Резултати од пребарување

Заклучено е снимањето на новото остварување на режисерките Сара Климоска и ко-режисерот Радован Петровиќ . Нивниот краткометражен филм, „Нова Енергија“, што е реализиран под продукција на NEST Продукција со продуцентот Јорданчо Петковски, несомнено ветува да го даде својот значаен придонес во современото филмско изразување. Овој филм ги следи двете најдобри другарки кои, предизвикани од токсичноста на нивните партнери, тргнуваат на патешествие да градат нов, заеднички живот. „Нова Енергија“ не само што ја истакнува женската емпатија и взаемност, туку и нуди инспиративно раскажување за издржливоста и силата на женските врски кои тешко се забележуваат во мејнстрим медиумите. Главните улоги ги толкуваат впечатливите Сара Климоска и Тамара Ристоска , чие актерско мајсторство веќе почнува да привлекува внимание уште пред премиерата на делото. Со нив настапуваат и искусни имиња како Зоран Љутков, Александар Стоименовски, Мирјана Трпковска Костовска и Елена Сековска , што го збогатува ансамблот и ја поткрепува тежината на филмот. Компетентниот тим зад камерата, предводен од директорката на фотографија, Бојана Андриќ, која има свое уникатно видување кога станува збор за визуелната презентација, ветува дека ќе се погрижи „Нова Енергија“ да има значајна естетска вредност. Останатите членови на екипата, вклучително и костимографот Розе Трајчевска , сценографот Михаил Панев и маскерот Горан Игњатовски , се докажани професионалци кои своите занаети ги применуваат со експертиза. Филмот е плод на соработка помеѓу повеќе продукциони куќи од регионот и е поддржан од бројни донатори и спонзори. Во средиштето на оваа колаборација стојат копродуцентите Вижн Тим (Vision Team) и Филмоскопија од Србија, како и JES Продукција и Контраст филм од Скопје. Предвидено е „Нова Енергија“ да стигне до широка публика: почнувајќи од домашни до меѓународни фестивали, а следната станица за ова дело е широката публика која, без сомнение, ќе ја цени искреноста и силата на пораката што филмот ја носи.

Ален Делон, еден од симболите на францускиот нов бран и незаборавна фигура во светот на филмот, почина на 18-ти август на возраст од 88 години. Како што потврди семејството, тој починал мирно, опкружен со своите три деца и останатите членови на семејството во неговиот дом во Души. Делон сакал да биде погребан покрај неговите 35 кучиња. Бидејќи без него песот би страдал, француската филмска легенда сакала да го евтаназира и неговото последно живо куче. Во неговите последни години, Делон живееше повлечено и беше во лоша здравствена состојба. Легендарниот актер изразил желба по неговата смрт неговото 10-годишно куче, белгискиот малиноао овчар наречен Лубо, да биде хумано усмртено и погребано покрај него. Оваа желба предизвика реакции меѓу активистите и љубтели на животните, а француската хуманитарна организација Société Protectrice des Animaux изјавила дека „животот на едно животно не треба да зависи од животот на еден човек“. Тие истакнаа дека се спремни да го згрижат кучето и да му најдат ново семејство. Сепак, ќерката на Делон, Анушка, ја увери јавноста дека Лубо ќе остане со семејството и дека дефинитивно нема да биде евтаназиран. Фондацијата Брижит Бардо, позната француска хуманитарна организација за заштита на животни, ги пренесе зборовите на Анушка дека „тој има свој дом и свое семејство“ и потврдуваат дека „секако Лубо нема да биде евтаназиран!“ За време на неговата кариера, Ален Делон не само што остави значајна трага во светот на кинематографијата, туку и покажа силна емпатија кон животните. Неговата последна желба можеби ги подели мислењата, но љубовта кон неговото куче останува неспорна иако изразена на начин кој се чини дека е себичен и ексцентричен.

автор: Артур Милер; Точно која година беше, веќе не можам да се сетам – веројатно 1927 или ’28 – кога септември беше неверојатно топол, и жегата се задржа дури и откако почна школската година, и се вративме од нашиот бунгалов на Рокавеј плажата. Секој прозорец во Њујорк беше отворен, и на улиците продавачи со мали колички сечеа мраз и попрскуваа обоен шеќер врз топки од него за неколку пени. Ние децата, ќе скокневме на задните скали на бавно движечките вагони со мраз, влечени од коњи, и ќе украдевме по некое парче; мразот имаше неопределен мирис на лепешки но ги ладеше дланките и јазикот.  Луѓето на улицата Вест 110-та, каде што живеев, беа помалку буржуи, за да седат на пожарните скали, но зад аголот на 111-та и понатаму накај центарот, душеците беа изнесувани кога доаѓаше ноќ, и цели семејства лежеа на тие железни балкони во нивната долна облека. Дури и во текот на ноќите, покривката на жегата не напукнуваше. Со неколку други деца, преминував од 110-тата до Паркот и шетавме меѓу стотиците луѓе, сами и со семејства, кои спиеја на тревата, покрај нивните големи будилници, кои произведуваа блага какофонија од секунди кои одминуваат, отчукувањето на еден часовник, синкопираше со отчукувањето на другиот. Бебиња плачеа во темницата, длабоките гласови на мажите мрмореа, и жена ќе испуштеше понекогаш продорно смеење, покрај езерото. Се сеќавам само на Белци распослани на тревата; Харлем тогаш почнуваше над 116-та улица. Подоцна, за време на Депресијата во триесеттите години, летата се чинеа уште поврели. На Западот, тоа беше време на црвеното сонце и бурите од прашина, кога цели исушени фарми се разронуваа и ги испраќаа Оките, на нивните очајни патувања кон Пацификот, кои ги овековечи Стајнбек. Пустошот оставен од Прашното Корито - исушени ниви и напуштени фарми. "Oките" (жители на Оклахома) кои беа принудени да се преселат. Мојот татко тогаш имаше мала фабрика за палта на 39-та улица, со околу десетина мажи кои работеа на машините за шиење. Самото гледање како ракуваат со дебели волнени зимски палта во таа жега за мене беше измачување. Секачите работеа на парче, плаќани според бројот на шевовите што ги завршуваа, така што нивната пауза за ручек беше кратка – петнаесет или дваесет минути. Носеа своја храна: гроздови ротквици, можеби домат, краставици, и тегла со густа кисела павлака, која ја ставаа во чинија што ја чуваа под машините. Исто така, се појавуваше мал леб од пумперникел, кој го раскинуваа и го користееа како лажица за да ги намакаат павлаката и зеленчукот.  Мажите многу се потеа во тие мансарди, и се сеќавам на еден работник кој имаше необичен начин на капење. Беше мало типче, кој ја презираше ножицата, и, на крајот од шевот, го одгризуваше конецот наместо да го пресече, па така, нишките од еден инч му остануваа на долната усна, и до крајот на денот имаше шарена брада. Неговата пот се истураше врз врвовите на конецот и капеше врз ткаенината што постојано ја бришеше со партал. Имајќи ја во предвид жегата, луѓето мирисаа, секако, но некои мирисаа многу полошо од други. Еден секач во продавницата на мојот татко беше коњ во овој поглед, и мојот татко, кој нормално немаше чувство за мирис – никој не знаеше зошто – тврдеше дека може да го мириса овој човек и му се обраќаше само од далечина. За да направи колку што е можно повеќе пари, овој човек почнуваше со работа во пет и пол наутро и продолжуваше до полноќ. Имаше станови во Бронкс и земја во Флорида и Џерси, и изгледаше напола излуден од лакомост. Имаше моќна физичка структура, многу исправен рбет, сплеткана коса и црна сенка на образите. Шмркаше како коњ додека ја туркаше машината за сечење, следејќи ги своите обрасци низ некои осумнаесет слоеви на зимски материјал за палта. Доцна, едно попладне, силно трепна со очите против потта која гореше,  додека го држеше материјалот со левата рака и со десната го притискаше вертикалното, остро како жилет, повратно сечило. Ножот му го пресече показалецот на вториот зглоб. Гневен одби да оди во болница, тој истури вода од чешма преку трупецот, ја завитка раката во крпа и веднаш продолжи да сече, шмрка и смрди. Кога крвта почна да се појавува низ намотаните слоеви на пешкирот, татко ми ја исклучи машината и му нареди да оди на болница. Но тој се врати следното утро, и работеше цел ден до вечерта, како обично, трупајќи ги своите станови. Тогаш сè уште имаше надземни возови, кои се движеа по Втората, Третата, Шестата и Деветтата авенија, а многу од вагоните беа дрвени, со прозорци што се отвораа. Бродвеј имаше отворени колички без странични ѕидови, во кои барем дуваше провев, иако беше жешко, така што очајните луѓе, неспособни да издржат во своите станови, едноставно плаќаа никел и се возеа бесцелно неколку часа за да се изладат.  Што се однесува до Кони Ајленд за време на викендите, дел по дел од плажата стануваше толку преплавена со луѓе, што едвај беше можно да се најде простор за седење или за да се остави книгата или хот-догот. Мојот прв директен контакт со клима уред дојде дури во шеесеттите години, кога живеев во хотелот Челзи. Таканареченото раководство испрати машина на тркалца која прилично бесцелно го ладеше, а понекогаш и го загреваше воздухот, потпирајќи се, како што беше, на канчињата со вода што требаше да се истураат во неа. На почетното полнење, ќе испрскаше вода низ целата просторија, така што требаше да се насочи кон бањата наместо кон креветот. Еден јужноафрикански господин еднаш ми кажа дека Њујорк во август бил пожежок од кое било место што тој го знаел во Африка, но сепак луѓето овде се облекувале за некој северен град. Тој сакаше да носи шорцеви, но се плашеше дека ќе биде уапсен поради непристојно изложување. Високите жештини создаваат ирационални решенија: ленени костуми кои пропаѓаат во длабоки брчки кога некој ќе ја свитка раката или коленото, и машки сламени шапки вкочанети како мацови, кои, како некој вид тврд жолт цвет, годишно процветува низ целиот град на одредениот свет датум - 1-ви јуни или така нешто. Тие шапки копаа длабоки розови набори околу челата на мажите, а збрчканите костуми, кои наводно беа посвежи, мораа да се извлекуваат надолу, нагоре и странично, за да се направи простор за телото внатре. Градот во лето лебдеше во зашеметеност, и ги тераше инаку разумните луѓе бескрајно да го повторуваат безмозочниот поздрав „Доволно ти е жешко или.. да? Ха-ха!" Тоа беше како последната шега пред распаѓањето на светот во локва пот. ♦︎

од Томас Л. Фридмен; Кога размислувам за обраќањето на израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху оваа среда пред заедничката седница на Конгресот, првото нешто што ми паѓа на ум е познатата изрека „Има децении кога ништо не се случува; и има недели кога се случуваат децении“. Ова е една од тие недели за Израел, Америка и Блискиот Исток. Една деценија е на прагот да се случи — или не. По чиста случајност, оваа недела се пресекоа длабоки пресврти на војна или мир што Толстој не би можел да ги измисли. Во след на одлуката на претседателот Бајден во неделата да ја стави својата земја пред своите лични интереси и да се откаже од власта, Нетанјаху — кој доследно ги става своите лични интереси пред интересите на својата земја за да остане на власт — доаѓа во Вашингтон. И тој доаѓа соочувајќи се со две испреплетени одлуки што би можеле да му обезбедат на Бајден огромно наследство во надворешната политика и истовремено да го трансформираат наследството на Нетанјаху — или не. Како да писателите на „Западното крило“ на NBC решиле да соработуваат на сценарио со писателите на „Фауда“ на Netflix — и сега се расправаат дали да направат серија за нова зора или нова трагедија за Америка, Израел и арапскиот свет. Благодарение на честите патувања од нападот на Хамас на Израел на 7 октомври на Бајден, државниот секретар Тони Блинкен, директорот на ЦИА Бил Барнс и советникот за национална безбедност Џејк Саливан, Нетанјаху има две големи одлуки на својата маса што би можеле да ја паузираат борбата во Газа — и Либан — и да ја постават основата за нова американско-арапско-израелска алијанса против Иран. Говориме за најзначајната можност да се преобликува Блискиот Исток, од Договорите  за Камп  Давид во 1970-тите. Првата одлука, сепак, бара Нетанјаху да се согласи — токму сега — на договор за постепен прекин на огнот што го постигнаа преговарачите на САД, Израел, Катар, Египет и Хамас, кој би го активирал, во првата фаза, шестнеделна пауза на борбите во Газа и враќање на 33 израелски заложници (некои мртви, некои живи), вклучувајќи 11 жени, во замена за неколку стотици палестински затвореници во израелските затвори. Во јуни, Нетанјаху сигнализираше поддршка за основните параметри на овој договор, но оттогаш се занимава со одредени аспекти од него — намалувајќи и зголемувајќи ја нивната безбедносна важност за израелската јавност која не секогаш ги знае деталите — за да си купи време пред да потпише и можеби да ги отуѓи екстремистите од далечната десница во неговиот кабинет, на кои им вети „целосна победа“ над Хамас во Газа. Нетанјаху се фокусираше на три безбедносни прашања. Едно е движењето на цивилите од Газа од југот на Газа, каде што најдоа засолниште, до северниот дел на градот Газа,, каде што многумина имаа свои домови. Нетанјаху бараше некаков систем за инспекција за да спречи вооружени членови на Хамас да се вратат на север, но со десетици илјади луѓе кои ќе се движат, израелската армија знае дека ќе биде невозможно да се спречат неколку стотини борци на Хамас да се вратат (веќе има многу таму) и верува дека може да се справи со нив подоцна. Второто прашање е контролата на границата помеѓу Газа и Египет, каде Хамас изгради тунели и шверцерски рути преку кои донесе многу оружје. Израелската армија, според еден извор, верува дека идентификувала или уништила повеќето од тунелите и дека Израел и Египет можат да осигураат дека никој не поминува над земјата за сега — и можат да изградат потрајна бариера со текот на времето. Последното прашање е преминот Рафах од Египет до Газа, кој Израел вели дека Хамас никогаш повеќе не смее да го контролира и каде инсистира на некој вид на инспекциски надзор — во партнерство со не-хамасовски Палестинци и некоја меѓународна страна. Како што ми објаснија израелските и американските безбедносни официјални лица, ниту едно од овие прашања не треба да биде причина за прекин на договорот — освен ако Нетанјаху не сака да го разгори едно од нив за да се извлече од договорот — иако врвните воени и разузнавачки официјални лица на Израел сите наводно го поддржуваат сега. Во понеделникот, Хаарец го цитираше пензионираниот полковник Лиор Лотан, експерт за заложници и близок советник на министерот за одбрана Јоав Галант (кој е единствениот сериозен возрасен човек во кабинетот на Нетанјаху), како за израелскиот канал 12 вести во петокот: „Сега е времето на парите. Постојана е уникатна можност во преговорите, но таквите можности поминуваат ако не се искористат. Условите на договорот вклучуваат ризици што одбранбеното установување може да ги толерира. Сите раководители на безбедносните служби го велат тоа. Да им се спротивставиш со хипотетичко, како што би било можно да се добие повеќе преку повеќе воен притисок, би било погрешно.“ Во исто време, шефот на Мосад на Израел, Дејвид Барнеа, врвниот преговарач за заложници на земјата, наводно му кажал на Нетанјаху и неговиот крајнодесничарски кабинет „дека женските заложници немаат повеќе време да чекаат нова рамка за договор за заложници“. Хамас, и покрај своите останати резерви, исто така изгледа дека сака договор сега. Станува се понепопуларен во Газа (најмалку пријавениот аспект на овој конфликт) поради започнувањето на војна без план за утрото после и без заштита за палестинските цивили. Не ми е јасно кој ќе се обиде да го убие лидерот на Хамас, Јахја Синвар, прв, ако и кога ќе се појави од своето скривалиште — израелската армија или цивилите од Газа. Друга голема придобивка од прекин на огнот меѓу Хамас и Израел е што веројатно би го отвори патот за прекин на огнот меѓу Хезболах и Израел, така што десетици илјади цивили од двете страни на границата меѓу Либан и Израел би можеле да се вратат дома. Со оглед на зголемената употреба на прецизни ракети од страна на Израел и Хезболах, американските одбранбени службеници сега веруваат дека најголемата опасност за Блискиот Исток е ширењето на војната меѓу Израел и Хезболах. А сега за втората голема одлука на Нетанјаху. На паралелен пат, тимот на Бајден ги има речиси сите детали за американско-саудиска одбранбена алијанса која исто така би вклучувала нормализација на односите меѓу Израел и Саудиска Арабија — под услов Нетанјаху да се согласи да започне преговори за решение со две држави. Саудијците не бараат строг рок за палестинска држава. Но, тие бараат Израел да се согласи да започне веродостојни, добронамерни преговори со изречна цел за решение со две држави, со взаемни безбедносни гаранции. Такви преговори, заедно со прекин на огнот на фронтовите во Газа и Либан, би биле дипломатски успех. Тоа би го изолирало Иран и Хамас. Тоа би ги нормализирало односите меѓу еврејската држава и местото на раѓање на исламот. Тоа би му дало на Израел покритие да го ангажира палестинската и арапската поддршка за мировни трупи во Газа. И би му дало на Израел цемент за поформална регионална одбранбена алијанса со арапски партнери против Иран. На крајот, и најважно, тоа би можело да создаде долгорочен пат за палестинска држава откако борбите во Газа ќе завршат и сите страни ќе разберат што мислам дека е најважната лекција од оваа војна: ниту една од страните не може да си дозволи уште една — не кога сите добиваат прецизно оружје. Како што ми кажа Дејвид Маковски, директор на проектот за арапско-израелски односи на Вашингтонскиот институт: „Со две одлуки — да за договор за заложници за прекин на огнот сега и да за саудиските услови за нормализација што би го завршиле војната на сунитските арапски држави со Израел и консолидирање на регионална алијанса за изолација на Иран — Нетанјаху би создал победа за Израел и за неговиот партнер претседател Бајден. „Абрахамските договори би биле наследени од „Јосифовите договори“. Две наследства за двајца лидери: Бајден и Биби. Би било горчливо и трагично иронично ако Нетанјаху — чијашто самослика е на стратешки мислител — го пропушти овој момент поради израелската домашна политика и стравот од неговите крајнодесничарски коалициски партнери.“ Навистина, многу брзо ќе дознаеме дали Нетанјаху може да го оправда својата грандиозна черчилијазна слика за себе, или е, како што писателот Леон Визелтиер еднаш забележа, само „мал човек во големо време.“ До сега Нетанјаху се држи до власта за да избегне да биде фрлен во затвор доколку биде прогласен за виновен на некое од неговите тековни судења — за злоупотреба на довербата, примање мито и измама. Како таков, тој не сака да направи ништо смело за мир со Палестинците без дозвола од лудите крајнодесничарски членови на неговиот кабинет, кои бараат „целосна победа“ над Хамас што самиот Нетанјаху ја вети. Но, со израелскиот Кнесет кој треба да се одмори од 28 јули до 27 октомври, Нетанјаху би можел да се согласи на двете договори со Газа и Саудиска Арабија без страв дека неговата влада ќе биде урната, бидејќи тоа е речиси невозможно да се направи кога Кнесетот не заседава. Значи, светот чека, заложниците чекаат, Бајден чека, Палестинците чекаат, Саудијците чекаат, Израелците чекаат. Дали Биби, повторно, ќе биде само мал човек во големо време или ќе ги изненади сите и ќе биде голем човек во големо време? извор: Њујорк Тајмс

На 4 јули, Националната галерија Чифте амам, Скопје ќе вдоми уште еден настан кој е во рамките на КРИК – фестивалот на критичка култура. Контрапункт ќе ја претстави промоцијата на македонските преводи на „Дивидуа“ и „Дисемблажа“ на Гералд Рауниг во превод на Жарко Трајаноски. Две книги, една револуција Двете книги на Рауниг, „Дивидуа“ и „Дисемблажа“, претставуваат делови од неговиот теориски проект „Машински капитализам и молекуларна револуција“. Преводот на овие дела од страна на Жарко Трајаноски е во рамки на едицијата „Пунктум“, преку која се објавени книгите, а има за цел да ја стимулира современата критичка теорија и филозофија, и е дел од платформата КРИК – фестивал за критичка култура. Во „Дивидуа“, Рауниг ги истражува сложените односи помеѓу индивидуалноста, општеството и заедницата. Тој укажува на можниот крај на централноста на „индивидуите“ и „индивидуалноста“ како темелници на нашите современи искуства. Наместо тоа, Рауниг ја акцентира важноста на заедништвото и новите модели на бидување заедно. Всушност во Скопје „заедничарењето“ е концепт кој прилично активно одново се преиспитува. Оваа книга претставува длабока и критичка анализа на реакционерните аспекти на „дивидуалноста“, нудејќи продуктивна перспектива за нашата општествено-политичка ситуираност. Во „Дисемблажа“, Рауниг продолжува да развива некои од идеите презентирани во „Дивидуа“. Вториот дел од „Машинскиот капитализам и молекуларната револуција“ се фокусира на формите на отпор и самоорганизирање, користејќи уникатен теориски јазик кој комбинира филозофска проза и теориско пишување. Рауниг ги проширува своите извори на инспирација за да распали отпори против современиот капитализам и експлоататорското заробување на нашите енергии. Ова дело ја истражува синергијата помеѓу мислата и праксите на дисемблажи кои го трансформираат нашиот концепт на заедницата. Дијалог со Станимир Панајотов Промоцијата на книгите ќе биде дополнета со дискусија помеѓу Гералд Рауниг и бугарскиот филозоф Станимир Панајотов, кој е можност за публиката да се вклучи во размислувањата за трансформацијата на машинскиот капитал, концептот на дисемблажата и политичката тежина на „асемблажата“. Воведувањето на нови теоретски концепти, како дивидуата и дисемблажата, отвора многу прашања за тоа дали индивидуалноста е подобар облик на „себството“ и дали дисемблажата е во спротивност со другоста. Разговорот помеѓу Рауниг и Панајотов исто така ќе ја разгледа улогата на естетиката во политиката денес, истражувајќи ја нејзината можност како форма на отпор. Овие дискусии ги предизвикаа традиционалните гледишта и понудија нови перспективи за разбирање на современите општествени и политички структури. Гералд Рауниг: Филозоф и теоретичар на уметноста Гералд Рауниг е познат филозоф и теоретичар на уметноста, чии дела се преведени на повеќе јазици, вклучувајќи англиски, српски, шпански, словенечки, руски, италијански, холандски и турски. Неговата работа во Европскиот институт за прогресивни културни политики и како професор по филозофија на Zürcher Hochschule der Künste го позиционира како водечка фигура во современата критичка теорија. Неговите книги како „Art and Revolution“, „A Thousand Machines“ и „Factories of Knowledge, Industries of Creativity“ се меѓу најзначајните дела во областа на критичката теорија. Во неговите најнови изданија, Рауниг продолжува да истражува алтернативни форми на самоорганизација и отпор против капитализмот, со фокус на автономните колективи и новите начини на заедничко живеење. Станимир Панајотов: Интерсекционален истражувач Станимир Панајотов е истражувач на Катедрата за теорија на книжевност на Институтот за литература при Бугарската академија на науките. Неговиот академски пат вклучува докторат на компаративни родови студии на Централно-европскиот универзитет во Будимпешта и постдокторски соработник на Универзитетот во Софија. Неговата работа се фокусира на интерсекционалните точки помеѓу континенталната и феминистичката филозофија, нефилозофијата и доцноантичката филозофија. Панајотов има објавувано во различни академски и културни списанија, и неговиот проект „Немополитика“ истражува нови форми на политичка мисла и пракса. Неговиот придонес во дискусијата со Рауниг беше од непроценливо значење за отворање нови патишта на теоретско размислување. Промоцијата на двете книги на Гералд Рауниг во рамките на КРИК – фестивалот на критичка култура, претставуваше значаен настан за македонската културна сцена. Преку длабоките и комплексни дискусии, овој настан ги отвори вратите за нови перспективи и критички размислувања за улогата на индивидуалноста и заедништвото во современото општество. Делата на Рауниг и дискусијата со Панајотов оставија траен впечаток и поттикнаа размислување за нови форми на отпор и самоорганизирање во ерата на машинскиот капитализам.

Internet Archive, дигиталната библиотека која собра милиони книги, страници и документи кои се достапни на глобалното ниво, се наоѓа пред огромен предизвик. Поради тужба и судска одлука за повреда на авторските права, организацијата беше принудена да отстрани пристап до над 500.000 книги за поголемиот дел од своите корисници. Во објава на својата веб-страница, Internet Archive го опиша ова како „катастрофална загуба“ и моментално се подготвува за жалба со цел да го врати пристапот за сите корисници. Според организацијата, оваа услуга не влијае на приходите од е-книги и не  прекршува ниедна конкретна законска норма Internet Archive  основана во 1996 година, најпозната е по својот дигитален ретроспективен ресурс, „Wayback Machine“. Со повеќе од 800 милијарди веб-страници складирани од нејзиното основање, непрофитната услуга која е идеална за гледање на тоа како вебот се менувал низ декадите. Со текот на времето,Internet Archive додаде и многу други проекти, зачувувајќи софтвер, игри, видео и дигитални скенови на публикации. Во 2006 година, од овој проект произлезе Open Library, во која купените книги беа понудени на заем како е-книги, под систем на контролирано дигитално позајмување (CDL). Овој метод се користи од многу јавни и академски институции за позајмување на книги на луѓе кои инаку не би можеле да позајмуваат физичка копија поради својата локација или физички ограничувања. Меѓутоа, во 2020 година, четири од најголемите издавачи - Hachette, HarperCollins, Wiley и Penguin Random House - покренаа тужба противInternet Archive, тврдејќи дека делувањето на организацијата влијае на нивните приходи од лиценцирање на е-книги и дека го прекршува законот за авторски права. Судот во Њујорк во 2022 година донесе одлука во корист на издавачите, одбивајќи ги тврдењата на Internet Archive дека позајмувањето на книги во дигитален формат спаѓа под првата продажна и фер употреба законска норма. Судската одлука резултираше во отстранување на пристапот до повеќе од 500.000 книги од базата на Open Library. Ако жалбата биде неуспешна, веројатно е дека и други издавачи ќе размислуваат за преземање на правни акции против Internet Archive, бидејќи нејзината база на е-книги моментално содржи над еден милион книги и други публикувани материјали. Крис Фриленд, директор на библиотечните услуги во Internet Archive, минатата недела напиша на својот блог дека „потенцијалните последици од оваа тужба ќе надминат далеку од границите на Internet Archive. Ова е борба за зачувување на сите библиотеки и основното право на пристап до информации, основен постулат на секое демократско општество.“ Издавачите, од друга страна, ќе се борат жестоко за да се осигураат дека сите библиотеки на е-книги ќе  продолжат да плаќаат лиценцни надоместоци за сите нивни објавени дела. Неколку декади архиви на MTV News изгубени од интернетот УРЛ-то на MTVNews.com сега се пренасочува на главната страница на MTV.com, што значи дека богатството на интервјуа и текстови за музички артисти, големи и мали, од минатите неколку декади сега се непристапни. MTV News престана со објавување во 2023 година поради финансиските проблеми на матичната компанија Paramount Global, но архивата на музичкиот сајт остана онлајн - до сега. Првата реакција би можела да биде дека ова е неспоредливо, но според Variety, отстранувањето на архивата значи дека голем број на интервјуа и текстови сега се непристапни. Повеќе поранешни вработени, како и музички писатели за други публикации, го изразија своето разочарување на платформата X во понеделникот. Минатата недела, Paramount исто така ги отстрани архивите на CMT News. Ако сакате да пристапите до старите содржини од овие сајтови, повеќето од текстовите може да се најдат на интернет архивски сајтови како Wayback Machine, ако знаете што да пребарате. Сепак, како што напомена еден корисник на X, главни издавачи и рекордни компании моментално ја тужат архивата, па овие текстови можеби нема да бидат пристапни за секогаш. За жал, оваа загуба на архивите на MTV News е дел од поголема медиумска тенденција. Писателите губат свои дела од интернет кога матичните компании се консолидираат, ги редизајнираат своите сајтови, се обидуваат да ја манипулираат Google Search или избегнуваат авторски жалби. Во 2017 година, архивата на Gothamist беше привремено избришана, додека масовните отпуштања на Vice на почетокот на оваа година ги принудија вработените да се обидуваат да ги зачуваат своите дела. Во мај, истражувачкиот центар Pew откри дека 38% од веб страниците кои постоеле во 2013 година веќе не биле пристапни во октомври 2023 година, и дека четвртина од страниците кои биле онлајн во некој момент во тој период сега исчезнале.

Во спојувањето на ентузијазмот за економски развој и дигитална трансформација, компанијата Ексквизит во партнерство со Reconomy започнува иновативни летни обуки наменети за студенти и невработени лица. Програмата „Зграпчи го летото“ ќе вклучува четири едукативни обуки од 12 до 23 јули 2024 година, со цел да им помогнат на младите да ги развијат своите претпри емнички вештини и да ги осмислат своите старт-ап идеи. Циклус на обуки и термини: - 12 јули 2024 - 16 јули 2024 - 19 јули 2024 - 23 јули 2024 Секоја обука трае по осум часа и е насочена кон создавање амбиент во кој младите идни претприемачи ќе можат да учат за основањето на нови бизниси, како и за принципите на дигиталната трансформација. Партнерство со Reconomy Reconomy, регионална инклузивна програма за економски развој поддржана од Шведската Международна Агенција за развој на соработка (Sida) и имплементирана од Helvetas во партнерство со Help, ја има значајната улога во реализацијата на обуките. Ова е прва соработка од ваков вид во земјава и ветува долгорочни придобивки. „Горди сме што можеме да им понудиме на младите оваа убавина можност да ги унапредат своите претприемнички вештини. Целта ни е да им помогнеме да станат поконкурентни на пазарот и да ги научат да се прилагодат на дигиталната ера,“ рече претставникот од Ексквизит. Пријавување и контакт Заинтересираните учесници можат да добијат повеќе информации и да се пријават на обуките преку контакт адресата obuka@ex.mk или на телефонскиот број 078 442 052. Со оваа иницијатива, Ексквизит и Reconomy вложуваат во идните генерации на претприемачи, поттикнувајќи ги да размислуваат иновативно и да создаваат нови бизнис решенија во дигиталната ера. Обуките „Зграпчи го летото“ се поставени да станат клучна алка во развојот на претприемништвото во регионот, носејќи свежа перспектива и нови можности за младите.

Првиот дел е ОВДЕ. Топлинската болест е само една од физичките заболувања предизвикани од топлотните бранови. Кевин Фостер, хирург во Valleywise Health, во Феникс, го води единствениот центар за изгореници во Аризона; бил обучен да лекува рани од оган, хемикалии и врела вода. Меѓутоа, со зголемувањето на температурите, тој виде дека се појавуваат нови опасности. Овој јули, Феникс го забележа најтоплиот месец досега за еден американски град, со триесет и еден последователен ден со температури над 43 степени. Ова беше доволно топло за да се загрее бетонот до 82 степени. „Потребен е допир од само дел од секундата за да се добие навистина, навистина лоша изгореница“, ми рече Фостер. Неодамна, еден постар маж се лизнал кога одел на работа, паднал на тротоарот и изгорел дваесет проценти од кожата на грбот. Во друг случај, количката за голф на една млада жена се превртела и ја турнала на земја - таа била згмечена меѓу возилото и бетонот што гори. Во најжешките денови, Фостер ми рече, секојдневните предмети - рачките на вратите, металните порти, безбедносните појаси, водата во цревото - можат да станат опасност. „Кога топлото кафе ќе се истури врз ногата, тоа кафе ја губи својата температура многу брзо, така што количината на штета што ја прави е ограничена“, рече тој. „Контактните изгореници продолжуваат да горат додека не се отстраните од површината“. Минатото лето, Центарот за изгореници во Аризона-Valleywise Health лекуваше осумдесет и пет лица за сериозни повреди поврзани со топлина. За третина беше потребна нега на ниво на брза помош. Годинава центарот само во јули прими повеќе од педесет такви пациенти. Една постара жена беше со изгореници откако нејзината инвалидска количка се превртела на бетон; градежен работник се онесвестил и се изгорел на жешка опрема. Дете било примено откако босо истрчало на жешкиот асфалт. Некои пациенти страдале од откажување на црниот дроб и бубрезите; други изгубиле екстремитети. Низ болницата од центарот за изгореници на Фостер, лекарите на брза помош го преуредиле просторот за чекање во кој некогаш биле сместувани ковид-19 пациентите во ладна просторија каде медицинските работници можат да делат пијалоци со електролити и да инјектираат течности. Френк ЛоВекио, еден од лекарите за брза помош во болницата, ми кажа дека во последните недели неговиот тим лекувал околу педесет пациенти дневно со болести поврзани со топлина. Тие пристигнуваат не само во најголемата попладневна топлина, туку и рано наутро, бидејќи ноќните температури честопати остануваат над 30 степени. Високите максимални температури се во вестите, но високите минимуми можат да бидат уште поопасни: телото никогаш не добива одмор од топлината. ЛоВекио рече дека, секој ден, дваесет и пет до триесет пациенти се појавуваат со топлински болести премногу тешки за ладна соба; тие мора да се лекуваат во главниот оддел за итни случаи или да бидат примени во болница. Околу пет доаѓаат со топлотен удар. „Гледаме многу луѓе кои се јавуваат со температури од 41, а вие мора да се запрашате зошто?“, ми рече ЛоВекио. „Па, тоа е високо колку што одат нашите конвенционални термометри“. Тој и неговите колеги земаат кофа мраз од десет литри од замрзнувачот и го следат протоколот за торба за мртовци. Откако ќе го затвори пациентот до пазувите и ќе ја наполни кесата со ледена кашеста маса, ЛоВекио често треба да стави цевка во нивниот душник и да ги поврзе со вентилатор. Потопното ладење може да ја намали телесната температура на една личност за околу половина степен во минута. Понекогаш тоа е доволно за да се спаси животот на една личност. Но, „како што можете да замислите, не е добро мозокот се вари на 40,43, 45, многу долго“, ми рече ЛоВекио. Според LoVecchio, скоро сите пациенти кои доживеале топлотен удар во неговата болница се примени во брза помош, а околу една четвртина умираат или се трајни инвалиди. Минатата година, округот Марикопа регистрираше четиристотини дваесет и пет смртни случаи поврзани со топлина (најмногу откако почна да ги следи, во 2006 година); оваа година може повторно да го собори рекордот. Канцеларијата на медицинскиот преглед во округот неодамна подготви десет контејнери за ладење. Минатото лето, Остин Дејвис, дваесет и тригодишник кој води програма за помош за жителите на Аризона кои се соочуваат со бездомништво, се возеше наоколу со вода, мраз, вентилатори, спреј за разладување и таблети со електролити. Неодамна, тој нашол една жена колабирана, со лицето надолу во чакал, на петнаесет метри од центарот за ладење во кој помага. Некои семејства талкаат низ климатизираните продавници за храна, преправајќи се дека купуваат. Други се засолнуваат во трговски центри или библиотеки. Еден му се јави на Дејвис од аеродромот. „Го имаме овој куфер - нема ништо во него, но се трудиме максимално да се вклопиме“, му рекоа тие. После тоа, тој слушнал за една жена која спиела во камион со нејзината десетгодишна ќерка. Кога климата се расипа, девојчето почна да повраќа, а тие се упатија кон брзата помош „Барем малку да бидеме внатре“, му рекла мајката на Дејвис. Во меѓувреме, во најтоплите делови на светот, повеќе од деведесет проценти од луѓето немаат клима. Дури и оние што го прават тоа може да ги ризикуваат своите животи ако треба да излезат надвор или ако снема струја. Една студија предвиде дека, доколку Феникс доживее исклучување од струја за време на топлотен бран, половина од неговото население веројатно ќе ја бара итната помош. И покрај овие ризици, државите на Сончевиот појас, вклучувајќи ги Аризона, Тексас и Флорида, ги имаат некои од најбрзорастечките градови во земјата. До средината на овој век, повеќе од сто милиони Американци се очекува да искусат барем еден ден годишно кога индексот на топлина ќе достигне 57 степени; Се предвидува дека некои јужни држави ќе искусат температури над 37 степени со месеци секоја година. Градовите како Феникс, Лос Анџелес и Мајами назначија главни службеници за топлина. Можна е заедничка соработка за да се намалат ефектите од топлината. Градската влада на Њујорк бара од волонтерите да ги проверат ранливите соседи; низ целата земја, заедниците садат дрвја, кои обезбедуваат сенка и испарувачко ладење. Со бојадисување на патишта, покриви и паркинзи со светли наместо темни бои, можеме да ги рефлектираме сончевите зраци; системите за предупредување можат да им кажат на луѓето дека доаѓа екстремната топлина, а центрите за ладење, станиците за хидратација и јавните базени можат да понудат одмор од нејзе. Оние кои работат на отворено може да добијат рани или доцни смени и секогаш треба да можат да прават паузи во сенка и за вода. Овие чекори се неопходни, но несовршени; тие можат да ја ублажат топлината, но не и да ја спречат. Планетата станува еден вид топлинска комора. Како што продолжуваме да согоруваме фосилни горива, ние сме заклучени надвор од панелот со контролите. Еден час по тестот, почувствував бодеж во левата бутина. Ја замесив отечената тупаница во ногата што ме грчеше. Десет минути подоцна, ми се појави пулсирачка главоболка и се почувствував збунето. За момент ме фати паника, не можејќи да земам здив. Температурата ми помина 38 степен; пулсот ми чукаше со сто и шеесет отчукувања во минута. Ланган праша дали сум О.К. Слабо, јас дадов палец нагоре. „Речиси таму“, рече тој. Додека одев понатаму, температурата ми се искачи на 39. Кога пулсот ми скокна на сто и седумдесет отчукувања во минута, се симнав од лентата за трчање. Следниот чекор беше анализа. Ги фрлив кошулата, шорцевите и пешкирот во голема црна када, а потоа се качив внатре. Мартин и Ланган ми истурија огромен сад со вода над главата, рамената и градите, а потоа уште еден. Седнав, исцрпен, во чудна освежителна супа од вода и пот. Подоцна истиот ден, истражувачите ја исцедиле кадата и ја анализирале супата. Ми рекоа дека мојот настап во комората се брои како преодна оценка. Температурата не ми влезе во опасната зона, делумно затоа што секој час потев речиси еден литар вода. Од друга страна, мојата пот содржеше многу натриум - веројатно знак дека моето тело не се приспособи на условите на висока температура. Можеби не бев подготвен за жештините. Едно беше сигурно: повеќе не бев подготвен за враќање во вообичаениот живот. Во станицата Амтрак, мојата главоболка се влоши и се појави тежок замор. Во бањата, открив дека мојата урина е алармантна темна килибарна боја. Пиев шише по шише вода, обидувајќи се да ја згаснам жедта што не ми поминуваше. Купив сендвич, но почувствував гадење и го оставив на страна. Возот беше силно климатизиран, а јас седнав и го отворив мојот лаптоп, надевајќи се дека ќе одговорам на запоставените мејлови од денот, но се чувствував лошо и се онесвестив. Поминавме покрај прозорците на згради кои беа преполни со единици за климатизација и други кои немаа никакви - самите топлински комори. Наспроти моја волја, заспав. По некое време возот застана. Почувствував топлина на лицето и ги отворив очите; сонцето гореше низ мојот прозорец. Видов млада девојка во фустан со цветен дезен како чека со нејзината мајка на платформата; девојката се потпре на мајка си, а мајка и́ ја лади со парче картон. Девојчето посегна во ранецот, извади мало шише со вода и испи долга голтка. Вратите на возот се отворија и тие брзо влегоа внатре. ♦︎ Друв Кулар, писател кој придонесува во „Њујоркер“, е лекар и доцент на медицинскиот колеџ Веил Корнел.

Македонскиот рапер Да Џака Накот го најавува својот нов сингл со настан кој ќе се одржи на 27 јуни во 18 часот, на Школка во Парк . Да Џака Накот, кој е дел од македонската музичка сцена од 1991 година, изјавува дека сега како никогаш досега има услови и можности да биде креативен и да снима музика со висок квалитет откако живее и работи во Полска. Во своето обраќање до фановите, тој вели: ,,Другари, праам музика од 91'ва.Сега како никогаш во животот имам услови и можности да бидам креативен и снимам до бол.Физички копии нема да вадам на музиката, ама дигитално можам секо месец нова песна. Послушате го новиот сингл и претплатете се на моот канал за нова музика-цело време. Благодарам на поддршката другари, многу ми значи“ Присуството на настанот е бесплатно, а сите заинтересирани можат да најдат повеќе информации и да се пријават преку настанот на Facebook.

Во рамките на проектот „Не сакаме да бидеме ѕвезди (туку дел од соѕвездијата)“, Факултетот за работи што не се учат (ФРУ) најавува меѓународна изложба и симпозиум насловени „Куќата што се распаѓа“. Настанот, поддржан од Европската Унија, Програмата за култура на Швајцарската амбасада во Република Северна Македонија, Министерството за култура на Република Северна Македонија и Гете институт Скопје, ќе се одржи од 27 до 29 јуни во Музејот на Република Северна Македонија. Програма: 27 јуни (четврток): Настанот започнува со изложба на 27 јуни во 20:00 часот. Изложбата е резултат на трудот на тројца уметници: Ану Вахтра од Талин, Филип Јовановски од Битола/Скопје и Вини Хербстајн од Глазгов/Амстердам, курирана од Ивана Васева од Скопје. 28 јуни (петок): Вториот ден, на 28 јуни од 20:00 часот, започнува со предавање од Ола Хасанaин од Картум/Амстердам, која низ нејзините уметнички истражувања се фокусира на просторна писменост преку концептот „просторот како дискурс“. По предавањето следи дискусија со Марјока де Гриф и Анастасија Пандиловска од организацијата Suns and Stars, како и со Ивана Васева од ФРУ. Вечерта продолжува со проекција на филмови, вклучувајќи ги: - Ингел Ваикла: „Papagalo, what’s the time?“ (2022) и „Јас, исто така, гледам“ (2024) - Феликс Мелија: „Пари за ништо“ (2021) - Харун Фароки: „Создавачите на светските пазари“ (2001) и „Во споредба“ (2009) По филмовите ќе следат кратки разговори со уметниците Ингел Ваикла и Феликс Мелија. 29 јуни (сабота): На третиот ден, 29 јуни, од 19:00 часот започнува колективната перформативна проба „ГРАДОТ Е ЈАВНОСТ“. Оваа обиколка низ градот Скопје е дел од Лабораторијата за перформативно просторно истражување „ГРАДОТ КАКО СЦЕНА“. Обиколката ќе заврши со перформанс на истражувачко студио за храна, наука и уметност, како и музичка селекција на ДЈ Индог на платото пред Музејот на Република Северна Македонија. „Куќата што се распаѓа“ ги истражува политиките на просторот и промените во градовите во контекст на интересите на различните структури на моќ, односот кон заедничкото наследство и идентитетот на колективноста и грижата на градовите. Настанот има за цел да поттикне дискусија и размислување за тоа како просторот влијае на животот и културата на граѓаните, како и нивната интеракција со јавните и приватните простори. Пријавување и учество Заинтересираните за учество во колективната перформативна обиколка на 29 јуни можат да се пријават преку следниот линк: Пријавување за обиколката. Настанот претставува дел од пошироките програмски активности на Факултетот за работи што не се учат (ФРУ), кои се насочени кон истражување на јавни простори и продукција на истражувачки перформативни проекти. Оваа платформа продолжува со својата мисија да го поврзе уметничкото истражување со јавниот простор, поттикнувајќи колективно учество и размислување за иднината на нашите градови. Авторски концепт на обиколката: Филип Јовановски, куратор: Владимир Јанчевски, креативна продукција: Димитар Милев, Ивана Самандова, Марија Аризанковска и Екатерина Добривојевска. Учесниците вклучуваат студенти од архитектура, млади архитекти и визуелни уметници, како и бројни јавни и тајни градски шетачи.

Во услови кои се далеку од идеални, поради минималната поддршка од Министерството за култура, Зрно Фестивалот , годинава го остварува своето трето издание, надминувајќи ги сите пречки, Зрно продолжува да расте и да привлекува внимание. Овој фестивал е посветен на уметноста на аналогната фотографија и благородните фотографски процеси, нудејќи единствена можност за фотографите и љубителите на оваа уметност да се запознаат со најсовремените и алтернативни техники. Меѓународна изложба на аналогна фотографија Фестивалот започнува на 28ми Јуни во Мултимедијалниот Центар Мала Станица, каде во 20.00 часот ќе биде отворена меѓународната изложба на аналогна фотографија. Делата, избрани преку отворен повик, се селекција на деветчлено меѓународно жири, кое направило пресек на современите текови во светската фотографија. Над дваесет автори од целиот свет ќе ги претстават своите дела, нудејќи уникатен поглед во различни стилови и техники на фотографирање. Две авторски изложби На 10 Јули, во галеријата на ФЛУ, Сули Ан, ќе бидат отворени две авторски изложби. Наталија Копкина од Хелсинки ќе ја презентира својата изложба „Форма“, додека Бабакк Хаџи од Техеран ќе го претстави својот избор на дела. Овие двајца автори се познати по своите алтернативни пристапи кон фотографијата, кои се карактеризираат со иновативност и креативност. Тијана Борбељ и нејзината изложба „Еден“ На 12 Јули, во Монтажната галерија, во паркот на франкофонијата, Тијана Борбељ од Нови Сад ќе ја отвори својата авторска изложба „Еден“. Оваа изложба претставува интимен поглед во личните емоции и искуства на авторката, пренесени преку уникатни фотографии. Работилници за благородни фотографски процеси Носечката активност на Зрно Фестивалот, што го прави единствен во светот, се работилниците за алтернативни, благородни фотографски процеси. Годинава, овие работилници ќе се одржат во село Смилево, во манастирот, каде што учесниците ќе имаат можност да учат од најголемите експерти во оваа област. Организаторите се зачудени од фактот дека повеќе пријавени од странство отколку домашни фотографи. На работилниците има повеќе пријавени од странство отколку домашни учесници што е своевиден куриозитет, иако, за наши луѓе Зрно нуди посебни, повластени услови, а тоа го прави за да ја зајакне домашната фотографска сцена (затоа што нема кој друг). Во Смилево, ќе се одржат и две изложби, на Миша Кескеновиќ и на фото клубот Ирис од Темишвар. Изложбите ќе се одржат на отворено и пред коперација, од поважните нешта – ќе има и проекција на филм, во соработка со МакеДокс и НУ Манифестација Смилевски конгрес - Смилево, Демир Хисар и други, пропратни активности. По завршувањето на работилниците за благородни фотографски процеси во Смилево, ќе биде поставена изложба на избрани дела настанати на работилниците. Врвни ментори и ретки техники Менторите на Зрно оваа година се: - Миша Кескеновиќ од Сежана, Словенија, кој ќе ја води работилницата за нова цијанотипија. - Михаел Лаубш од Виена, Австрија, ќе ја води работилницата за течна фотографска емулзија. - Ивана Томановиќ од Белград, Србија, ќе биде задолжена за класичната црно-бела лабораторија. - Стиг Марлон Вестон од Осло, Норвешка, ќе води работилница за еко-лумент принтови. - Предраг Узелац од Нови Сад, Србија, ќе води работилница за мокар колодоум. -Дамиан Диаконеску** од Темишвар, Романија, ќе ги води работилниците за гумотипија и Ван Дајк фотографија. - Емилија Сандиќ ижСтефан Стефановски** од Нови Сад, Србија, ќе ја водат работилницата за креативни игри во класичната темна Прилика за учење Овие работилници претставуваат ретка можност за вистинските вљубеници во автентичната фотографска уметност да научат нешто ново и уникатно од врвни авторитети. Учесниците ќе имаат можност да експериментираат со различни материјали и техники, создавајќи уникатни дела кои ќе бидат изложени по завршувањето на работилницитe. Смилево: центар на креативноста Покрај работилниците, во Смилево ќе се одржат и две изложби, на Миша Кескеновиќ и на фото клубот Ирис од Темишвар. Изложбите ќе се одржат на отворено, нудејќи уникатен амбиент и можност за интеракција со природата. Дополнително, ќе има и проекција на филм во соработка со МакеДокс и НУ Манифестација Смилевски конгрес.

Вевчани, 26 јуни 2024 – Вевчани ќе биде домаќин на уметнички настан наречен „Алхемија на дивината“, мултимедијален и локациски специфичен перформанс кој ќе се одржи на 26 и 27 јуни. Овој иновативен проект ги интегрира уметничките таленти на изведувачи од различни дисциплини, носејќи ја магијата и уметноста на патеките околу Вевчанските извори. Време на изведби: - Премиера: 26 јуни 2024 (среда), 19:00 часот - Втора изведба: 27 јуни 2024 (четврток), 12:00 часот - Трета изведба: 27 јуни 2024 (четврток), 19:00 часот Бројот на посетители е ограничен, а местата може да се резервираат преку испраќање на мејл на адресата: riteincontemporarysociety@gmail.com. Што значи „Алхемија на дивината“ Овој уникатен перформанс е дел од проектот „СИОТ СВЕТ Е СЦЕНА - имерзивен и партиципативен театар како алатка за адресирање на општествени прашања и предизвици”, инициран од Здружението на уметници Културен центар Медиа Артес од Охрид. Проектот има за цел да ја истражи улогата на ритуалите во современото општество преку уметнички изрази и истражување. Работилници и подготовки Во рамките на проектот, во март и мај беа одржани две серии работилници во КСП Центар Јадро во Скопје, наменети за професионални уметници од различни дисциплини. Работилниците носеа наслов „Ритуалот во современото општество“ и се фокусираа на истражување на секојдневните ритуали и нивната трансформација, како и на влијанието на просторите и сетилните искуства врз ритуалите. Магични приказни и интроспекција Посетителите на „Алхемија на дивината“ ќе имаат можност да истражуваат магични приказни од алтернативни реалности додека шетаат низ живописните Вевчански извори. Овој перформанс ќе ги поттикне посетителите да размислуваат за природата на времето, конечноста и постоењето, и ќе ги води на лично патување на откривање на она што е навистина важно во нивниот живот. Уметничка екипа Перформансот е создаден од заедничкиот напор на уметници-ментори и изведувачи кои се здружени во оваа авантура. Менторите ги вклучуваат Алесандро Ола, Јелена Вуксанович, Атила Антал, Вишња Жугиќ и Јасмина Билаловиќ, додека изведувачите вклучуваат Риџет Ферати, Надја Лукановска, Симона Димковска, Јасмина Василева, Ива Дамјановски, Тереза Лазарев, Теодора Ежовска, Виктор Танасковски, Кристијан Караџовски и Маја Стајнберг. Поддршка и соработка Проектот „СИОТ СВЕТ Е СЦЕНА” е финансиран од Швајцарската Амбасада и Министерството за култура на Република Северна Македонија. Посебна благодарност се упатува до локалните партнери за имплементација: КСП Центар Јадро, КУД „Дримкол“ Вевчани, Општина Вевчани и Комунално претпријатие „Еремија“ Вевчани, како и до меѓународните партнери Universitat Politècnica de València и Culture Moves Europe. „Алхемија на дивината“ ветува искуство кое ќе ги трансформира Вевчанските извори во сцена на магични наративи и уметнички перформанси кои ќе ве натераат да размислувате и да го преиспитувате вашето постоење и животните избори.