независна релевантна култура

Во светот на уметноста, технологијата ја отвора вратата за нови форми на креативност, но со тоа доаѓаат и сложени правни прашања. Еден таков пример е делото „Théâtre d’Opéra Spatial“ (Просторен оперски театар) на Џејсон М. Ален, кое беше креирано со помош на AI програма и предизвика контроверзии откако освои награда на уметнички натпревар. Сега, Ален бара од судовите во САД да му се признае авторско право за делото, тврдејќи дека процесот на создавање вклучувал повеќе од „базичен ментален напор.“ Технологијата и креативноста: Кој е авторот на AI-креираните дела? Во септември 2023 година, Канцеларијата за авторски права на САД го отфрли барањето на Ален за заштита на неговото AI-креирано дело, со образложение дека AI софтверот Midjourney бил вистинскиот креатор. Оваа одлука предизвика легална битка и ја отвори дебатата за тоа кој е вистинскиот автор кога AI е дел од креативниот процес. Адвокатот на Ален, Тамара Пестер, истакнува дека одбивањето на барањето го остава прашањето за сопственоста на AI-асистираните дела без јасен одговор. Според неа, кога човек користи машина за создавање на уметничко дело, авторското право треба да му припаѓа на човекот, а не на софтверот. Ален рече дека Канцеларијата за авторски права на САД не само што ја отфрлила неговата петиција, туку утврдила дека „MidJourney, а не господинот Ален - ја создала оваа слика“. Во септември 2023 година, Одборот за ревизија на авторски права го потврди оригиналното отфрлање на делото на Ален Midjourney, откако тој одби да открие кои делови од делото биле создадени со помош на вештачка интелигенција и кои биле додадени или изменети од уметникот. Една година подоцна, Ален се жали на негирањето на одборот, тврдејќи дека неовластени субјекти го монетизираат неговото создавање, вклучително и преку репродукции продадени на Etsy. „Ја поднесовме оваа жалба затоа што Канцеларијата за авторски права неправедно ја отфрли способноста на мојот клиент да го заштити своето дело потпомогнато со вештачка интелигенција преку системот за авторски права и да ја добие зголемената штета што доаѓа со федералната заштита на креативното дело“, изјави адвокатката на Ален, Тамара Пестер Шклар. Во жалбата, поднесена на 26 септември до Окружниот суд на САД за округот Колорадо, Ален, исто така, тврди дека негативното медиумско внимание околу „Théâtre d'Opéra Spatial“ можеби влијаело на пресудата на канцеларијата за авторски права. Американската канцеларија за авторски права одби да коментира, повикувајќи се на судски спор што е во тек. Пестер изјави дека пресудата на Канцеларијата за авторски права „покренува длабоки прашања за улогата на вештачката интелигенција во креативниот процес и природата на самата креативност“. „Важно е да се разјасни дека кога човекот користи машина за да создаде дело, човекот сепак треба да се смета за автор“, продолжи Пестер. Жалбата го детализира процесот на Ален во создавањето на волшебната слика, наведувајќи дека тој ја поттикнал генеративната програма за вештачка интелигенција 624 пати, процес кој бара „повеќе од минимален ментален напор“. Во друг сличен случај, судот во Вашингтон, минатиот месец го одби барањето за авторски права на Стивен Талер за неговото дело „Неодамнешен влез во рајот“ од 2012 година, создадено со користење на ДАБУС, наведувајќи дека нема човечко авторство. Но,Пестер вели, таа одлука открива празнина во дефиницијата за уметничко авторство. „Одбивањето на регистрацијата на Канцеларијата за авторски права, комбинирано со одлуката во Талер, според која машината не може да биде автор, остава празнина во однос на тоа кој поседува дело што е потпомогнато од вештачка интелигенција“, рече Пестер.

независна релевантна култура

Сезоната на празници секогаш била повеќе од драгоцени моменти кои ги поминуваме со најмилите: корпорациите го искористуваат периодот за креирање на впечаливи маркетинг кампањи кои ќе бидат тема на разговар на јавноста дури и во новата година. Особено со појавата на социјалните медиуми, декември стана натпревар на компаниите како Spotify, Google, и дури речникот на издавачот Oxford Languages да ја заокружат годината низ својата авторска призма со содржини чиј успех зависи од виралноста на интернет.Од 2000 година, Pantone Color Institute - компанијата најпозната по патентирање на универзален систем за ускладување на боите што се користи во низа светски индустрии - исто така учествуваше во овие шаради преку своите годишни прогласи за боја на годината, која ја предвидува нијансата за претстојната година врз основа на анализите на трендовите и социо-економските влијанија, според веб-страницата на компанијата. Оваа година избраната нијанса е "Peach Fuzz", опишана од страна на компанијата во соопштение за медиумите како „пријатна нијанса на праска боја, нежно сместена помеѓу розова и портокалова боја“. Сега, корисниците на TikTok велат дека Pantone е предмет на критики бидејќи виралните видеа тврдат дека компанијата ги приоритетира интересите на технолошките конгломерати."Се позиционираат како непристрасни арбитри на тоа што ќе биде бојата на годината и мислам дека се продадоа на големата технологија", рече корисникот на TikTok Ariana Alfonso во видео објавено на социјалната медиумска платформа во август, која од тогаш собра повеќе од еден милион прегледи.Во видеото, Alfonso покажа низ неколку примери во изминатите години во кои Бојата на годината случајно корелационира со технолошките бизнис соработки. За Бојата на годината за 2017, Alfonso тврди дека Pantone избрала "Greenery", зелено-жолта нијанса, со цел да ги задоволи интересите на Android, чиј што есемесови во лимета-зелено се ривал на сините меурчиња на iMessage од Apple од почетокот на смартфоните.„Во 2017 година почнавме навистина радикално да се вртиме кон минималистички неутрални“, тврди Алфонсо. „Ништо толку светло не беше во тренд, па јас си мислев: „Зошто би ја одбрале оваа боја?“ И тогаш ми текна: Знаеш кој навистина сака оваа боја да биде кул? Андроид.“ Откако корисниците почнаа да бараат повеќе докази од Алфонсо, таа објави друго видео во кое го цитираше интервјуто со потпретседателката на Pantone, Лори Пресман, објавено во House Beautiful. Пресман рече дека постои „заблуда дека еден ден собираме еден куп инфлуенсери на бои да се соберат во соба и доаѓаме со одлуката“ и дека всушност, бојата на годината се избира врз основа на „еден долг, континуирано тековен разговор меѓу група луѓе кои се усогласени со боите.“ „Она што навистина кажува е дека не постои транспарентен процес на селекција“, мислеше Алфонсо.Веб-сајтот на Pantone дава повеќе детали за овој процес на одлучување, кој се одржува во затворени средби двапати годишно во европска престолнина. По два дена на "презентации и дебати" од страна на претставници од различни земји, групата избира боја за следната година. Hyperallergic исто така контактираше со Pantone Color Institute за коментар.Во коментарите под видеото на Alfonso, многу корисници почнаа да ги предвидуваат можностите за дискретни партнерства со други компании, како Yelp во 2012 година откако компанијата се објави на јавноста, и Tiffany & Co. во 2010 година за да се вклопи со 30-годишното партнерство на компанијата за накит со Paloma Picasso. Друг корисник тврдеше дека Delta Airlines платил за изборот на "Ultra Violet" за 2018 година за да се координира со пуштањето на своите униформи за вработените во боја на слива, кои беа отфрлени во 2020 година по извештаи дека персоналот страда од алергиски реакции. Во друго видео објавено порано овој месец, корисникот на Tiktok Rae Leigh, познат како @maxedoutmommy на платформата, гради врз теоријата на Alfonso со детална презентација со слајдови до својот маж Ryan, покажувајќи ги другите години во кои Бојата на годината очигледно се вклопувала со бизнис интересите на компании како компанијата за изнајмување на одмор Airbnb, сега угасената социјална медиумска платформа Vine, и Apple. Ли, исто така, прави поента од следењето на историјата на нумеричкиот систем на бои на Pantone и како нивната успешна стандардизација на боите доведе до извештаите за трендовите на бојата на компанијата, кои се составени од „експерти од индустријата за бои“ за да ги предвидат трендовите на бои шест до 24 месеци однапред, според на веб-страницата на компанијата. Leigh ја опиша оваа прогноза за трендови на бои како "ситуација на кокошка и јајце", бидејќи влијателните фактори кои ги определуваат трендовите на бои и Бојата на годината изгледа дека се едно и исто. "Дали навистина ги поставуваа трендовите на бои со испраќање на книгите за тренд на бои, и со поставување на Боја на годината, дали навистина ја правеа тоа популарната боја за следната година?" Leigh му постави прашање на Ryan пред да ги истакне веќе постоечките договори за лиценцирање помеѓу Pantone и компанијата за мобилни телефони Motorola, марката за патики за скејтбординг Cariuma, и компанијата за перформансни ткаенини Ultrafabrics кои беа објавени со одлуката на компанијата Viva Magenta за 2023 година. .Имено, на праскавата нијанса од 2024 година веќе се поврзаа партнерствата со истите компании, покрај соработките со брендови за внатрешен дизајн, Polaroid, компанија за четки за заби, козметичка линија, па дури и производител на чаеви.Не дека овие соработки треба да дојдат како изненадување. Како можеме даја го заборавиме контроверзното партнерство "Period" во црвено со шведскиот бренд Intimina во 2020 година? Полемиката на Pantone беше најдобро резимирана од страна на аргентинскиот уметнички колектив Cromoactivismo, која во писмо во таа година праша: "Како можеме да мислиме дека нијансата 'Period Red' универзално може да ги претставува нашите менструални палети?" Не дека овие соработки треба да изненадат. Како можеме да го заборавиме контроверзното црвено партнерство „Period“(Менструација) во 2020 година со шведскиот бренд Intimina? Полемиката на Пантоне беше можеби најдобро сумирана од аргентинскиот уметнички колектив Cromoactivismo, кој праша во писмо таа година: „Како можеме да мислиме дека нијансата „Менструална црвена“ може универзално да ги претстави нашите менструални палети? „Чувствуваме потреба уште еднаш да кажеме дека не ни треба поддршка од глобална капиталистичка компанија која ја претвора бојата во приватна сопственост, стандардизирана стока“, напиша групата. #Pantone #PeachFuzz, #БојаНаГодината,

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Марина Абрамовиќ ги објави своите планови за рестартирање на нејзиното значајно дело „Уметникот е присутен“ (The Artist Is Present) во корист на украинските жртви од разорните руски напади. Заедно со њујоршката галерија Шон Кели и Артси, сега е отворено наддавањето за можноста да учествувате во оваа претстојна итерација на едно од најпознатите дела на Абрамовиќ. Абрамовиќ првпат ја постави „Уметникот е присутен“ на МоМА во 2010 година, поминувајќи 736,5 часа во период од три месеци, седејќи тивко на маса, додека парадата посетители наизменично седеа спроти неа, споделувајќи молчалив контакт со погледот. Изложбата привлече околу половина милион посетители, додека приближно 1.500 луѓе - вклучувајќи ги Лу Рид и Бјорк, меѓу многу други значајни лица - добија шанса тивко да комуницираат со Абрамовиќ. Но, емоционалната кулминација на изведбата славно се случи кога поранешниот соработник и љубовник на уметникот, Улеј, неочекувано пристигна да ѝ се придружи. Обединувањето без зборови на двајцата отуѓени уметници останува една од најтрогателните средби снимени на филм, бидејќи и двете лица тивко ги регистрираат децениските интензивно комплицирани чувства. Претстојната постановка на „Уметникот е присутен“ во 2022 година ќе им овозможи на еден поединец и еден пар победници на аукцијата да учествуваат во легендарната изведба, а настанот ќе биде снимен од Марко Анели, фотографот кој ја документирал оригиналната изведба во МоМА во 2010 година. приходите ќе бидат донирани на Direct Relief, добротворна организација која работи со Министерството за здравство на Украина за да обезбеди итна медицинска помош на многуте Украинци уништени и загрозени од војната. „Роденa сум во Југославија, земја која напредуваше под културите од запад и Русија од исток“, објасни Абрамовиќ во изјавата за солидарност додека Русија ја нападна Украина. „Во текот на изминатите неколку години, работев во Украина и ги запознав луѓето таму. Тие се горди, силни и достоинствени. Јас сум во целосна солидарност со нив на овој невозможен ден. Нападот врз Украина е напад врз сите нас. Тоа е напад врз човештвото и мора да се запре“.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Дива белешка: Кога го гледавме Црн Пантер сите беа збунети - од каде дојде целава галама? Мораше многу објаснувања, нешто контекст, прилично историја да се долови зошто „легендарен“ не е претерување за стандарден лимунада холивуд, скоро инфантилен филм... Па за да го елиминираме ризикот да го направиме истото со „Renaissance“ на Бијонсе - го отстапуваме во овој момент, подиумот на Весли Морис од Њу Јорк Тајмс, добитник на два Пулицера, и како црн маж во Америка кој е посветен на расни теми, мислиме дека е прилично добро квалификуван да ја коментира Бијонсе... „Премногу е, оваа живеачка. Премногу тешко, премногу несигурно, премногу хронично катаклизмично, премногу воинствено, премногу мачно, премногу оптоварено со можноста за перцепција на грешка. Муабетот последниве неколку години - во американските активистички и академски кругови, како и да е - беше „несигурност“. Што добива на идеи за загрозеност, занемарување, непредвидливост, ризик. Во суштина: Ние сме загрижени. И: ние сме загрижени, бидејќи вие не сте доволно загрижени. Како што реков: премногу е. Да бев глобално познат музичар чиешто секое трепкање се проверува за Значење, сега можеби е време да откријам какво е чувството да значи нешто друго, да се чини полесно, да лебди, да кима со главата, плиска, се извива и трие, да sashay-shanté( одлепршај - остани) . Да најде “new salvation” во градењето на својот “own foundation.”(*во референца на текстот на најновиот сингл Break My Soul) Да бев тој музичар, сега можеби ќе беше време да го наречам мојот фристајл џем „Америка има проблем“ и да не кажам што е проблемот затоа што А) Те зезнав! Б) Што можам да кажам дека веќе не го знаете? И В) Личноста што всушност ја изведува оваа песна знае „газето ќе прави што сака“. Сега е време да работите со вашето тело наместо да изгубите повеќе од вашиот ум. „Америка“ е една од завршните нумери на „Renaissance“, седмиот соло студиски албум на Бијонсе, онаа каде што таа ги истражува влоговите и заклучува дека се премногу високи. Сега е време да се потсетите - да им „кажете на сите“, додека таа пее на првиот сингл „Break My Soul“ - дека нема дискурс без диско. „Renaissance“ на Бијонсе отелотворува децении на денс музика. Еве водич. Колку е забавно ова нешто. Сите 16 песни доаѓаат од некаде каде има подиум - ноќни клубови, стриптиз клубови, болрум , подруми, Татуин. Повеќето од нив се натопени или целосно спроведени со Црно квир бравадо. И на речиси сите, Бијонсе звучи како да доживува нешто лично ново и приватно славно: неразблажена екстаза. Зазема различни форми: блаженство, очигледно; но и секси строгост. Остварувањето на контролата е исто толку забавно на овој албум како и егзорцизмот на стресот. Колку и да звучи скапо, во продукциска смисла, „Ренесанса“ (една песна е потпишана од дваесетина писатели, вклучувајќи семплови и интерполации), пеењето на Бијонсе овде ја надминува секоја цена на етикетата. Опсегот на нејзиниот глас се приближува до галактички; имагинацијата што го напојува се квалификува како кино. Таа гуга, ржи, рчи, се удвојува и тројно се зголемува. Путер, сенф, foie gras, совршен сооднос на шлаг на колачето. Приближно на половината, пристигнува нешто наречено “Plastic Off the Sofa.” (Најлонот од софата). Сега, дел од мене липа затоа што тоа се зборови што таа не се ни потруди да ги испее. Најлон од софата? Повторно те зезнав! Остатокот од мене липаше затоа што пеењето што таа сепак го носи - во бранови на рапсодично долги емисии на олимписко ниво - се чини дека произлегува од некаде отаде човечкото грло: океанот? Рерната? Но, ова е една од ретките песни што звучат како да се снимени со живи инструменти – ритам гитара и некои рачни перкусии. (Музичката пластика се симнува од софата на албумот.) Басот продолжува да натекува,да се искривува и цвета додека не го надрасне својот цветник, а гласот на Бијонсе исто така. Сурфа на отекувањата. Мириса на розите. „ Renaissance “ се претвора во евангелие од време на време - на „ Church Girl “, најхрабро. Ова е единствената трака што звучи како да е снимена во рајот. Потребна е една минута за да започне сиот занес на „ Renaissance “. Прво доаѓа изјавата за мисијата („I’m That Girl “) во која Бијонсе предупредува дека љубовта е нејзина дрога. Потоа оди на „Cozy“, химна во подготовка за црните фем, кои се луксузираат во нивната кожа. Оваа има дно тешко како тава од леано железо и ритам кој Рихтеровата скала не може да го игнорира. „ Cozy “ е за утеха, но звучи како надоаѓачка војска. Првото вистинско издишување е „Cuff It“, џем за оние на ролшуи што е одржан во воздух препознатливото треперење на гитарата на Нил Роџерс, додека флота од труби ја нуди накнадната жештина. Овде, Бијонсе сака да излезе и да си помине толку добро што не може да се пишува за тоа. Доволно е заразно што размислувам за попатен стихкако „Сакам да ме снема“ (“I wanna go missing”) подоцна, кога сум трезен. Комедијата е во изобилство. Заблагодарете се на придонесите на Big Freedia и Ts Madison за тоа. „Темна кожа, светла кожа, беж“ - Медисон ги развлекува зборовите на „Cozy“ - „флуоресцентно беж“. Заблагодарете се на таблоид ТВ изливите на тастатурата на „ America Has a Problem “. Но, самата Бијонсе никогаш не била подуховита отколку што е овде. Строгоста што таа ја применува само на зборот „Не“ на „Америка“ би била доволна. Но, тука е нејзиното имитирање на империјалноста на Грејс Џонс во „Move“, некоја денсхол рефракција со остри лакти во која тие двајца им наредува на плебсот „да се разделат како Црвеното Море“ кога кралицата ќе помине. (Еве ме мене не спомнувам која е кралицата во тоа сценарио.) Поп музиката е тетовирана со влијанието на Џонс веќе 45 години. Ова е едно од ретките мејнстрим признанија за нејзината богата музичка моќ. Тука е и вампот на Бијонсе на крајот од „Heated“, кој таа го рецитира до пукнатината на рачeн вентилатор. Тоа е еден од оние слободни стилови на тркалезна маса што се случуваат на некои балови. Фракција на нејзината вклучува: „Вујко Џони ми го направи фустанот/Тој евтин спандекс/Изгледа лом“.(“Unnncle Jonny made my dress/That cheap spandex/She looks a mess.” Ова е албум чиј големата идеја е хаус. И неговиот сенс за хаус е огромен. Тоа е музика за палата. „ Renaissance “ е комшиски на онаму каде што беше попот: пулсира и трепти. Мускулите му се поголеми, екстремитетите пофлексибилни, егото сигурно. Не слушам загриженост за пазарот. Нејзиното чувство за авантура е надвор од мапата на жанрот, но сепак многу свесно за секоја координата. Тоа е достигнување на синтеза кое никогаш не звучи неуредно или синтетички. Овие песни ја тестираат оваа музика, слават колку е обемна, колку е податлива. Можеби затоа толку многу ми се допаѓа „Break My Soul“. Тоа е трака број 6, но се чувствува како тематска кичма на албумот. Има нежност, решителност и идеи - Бијонсе посредува со два различни пристапи кон црквата. На „Pure/Honey“ Бијонсе се пробива ѕид по ѕид додека не стигне до одајата во која се сместени сите братучеди на нејзиниот „Blow“ од 2013 година. Завршува со нејзиното палење покрај семпл од дрег уметникот Мои Рене, кој извикува: „ Miss Honey? Miss Honey!” И тоа е најблиску до Б-52 до каде што може да дојде песна на Бијонсе. (Но, Кејт, Синди, Фред, Кит: Барајте ја во секој случај!) Прифаќањето на албумот на хаус а н, а не, да речеме, на трап, недвосмислено ја усогласува Бијонсе со квир црнците. Од една страна, тоа значи дека таа е едноставно елитна поп-ѕвезда со особено страствена поддршка. Но, „ Renaissance “ е повеќе од услуга на обожавателите. Тој е ориентиран кон одредени истории. Јазлестата симбиоза помеѓу cis жените и геј мажите е една. Вратите на имперсонирање и чествување се вртат со центрифугална сила. Со Бијонсе, нејзиниот дрег изгледа ослободувачки а не матен. Не се само овие помалку познати геј и транс уметници и личности што нејзината музика ги апсорбирала. Тоа се други уметници. На „Blow“, Бијонсе се запраша како се чувствува нејзиниот партнер кога тој водел љубов со неа. Сега чудењето е: какво е чувството за неа да води љубов - и уметност - понекогаш како некој друг? Последната песна на албумот е „Summer Renaissance“ и се отвора со татнежот на „I Feel Love“ на Дона Самер. Не е прв пат таа да ја цитира Ла Дона. Но, намигнувањето не е само таму, каде што референцата е експлицитна. Се наоѓа во богатата средина на албумот, кој ги вклучува софа песната и „Virgo’s Groove“, можеби најсочната песна што Бијонсе некогаш ја снимила. Ова значи дека „Renaissance“ е албум за перформанс - за минатото на другиот поп, но ултимативно на Бијонсе, ѕвезда која сега има 40 години, возраст кога вистинскиот ризик е да се однесувате како да немате што да изгубите. Друга историја е токму таму во насловот на албумот: пред 100 години, кога работите исто така беа премногу за Црните Американци - линчови, „расни немири“ низ целата земја - и бегството на север од југ изгледаше како здрава алтернатива на убиство. во Харлем, Ален Лок и Зора Нил Харстон и Ленгстон Хјуз и Арон Даглас и Џеси Фаусет, за да одберат пет фигури, беа во центарот на експлозијата на уметност која може да биде фриволна, срчана и за забава и вулгарна како нешто од она што е на овој албум. Тие уметници беа геј и стрејт и што и да беше помеѓу. Поентата е дека и тоа го нарекоа ренесанса. Издржа и донесе задоволство и провокација и покрај околната криза, им даде на луѓето што бараат куќа нешто што претпоставува дом. . New salvation, old foundation.(Нов спас, стара основа) Бијонсе „Преродба“ (Parkwood Entertainment/Колумбија)