независна релевантна култура

Визуелната уметница, музичарка и режисер Лори Андерсон неодамна стана централна тема во засилената политика на Германија кон критиката на Израел. По прифаќањето на професорската позиција на Универзитетот за уметности Фолкванг во градот Есен во јануари, Андерсон и универзитетот заеднички објавија дека таа поднесува оставка на 26 јануари во знак на протест, наведувајќи ја нејзината поддршка за Писмото против апартхејдот пред две години. Универзитетот тврди дека писмото од 2021 година, поддржано од околу 16.000 уметници, меѓу кои и Нан Голдин, Емили Јасир и Кара Вокер, следи по повиците за бојкот на анти-израелското движење - BDS (Boycott, Divest, Sanctions), чија иницијатива германскиот парламент ја изедначи со антисемитизам во резолуцијата од 2019 година. Иако писмото од 2021 година не ја споменува конкретно БДС, се бара од меѓународните власти да воведат санкции кон Израел, меѓу другите барања. Во соопштението на универзитетот за оставката на Лори Андерсон се вели: „Во контекст на прашањето за нејзиниот политички став што сега стана јавен, Лори Андерсон конечно одлучи да се повлече од професорската позиција“. Андерсон во својата изјава прашува зошто се доведуваат во прашање нејзините политички ставови и посочува дека суштинското прашање е зошто воопшто се поставува ова прашање. Таа споделува дека разговарала за ситуацијата со универзитетот и со фондацијата Пина Бауш, која делумно е поддржувач на професорската функција, и заедно одлучиле дека тоа е најдобриот пат за понатаму. Случајот следи по воведувањето на закон во Берлин кој ќе ги обврзе културните работници кои добиваат државно финансирање да се „посветат против антисемитизмот“, со дефиниција за „антисемитизам“ врз основа на насоките на Меѓународната алијанса за сеќавање на холокаустот (ИХРА). Наиде на меѓународно признание и беше повлечен набргу откако 6.000 творци, вклучително и уметниците Џумана Мана и Џеси Дарлинг, потпишаа отворено писмо во кое го осудуваат предложениот закон. Во исто време, повеќе од 1.400 луѓе, вклучително и уметникот Лоренс Абу Хамдан и писателите Мохамед Ел-Курд и Ани Ерно, потпишаа уште едно писмо во кое ја потврдија својата посветеност на кампањата Страта Германија, област која ги повикува креативните работници да ги бојкотираат уметничките институции со голема државна поддршка. и ја осудуваат „МекКартијанската политика“ на нацијата. Други културни фигури и организации кои го критикуваат Израел, вклучително и авторката Маша Гесен, Forensic Architecture и уметникот Адам Брумберг, исто така виделе како нивната работа е задушена во Германија во последниве месеци. Во петокот, 26 јануари, Меѓународниот суд на правдата на Обединетите нации (МСП) не нареди итен прекин на огнот во Газа, каде што израелските сили убиле над 26.600 Палестинци од нападот на Хамас на 7 октомври во кој беа убиени 846 израелски цивили. Одлуката на МСП за случајот - донесен од Јужна Африка - бараше Израел „да ги преземе сите разумни мерки во нивна моќ за да спречи геноцид“, но избегна да ги нарече тековните израелски бомбардирања на Газа како „геноцид“. Спојот на уметноста, политиката и меѓународните односи во овие места го истакнува сложениот пејзаж во кој уметниците одговараат на нивните креативни потфати среде геополитичките чувства.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

автор: Артур Милер; Точно која година беше, веќе не можам да се сетам – веројатно 1927 или ’28 – кога септември беше неверојатно топол, и жегата се задржа дури и откако почна школската година, и се вративме од нашиот бунгалов на Рокавеј плажата. Секој прозорец во Њујорк беше отворен, и на улиците продавачи со мали колички сечеа мраз и попрскуваа обоен шеќер врз топки од него за неколку пени. Ние децата, ќе скокневме на задните скали на бавно движечките вагони со мраз, влечени од коњи, и ќе украдевме по некое парче; мразот имаше неопределен мирис на лепешки но ги ладеше дланките и јазикот. Луѓето на улицата Вест 110-та, каде што живеев, беа помалку буржуи, за да седат на пожарните скали, но зад аголот на 111-та и понатаму накај центарот, душеците беа изнесувани кога доаѓаше ноќ, и цели семејства лежеа на тие железни балкони во нивната долна облека. Дури и во текот на ноќите, покривката на жегата не напукнуваше. Со неколку други деца, преминував од 110-тата до Паркот и шетавме меѓу стотиците луѓе, сами и со семејства, кои спиеја на тревата, покрај нивните големи будилници, кои произведуваа блага какофонија од секунди кои одминуваат, отчукувањето на еден часовник, синкопираше со отчукувањето на другиот. Бебиња плачеа во темницата, длабоките гласови на мажите мрмореа, и жена ќе испуштеше понекогаш продорно смеење, покрај езерото. Се сеќавам само на Белци распослани на тревата; Харлем тогаш почнуваше над 116-та улица. Подоцна, за време на Депресијата во триесеттите години, летата се чинеа уште поврели. На Западот, тоа беше време на црвеното сонце и бурите од прашина, кога цели исушени фарми се разронуваа и ги испраќаа Оките, на нивните очајни патувања кон Пацификот, кои ги овековечи Стајнбек. Пустошот оставен од Прашното Корито - исушени ниви и напуштени фарми. "Oките" (жители на Оклахома) кои беа принудени да се преселат. Мојот татко тогаш имаше мала фабрика за палта на 39-та улица, со околу десетина мажи кои работеа на машините за шиење. Самото гледање како ракуваат со дебели волнени зимски палта во таа жега за мене беше измачување. Секачите работеа на парче, плаќани според бројот на шевовите што ги завршуваа, така што нивната пауза за ручек беше кратка – петнаесет или дваесет минути. Носеа своја храна: гроздови ротквици, можеби домат, краставици, и тегла со густа кисела павлака, која ја ставаа во чинија што ја чуваа под машините. Исто така, се појавуваше мал леб од пумперникел, кој го раскинуваа и го користееа како лажица за да ги намакаат павлаката и зеленчукот. Мажите многу се потеа во тие мансарди, и се сеќавам на еден работник кој имаше необичен начин на капење. Беше мало типче, кој ја презираше ножицата, и, на крајот од шевот, го одгризуваше конецот наместо да го пресече, па така, нишките од еден инч му остануваа на долната усна, и до крајот на денот имаше шарена брада. Неговата пот се истураше врз врвовите на конецот и капеше врз ткаенината што постојано ја бришеше со партал. Имајќи ја во предвид жегата, луѓето мирисаа, секако, но некои мирисаа многу полошо од други. Еден секач во продавницата на мојот татко беше коњ во овој поглед, и мојот татко, кој нормално немаше чувство за мирис – никој не знаеше зошто – тврдеше дека може да го мириса овој човек и му се обраќаше само од далечина. За да направи колку што е можно повеќе пари, овој човек почнуваше со работа во пет и пол наутро и продолжуваше до полноќ. Имаше станови во Бронкс и земја во Флорида и Џерси, и изгледаше напола излуден од лакомост. Имаше моќна физичка структура, многу исправен рбет, сплеткана коса и црна сенка на образите. Шмркаше како коњ додека ја туркаше машината за сечење, следејќи ги своите обрасци низ некои осумнаесет слоеви на зимски материјал за палта. Доцна, едно попладне, силно трепна со очите против потта која гореше, додека го држеше материјалот со левата рака и со десната го притискаше вертикалното, остро како жилет, повратно сечило. Ножот му го пресече показалецот на вториот зглоб. Гневен одби да оди во болница, тој истури вода од чешма преку трупецот, ја завитка раката во крпа и веднаш продолжи да сече, шмрка и смрди. Кога крвта почна да се појавува низ намотаните слоеви на пешкирот, татко ми ја исклучи машината и му нареди да оди на болница. Но тој се врати следното утро, и работеше цел ден до вечерта, како обично, трупајќи ги своите станови. Тогаш сè уште имаше надземни возови, кои се движеа по Втората, Третата, Шестата и Деветтата авенија, а многу од вагоните беа дрвени, со прозорци што се отвораа. Бродвеј имаше отворени колички без странични ѕидови, во кои барем дуваше провев, иако беше жешко, така што очајните луѓе, неспособни да издржат во своите станови, едноставно плаќаа никел и се возеа бесцелно неколку часа за да се изладат. Што се однесува до Кони Ајленд за време на викендите, дел по дел од плажата стануваше толку преплавена со луѓе, што едвај беше можно да се најде простор за седење или за да се остави книгата или хот-догот. Мојот прв директен контакт со клима уред дојде дури во шеесеттите години, кога живеев во хотелот Челзи. Таканареченото раководство испрати машина на тркалца која прилично бесцелно го ладеше, а понекогаш и го загреваше воздухот, потпирајќи се, како што беше, на канчињата со вода што требаше да се истураат во неа. На почетното полнење, ќе испрскаше вода низ целата просторија, така што требаше да се насочи кон бањата наместо кон креветот. Еден јужноафрикански господин еднаш ми кажа дека Њујорк во август бил пожежок од кое било место што тој го знаел во Африка, но сепак луѓето овде се облекувале за некој северен град. Тој сакаше да носи шорцеви, но се плашеше дека ќе биде уапсен поради непристојно изложување. Високите жештини создаваат ирационални решенија: ленени костуми кои пропаѓаат во длабоки брчки кога некој ќе ја свитка раката или коленото, и машки сламени шапки вкочанети како мацови, кои, како некој вид тврд жолт цвет, годишно процветува низ целиот град на одредениот свет датум - 1-ви јуни или така нешто. Тие шапки копаа длабоки розови набори околу челата на мажите, а збрчканите костуми, кои наводно беа посвежи, мораа да се извлекуваат надолу, нагоре и странично, за да се направи простор за телото внатре. Градот во лето лебдеше во зашеметеност, и ги тераше инаку разумните луѓе бескрајно да го повторуваат безмозочниот поздрав „Доволно ти е жешко или.. да? Ха-ха!" Тоа беше како последната шега пред распаѓањето на светот во локва пот. ♦︎

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура