Антрополог ги истражува корените на популарна приказна припишана на Маргарет Мид за првиот знак на цивилизација. Од ГИДЕОН ЛАСКО 16 ЈУНИ 2022 Гидеон Ласко предава антропологија на Универзитетот на Филипините. Неговите истражувачки интереси ги вклучуваат современите кризи со висината, проблемите со дрогата, човечкиот раст и односите човек-вода. Тој има докторат по медицина и магистер по науки од Универзитетот на Филипините, како и докторат по медицинска антропологија од Универзитетот во Амстердам; тој исто така има магистер по историја на науката од Универзитетот Харвард. Неговата прва книга, „Филипините не се мала земја“, ја освои наградата за национална книга на Филипините и беше цитирана во „Гардијан“ како една од „книгите што го објаснуваат светот“. Следете го на социјалната платформа Х @gideonlasco. ✽ СПОРАДНО една често споделувана приказна, антропологот Маргарет Мид наводно била прашана од студент што според неа е најраниот знак на цивилизирано општество. Има многу варијации на анегдотата, но општите детали се слични: на изненадување на студентот, Мид одговорила дека првиот знак на цивилизација е излекувана човечка бутна коска — долгата коска што го поврзува колкот со коленото. Мид продолжила да објаснува, како што вели приказната, дека повредените животни во дивината ќе бидат ловени и изедени пред нивните скршени коски да зараснат. Затоа, излекуваната бутна коска е знак дека повреденото лице морало да добие помош од други. Се вели дека Мид заклучила: „Помагањето на некој друг во тешкотија е каде што започнува цивилизацијата“. Тоа, секако, е убава, „топла“ приказна — онаа што ја става добрината, алтруизмот и соработката во срцето на човековото постоење. Една верзија, објавена од Форбс на почетокот на пандемијата, нејасно се осврнува на археолошко наоѓалиште „старо 15.000 години“ каде што наводно била пронајдена бутната коска — сугерирајќи дека овие квалитети се длабоко вкоренети во човечката историја. Не е изненадувачки што анегдотата повторно почна да циркулира онлајн во време на историска неизвесност и изолација. Меѓутоа, приказната веднаш предизвика скептицизам кај мене. И колку повеќе копав во неа, толку повеќе изгледаше дека се распаѓа. ✽ ЗА ПОЧЕТОК, нема веродостојни докази дека Мид го кажала тоа што ѝ се припишува. Интернет-истражители го пронашле најраното спомнување на оваа анегдота во книгата од 1980 година „Зачудувачки и чудесно создадени“, во која хирургот Пол Бренд пишува дека бил „потсетен на предавање од антропологот Маргарет Мид, која поголем дел од својот живот го поминала проучувајќи примитивни култури“. Но, кога Мид била директно прашана во интервју: „Кога една култура станува цивилизација?“, нејзиниот документиран одговор бил многу поинаков. „Гледајќи во минатото“, одговорила Мид, „ние ги нарекувавме општествата цивилизации кога имаа големи градови, сложена поделба на трудот, некаква форма на водење евиденција. Тоа се работите што создадоа цивилизација“. Тврдењето за излекуваната бутна коска е исто така нејасно и неточно. Додека биоархеолозите навистина покажале голем интерес за фрактури при проучувањето на древните човечки остатоци, нивните истражувања откриле посложена слика за тоа што таквите повреди откриваат за човечката природа. Некои примери од минатото се чини дека се во согласност со анегдотата, укажувајќи на детални човечки напори за грижа на повредените. Како што колумнистот на САПИЕНС, Стивен Неш, напиша за древна жена од Пуебло, која паднала и добила медицинска нега пред околу 800 години: „Љубовта и честопати незапирливата волја за живот можат да го поттикнат човечкото тело да направи неверојатни работи, дури и во отсуство на современи лекови против болки“. Но, скршените коски пронајдени во археолошките наоди понекогаш можат да укажат на пострашна страна на човештвото — како што е присуството на меѓучовечко насилство кај древните луѓе. Освен овие прашања за проверка на фактите, се најдов себеси како го доведувам во прашање и антропоцентризмот имплициран во анегдотата. На крајот на краиштата, дали „медицината“, во широка смисла, е единствена само за луѓето? Дали лекувањето и помагањето на другите е ексклузивно за Хомо сапиенс? Истражувањата на биолошките антрополози и други покажуваат дека всушност постојат знаци на излекувани коски низ животинското царство. На пример, иако некои студии сугерираат дека излекуваните коски се ретки кај возрасните примати, тие не се без преседан или особено ретки кај малолетниците. Уште поубедливо, неодамнешните докази укажуваат на фактот дека медицинското однесување кое порано им се припишувало на луѓето може да се најде и кај други видови. Шимпанзата, на пример, се забележани како ги лекуваат раните на другите членови од заедницата со нанесување инсекти; многу други видови, од слонови до волци, е утврдено дека практикуваат некоја форма на самолекување. Конечно, самиот концепт на „цивилизација“ или „цивилизирано општество“ во анегдотата е проблематичен — и повеќето современи антрополози не би го земале здраво за готово без испитување. Многумина од нас можеби мислат на алтруистичката добрина како еден од најдобрите и нај„природни“ атрибути на човештвото. Затоа цитатот: „Помагањето на некој друг во тешкотија е каде што започнува цивилизацијата“, беше предодреден да стане вирален — без оглед дали Мид го кажала тоа или не. Меѓутоа, оваа изјава ги премолчува насилничките начини на кои самиот концепт на „цивилизација“ беше искористен од колонијалните сили за да ги потчинат „дивите“ и „примитивните општества“. Покрај тоа, нашиот вид веројатно направил повеќе штета — вклучувајќи ја и самата планета — од кој било друг вид. Што ако, наместо тоа, се откажеме од оваа тенденција да го гледаме нашиот вид како посебен? Како што напиша палеоантропологот Пејџ Медисон, осврнувајќи се на погребните практики кај неандерталците и другите хоминини: „Со тоа што ќе се откажеме од верувањето во уникатноста на нашето однесување, би можеле да видиме како нашата тенденција да се гледаме себеси како страшно посебни нè отуѓува од остатокот на нашето приматско семејство, и навистина од целата еволуција“. ✽ ВО НАШАТА ера на дезинформации, ширењето на оваа приказна ги илустрира начините на кои мемите и приказните можат да станат вирални без нивните творци да одвојат време да истражат од каде потекнуваат нивните културни референци. Во исто време, без оглед на точноста на анегдотата, нејзината вредност во време на криза покажува зошто луѓето се обраќаат кон етаблирани личности — како Мид — или кон тела на знаење за утеха и инспирација. Антрополозите говореле за времиња на криза како моменти на транзиција или „лиминалност“ во кои општествата се обраќаат кон заеднички значења и искуства за да разберат низ што поминуваат. Пандемијата COVID-19 не е исклучок. Популарноста на приказната за Мид исто така потврдува одреден поглед на тоа што ги прави луѓето посебни — или што многумина од нас мислат дека треба да го дефинира човештвото: нашата желба да ги заштитиме ранливите. Можеби затоа не е изненадувачки што статијата на Форбс за излекуваната бутна коска продолжува да споделува варијација на уште еден цитат познато припишан на Мид: „Никогаш не се сомневајте дека мала група на внимателни, посветени граѓани може да го промени светот; навистина, тоа е единственото нешто што некогаш го направило тоа“. (Сепак, ниеден релевантен извор не потврдува дека Мид навистина ги кажала овие зборови). Ако ништо друго, во мешањето на фактите и фикцијата, популарноста на анегдотата открива еден од најраните и најсигурни знаци на човештвото: нашата долгогодишна потреба за раскажување приказни.

независна релевантна култура

Дејвид Ремник 3 септември 2025 Илустрација: Хадсон Кристи; Критичарите во списанието никогаш немале обичај да бидат воздржани. Во 1939 година, Расел Мелоубни го нарече „Волшебникот од Оз“ „смрдеж“. „Никогаш не ми се допаѓала Агата Кристи,“ напиша Едмунд Вилсон во 1944 година, откако го издегустира нејзиниот обемен опус со романот „Смртта доаѓа на крајот“, „и немам намера да прочитам ниту едно нејзино дело.“ Полин Кејл беше озлогласено боцкава; за филмот „Принцезата невеста“ од 1987 напиша: „филмот е несмасен - речиси можеш да ги видиш белезите на кредата кои актерите не ги погодуваат.“ И, додека го обожуваше „Јентл“, „Шоа,“ филм што денес се смета за едно од најголемите документарни остварувања, го нарече „форма на самоказнување.“ (Се разбира, грешеше - но тоа е тема за друга прилика.) А тука беше и рок-критичарката Елен Вилис, која во 1969 година беше толку одважна, што Вудсток го направи лом, а неколку години подоцна огорчено констатираше, за Дејвид Боуви, дека „нема ништо провокативно, перверзно или вознемирувачко кај него,“ па дури и отворено призна: „ неговите понови изданија ми се здодевни“ Се чини дека потенцијалот за остра, полемична културна критика со текот на времето опадна. Како што забележуваа Елизабет Хардвик и други низ годините, критиката премногу често се намалуваше до форма на тивко согласување, наместо аргументи и ригорозна ангажираност. Келифа Санех се согласува со таа дијагноза. Поранешен поп-музички критичар на Њујорк тајмс, а од 2008 година и автор во Њујоркер, Санех смета дека критичарите, генерално, омекнаа - особено оние во музиката. Во нашето најново столетно издание, ,,Културната индустрија” тој го картографира подемот, падот и можниот повторен подем на „острината“ во музичката критика. „Кога растев, критичарот беше кретен, зановетало, ганѕало, уништувач на забава,“ пишува Санех, забележувајќи дека неговите омилени ликови во „Мапет шоуто“ беа Статлер и Волдорф - двете старчиња што од приватната ложа испорачуваа зајадливи коментари. Тој дух на разиграна злобност се провлекуваше сè до деведесеттите и раните две илјадити. Ник Хорнби јавно ја изразуваше својата дојаденост со Destiny’s Child. Рајан Шрајбер, водечкиот глас на острозабиот Pitchfork, го презеде пламенот што претходно го носеа Грајл Маркус од Rolling Stone (кој ја почна својата критика за „Self Portrait“ на Боб Дилан во 1970 со прашањето: „Што е ова срање?“) и Лестер Бенгс од Creem (овековечен во „Almost Famous“ преку Филип Сејмур Хофман, кој објаснува дека музиката е „место одвоено од широката, благонаклонета американска прегратка“). Тие критичари не се плашеа да бидат критични. Сепак, забележува Санех, низ годините сведочеше на постепено лизгање кон финото. Притоа се издигна добронамерноста - понекогаш и стравот: од гневот на познатите личности, од претерано бурните реакции на фан-базите, или едноставно од непријатноста да се посочи туѓиот лош вкус. Трендот што често се нарекува „поптимизам.“ Остроумните коментари исчезнаа. Наместо нив се појави општо согласување, љубезност, блага пофалба. А во млакиот консензус нешто неизбежно се губи. Како што пишува Санех, „единствениот начин да се оддели добриот производ од лошиот е да се слуша внимателно - и, можеби, да се расправаме за тоа.“ Тој вели - се чини со мала доза прикриена возбуда- дека потребата да се биде „малку злобен“ можеби се враќа. „Можеби, по разблажените 2010-ти,“ сугерира, „музичките писатели и нивните читатели повторно ги откриваат задоволствата на оцетот.“ Пречесто, идејата дека писателот е „настапува премногу осудувачки“ функционираше како навреда. И сепак, Санех јасно потенцира: луѓето не се пасивни приемници, туку суштества со дар за мислење, за расудување - а размислувањето за тоа што го прави едно дело уникатно, брилијантно, здодевно или дури штетно, е клучен дел од работата на критичарот. Дејвид Ремник е уредник на Њујоркер од 1998 и новинар од 1992.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

разрушена пагода во Мандалај на 29 март; На 28 март, силен земјотрес со јачина од 7,7 степени според Рихтеровата скала ја погоди Мјанмар, оставајќи зад себе катастрофални последици. Според првичните информации, околу 2700 луѓе го загубија животот, а илјадници други беа повредени. Земјотресот се почувствувал и во соседен Тајланд, придонесувајќи кон севкупниот ужас. Освен човечките жртви, земјотресот предизвика значителна материјална штета. Околу 3000 објекти беа оштетени, меѓу кои повеќе од 95 пагоди и ступи, како и 50 џамии. Овие податоци за уништувањето на културното наследство ги објави на социјалната мрежа X Националната влада за единство на Мјанмар, опозициска група која е во конфликт со воената хунта. Оваа природна катастрофа дополнително ја влошува и онака критичната хуманитарна ситуација во земјата. Во Мандалај, вториот по големина град во Мјанмар, познат како „златен град“ поради својата импресивна будистичка архитектура, дел од историската палата Мандалај се чини дека е урнат. Државните медиуми објавија дека е оштетена портата Си Шај на палатата, како и часовникот. Градот, кој се наоѓа во центарот на земјата во близина на епицентарот на земјотресот, бил главен град на Мјанмар пред британската колонизација во 1885 година. Медиумите контролирани од владата исто така објавија фотографии од срушени ѕидови и испукани темели на палатата Мандалај. За време на Втората светска војна, овој комплекс беше речиси целосно уништен под јапонска окупација и воздушни напади, а негова реплика беше изградена на оштетеното место во 1990-тите години. Во главниот град Најпидав, новинари на агенцијата Франс прес беа во Националниот музеј на Мјанмар, каде што виделе како се уриваат делови од таванот и како пукаат ѕидовите. Дваесет-вековниот туличен манастир Ме Ну во Мандалај речиси целосно е уништен, објави Њујорк Тајмс. Слики објавени на Фејсбук покажуваат дека структурата е целосно уништена до непрепознатливост. Новиот манастир Масоејин, исто така во Мандалај, очигледно се урнал. Фотографии и видеа покажуваат монаси околу паднатата часовникова кула на зградата. Мрежата за човекови права во Бурма, организација со седиште во Лондон, во петокот соопшти дека во градот се урнати 24 манастири. Во моментот на земјотресот се одржувале молитви по повод Рамазан во неколку џамии. Според некои извештаи, околу 700 верници загинале во урнати џамии. Еден човек кој присуствувал на петочните служби во сега урнати џамии во градот Таунгу, јужно од главниот град, изјавил за Ројтерс дека неговата баба, двајца вујковци и тетки се заробени под урнатините. Во понеделникот, на 1 април, верниците се собраа на молитва за Бајрам на место каде што беа уништени две џамии. Групи за човекови права соопштија дека историските џамии во оваа мнозинско будистичка земја пропаѓаат делумно поради тоа што владата им одбива дозволи за одржување. Во 2018 година, Обединетите нации ја обвинија мјанмарската војска за „геноцидна намера“ против муслиманското малцинство Рохинџа, меѓу другите прекршувања на човековите права. Некои извештаи сугерираат дека хунтата сè уште врши воздушни напади по минатонеделниот земјотрес, иако отпорничките групи се обврзаа на еднострано примирје за да помогнат во спасувачките напори. Надвор од градот Мандалај, видео снимка забележала како очевидци со ужас гледаат како врвот на златната пагода Шве Сар Јан, изградена помеѓу 800 и 1200 година, се откинува и паѓа на земја. Сè уште не е јасно дали Баган, локалитет на УНЕСКО за светско наследство кој се наоѓа во зоната на удар на земјотресот, претрпел сериозни оштетувања. Според УНЕСКО, областа содржи 3595 будистички споменици, вклучувајќи ступи и храмови од периодот Баган помеѓу 11 и 13 век. Според локални сведоштва објавени на новински веб-сајт на бурмански јазик, најмалку шест пагоди биле оштетени за време на земјотресот. Во 2016 година, земјотрес со јачина од 6,8 степени предизвика уривање на неколку пагоди во Баган. УНЕСКО сè уште не одговори на барањето за коментар. Античките градови Пју, вториот локалитет на Мјанмар под заштита на УНЕСКО, кој опфаќа три градови со ровови кои датираат од периодот помеѓу 200 година п.н.е. и 900 година од н.е. - Халин, Бејктано и Шри Кшетра - исто така се наоѓаат во ударниот регион на земјотресот. Не е јасно дали некој од античките градови претрпел штета. Светскиот фонд за споменици (WMF), организација која работи на заштита на локалитетите на културното наследство, издаде соопштение во кое изрази сочувство до оние кои изгубиле членови на семејството во трагедијата и наведе дека организацијата добила „извештаи за влијанието на катастрофата врз главните локалитети на наследството“. На 1 април, портпарол на WMF изјави дека организацијата сè уште нема ажурирани информации од теренот во Мјанмар. „Продолжуваме да ја следиме ситуацијата во Мјанмар и активно контактираме со локалните партнери за да ги процениме потребите и да утврдиме како можеме да обезбедиме значајна поддршка“, рече портпаролот.

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

На 18 февруари 2025 година, во 20 часот, во изложбениот салон Империјал 1 на Културно-информативниот центар – Скопје, ќе биде отворена изложбата на фотографии „Вечни тела“. Овој проект е резултат на соработката меѓу фотографот Жарко Стојчевски и кореографката Искра Шукарова, кои преку своите дела ја преиспитуваат перцепцијата за стареењето и улогата на возрасното тело во уметноста. „Вечни тела“ има за цел да ја деконструира доминантната претстава за староста како крај на активниот живот, истакнувајќи ја потребата од ослободување на возрасното тело од патологиите на маргинализација. Проектот е реализиран во соработка со петмина балетски уметници од Националната опера и балет: Емилија Џипунова, Снежана Шијак, Зоица Пуровска-Велевска, Зоран Талев и Ирена Лозинска, кои се наоѓаат во различни фази од својата кариера и животно искуство. Изложбата вклучува фотографии кои ги документираат телата на овие уметници во динамичен процес на изведба, преиспитувајќи го начинот на кој општеството ја стигматизира нивната способност за делување и творење во контекст на возраста. Суптилните гестови на танчерите откриваат што навистина се случува под површината на изгледот и генерираат нови визии за староста, раздвижувајќи ги телесните архиви и враќајќи ги невидливите тела на оние кои се занемарени во професијата во сферата на нашата социополитичка итност. Покрај изложбата, проектот предвидува и јавни дискусии, разговори со балетските уметници, како и видеоматеријали со нивни сведоштва за професијата и за предизвиците со кои се соочувале во различни фази од својата кариера. Целта е да се отвори простор за дискусија и нови визии за тоа што значи да се старее во тело кое е активно, моќно и значајно. Кој ќе учествува? 🔹 Емилија Џипунова (р. 1935) – Истакната балерина, педагог и балетски критичар. Член на првата балетска генерација во Македонија, со богата кариера како солистка. Подоцна се посветува на педагогијата и критиката, објавувајќи книги и статии за балетската уметност. 🔹 Снежана Шијак (р. 1949) – Солистка на Македонската опера и балет од 1968 до 1992 година. Во својата балетска кариера настапувала во бројни претстави, вклучувајќи „Ромео и Јулија“, „Жизел“ и „Дон Кихот“. 🔹 Зоица Пуровска-Велевска (р. 1956) – Првенка и педагог, која со својот партнер Зоран Велевски одбележа три децении на успешни настапи. Остварила бројни улоги во класични и современи балети, како „Охридска легенда“, „Лебедово езеро“ и „Ромео и Јулија“. 🔹 Зоран Талев (р. 1953) – Долгогодишен солист во Македонската опера и балет, со богата кариера исполнета со настапи во „Лебедово езеро“, „Дон Кихот“, „Жизел“ и многу други претстави. 🔹 Ирена Лозинска (р. 1961) – Солистка, педагог и кореографка. Како балерина настапувала во класични и современи балети, а подоцна се посветува на кореографија и педагогија, создавајќи бројни успешни балетски претстави. Изложбата ќе биде отворена до 2 март 2025 година. Ве покануваме да ја посетите и да се вклучите во оваа значајна дискусија за улогата на возрасното тело во уметноста и општеството.

независна релевантна култура

Scarlett Johansson го тужи Дизни. Црната вдовица, по договорот кој го потпишала, требало да се прикажува исклучиво во кината, но тие истовремено го пуштиле и на стриминг сервисот Disney+. Зошто би ги тужела за тоа? Бидејќи платата била процент од заработката во кината, а со тоа што е пуштени на Disney+, се одлеала заработката. Женската работна сила, глобално и без исклучок од професијата и локацијата, е драстично помалку платена од машките соработници. Кога се има на ум дека жените работат и во домот и околу децата овој расцеп расте, а со финанската немоќ доаѓа и немоќ во сите сфери и ќошиња на животот. Холивудските глумици не се исклучок, често актерките работат и со пола од платата на своите колеги. The Wall Street Journal цитираа извори блиски на глумицата, кои известија дека хибридната премиера ја чинело Јохансон 50 милиони долари.

20.4.24 г., 19:00 Крај Вардарот џез, ПМГ, ПМГ Џез, Мирко Попов, Владан Дробицки Laboratorium, Bulevar Kliment Ohridski, Skopje, North Macedonia Крај Вардарот, Скопје – Со длабок поклон и почит кон великанот на македонската музика и култура, Мирко Попов, петтото издание на „Крај Вардарот Џез Фестивал“ ќе започне на 20-ти април. Овој фестивал, кој веќе пет години по ред се бори за статусот кој се чини дека веќе го достигна со работата во полето на џез музиката надвор од фестивалот, станува синоним за иновативност и врвни музички доживувања, и ја продолжува мисијата која ја отпочна Попов – човекот кој беше пионер и неуморен популаризатор на (џез) музиката во Македонија, ставен во еден поинаков контекст и на друга платформа на која сме навикнати - не помалку вредна. Пресек на музичката иновација: Програмата на „Крај Вардарот џез“ 2024 Составен од три вечери, овој фестивал ќе ги претстави најиновативните и креативни аспекти на македонската музичка сцена, креирајќи ја својата уникатна атмосфера во Македонската филхармонија и во едукативниот културен центар Лабораториум. Сабота | 20 април | Едукативен културен центар Лабораториум 21:00 Cobalt Code Unit концерт Фракција од четири млади музички аскети, Cobalt Code Unit, смело ги смешуваат традиционалните јужнобалкански тонови со современите импровизации. Нивните настапи се како патување преку различни звучни пејзажи, што ве воведуваат во свет на авангардниот израз и психоделичните импресии. https://www.youtube.com/watch?v=WrWk2uLiJpM Cobalt Code Unit е фракција од четири млади музички аскети, кои неуморно талкаат низ обемните пространства на јужнобалканските традиции на импровизирана и ритуална музика, контемплирајќи ги хоризонтите на современиот џез, креативната слободна импровизација, психоделичните импресии на африканските ритмички јазици и бучавата на индустрискиот метеж, прикажани низ призмата на авангардниот израз. Своите искуства засега ги имаат испишано на два долгосвиречки албуми: Rural (2020) и Soilwork (2021), како и на еден видео албум (The Yadro Concert). Нивните настапи наликуваат на долги импровизирани крајпатни патувања, полни со ненадејни угорнини, удолнини и свиоци, придружени со брзински дивеења низ калливата почва на планинските патишта, зачинети со мирно крстарење низ питомите висорамнински предели, нудејќи искуство со надреални пејзажи, медитативна меланхолија и спокој. Програмата за 20 април е бесплатна. Вторник | 23 април | Филхармонија 20:00 >> „Мирисот на липите“ - концерт на пијано на Дуња Иванова Во овој музичко-поетски проект, Дуња Иванова и Тина Иванова ја раскажуваат приказната за урбаните моменти на Скопје. Од улиците до кафеаните, во овој концерт ќе го почувствувате „Мирисот на липите“ преку мелодиите и наративата. https://www.youtube.com/watch?v=NbCeE_UGbiI 20:00 >> „Мирисот на липите“ - концерт на пијано на Дуња Иванова проследен со текст и нарација на Тина Иванова „Мирисот на липите“ е музичко-поетски проект, кој ќе раскаже приказна за познатите урбани, но и скриени места на Општина Центар. Липите на улицата „Орце Николов“, панкот од гаражите на „Плочник“, дружбите во дворот на „Песталоци“, графитите на Кеј, паркот на Горан Стефановски, кафеаната „Наџак“... „Мирисот на липите“ е концерт на пијано на Дуња Иванова проследен со текст и нарација на Тина Иванова. Ќе бидат изведени композицијата „Свита за Скопје“ од македонската композиторка Ана Пандевска, како и песната „Ние сме од Скопје“ на Мирко Попов, чиј аранжман за пијано го направи токму Пандевска. Станува збор за получасовно патување низ симболите на Скопје, но погледнати низ интимна, лична перспектива на авторите. Во музиката, како и во нарацијата, провејува нишка на носталгија, а во исто време и крик за подобро утре на градот во кој пораснавме и без чиј воздух не можеме да живееме. Всушност, „Мирисот на липите“ симболично ќе прикаже, преку звук и говор, еден живот на жител на Центар. Поетскиот наратив е оригинално креиран за овој уметнички перформанс, кој промовира иновативен пристап со содржина која пак, претставува ,,жива“ материја, блиска до човечкото срце. На крајот на март за ПМГ Џез, како 44 издание, излезе албумот во живо со концерт на пијано на Дуња Иванова реализиран во рамки на музичката програмата “Крај Вардарот Сесии во Аудиокултура“, која изведе композиции од Ана Пандевска. Онлајн продажба на билети е достапна преку bileti.mk . Блок билети за 23 и 27 април се по цена од 600 денари и поединечен билет 400 денари. Билетите се достапни на следниве линкови: https://bileti.mk/e/krajvardarotjazzblok24 (за блок карта) https://bileti.mk/e/krajvardarotjazz24 (за 23 април) 21:00 >> Концерт на Биг Бенд - музика на Кире Костов Со интерпретација на дела од Кире Костов, Биг Бендот под диригентство на Љупчо Мирковски го слави еден од најзначајните стваратели во македонската музичка историја. https://www.youtube.com/watch?v=owyFY2A30JA Концерт посветен на еден од стожерите на современата џез композиција Кире Костов, преку интерпретација на негови избрани дела во современ аранжман од страна на Биг Бендот под диригентската палка на Љупчо Мирковски. Кире Костов е едно од најзначајните имиња во современата џез музика, чија работа опфаќа бројни ангажмани и дела, меѓу кои: солист и диригент на Танцовиот оркестар на РТВ Скопје, наградуван трубач во Југославија, претставник во Биг бендот на Европската радиодифузија, автор на околу педесетина композиции во оркестарска изведба од областа на џезот и 300 песни во популарната музика и реализатор на сите изданија на Скопскиот фестивал од 1991. Подеднакво значајна ќе биде и изведбата на селектираните дела од Кире Костов од страна на еден од нашите најзначајни оркестарски формации, чија историја датира од далечната 1961 година (Биг Бендот на МРТ), кој во 2013 година се возобновува и продолжува да работи во музичка формација водена од Љупчо Мирковски како диригент. Онлајн продажба на билети е достапна овде: https://bileti.mk/e/krajvardarotjazzblok24 (за блок карта) https://bileti.mk/e/krajvardarotjazzfest24 (за 27 април) Сабота | 27 април | Едукативен културен центар Лабораториум 21:00 >> Концерт на Macedonian Free Society Соработката помеѓу извонредни автори и инструменталисти го резултираше во овој мега состав кој ги обновува стандардите на македонската џез сцена. 22:00 >> Концерт на Поетроника Современата македонска поезија доаѓа до живот преку поетско-музички перформанс, со магичната комбинација на Оливер Митковски и Андреја Ристески – Салпе. Програмата на Крај Вардарот Џез 2024 го прославува богатството на македонската музичка сцена, претставувајќи иновативни проекти и врвни уметници кои го разголуваат духот и културата на нашиот град. Од мистериозните патишта на импровизираната музика до поетските светови на електронските звуци, овој фестивал е патување што ќе ве одведе на неочекувани дестинации во светот на македонската уметност. https://www.youtube.com/watch?v=d2fJbyJ896g Организаторите, со високо признание кон творештвото на Мирко Попов и со иста онаа страст и посветеност која тој ја вложуваше во развојот на музичката сцена, го реализираат фестивалот со една единствена цел: да го одржат духот на џезот жив и да го промовираат како неоделен дел од културниот идентитет на земјата. Крај Вардарот Џез Фестивал стигна до своето петто издание. Фестивал кој произлезе од големата љубов, визионерство и посветена работа на Мирко Попов и Владан Дробицки за интегрирање на извонредни автори и изведувачи од македонската музичка сцена во полето на џез, светска и современа музика, и нејзина видливост и позиционирање, како во домашен, така и во меѓународен контекст. Како еден сегмент од целото работење на ПМГ Џез, со веќе 46 изданија на македонска музика, Крај Вардарот Џез Фестивал како своевидна платформа, секоја година во континуитет на домашната публика и ги претставува најквалитетните и рецентни авторски остварувања од високо ценети и реномирани автори, но и млади, веќе наградувани и признаени таленти. Годинашното фестивалско издание нуди исклучителна програма селектирна од Попов и Дробицки која ги надминува границите на музичките жанрови, спојувајќи џез, електроника и современа музика. Програмата опфаќа интердисциплинарен пристап на македонска авторска музиката споена во изведбен акт со македонската поезија и проза (Поетроника на Салпе и Митковски и Мирисот на липите на Дуња и Тина Иванови), настап на два исклучителни музички ансамбли (Биг Бендот со интерпретација на селектирани дела од доајенот на современата џез композиција Кире Костов и Маседониан Фри Сосајети, октет од извонредни совр емени џез музичари кои ја исцртуваат новата историја на македонската џез и современа музика) и младиот авангарден состав Кобалт Код Јунит, чија музика ја спојува традицијата, современиот џез, африканскиот бит и бучавата на индустрискиот метеж. На тој начин веќе петта година по ред го развиваме профилот на фестивалот како уникатен и квалитетен културен настан, ценет и очекуван од публиката, која има потреба од овој нов пристап кон градење на современ македонски музички и културен идентитет. Со длабок поклон, Крај Вардарот Џез Фестивал 2024 го реализираме во чест на Мирко Попов. Визионер, иницијатор, куратор и организатор на овој фестивал и целокупната музичка дејност поврзана со работата на ПМГ Џез како сублејбл за џез и светска музика на матичната дискографска куќа ПМГ Рекордингс, активна од 1998 година. Со голема жар и посветеност заедно со Дробицки работеа на програмата на годинашното фестивалско издание, чија реализација не успеа да ја дочека. Тимот на Крај Вардарот Џез Фестивал 2024 во негова чест и во чест на музичката сцена која Попов неуморно ја развиваше, со истиот ентузијазам и посветеност го реализира ова фестивалско издание. Симболично како во легендата за настанувањето на градот Скопје „Големата камена глава“ и соколот кој ги чувал луѓето во градот се додека нивната душа не стане посилна од силата на Љубомор за да го победат со сложност, Мирко Попов е соколот на Скопје, како и во песната „Море сокол пие, Вода на Вардаро… !” кој беше и инспирација за името на фестивалот. - ПМГ Џез; Сликата на Попов како „соколот на Скопје“ кој го буди духот на градот преку музиката, се чини повеќе од соодветна – симбол на неговата непоколеблива визија, инспиративност и бескрајната љубов кон мелосот и уметноста. Фестивалот „Крај Вардарот Џез“ е поддржан од Министерството за култура на Република Северна Македонија и соработува со Македонската филхармонија и едукативниот културен центар Лабораториум. Организаторите ветуваат дека ова издание ќе остави траен белег во секое срце кое копнее по квалитетна музика и вистински културен доживувања. Со нетрпение го очекуваме почетокот на фестивалот следната сабота, каде што ќе се слави џезот, Мирко Попов и музичкото наследство кое тој го остави зад себе. Онлајн продажбата за останатите билети е достапна преку bileti.mk . Блок билети за 23 и 27 април се по цена од 600 денари и поединечен билет 400 денари. Билетите се достапни на следниве линкови: https://bileti.mk/e/krajvardarotjazzblok24 (за блок карта) https://bileti.mk/e/krajvardarotjazz24 (за 23 април) https://bileti.mk/e/krajvardarotjazzfest24 (за 27 април) Повеќе за настанот на неговиот Фејсбук овде. претходно следно

независна релевантна култура