Со вратоврска наместо бисери и со интелигенција што не бара потврда, Китон создаде нов тип на хероина — несигурна, духовита и непредвидлива, но секогаш своја. Дајен Китон, актерка која со својот спој од интелект, ексцентричност и ранливост го редефинираше поимот „главен холивудски женски карактер“, почина на 79-годишна возраст. Нејзината смрт ја потврди долгогодишната продуцентка Дори Рат, без да наведе причина или место на смртта. Во повеќе од половина век на екранот, Китон изгради кариера што беше и непредвидлива и длабоко човечна. Лесно се движеше меѓу комедијата и драмата, често ги мешајќи, и го правеше секојдневното филмски возбудливо, било како искрената Кеј Адамс во Кум (The Godfather), или како невротичната, слободоумна главна хероина во Ени Хол (Annie Hall), за која ја освои својата единствена награда „Оскар“ во 1978 година. Во Ени Хол, Китон стана архетип: модерна, самосвесна жена чиј шарм лежи во нејзината несигурност. Со нејзините слоевити елеци, машки вратоврски и тивка насмевка, таа ја претвори чудноста во привлечност, а личниот стил во културен симбол. „La-de-da“, нејзиниот познат израз во филмот, стана мантра за сите што никогаш не се чувствувале дека сосема припаѓаат. „Таа имаше начин да биде апсолутно своја на екранот,“ рече режисерката Ненси Маерс во едно интервју. „Не можеше да ја помешаш со никого, токму тоа беше нејзината моќ.“ Дијапазонот на Китон беше огромен. Освен за Ени Хол, таа беше номинирана за „Оскар“ и за епската драма Црвени (Reds, 1981), за семејната трагикомедија Собата на Марвин (Marvin’s Room, 1996), и за романтичната комедија Нешто мора да попушти (Something’s Gotta Give, 2003). Во секоја улога внесуваше тивка, но продорна енергија, давајќи им и на најкомичните сцени тежина на човечка вистина. Нејзината филмографија може да се чита како огледало на американската чувствителност од седумдесеттите наваму: урбаната интроспекција на Вуди Аленовата Менхетен, семејниот немир на Shoot the Moon, генерациските пресметки на Father of the Bride и The First Wives Club, и доцната, нежна духовитост на Poms и 5 Flights Up. Дајен Хол е родена на 5 јануари 1946 година во Лос Анџелес, како најстара од четири деца. Нејзиниот татко, Џон Њутн Игнасиус „Џек“ Хол, беше инженер, а мајка ѝ, Дороти Дин Китон Хол, домаќинка и фотограф-аматерка, некогаш крунисана како „Мисис Лос Анџелес“. Презимето Китон го презела од мајка ѝ кога започнала актерска кариера во Њујорк, за да избегне забуна со друга актерка по име Дијан Хол. Таа го напушти факултетот и се запиша на актерска школа во Neighborhood Playhouse во Њујорк. На Бродвеј дебитираше во мјузиклот Hair во 1968 година, одбивајќи го дополнителниот хонорар за актерите што се согласија да се појават голи. Година подоцна го запозна Вуди Ален, со кого ја почна својата најзначајна соработничка врска, играјќи ја водечката улога во Play It Again, Sam : улога што ѝ донесе номинација за награда „Тони“. Во 1972 година, Френсис Форд Копола ја избра да ја игра Кеј Адамс во Кум. Таа подоцна се шегуваше дека не може да го гледа филмот, бидејќи не си се допаѓала на екранот: „Мислев дека изгледам ужасно здрвена како стап во тие ’40-ти години.“ И покрај славата, Китон секогаш говореше со карактеристична самоиронија. „Стареењето не ме направи помудра,“ рече во интервју за People во 2019 година. „Ништо не знам, и ништо не научив.“ Но нејзиниот опус ја демантира таа скромност: внимателна, духовита, постојано љубопитна, таа го обликуваше начинот на кој публиката гледа на женската интелигенција и недоверба кон совршенството. Китон режираше неколку филмови, меѓу нив документарецот Heaven (1987) и играниот Unstrung Heroes (1995), прикажан во програмата „Un Certain Regard“ во Кан. Нејзиниот мемоар Then Again (2011) беше интимен разговор со нејзината мајка и со самата себе, исполнет со остар хумор и тивка благодарност. Никогаш не се омажи. Усвои две деца, ќерка Декстер и син Дјук, на кои често им припишуваше заслуга за мирот што го најде надвор од Холивуд. Нејзиниот последен филм, Summer Camp (2024), беше комедија за пријателство и стареење, тема што денес звучи како нејзина последна порака. „Дајен Китон нè научи дека да бидеш различен може да биде блескаво,“ изјави Бет Мидлер, нејзината колешка од The First Wives Club. „Таа ја направи несигурноста храбра.“ Секогаш со шешир, во блејзер или со вратоврска, Китон остана симбол на нешто посуштинско од гламурот: автентичност. Китон никогаш не се омажи, но создаде свој вид семејство: две посвоени деца, Декстер и Дјук, и дом полн со фотографии, книги и архитектонски експерименти. Во последните години, таа стана писателка, уредничка, документаристка и колекционерка на куќи. Сè што правеше, дури и реновирањето на старите објекти, беше по ист терк: чувство за време, хумор и необична нежност кон несовршеното.

Афро-американскиот комичар и актер повторно стана вест овојпат за ненадејната семејна експанзија. Во ерата кога славата се мери во искреност по Instagram stories, Мајкл Блексон повторно го освои интернетот со две новороденчиња. И двете се негови. И двете родени во рок од два месеци. Од различни мајки. Најпрво, неговата свршеница Рада го роди синот Мајки во јуни. Два месеца подоцна, „пријателка што ја познавал повеќе од пет години“ го родила Кинг Квеку Блексон. Веста ја потврди самиот преку Инста : „Добар ден до моето семејство, пријатели и фанови. Во последните неколку месеци Бог ме благослови, но со благословот дојде и многу болка. Два месеца откако Рада го роди малечкиот Мајки, една пријателка која ја познавам повеќе од пет години, исто така го роди мојот син Кинг Квеку Блексон. Моите две момчиња ми донесоа огромна радост во животот, но истовремено ме натераа да ја изгубам мојата вереница Рада. Мајки е роден во вторник, на 17 јуни 2025, а Квеку на 6 август 2025. Се извинувам што толку долго молчев едноставно не знаев како да го направам тоа. Моите постари близнаци, кои сега имаат 18 години, дознаа дури синоќа, а дури ни мајка ми сè уште не знае. Се извинувам на Рада и се надевам дека ќе ми прости за болката што ѝ ја нанесов. Ќе бидам таткото со најмногу љубов на светот. И за да избегнам да станам новиот Ник Кенон или Илон Маск, отсега ќе излегувам само со жени кои веќе не добиваат менструација или имале хисторектомија.“ Рада, пак, не остана должна. На својот профил напиша: „Обично не реагирам, но да се согласиме: тоа беше најпатетичниот пост или извинување што сум го видела. Одам во мир, водена од Божјата милост. Мојата енергија ѝ припаѓа на мојата четиримесечна бебешка душа, не на негативноста. Луѓето постојано ми велат дека им е срам за мене, или дека ова веќе станува понижувачки… но за мене, кога љубовта оди толку длабоко, престануваш да го гледаш мажот и почнуваш да го гледаш момчето кое само сакало да биде сакано – и токму тоа те крши. Јас не само што љубев, туку и разбрав – болката, невиноста, детето во него. Со тоа речено, ја прифаќам целата одговорност што останав во циркусот предолго. Неговиот тип никогаш не бев јас, затоа што сум вистинска жена. Ова се случува кога си позади маж 100 %.“ Интернетот, пак, доби уште една епизода од омиленото реалити шоу: „Како да останеш релевантен без да објавиш нов материјал – роди две деца одеднаш.“

од Амил Ниази и Пред да имам деца, но кога се обидував да ги добијам, фантазирав колку би било забавно да патуваме како семејство. Замислував како лежам на плажа со моето бебе, двајцата играме во песокот и како влегуваме и излегуваме од морето. Сонував за бурни патувања, играње игри и слушање на нашите омилени песни додека мирно гледавме како минуваат пејазажите. Можев толку јасно да ја замислам верзијата на себе како мајка на одмор: исончана, опуштена и спокојна. Балансирање на бебето на мојот колк облечен во тексас шорцеви како некоја модерна Џејн Биркин. Ха! Не велам дека таа верзија од мене беше сосема неточна: сега веќе доста патував со моите две мали деца од времето кога и двете беа доенчиња. Поминавме многу време на плажа и извозевме многу, многу милји со нашата користена Honda CR-V. Но, сите тие екскурзии - како оние рани долги возења со автомобил за време на кои се застанувавме на секој час и половина за да можам да дојам на постојка на камион или паркирани на патот, едната дојка постојано надвор - изгледаа сосема поинаку. од фантастичната верзија. Затоа што се разбира - се разбира! - Не постои такво нешто како „одмор“ со мали деца. Нема време за одмор бидејќи вашиот вообичаен систем за поддршка и доверливите рутини ги нема. Вие и вашето потомство сега сте на милост и немилост на бирото за изнајмување автомобили на аеродромот, а нема пријатели, соседи или семејство кои ќе го држат расплаканото бебе за вас додека ја истурате содржината на вашата торба барајќи лична карта. Вие, всушност, не сте зачудена француска убавица, туку сте разулавен северноамерикански родител кој преживува од кафе и млеко од бензинска пумпа за да ги преживее следните седум до десет дена. Ова е нешто што сите родители на постари деца го знаат толку длабоко што делува премногу очигледно за да се истакне, а сепак останува нешто што сите ние родители на мали деца мора да го сфатиме сами. Вие едноставно ги подигате своите деца како родител, со убави пејзажи во позадината, кога патувате, а штом конечно го прифатив тоа, тогаш почнав да уживам. Секако, многу од тие патувања на кои бевме, беа ексклузивно со саундтракот на „Let It Go“, но штом ќе ги затворите очите и ќе дозволите текстот да ве облее 40-50 пати по ред, ќе сфатите дека тоа е ултимативната автомобилска балада. Препуштањето на плејлистите на моите деца значеше дека семејството пее толку спонтано и слободно што дуре беше катарзично и забавно како целоноќна караоке сесија со моите најблиски возрасни пријатели. Одењето на плажа со децата каде што не сум имала ниту еден момент да извадам книга од мојата вреќа извалкана со песок, отсекогаш се претвораше во потрага по богатство за да ја најдам најретката, најубавата морска школка, камче или паричка. Губењето во убавината на плажата, низ очите на 3- и 5-годишно дете, ми овозможи да се препуштам и изгубам себеси во моментот, многукратно. Што е често се што сакам од патувањата. Постојат начини на одмор со деца кои се дизајнирани да го отстранат хаосот од патувањата - сеопфатни и однапред спакувани екскурзии каде работите се подредени и контролирани. Но, дел од она што го прави патувањето, особено летното патување, толку пријатно за мене е чувството на хаос, чувството на боење надвор од линиите за неколку месеци. И секој аспект од родителството станува многу полесен кога ќе се откажам од контролата или барем ќе се препуштам на идејата дека можам да контролирам само ограничен број на ситуации. Мојот партнер прави обемна подготовка за ужини за патувања, без ниту една бобинка оставена дома. Сакам да организирам активности: да собирам налепници, боички, оние книги со водени бои кои не би требало да прават хаос, но нема врска, тоа е само вода. Исто така, се обидувам да ги покријам основните - не сакам да бидам затечена на пат со една влажна марамица и без пелени - но што е тука е. Останатото им го оставам на боговите на патувањето. Ме прави да се чувствувам подготвена, но отворена за спонтаност и слободно време, две работи кои честопати недостасуваат од моето секојдневно родителство дома и кои ми го дефинираат чувството на лето. Сакам да се препуштам во нередот на оваа сезона, колку е лабава, расположена и радосна по својата природа. Летата како дете беа за да се брка сонцето со сенките и да го зајакнат чувството дека времето е бесмислено, напуштајќи ги крутите граници на годишните времиња што доаѓаат пред и потоа за нешто малку помеко, малку помалку контролирано. Кога растев, моите родители само фрлаа работи во нашиот мал автомобил во последен момент и најавуваа дека возиме на север за да излеземе од градот на неколку дена. Јас и моите две сестри се набивавме на задното седиште, се каравме со часови за средното седиште и немилосрдно се жалевме за грицките. Пливавме во хаосот како семејство, а многу од тие бурни патувања се моите омилени спомени од детството. Сега ми се допаѓа она што го прави ваквото патување за моите деца. Тие се нурнати во нови искуства, но исто така многу нежно се истиснати од нивната комфорна зона. Им се дава шанса да ги прилагодат своите умови и тела на новите рутини и перспективи и да ги прошират границите на нивниот инаку мал свет.

6

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура

Во недела, на 16.02.2025 година, со почеток во 20:00 часот, Културниот центар НУЦК „Григор Прличев“ во Охрид ќе биде домаќин на премиерната изведба на локациски специфичната театарска претстава „Напуштени простори, напуштени тела, напуштени сеќавања“. Ова е третата етапа од трилогијата на проектот „СИОТ СВЕТ Е СЦЕНА“, на Здружението на уметници Културен центар Медиа Артес, која истражува општествени прашања и предизвици преку имерзивен и партиципативен театар. Перформансот „Алхемија на дивината“ се одигра во Вевчани во склоп на „СИОТ СВЕТ Е СЦЕНА“; „Напуштени места“ е метафора за неискористениот потенцијал на просторите и културното наследство, места полни со сеќавања, метаморфози, нови перцепции, регенерација, мистерија, бунт и угнетување. Претставата ја води публиката низ просториите на Културниот центар, истражувајќи лични приказни, ранливи состојби и спомени кои можеби и вам ви се случиле. Изведбата нè враќа во минатото и нè носи во една алтернативна иднина, во која ликовите сонуваат да бидат. Целиот простор е креиран според внатрешниот свет на протагонистката и нејзините мисли, откривајќи одамна заборавени лични ритуали, угнетувања и ветувања. Колку повеќе ликот станува свесен, толку посилна е нејзината потреба да се ослободи од структурите кои не ги создала самата. Таа почнува да го препознава кодот на однесување што се пренесува од мајка на ќерка со векови. Главниот лик се ослободува од товарот на борбата за место во историјата, учејќи како да биде човек, автентична во својата проценка, желби и начини на исполнување на животот, секогаш свесна за она што го остава зад себе. Таа е мудра, воин, девојка, заробено битие, мајка, ќерка; таа е исцелителка и пејачка; таа е мрзлива и вредна; таа е сè и насекаде, а може да биде ништо и никаде. Овој експериментален театарски перформанс е резултат на креативен процес на соработка помеѓу актерите и драматургот. Тој ќе ве поведе на лично внатрешно патување и длабока имерзивност. Детали за настанот: Време: 16.02.2025, 20:00 часот Место: НУЦК Григор Прличев, Охрид Влез: Бесплатен, со претходна резервација на место преку е-пошта на [email address removed] или порака на 070250500. Играат: Адријана Билаловиќ-Тодороска, Павел Маслов, Билјана Билаловиќ-Велјаноска, Јасмина Василева, Јасмина Билаловиќ Драматург и режисер: Јелена Вуксановиќ Текст: Колективно авторство на актерите и драматургот Костими: Павел Маслов Светло: Илија Левески Извршен продуцент: Јасмина Билаловиќ Продуцент: Културен центар МЕДИА АРТЕС Копродуцент: НУЦК Григор Прличев, Охрид Партнер во имплементација: КСП Центар-Јадро Финансиски поддржано од: Амбасадата на Швајцарија во РСМ и Агенцијата за развој и соработка на Швајцарија

Во духот на младинската култура и креативност, новото списание „ШОК“ од денеска е достапно за бесплатно преземање преку веб-сајтот dummainsumma.com. Ова списание е производ на младите автори кои учествувале на серија работилници за креативно пишување организирани од неформалната група „Дума ин Сума“. Изданието нуди разновидна содржина – колумни, репортажи, интервјуа, колажи, поезија, проза, и стрипови, и го покрива цел спектар на интересни теми за младите читатели но и оние кои целат да останат во добра читателска и културна кондиција. Групата „Дума ин Сума“, предводена од писателките Марија Бошковска и Ивана Смилевска, се посветува на поттикнување на креативноста кај младите преку пишување и соработка со уметници од други дисциплини. Дизајнот на „ШОК“ е на визуелниот уметник Дарко Алексовски, додека идејата и насловот потекнуваат од учесничката на работилниците Силвана Ѓоргиевска. „Преку сајтот свои текстови и стихови може да ни испраќаат сите заинтересирани кои сакаат повратно мислење за своето дело или простор за објавување. Нестрпливи сме да читаме“ - Дума ин Сума „Преку веб-сајтот, сите заинтересирани автори можат да ни испраќаат свои текстови и стихови за повратно мислење или за објавување,“ велат од „Дума ин Сума“. Досега, групата реализирала и три изложби на фанзини, како и промоција на „ШОК“ во КСП „Центар Јадро“ на 21 октомври. Овој проект е поддржан од Министерството за култура и туризам преку конкурсот „Цртај на македонски јазик“ за 2024 година. Читај Шок ОВДЕ.