѓам овде со децении и тоа ми е многу познат простор. И да можам да дојдам овде да зборуваме за литература, да зборуваме за книги, да зборувам за овој роман, „Градот на победата“, за да можам да зборувам за она што ми е најважно. . .“ На овој состанок и во последователните разговори, почувствував спротивставени инстинкти кај Ружди кога одговараше на прашањата за неговото здравје: имаше инстинкт да се продолжи понатаму - да се зборува за литературни работи, неговата книга, сè освен повеќедецениската фатва и сега напад - но и инстинкт да се биде апсолутно искрен. „Постои нешто како P.T.S.D., знаете“, рече тој по некое време. „Ми беше многу, многу тешко да пишувам. Седнувам да пишувам и ништо не се случува. Пишувам, но тоа е комбинација од празнина и ѓубре, работи што ги пишувам и што ги бришам следниот ден. Сè уште не сум излезен од таа шума, всушност“. Тој додаде: „Едноставно никогаш не сум си дозволил да ја користам фразата „писателска блокада“. Секој има момент кога нема ништо во твојата глава. И мислиш, Ех, па добро, никогаш нема да има ништо. Една од работите во врска со тоа што имаш седумдесет и пет години и имаш напишано дваесет и една книга е тоа што знаеш дека, ако продолжиш да се обидуваш, нешто ќе надојде“. Дали тоа се случи во изминатите месеци? Ружди се намурти. „Не баш. Мислам, се обидов, но не баш“. Само во последно време „штотуку почна да го чувствува враќањето на соковите“. Како да продолжиш да живееш откако мислиш дека си излегол од години на закана, осуда и смртна опасност? И сега, како да се опоравиш од нападот што дошол на неколку милиметри да ве убие, и да се обидете да живеете, некако, како никогаш да не е можно да се повтори? Изгледаше благодарен за психотерапевтот кој го посетувал, уште пред нападот, терапевт „кој има многу работа да заврши. Тој ме познава и ми помага многу, а јас само разговарам за работите“. Разговорот беше очигледно во служба на долготрајна резолуција. „Секогаш многу се трудев да не си ја присвојам улогата на жртва“, рече тој. „Тогаш само си седиш и си велиш: Некој зари нож во мене! Кутриот јас. . . . Што понекогаш навистина го мислам“. Тој се насмеа. "Боли. Но, она што не мислам е: - тоа е она што сакам да мислат луѓето кои ја читаат книгата .Сакам да бидат затекнати од приказната, да бидат понесени“. Пред многу години, се сеќава тој, имаше луѓе на кои се чинеше дека беа уморни од неговото упорно постоење. „На луѓето тоа не им се допадна. Затоа што требаше да умрам. Сега, кога речиси умрев, сите ме сакаат. . . . Тоа беше мојата грешка, тогаш. Не само што живеев туку се трудев да живеам добро. Голема грешка. Здобиј петнаесет убоди - многу подобро“. Додека лежеше во болница, Ружди добиваше безброј пораки и мејлови кои изразуваа љубов, и со желби за закрепнување. „Бев во целосен шок“, ми рече Чимаманда Нгози Адичи, нигериската романсиерка. „Едноставно не верував дека тој сè уште е во вистинска опасност. Два дена бдеев, испраќав пораки до пријателите ширум светот, пребарував на Интернет за да се уверам дека тој е сè уште жив“. Во негова чест имаше читање на скалите на Јавната библиотека во Њујорк. За некои писатели, шокот им доведе одредени прашања во строг фокус. „Нападот врз Салман ми разјасни многу работи“, ми рече Ајад Ахтар. „Знам дека имам многу посветла линија што си ја повлекувам, меѓу потенцијалните штети на говорот и слободата на имагинацијата. Тие се несоодветни и не треба да се ставаат во ист пасус“. Ружди беше со разбуричкани чувства, од почитта што ја инспирираше неговата приближна смрт. „Знаеш, многу е убаво што сите беа толку трогнати од ова?“ - рече.тој „Никогаш немав размислувано, за тоа како луѓето ќе реагираат доколку бидам убиен, или речиси убиен“. А сепак, тој рече: „Јас сум среќен. Она што навистина сакам да го кажам е дека моето главно преплавувачко чувство е благодарноста“. Тој беше благодарен на оние кои ја покажаа својата поддршка. Беше благодарен на лекарите, на болничарите во амбулантното возило, и пожарникарот во Чаутаукуа кој му ги притиснал раните и им беше благодарен на хирурзите во Ири. „Во одреден момент, би сакал да се вратам таму и да им се заблагодарам“. Тој, исто така, беше благодарен на своите два возрасни синови, Зафар и Милан, кои живеат во Лондон, и на Грифитс. „Таа ги презема работите во свои раце, во момент кога јас бев беспомошен“. Таа се справуваше со лекарите, полицијата и инспекторите и со транспортот од Пенсилванија до Њујорк. „Таа едноставно презеде сè, како и емоционалниот товар од тоа што речиси ќе бев убиен.“ Дали мисли дека е грешка што го спушти гардот, откако се пресели во Њујорк? „Па, јас си го поставувам тоа прашање и не го знам одговорот на тоа“, рече тој. „Имав повеќе од дваесет години живот. Значи, дали е тоа грешка? Исто така, напишав многу книги. „Сатански стихови“ беше мојата петта објавена книга - четвртиот објавен роман - а ова е мојата дваесет и прва. Така, три четвртини од мојот живот како писател се случија од фатвата. На некој начин, не можете да жалите за својот живот“. Кого тој го обвинува за нападот? „Го обвинувам него“, рече тој. Некој друг? Дали беше разочаран од обезбедувањето во Чаутаука? „Се обидов со многу напор низ текот на годините, да избегнам меѓусебни обвинувања и огорченост“, рече тој. „Едноставно мислам дека не изгледа добро. Еден од начините на кои се справив со целата оваа работа е да гледам напред, а не назад. Она што ќе се случи утре е поважно од она што се случи вчера“. Објавувањето на „Градот на победата“, тој појасни, беше неговиот фокус. Тој е заинтересиран да види како ќе биде прифатен романот. Дали ќе се гледа низ призмата на прободувањето? Тој се потсети на „бранот на сочувство“ што дојде со „Сатански стихови“, колку се зголеми продажбата со фатвата. Тоа се повтори откако минатото лето беше избоден речиси до смрт. Тој е желен, секогаш, да зборува како новиот роман е втемелен во индиската историја и митологија, како се забрзал процесот на пишување, исто како што беше со „Децата на полноќ“, откако го најде гласот на неговиот главен лик; како книгата може да се чита како алегорија за злоупотребата на моќта и проклетството на секташтвото - двојните клетви на Индија под нејзиниот сегашен премиер, хинду врховистот Нарендра Моди. Но, уште еднаш, знае Ружди, неговиот нов роман ќе мора да се натпреварува за внимание, со грдотијата на реалниот живот. „Се надевам дека до одреден степен тоа може да ја промени темата. Отсекогаш мислев дека моите книги се поинтересни од мојот живот“, рече тој. „За жал, светот се чини дека не се согласува“. Хади Матар е притворен во окружниот затвор Чаутаука, во селото Мејвил. Тој е обвинет за обид за убиство од втор степен, што може да донесе дваесет и пет години затвор; тој е обвинет и за напад од втор степен, за нападот врз Хенри Рис, кој може да донесе дополнителни седум. Судењето најверојатно нема да се одржи до следната година. „Тоа е релативно едноставен настан кога ќе размислиш за тоа“, ми рече Џејсон Шмит, окружниот обвинител во округот Чаутаука. „Знаеме дека ова беше однапред испланиран, неиспровоциран напад од поединец кој немал претходна интеракција со кривично-правниот систем“. Работата на обвинителот несомнено е олеснета со фактот што имаше стотици сведоци на злосторството. Матар го застапува Натаниел Бароне, јавен бранител. На судското рочиште недолго по прободувањето, Барон го придружуваше Матар, кој носеше лисици, маска за лице и затворска облека со широки црно-бели риги. Косата и брадата на Матар беа кусо исечени. Тој кажа многу малку, освен неговото изјаснување - за невин. Барон, облечен во костум и вратоврска, застана покрај својот клиент. Изгледа дека нема илузии. Кога му предложив дека има речиси невозможен случај, тој не го оспори тоа: „Речиси сите до човек велат:: „Каква е одбраната на овој човек? Сите го видоа како го направи тоа!“, Бароне рече дека има стотици вештаци во досието, и дека ќе се консултира со некои од нив за прашања од психологија и радикализација. Тој, исто така, посочи дека би можел да ја оспори прифатливоста на интервјуто на Матар за Њујорк Пост, велејќи (без да обезбеди никакви докази) дека тоа е веројатно добиено под лажни изговори. (Њујорк Пост рече дека нејзиниот новинар се идентификувал и дека „г-дин Матар апсолутно разбрал дека зборува со новинар“.) Не е познато дали Матар дејствувал под нечие туторство или инструкции, но иранските државни медиуми го изразуваа своето одобрување многукратно - за неговиот обид да го убие Ружди. Само минатиот месец, Хосеин Салами, шефот на Исламската револуционерна гарда, рече дека Матар постапил „храбро“ и предупреди дека персоналот на францускиот сатиричен магазин Шарли Ебдо, кој беше нападнат од муслимански екстремисти во 2015 година, треба да размисли за „судбината “ на Ружди ако продолжи да се исмева со ајатолахот Хомеини. Што се однесува до мајката на Матар и нејзините забелешки за печатот за неговото однесување и нивната нарушена врска, Бароне воздивна и рече: „Очигледно, секогаш е загрижувачки кога ќе видите опис од мајката за вашиот клиент што може да се протолкува на негативен начин“. Тој не ги оспори нејзините забелешки. Барон се сретнал со Матар во неговиот блок на келии и го доживеа како кооперативен. „Немав апсолутно никакви проблеми со г-дин Матар“, рече тој. „Тој беше срдечен полн со почитување, отворено разговараше со мене. Тој е многу искрен млад човек. Тоа би било како да се запознаете со кој било млад маж . Нема ништо што го издвојува“. Матар е во блокот келии наречен „приватната зона“. Тој поминува голем дел од своето време читајќи го Куранот и други материјали. „Се запознавам со него, но не е лесно“, рече Бароне. „Реалноста на седење во затвор, затворен - лесно е да се нема надеж. Лесно е да мислите дека работите нема да ви појдат од рака. Но, јас им велам на клиентите дека треба да имате надеж“. Тој ме увери дека Матар „не го сфаќа ова лесно. Некои луѓе едноставно не се грижат за работите“. Дали искажува каење? Барон одговори дека не може да каже „во овој момент“. Ружди ми кажа дека го смета Матар за „идиот“. Тој застана и, свесен дека тоа не е некоја опсервација, рече: „Не знам што мислам за него, бидејќи не го познавам“. Имам избледено чувство дека писателот се бори со лик - и човечко суштество што се бори со непријател - кој е упорни и фрустрирачки испарлив. „Се што видов е неговото идиотско интервју во Њујорк Пост. Што само идиот би го направил. Знам дека судењето е уште многу далеку. Тоа може да се случи до крајот на следната година. Претпоставувам дека тогаш ќе дознаам нешто повеќе за него“. Ружди ги помина изминатите месеци опоравувајќи се. Тој изгледа огромна порција од „срање телевизија“. Не можеше да најде нешто или некој да му се допадне во „Белиот лотос“ („Грозно!“) или во документарецот на Нетфликс за Меган и Хари („Баналноста на сето тоа!“). Сепак, Светското првенство беше големо задоволство. Тој беше воодушевен од напредокот на Мароканците и надприродните настапи на Французинот Килијан Мбапе и Аргентинецот Лионел Меси, и беше трогнат од поддршката што ја покажаа играчите за протестите во Иран, за кои се надева дека може да биде „пресвртна точка“ за режимот во Техеран. Се разбира, нема да има литературна турнеја за „Градот на победата“. Но, сè додека неговото здравје е добро и безбедноста е осигурана, тој се надева дека ќе оди во Лондон на отворањето на „Хелена“, неговата драма за Елена Тројанска. „Ќе ти кажам навистина искрено, не размислувам долгорочно“, рече тој. „Размислувам за малку, чекор по чекор. Само мислам, Bop till you drop“.(*референца на албум на Рај Кудер) Кога ја допревме темата неколку недели подоцна, во разговор преку Зум, тој рече: „Немам што друго да правам. Би сакал да имам втора вештина, но не. Отсекогаш им завидував на писателите како Гинтер Грас, кој имаше втора кариера како визуелен уметник. Мислев колку е убаво да поминеш еден ден борејќи се со зборови, а потоа да станеш и да одиш по улицата до твоето уметничко студио и да станеш нешто сосема друго. Јас го немам тоа. Значи, се што можам да правам е ова. Сè додека има приказна за која мислам дека вреди да и дадам време, тогаш ќе го направам тоа. Кога имам книга во мојата глава, како остатокот од светот да е во својот правилен облик“. „Депресивно е“ кога се мачи на своето биро, признава тој. Се прашува дали ќе дојдат приказните. Но, тој сè уште е таму, вложува време. Ружди погледна околу своето биро, гестикулираше на книгите што ги обложуваат ѕидовите на неговата работна соба. „Чувствувам дека се́ е во ред. кога седам овде и имам за што да размислувам“, рече тој. „Бидејќи тоа го презема од надворешниот свет. Се разбира, внатрешниот свет е поврзан со надворешниот свет, но, кога сте во чинот на создавање, тој презема од сè друго. Засега ја остави настрана идејата за роман инспириран од Кафка и Ман и размислува за своевидно продолжение на „Џозеф Антон“. Отпрвин, тој беше иритиран од идејата, „затоа што се чувствував речиси како да ме натераа - нападот бараше да пишувам за нападот“. Меѓутоа, во последниве недели, идејата зема замав. Книгите на Ружди се склони да бидат продукции во голем обем, но за да напише за нападот во Чаутауква, настан што се случи вонеколку секунди, тој замислува нешто повеќе „микроскопско“. И гласот би бил поинаков. Малку дистанцираниот глас во трето лице што го употреби „Џозеф Антон“ изгледа погрешно за задачата. „Ова не ми изгледа како трето лице“, рече Ружди. „Мислам дека кога некој ќе ти забие нож, тоа е приказна во прво лице. Тоа е приказна за „јас“. ♦︎ Дејвид Ремник е уредник на „Њујоркер“ од 1998 година и писател дел од персоналот од 1992 година. Тој е автор на „Мостот: Животот и подемот на Барак Обама“. ♦︎ Извадок од профил на Дејвид Ремник "Пркосот на Салман Ружди"

Овде Гилберт се сеќава на една вечер со неговите пријатели Клив Џонс и режисерот Арти Бресан во почетокот на 1978 година, по неговото божиќно раскинување со Тенди Белју. „За да го преболам Тенди, дополнително се посветив на активизмот и отидов во кино. Мојот пријател Арти Бресан, Џуниор, беше филмаџија кој штотуку сними документарен филм за Парадата во 1977 година, насловен „Геј САД“. Тој беше див визионер кој режираше порно на страна за да може да ги финансира неговите 35 мм документарни филмови. Одевме да гледаме филмови неколку пати неделно. Еден ден отидовме во киното Стренд, на улицата Маркет, да го видиме ‘Граѓанинот Кејн’. Тој беше омилен филм на Арти. Клив ни се придружи. После филмот, сите отидовме до Граѓанскиот центар Плаза за да ги погледнеме неокласичните згради. Арти почна со неговиот притисок да изнајдам нов симбол за, како што рече, „зората на новата геј свест и слобода“. И тој и Харви ми го имаа кажано истово претходно. Во овој момент, розевиот триаголник беше симбол за геј движењето. Но, тоа претставуваше темно поглавје во историјата на истополовите права. Адолф Хитлер го замислил розовиот триаголник за време на Втората светска војна како стигма ставена на хомосексуалците на ист начин како Давидовата ѕвезда се користела против Евреите. Функционираше како нацистичко средство за угнетување. Сите чувствувавме дека нѝ треба нешто што е позитивно, што ја слави нашата љубов. Поради инсистирањето на Арти, ги погледнав знамињата што се вееја на различните владини згради околу Граѓанскиот центар. Мислев и на американското знаме со неговите тринаесет ленти и тринаесет ѕвезди, колониите кои се одвојуваат од Англија за да ги формираат Соединетите Држави. Мислев на вертикалната црвена, бела и сина тробојка од Француската револуција и како обете знамиња ги должат своите почетоци на бунт, бунт или револуција. Мислев дека и геј нацијата треба да има знаме, за да ја прокламира својата идеја за моќ. Како заедница, и локалнo и меѓународнo, геј луѓето беа во момент на пресврт, битка за еднакви права, промена на статусот каде што сега баравме моќ, преземајќи ја. Ова беше нашата нова револуција: племенска, индивидуалистичка и колективна визија. Заедница која заслужи нов симбол. Во минатото, кога мислев на знаме, го гледав само како уште една икона за исмејување. Сето она веење знамиња и, воопшто,патриотизмот го сметав за опасна шега. Но, тоа се смени во 1976 година. Прославата на американската двесте - годишнина го стави фокусот на американското знаме. Беше насекаде, од поп-арт до ликовна уметност, од непријатни сувенири до џанк рекламирање. На секое ниво функционираше како порака. По оргијата на бендови и обрачи околу Двестогодишнината, мислев на знамињата во ново светло. Ја открив длабочината на нивната моќ, нивниот трансцендентен, трансформациски квалитет. Мислев на емотивната врска што ја имаат. Мислев како повеќето знамиња претставуваат место. Тие беа првенствено националистичка, територијална, иконична пропаганда - сите работи што ги доведувавме во прашање во 70-тите. Геј луѓето беа племенски, индивидуалистички, глобален колектив кој се изразуваше во уметноста и политиката. Ни требаше знаме за да се вее насекаде“. Подоцна истата недела во салата за танцување Винтерленд… „Клив и јас танцувавме на ист начин; секогаш ги кревавме рацете нагоре над главите, крцкајќи ги прстите како Дајана Рос. Ги тресевме колковите како Тина Тарнер, асид чирлидерки кои се вртат во психоделични фанкаделични кругови. Толпата беше дел од шоуто исто колку и бендот. Сите беа таму: битници од Норт Бич и маалски траварџии, моторџиите во црна кожа кои се досадуваа, тинејџерите во задниот ред се бакнуваат. Имаше долгокоси, гипки девојки во костуми за чочек, розови панкери со розеви косо закачени заедно со безопасни, приградски хипици, филмски ѕвезди толку убави што би ве оставиле занемени, мускулести гејбојси*(*мажи кои повремено се вклучуваат во квир активности или животен стил) со совршени мустаќи, буч дајкови во сини фармерки и вили*(*fairy-маж кој се однесува помалку женствено(urban dictionary) ) од сите полови во фустани од половни/секонд хеннд продавници. Ја јававме огледалната диско топка на глитер ЛСД и љубовна моќ. Танцот нè спои, магичен и прочистувачки. Сите бевме во вител на боја и светлина. Беше како виножито. Виножито. Тоа е моментот кога точно знаев какво знаме ќе направам. Знамето на Виножитото беше свесен избор, природен и неопходен. Виножитото дојде од најраната запишана историја како симбол на надеж. Во Книга на генезата, тоа се појави како доказ за завет меѓу Бога и сите живи суштества. Бил пронајден и во кинеската, египетската и индијската историја. Знамето на виножито ќе биде нашата модерна алтернатива на розовиот триаголник. Сега бунтовниците кои ја бараа својата слобода во барот Стоунвол во 1969 година ќе имаат свој симбол на ослободување“.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Неделава беше промовирана сликовницата ,,Пргавиот зајак" во авторство на Пандалф Вулкански а илустриран од Будимка Поповска. Пријателството беше посочено како темел, во целата своја комплицираност - посебно кога ќе се вовлече во креативна соработка. Но и како гравитациона точка, оган на кој се загреваме во средбата на промоцијата на сликовницата. Затоа мислата дека книгата потенцијално ќе патува со тој лајтмотив: како подарок или посочување на децата од сите(СИТЕ!) возрасти, буди раздрагано чувство... Зајакот во оваа динамична басна, не е типичниот, традиционален зајак: кој својата плашливост ја компензира со итроштината или брзината. Тој е директно, отворено и дури луто борбен и со тоа им нуди на потенцијалните читатели сознание: припишаната, очекуваната улога не мора да значи ништо. Доколку решиш дека ќе биде така, или сфатиш дека е твојата реалност - која ќе ја прилагодиш на својот ритам, со мило или со сила. Еве ја анимацијата, а на Окно можете да видите кој е тимот позади нејзе. Еве како пројде промоцијата:

Да се ушушкаш во каучот, на топло, додека на прагот го оставате студот, суровоста на светот, и заканувачката темнина, и да ја скротите вечерта, во шолја со топло чоколадо, се чини дека е квинтесенцијална празнична активност. Изедначена со шопинг стампедата, и целодневните маратонски кафеански дружби. Можеби таа традиција го изгуби континуитетот кај нас, но се врати назад со Нетфликс и ХБО Макс (за торентите нема да зборуваме засега ;) како кодно име за глобализацијата. Колку и да е проблематична, овие моменти ме одоброволуваат. Па решивме да правиме листи, најдобар дел од нив ги прават ДИВА пријателите, кои знаат подобро и повеќе од нас, и ги земавме папучите, ќебето, и се нурнавме во лековитиот свет на божиќни филмови. Кои го шират празничниот дух на радост, и еуфорија, дури и кога Дедо Мраз е лош(„Лош Мраз“2003 ) или кога е Гринч или Скруџ. Па почнавме со Холивудскиот спин на Божиќ, преку европскиот до африканскиот. Првата недела од празниците: Home Alone во светот на филмовите е она што Мараја Кери со All I want for Christmas е во музиката. Во првиот дел семејството го остава Кевин сам дома, случајно, додека тие патуваат во Франција за Божиќ, а тој „одбива“ сам и вешто панто-негативци, до мера на стриповски ликови. Во вториот дел, не го заборавија дома, но - седнува сосема случајно на друг авион и сам се снаоѓа по Њу Јорк. Да, без гугл мапс, и телефон. Тешко дека може да застарат и станат досадни. Its a wonderful life: Пол Мекартни е фан, филмските критичари на британскиот Сандеј тајмс се фанови и го прогласија за најдобар божиќен филм, и покрај тоа што е - социјалистички? - случајно станал хит, откако во 70те го пуштале на телевизија да пополни време. Има ангели, Божиќ, среќен крај, заедница, пожртвуваност... го нема елементот: божиќна лимонада. ELF(HBO Max):" Ова е една од оние ретки божиќни комедии кои имаат срце, мозок и лоша смисла за хумор и ги шармираат чорапите веднаш од каминот. Дури и неочекуваниот кастинг е полн погодок." вели Роџер Еберет. Мислиме... Вил Ферел во хеланки, не треба нешто повеќе да се продаде филмов... Vacanze di Natale, 1990: " На падините на Кортина Д'Ампецо, Марио, маж од Рим, се заљубува во Американка која e na одмор со своето момче " l'arbre de noel, 1969, Netflix: Француско-американски милионер (Вилијам Холден), неговата девојка (Вирна Лиси) и неговиот пријател од војната (Андре Бурвил) се обидуваат да ја исполнат секоја желба на неговиот син на умирање. Fanny and Alexander 1982: Во текот на почетокот на дваесеттиот век, Фани и Александар се деца на семејството Екдал во еден шведски град. Тие живеат мирен живот се додека нивниот татко господинот Оскар не умре. Alles ist liebe, 2015: Ги следи животите на различни парови во справувањето со нивните љубовни животи во различни лабаво меѓусебно поврзани приказни, сите сместени за време на избезумени неколку дена пред Божиќ во Франкфурт, Германија. Babbete's feast, 1987: Француска бегалка во Данска ги трансформира животите на постарите жени за кои работи. Има добиено Оскар. Zulu Christmas, 2020: Филмот следи разгалено момче од градот кое го доживува шокот на својот живот кога го испраќаат да ги помине празниците со својата баба на нејзината фарма во руралните средини на КЗН. За многу деца, тоа би било остварување на сонот, но ова не е подготвено за списокот на дневните обврски на баба. 6 hours till Christmas: романтична комедија за Реџи, чија колешка сака да му подари божиќен подарок што тешко може да го одбие. A New Christmas, 2019: Посетителка на Њујорк од Кенија го инспирира ужалениот главен лик да си го врати животот на вистинскиот пат. How to ruin Christmas: wedding(серија): Туми Село повторно се сретнува со своето семејство за свадбата на нејзината сестра Бјути, принудувајќи ја да се соочи со нерешените врски и старите рани. Во процесот на планирање на свадбата, наклонетоста на Туми за хаос создава кавги, напнатост и само чист хаос.

Се сеќавате на Последниот танц? Документарецот кој едноставно МОРАШЕ да се гледа на почетокот на 2020-та година, во кој Мајкл Џордан, размислувајќи за неговата последна шампионска кампања и наследство во НБА, го воодушеви светот со тоа што конечно ги отфрли своите поранешни соиграчи, ривали и насловите што го следеа во текот на неговата кариера? Па, замислете дека Последниот танц се состои само од едно долго интервју, го смени фокусот од кошарка на стенд-ап и наместо Џордан како легендата во фокус, е легендата на комедијата Кет Вилијамс. На 3-ти јануари, еден дел од интернетот експлодираше токму поради тоа, кога Вилијамс седна на речиси тричасовно интервју со дописникот на ЕСПН, Шенон Шарп на неговиот подкаст, Club Shay Shay (Клуб Шеј Шеј.) „Причината поради која морав да дојдам е затоа што направивте безбедно место за да се каже вистината“, рече Вилијамс во кулминацијата на интервјуто. „И ги гледав сите овие комичари на припроста комедија како доаѓаат овде и не те почитуваат и ти кажуваат лаги додека те гледаат во очи“. Дали тој беше таму за да го „ги расчисти сметките“? - праша Шарп како одговор. Очигледно тоа беше случајот. Во текот на интервјуто, Вилијамс дава неверојатни тврдења (тој рече дека Харви Вајнштајн понудил „да ми го цица пенисот пред сите мои луѓе во мојата агенција“); си ги каже јавно сите лични поплаки со околу десетина легендарни комичари, како Cedric the Entertainer (кој наводно украл една од неговите шеги) и Мајкл Блексон (комичар кој не е „исвиркуван доволно“); и ги отфрла гласините за неговиот личен живот. Можеби не е секогаш најдоследниот наратор, а има свои моменти - како кога ја нарекува Ким Кардашијан „курва“ или кога има фиксација на машки комичари кои носеле фустани во филмовите - што е зачудувачки. Но, ова е во голема мера „врзи го појасот и уживај во возењето“ - ситуација. Уште пред да заврши премиерата на интервјуто на YouTube, тоа почна да станува вирална на Твитер.инспираше мемиња,вицеви, и проверка на факти; но и предизвикува одговори од некои од луѓето кои ги спомна; го започна дискурсот за тоа како младите Црни комичари ретко ја добиваат изложеноста на постарите Црни комичари ; и уште еден куп реакции. За да го постигнете целосниот ефект, мора да ја погледнете епизодата на поткастот во целост, но доколку уште не сте убедени дека треба да го направите тоа, ви нудиме краток избор на најинтересните моменти, флагрантни обвинувања и можно клеветење. За Кевин Харт: „За 15 години во Холивуд, никој во Холивуд нема да се сеќава на распродадените шоуа на Кевин Харт, дека луѓе чекале во ред да влезат, дека некогаш добивал овации во кој било комичарски клуб. Тој веќе имаше свои зделки кога дојде овде. Дали сме слушнале за комичар кој дошол во Л.А. и во првата година во Л.А., тој имал свој ситком на национална телевизија и имал свој филм наречен Soul Plane во кој имаше главна улога? Не. Никогаш не сме слушнале за нешто такво пред таа личност или откако таа личност дојде. Што мислите дека е “industry plant” ( Калем на индустријата е уметник кој е поддржан од голема мрежа, но се претставува себеси како „домашно израснат продукт“ за да создаде псевдо-органски следбеници. Тие се поставуваат како работите чудесно им се случуваат врз основа на нивниот талент (преку пишување на блоговите, медиумско покривање, интервјуа по телевизии итн.) Можеби луѓето не ги разбираат дефинициите на овие зборови. Тој штотуку го направи својот документарец со Крис Рок, каде што ви покажува дека целото негово воспитување во комедијата е на источниот брег. Па, како, истовремено, тој овде во Лос Анџелес го правеше истото? Никогаш не се случило. Во период од пет години, секој филм што го правеше Кевин Харт беше филм што некогаш стигнал на моето биро. А се́ што кажав беше „Можеме ли да тргнеме малку од ова Степин Фечит срање па после може да го снимам филмов? Не треба да биде отворено хомосексуален, бидејќи јас не сум хомосексуалец. Не му треба тоа за да биде смешно, нели?“ И јас го кажувам тоа, а тие велат: „О, да, нема проблем“, а потоа ќе му го дадат на другиот тип и ќе го натераат да го прави тоа а јас ќе излезам како да сум лоша личност, затоа што стојам на мојот стандард.“ Тие ви велат дека нема вратари, но ние продолжуваме да го гледаме истиот човек како ја отвора портата. Зарем Кевин не ја пушти Тифани [Хадиш] да влезе? … Како мислиш - нема вратари? Овде има сто врати. Секоја што ја видов имаше чувар“. (На 4 јануари, Харт му одговори на Вилијамс Твитер во објава за промоција на неговиот претстоен филм на Нетфликс Lift. . „Морам да го исфрлиш целиот тој гнев од тебе шампионе“, напиша тој. „Искрено е тажно.“) За Cedric the Entertainer: „Седрик седи овде и кажува зошто не е филмска ѕвезда. Седи овде личи на морж... Не може ни да ги тргне рацете од стомакот. Седи овде и вика: „Зошто не сум филмска ѕвезда?“ Никогаш не си напишал ништо! Запомнете, кога започнува Cedric the Entertainer, тој треба да знае да пее, танцува и кажува шеги. Затоа го нарекуваат „забавувачот“. Дознавме дека не знае да пее, не може да танцува и не пишува шеги. Направил четири комичарски специјали. Тие се толку лоши, Шенон, не се достапни на Нетфликс или Туби. Може ли да го кажам тоа уште еднаш за публиката? Тие се толку лоши што не се достапни на Нетфликс или Туби“. За Кање Вест: „Се сомневам дека сме прилично ужасни луѓе ако кажеме дека некој има ментална болест и потоа гледаме што прават. Ако кажете дека некој има посебни потреби, тогаш зошто би ги набљудувале и барате од нив одговорност како и со сите други? Зарем не би ги оцениле соодветно? Затоа што, мислам, на што реагираме? Вие сте тие кои го ставивте во позиција каде што мислеше дека е Бог и може да се нарече Yeezus. Вие сте тие кои му кажавте на типот што пишува текстови за музика дека е генијалев. Вие сте тие. Значи, што очекувавте? Типот се ожени со курва! Мислам, се ожени со неа бидејќи таа беше тоа. Не дека не знаеше. Сфати дека го сака тоа. Тој се додворуваше на идеата. Тоа е она на што сакаше да го заснова своето семејство. Ако она што го велам не е точно, тогаш како таа заврши со Пит Дејвидсон? А што ако не е доволно добра за Пит и тој те остави? Што значи дека бил производот? Не, јас не го поддржувам и не го злоупотребувам Кање, бидејќи не разбирам што бараме од него. Не знам зошто би гледале во кошаркар да кажеме: „Тој не постигна голови во хокеј цела сезона!“ Тој не игра хокеј!“ За Харви Вајнштајн: „Ме откажаа затоа што зборував за Харви Вајнштајн пред се́ да излезе на виделина. Но, тој ми понуди да го цица мојот пенис пред сите мои луѓе во мојата агенција. Што треба да правам? Тој го направи сето тоа. Мислам дека сум единствениот црнец на сценариото. Отидов таму - таму има уште тројца Црнци. Ха?! Му реков „не.“ Што направивте вие?” За Стив Харви: „Не можеше да бидеш филмска ѕвезда. Секоја година во Холивуд има 30.000 нови сценарија. Ниту едно од нив не побара Црн селанец кој не знае добро да зборува и да личи на Компироглав. Стив ти кажа дека престанал да се занимава со стенд-ап бидејќи имал седум ТВ емисии. Единствениот проблем во приказната е што кога престана да се занимава со стенд-ап, ги немаше тие седум ТВ емисии. Тој престана со стенд-ап бидејќи влезе во комичарска битка наречена Шампионатот на стенд-ап комедијата со еден Кет Вилијамс во Детроит пред 10.000 луѓе и загуби. Затоа што Кет Вилијамс рече дека тој всушност е ќелав и дека носи перика. И не се воздржав, и затоа тој не можеше повеќе да прави стенд-ап. Замисли тој доаѓа да ти раскаже друга приказна во која тој станал толку голем и дека Берни [Мек] и тие се виновни затоа што сакале да бидат филмски ѕвезди. Што? Ти се јавуваше на Ocean’s Eleven да му ја земеш улогата на тој н - - - -. Што сакаш да кажеш дека не сакаш да бидеш филмска ѕвезда? Ова е како кога Стив Харви им кажува на луѓето дека порано бил бездомник. Тоа е мојота приказна. Тоа не е негова приказна. Стив Харви никогаш не бил бездомник. Марк Кари беше на турнеја со него пред 25 години. Заработуваше 3.000 долари по емисија во готово и правеше пет емисии неделно. Тие само ги раскажуваат приказните: „Благодарение на мојата сопруга, јас сум таму каде што сум.“ Тоа го кажуваше и за првата жена! Го забораваш тоа? Ни кажа дека е таа. Потоа отиде и се ожени за друга која „размислува како маж“(*алузија на неговиот бестселер „Мисли како маж,однесувај се како дама“) За што зборуваш? Тие мислат дека можат да ја препишат историјата“. За Диди: „Дојдов во овој бизнис велејќи дека ќе разоткривам. Кога зборував за Мајкл Џексон, кога зборував за Р. Кели, ме откажаа поради овие работи. Затоа што „Зошто би зборувал за друг Црн маж?“ Расата не е местото каде што се повлекува црвената линија. Тоа е Божјата страна и страната отаде. И не ни е грижа за другата страна - точка. Точка. Сите овие девијанти со големи курови им следи пекол во 2024 година. Важи за сите нив. Не е важно дали сте Диди или кој и да сте. Т.Д. Џејкс (пастор) - било кој од нив. Сите лаги ќе бидат откриени“. За Faizon Love: „Ги препорачувам само комичарите кои се посмешни од мене. Секој што некогаш ви кажал поинаку бил дебел Фајзон лажго. Нема никој како мене во бизнисот… Фајзон рече дека е лесно да се добие специјал на Netflix. Имам 12 специјали. Погодете колку Faizon доби? Нула. Зошто му е дозволено да разговара за вистински стенд-ап комичари? Не дозволуваме луѓето кои се допингуваат да дискутираат за вистински спортисти“. За Мајкл Блексон: „Повеќето комичари не се исвиркувани доволно. Така завршувате со Мајкл Блексон, кој е вистински Африканец, но кој користи лажен африкански акцент. Ако сте африканскиот крал на комедијата, господине, всушност има комичари во Африка кои прават комедија. Ако сакаш да го кажеш тоа, мора да одиш во Африка и да учиш таму. Мора да вложите малку труд. И овие момци, го прифаќаат мојот совет, ја менуваат целата своја личност, а потоа ме мразат поради тоа“. (Блексон му одговори на Вилијамс во серија твитови на 3 јануари, велејќи, меѓу другото, „Кет Вилијамс е многу паметно џуџе нига, тој ги спомена најдобрите 10 живи комичари денес за да можеме сите да одговориме и да го направиме повторно релевантен“). За Џо Роган: „Џо не ме сака [во неговото шоу]... Џо доби шест комичари кои никогаш не биле смешни што сака да ги промовира“. За Тараџи П. Хенсон: „Тоа беше најтажното нешто бидејќи замислете да сте во вашиот жанр - во вашата ниша, што и да е. Замислете дека сте во вашата лента, замислете дека сте еден од најдобрите во вашата лента до точка каде што, ако не ве најмат за улога нема три Црни актерки за кои можат да кажат дека се поголеми од тебе, на кои можеме да им ја дадеме улогата. Замислете дека сте во тој момент и да треба да се понижите и да кажете: „Не ми плаќаат, и не ми ја зголемуваат платата Тие сакаат да ме платат истото што и плаќаат на новата девојка, а јас страдам на овој начин веќе една деценија и само трпам. Едноставно се разочарав, но само требаше да да кажам дека ова е погрешно“..“ Треба да се срамиме. Но, ова е земја во која не ги плаќаме наставниците, а потоа велиме дека децата се најважното нешто. Не можете да ги имате и двете! … Во овој временски период [се наоѓаме]. Тоа е периодот кога жртвите можат да кажат: „Ме повредуваа долго време, а јас едноставно не кажав ништо“.

независна релевантна култура