Инди рок ветераните Guided By Voices не се распаѓаат – напротив, подготвуваат нов албум со наслов „Thick Rich And Delicious“. Наместо распаѓање на бендот, нов албум. Така изгледа одговорот на легендарниот инди рок бенд Guided By Voices на шпекулациите дека нивниот четиридецениски музички пат е пред крај. Само три месеци по излегувањето на нивниот 41. албум „Universe Room“, групата најави дека на 31 октомври ќе го издаде новиот — „Thick Rich And Delicious“, втор по ред за 2025 и неверојатно — 42-ри во нивната кариера.Guided By Voices ги побиваат гласините за распад со најавата на нов албум – веќе 42-ри по ред Причина за хаосот? Еден недолжен поткаст. Сомнежите околу евентуален крај започнаа кога гитаристот Боби Беар Џуниор, гостувајќи на подкастот Raw Impressions на Лу Барлоу од Dinosaur Jr. и неговата сопруга Адел, во еден момент изјави: „Се распаѓаме. Никогаш нема да одиш на наш концерт. Готово е.“ Но, како што се испостави — распаѓањето на кое се повикувал Беар Џуниор било… интернет конекцијата. Адел подоцна за Brooklyn Vegan изјави дека имале „многу технички проблеми за време на снимањето“, со што потврди дека изјавата била извадена од контекст и погрешно протолкувана. Сепак, иако бендот не планира нови концерти во блиска иднина, студиската работа не застанува. Адел објасни: „Мислам дека не планираат повеќе настапи во живо, но очигледно — сѐ уште снимаат!“ Историја на интензитет без преседан Guided By Voices се оформени во Дејтон, Охајо, и со деби албумот „Devil Between My Toes“ од 1987 го почнаа својот уникатен, лоу-фај звук кој ги направи култни херои на американската инди сцена. Од 1987 до 2004 издадоа низа влијателни албуми, па направија пауза, се вратија во 2010, повторно пауза во 2014, и конечно стабилизирање во 2016 — со Беар Џуниор и басистот Марк Шуе како нови членови. Од тогаш, продуктивноста им е со турбо-погон: „Thick Rich And Delicious“ ќе биде 20-ти албум во последните 10 години.

независна релевантна култура

независна релевантна култура РАЗГОВОРИ 1 2 razgovori pogovori conversations Milk of dreams

Laibach, the Slovenian band - most widely known for its provocative and experimental music since its formation in the 1980s, has become a constant source of controversy and established itself as one of the most significant bands in industrial music. With their lyrics and variety of musical arrangements (from ambiental to country music), Laibach explores politically and culturally relevant topics, pushing boundaries and toying with stereotypes. Bearing all this in mind: it becomes clear that , it would be difficult to come up with questions, that aren’t played out before, repeatedly for a band that has been actively working for decades on a global front. But it soon becomes clear that the concern is completely unfounded for several reasons. One is: even after four decades of a world-famous career, Laibach seems to have to explain their positions again and again, especially the ones regarding the Nazi ideologies. The iconography that connects them to that ideology and its placement in a literalistic way, leaving it completely bare - at least that is the intention. Where does the denial and lack of any will to see the logic behind the aesthetics used by Laibach come from - perhaps because those who listen to them connect on some level and fall in love with what they see and hear without leaving themselves room for rethinking. And precisely because after all this time, the answer to these questions can in no way be laid to rest and resolved, all questions to Laibach are "justified" if not for the new generations (that are so apt at surfing the Internet and extracting information, in ways that experienced archivists or librarians would get intimidated by), if not for their fans who were treated to three new releases just last year, then for everyone in between who might come across Laibach - be it on their apps, in the news, or in concert… DIVA MISLA: I am writing these questions in anticipation of the Laibach concert in Skopje. Laibach published an EP/soundtrack last January (Love Is Still Alive) , and two albums in a span of 12 months ( Wir sind das Volk (2022) Sketches of the Red Districts (2023). Slovania is in flames, after being in decades long tension and caught in the middle of a complex global dynamic, we are coming out of a pandemic, the virus quietened and then shook the lonely Blue Planet (maybe she just had a breather and got to recuperate) and locally ( the Balkans) there is never a lack of news of “an always certain” oncoming doom. Does Laibach feed off humanity in action with its tectonic movements, or is your artistic process completely far removed from the noise? Would we get this volume of musical production have we not had a couple of apocalyptic years like we did? LAIBACH: There is never an end to the apocalypses and all sorts of various noise but the process of our work is in fact the same as it has always been and maybe the easiest way to answer this question is to go back to some of our original starting points that have been defined in our Manifesto (10 points of the Convenant) from 1982. LAIBACH analyzes the relation between ideology and culture in a late phase, presented through art. Laibach sublimates the tension between them and the existing disharmonies (social unrest, individual frustrations, and ideological oppositions) and thus eliminates direct ideological and systemic discursiveness of all kinds. (...) All art is subject to political manipulation (indirectly—consciousness; directly), except for that which speaks the language of this same manipulation. To speak in political terms means to reveal and acknowledge the omnipresence of politics. (...) Ideology takes the place of authentic forms of social consciousness. The subject in modern society assumes the role of the politicized subject by acknowledging these facts. Laibach reveals and expresses the linkage of politics and ideology with industrial production and the unbridgeable gaps between this link and the spirit.(...) LAIBACH adopts the organizational system of industrial production and the identification with ideology (... ) thereby expressing the relationship between the particular form of production system and ideology and the individual.(...) LAIBACH practices provocation on the revolted state of the alienated consciousness (which must necessarily find itself an enemy) and unites warriors and opponents into an expression of a static totalitarian scream. The Cinematheque of North Macedonia opens it’s July programme of Scandinavian movies with Liberation Day. In it, the remark that the next destination for Laibach is Tehran, it seemed as if it was said as a joke, but it looks like you will visit Iran after all. What do you get out of touring in some of the most notorious authoritarian political systems in the world (saying this with the utmost respect and awareness of the contexts of those cultures and the humanity of it’s people)? - We get a refined reflexion of a totalitarism in a mirror, with no unnecessary bells and whistles with which the democratic-neoliberal paradigm of the Western, the “Free” world camouflages behind . Are you ever surprised when certain news bursts onto Your screens? We must not forget that the history of the world is actually history of wars and cataclysms, with occasional periods of peace. Hence, war and peace. The same is true today, except that, due to the global, interconnected world consciousness, both are happening at the same time, on a micro and macro level. War is peace and peace is war. Therefore, there really shouldn't be any significant surprises with the screens, which feed on spectacles. We can only be surprised by a surprise if it happens to us. “Without Yugoslavia - Laibach is an orphan.” (This is a quote from Liberation Day) - Even though nostalgia is a double-edged sword, it simultaneously provokes feelings of comfort and yearning for the past, but these feelings don’t blur the complexity of the historical realities. How does Laibach move along the line of this tension, and what is it’s perspective of yugonostalgia? - Laibach is an orphan on it’s own accord, so we don't foster any nostalgia for Yugoslavia, we are only nostalgic for that nostalgia itself. Yugoslavia was otherwise an eloquent creation that, in many ways, anticipated what is happening in Europe today. In addition, the state and ideology were a relatively safe refuge for the fraternal but eternally feuding Balkan tribes. Today, the newly established states on the territory of the former "Bratstvo - jedinstvo”(Brotherhood and Unity) are primarily cheap trinkets of international political interests and exploitative hunting grounds of local mafia godfathers. We may be openly sentimental towards this former shared space, so we wish them much happiness and success in their coexistence. However, we are not too optimistic that this will actually happen. Over the years, Laibach has covered various well-known songs, adding his own unique touch to them. What is the creative process behind selecting and reinterpreting these songs? The selection criteria differ from song to song and from project to project, and the process is always triggered by different elements and contexts. We believe that certain songs by some artists are potentially relevant historical material that should be reinterpreted. In principle, we choose those songs that help us tell a specific story. The context of the interpretation is therefore very important and today there is often more originality within the context than in the content. But sometimes the story of the chosen song is also an important factor and the new interpretation makes sense only in that relation to the historical context of the existing song; we are most interested in songs that have (and hide) a certain schizophrenic character, something in the manner of dr. Jekyll and Mr. Hyde, and can reveal the hidden content, the so-called. hidden reverse. To be fair, we're not even looking for many songs; the real ones simply find us on their own. „When I look at a work of Art I ask myself: does it inspire me, does it touch and move me, do I learn something from it, does it startle or amaze me - do I get excited, upset? That is the test any artwork has to pass: can it create an emotional impact on a human being even when he has no education or any information about art? I’ve always had a problem with art that you can only understand if you have a degree in art history, and I have a problem with theories. Most of them are bullshit anyway. Most critics and theorists have little respect for artists, and I think the importance of theory in art is totally overrated. Real art is self-evident. “ This is a quote by Gottfried Helnwein the artist whose work is on the cover and the sleeve of the album Wir sind das Volk. Have you ever hoped to encourage or provoke aforementioned feelings, especially having in mind that Laibach is the most theoreticized about band, which is of no surprise with the band being immersed in history, the commenting of the totalitarianism, ideology, state… Or there is no element in premeditation when you do your work in art? Helnwein’s school of thought is very conservative and traditionalist, but there is nothing wrong with that; he is a conservative artist who exclusively relies on the criteria of his own taste and evaluates the work through his perception. As such, he is a typical representative and advocate of the so-called retinal arts, ie perception. Retinal art refers to art that is exclusively made for the eye (and soul) and not for the mind, while conceptual art is that which primarily corresponds with the mind. Laibach combines both concepts. In this sense, Laibach is an acknowledgment of the universality of contradiction. It is the discovery of the absence of balance between sex and love, between commitment and activity. We use the memory of history to mark this imbalance. That love is boundless; God has one face, the devil has an infinite number of them. Laibach is the return of action in the name of the Idea, the return of emotion in the name of the Mind. The latest album Sketches of the Red Districts (2023) - and all of Laibach discography - can be found on most music platforms. More art and information can be found on the Laibach website Ana Chushkova spoke to Laibach; Illustrations and photo-manipulations: Milk of dreams;

независна релевантна култура

ПРЕД ДВАЕСЕТ ГОДИНИ се случи славје, прославата на Крejзи Кeт (Krazy Kat) од Гилберт Селдес (Gilbert Seldes) . Тоа се случи во книгата наречена „Седумте живи уметности“ и се случи толку мудро, со толку љубов, толку радосно што повторното славење на Крејзи би било како да ги учиш пингвините да летаат. Пингвините (како што многу луѓе не сфаќаат) летаат - не низ морето на небесата, туку низ морските небеси, и мојата сегашна амбиција е само, со помош на нашиот прославен пријател, да покажам како нивното летање влијае на секој не - пингвин. Она што фундаментално ме загрижува е метеорската бурлескна мелодрама , родена од древна поговорка - љубовта ќе најде начин. Ова искрено лудило (охрабрено од строго ирационален пејзаж во вечна метаморфоза) генерира три протагонисти и заплет. Двајца од протагонистите лесно се препознаваат како циничен глушец што фрла цигли и сентиментален полицаец-куче. Третиот протагонист - чиј двосмислен пол не ја прикрива добрата вест дека доаѓа нашата хероина - може да се опише како понизно поетско, нежно како кловн, врвно невино и неограничено приврзано суштество (малку наликува на детски цртеж на мачка, но надарена со тајната грациозност и очигледната несмасност на пингвин на terra firma), која никогаш не е толку среќна како кога егоистичнотo-глувче, попречувачко алтруистичко куче, ја плеснува со цигла во главата. Кучето мрази глушец и обожава „мачка“, глувчето презира „мачка“ и мрази куче, мачката не мрази никого и сака глушец. Игнац Маус и Офиса Пуп (Offissa Pupp) се спротивни страни на иста паричка. Дали Офиса Пап е мила? Само доколку Игнац Маус е суров. Ако сте без’рбетен агресивен прогресивец (масивен модерен став во денешно време), Офиса Пуп, кој насилно ја наметнува волјата на таканареченото општество, станува космички ангел; додека Игнац Маус, кој насилно ѝ пркоси на волјата на општеството со што ја наметнува својата автентична, станува демон на анархијата и ѓавол на хаосот. Но ако – шепни го ова - ти си 100% скриен реакционер, тогаш улогите се менуваат. Игнац Маус во тој случај, се појавува како херој, мачно се бори да го задржи знамето на слободната волја, додека Офиса Пуп ја презема монструозната средина на Голијат, сатански малтретирајќи го малиот, но нескротив Дејвид. Па, ајде да го превртиме паричето: и ете! Се појавува Офиса Пуп. Тоа го прави глувчето Игнац „опачина“. Сега имаме херој чиешто срце му отиде во глава и негативец чија глава отиде во неговото срце. Овој херој и овој негативец не го разбираат Крејзи Кет повеќе отколку што митските жители на дводимензионалното царство разбираат некој тродимензионален натрапник. Светот Игнац Маус и Офиса Пуп е свесен свет на моќ, во смисла на кој нашата несвесна хероина е персонифицирана немоќ. Сензитивниот закон на овој свет е моќта да се исправи, бесмислениот закон на нашата хероина е дека љубовта победува сè. Да го ставиме дабот во желадот: Игнац Маус и Офиса Пуп (секој целосно убеден дека неговата посебна моќ постапува правилно) се простодушни. Крејзи не е - затоа, за Офиса Пуп и Игнац Маус, Крејзи е. Но, ако и нашиот херој и нашиот негативец не ја разбираат и не можат да ја разберат нашата хероина, секој од нив може и секој од нив погрешно ја разбира поинаку. За нашиот мекоглав алтруист, таа е преслатко беспомошна инкарнација на светоста. За нашиот тврдоглав егоист, таа е збунувачки неуништливо олицетворение на идиотизмот. Биди неволно претераното куче ја гледа како инспирирана слаба личност. Злобниот глушец ја гледа како родена мета. Во меѓувреме, Крејзи Кет, преку ова двојно недоразбирање, ја исполнува својата радосна судбина. Да не грешиме за Крејзи. Многу луѓе „сакаат“ затоа што, и многу луѓе „сакаат“ иако, а неколку поединци сакаат. Љубовта е нешто неограничувачко; и многу луѓе го поминуваат својот ограничен живот обидувајќи се да спречат нешто неограничувачко да им се случи. Крејзи, сепак, не е многу луѓе. Крејзи е таа самата. Крејзи е неограничувачкото што го сака. Таа сака на единствениот начин на кој секој може да сака: неограничувачки. Таа не е морбидна и не е измачена, не „сака“ некого затоа што тој ја повредува и не „сака“ некого иако тој ја повредува. Згора на тоа, таа не „сака“ некој што ја повредува. Сосема спротивно: таа сака некој што и дава непречена радост. Како? Со тоа што секогаш се труди неговото ограничено најлошо да ја натера да не го сака, и секогаш со неуспех, не дека нашата хероина е бесчувствителна (бидејќи почувствителна хероина никогаш не постоела), туку дека секој напор на нашиот негативец да ја ограничи нејзината љубов со неговата нељубов завршува со трансформација на неговото ограничување во нејзината неограничуваност. Ако сакате да сожалувате некого, последна за жалење е нашата сакачка хероина, Крејзи Кет. Можеби е подобро да се сожалиш на тој упорен идолопоклонички имбецил, нашиот херој. Подобро би било да се сожалиш на тој напорен идолопоклонички имбецил, нашиот херој; кој полицинасилски се труди да го заштити својот идол од катастрофално сквернавење во шепите на нашиот иконокластичен негативец - никогаш не сомневајќи се дека токму ова сквернавење се случува, преку нашата трансцендентна хероина, посветување, и дека ова посветување ја открива крајната смисла на постоењето. Но, личноста која навистина треба да се сожалува (ако веќе навистина треба да се сожалите) е Игнац. Кутриот негативец! Целата негова злонамерност се претвора во милосрдие при контакт со главата на Крејзи. Со осквернување на храмот на алтруизмот, алијас законот и редот, тој се поклонува (целосно против своја волја) на светилиштето на љубовта. Повторувам: да не погрешиме во врска со Крејзи. Нејзината беспомошност, како што штотуку видовме, е само сензибилно - бесмислено таа е триумфална, да не речеме непобедлив феномен. Што се однесува до наводниот идиотизам на овој непобедлив феномен, не ни почнува да ги залажува бесмислените јас и ти. Животот, за многу луѓе, значи или триумф на умот над материјата или триумф на материјата над умот; но јас и ти не сме многу луѓе. Сфаќаме дека, исто како што има нешто - љубовта - бескрајно позначајна од бруталната сила, постои нешто - мудроста - бескрајно позначајна од менталното јунаштво. Извонредно развиената интелигенција нè импресионира приближно колку што и бицепс од 16 инчи. Ако знаеме нешто, знаеме дека многу луѓе можат да научат знаење (што е истата работа како и да одучиш неукост), но дека никој не може да научи мудрост. Мудроста, како и љубовта, е духовен дар. А Крејзи имено е, необично надарена. Таа го има не само дарот на љубовта, туку исто така, и дарот на мудроста. Нејзината незнаена мудрост расцветува во речиси секоја епизода од нашата метеорична бурлескна мелодрама; врвниот цвет, можеби, е признание на Офиса Пуп и Игнац Маус кои (како што забележува таа) играат мала игра, заедно. Така е! Играта што ја играат, од немајкаде, е возбудливата демократска игра на мачката го сака глувчето, играта која многу високоморални луѓе низ таканаречениот свет ја сметаат за нецивилизирана. Реферирам (се разбира) на оние црвено-кафеави- и-црни кошулаши Пуританци кои сакаат сите ние да ја укинеме демократијата и да ја усвоиме нивната модернизирана верзија на следи ги лидерите, строго ултрапрогресивна и супердобронамерна афера која започнува со ликвидацијата на Игнац Маус од страна на Офиса Пуп . Но ( се противи Крејзи, на нејзиниот невин демократски начин) Игнац Маус и Офиса Пуп се забавуваат. Повторно точно! И од пуританска гледна точка - ништо не може да биде полошо. Забавата, за пуританците, е нешто злобно: изум на самиот ѓавол. Затоа, сите овие супербеневолентни колективисти се толку хипербез’рбетно наклонети да нè натераат да ја играме нивната улцеапрогресивна игра. Првото супербеневолентно правило на нивната ултрапрогресивна игра е „не играј“ . Ако само ѓаволестата игра на демократијата се занимаваше исклучиво со такви умни прашања како што се неукоста и знаењето, криминалот и казната, суровоста и љубезноста, колективистите навистина ќе имаат нешто на топката. Но, како што е случајот, демократијата ги вклучува духовните вредности на мудроста, љубовта и радоста. Демократијата не е демократија затоа што иако Игнац Маус и Офиса Пуп водат мирна војна. Демократијата е демократија дотолку што нашиот негативец и нашиот херој - со тоа што се забавуваат, со тоа што ја играат нивната брутална мала игра - се случува (и покрај нивните најлоши и најдобри напори да ја исполнат неизмерната судбина на нашиот херој. Радоста е нејзината судбина: а радоста доаѓа преку Игнац -преку Офиса Пуп: бидејќи омразата на нашиот негативец кон законот е што му дава сила од десетка кога ќе ја фрли својата блажена тула. Да не го заборавиме тоа. И да бидеме сосема сигурни за нешто друго. Дури и ако Офиса Пуп треба да полуди и да почне ја брка Крејзи, па дури и ако Крејзи полуди и почне да го брка Игнац, па дури и ако лудиот Крејзи треба да го голтне лудиот Игнац и лудата Офиса Пуп треба да го проголта лудиот Крејзи и тоа беше милениумот - сè уште ќе останеше циглата. И (немајќи ништо друго да проголта) Офиса Пуп тогаш ќе ја проголта циглата. П ри што, додека циглатаби удрила во Крејзи, Крејзи би била среќна. Оф леле за сензибилните реформатори! Никогаш не можат да сфатат дека пингвините навистина летаат, дека идиотизмот и беспомошноста на Крејзи во однос на светот - кој било свет - не се ништо за n-тата сила, во споредба со беспомошноста и идиотизмот на светот - кој било свет - во однос на Крејзи. Сепак, вистината на вистините лежи овде и никаде на друго место. Секогаш (без разлика дали е реално) Крејзи не е обична реалност. Таа е жив идеал. Таа е духовна сила, која населува напросто реален свет, и колку пореален е просто реалниот свет, толку повеќе овој жив идеал станува самата себе. Оттука непотребно е да се додаде циглата. Only if, and whenever, that kind reality (cruelly wielded by our heroic villain, Ignatz Mouse, in despite of our villainous hero, Offissa Pupp) smites Krazy-fairly and squarely - does the joyous symbol of Love Fulfilled appear above our triumphantly неспо heroine. And now do we understand the mean ing of democracy? If we don't, a poet-painter called George Herriman most certainly cannot be blamed. Democracy, he tells us again and again and again, isn't some ultraprogressive myth of a superbenevolent World As Should Be. The meteoric burlesk melodrama of democracy is a struggle between society (Offissa Pupp) and the individual (Ignatz Mouse) over an ideal (our heroine)- struggle from which, again and again and again, emerges one stupendous fact: Само ако, и секогаш кога, таа мила реалност (сурово управувана од нашиот херојски негативец, Игнац Маус, и покрај нашиот злобен херој, Офиса Пуп) ја удира Крејзи-фер и чесно - радосниот симбол на Љубовта Реализирана се појавува над нашата триумфално неспознатлива хероина. И дали сега го разбираме значењето на демократијата? Ако не, поетот-сликар наречен Џорџ Хериман сигурно не може да биде обвинет. Демократијата, ни вели тој повторно и повторно и повторно, не е некој ултрапрогресивен мит за супербеневолентен Свет Каков Што Би Требало Да Е. Метеорската бурлескна мелодрама на демократијата е борба помеѓу општеството (Офиса Пуп) и поединецот (Игнац Маус) за идеалот (нашата хероина) - борба од која, повторно и повторно и повторно, произлегува еден неверојатен факт: Имено, идеалот на демократијата се исполнува себе само доколку и единствено кога општеството не успева да го потисне индивидуалецот. Дали би можело нешто да биде појасно? Ништо. Освен ако се работи за сродниот факт дека нашата неограничувачка милосрдна Крејзи нема никаква врска со старомодна хероина на обична мелодрама. Прозаичнaтa „доблеснa“ марионета не може да трепне со нејзините декоративно „невини“ трепки без веднаш да испровоцира некој лесно проценителен Господин Правилен, да ликвидира некој совршено злобен Господин Грешен. Во нејзината хипербезрбетна пуританска едноставност, таа не бара ништо повеќе од ултрапрогресивец и супербеневолентна замена за човековата природа. Милосрдната главна улога, на втора рака, е фундаментално комплексно суштество, која ја изискува целата мистерија на животот. Крејзи Кет која со секој искасапен збор и убиен гест, преведува цел касапски и убиствен свет во Мир и Добра Волја – е единствениот оригинален, автентичен и револуциенерен протагонист. Целиот Крв-и-молњи Светови како што би требале да бидат, не можат да ја опфатат оваа непроценително великодушна хероина на строго нублажена иднина. Таа нема страв – дури ниту од глушец.

независна релевантна култура

Одборот на гувернери на Академијата за филмски уметности и науки се состана во петокот наутро за да разговара за последиците за актерот Вил Смит отако го нападна со шлаканица водителот и комичар Крис Рок за време на 94-тото доделување на Оскарите, и гласаше да се забрани на Смит од сите настани на Академијата, вклучително и Оскарите за 10 години. Смит, кој поднесе оставка од Академијата минатата недела, одговори набргу потоа во изјава, велејќи: „Ја прифаќам и ја почитувам одлуката на Академијата“. Ова е соопштението на Академијата: „94-те Оскари требаше да бидат прослава на многу поединци во нашата заедница кои сработија исклучително својата работа минатата година; сепак, тие моменти беа засенети од неприфатливото и штетно однесување што го видовме кое го егзибраше г. Смит на сцената. За време на нашиот телевизиски пренос, не ја проценивме адекватно ситуацијата во салата. За ова ни ежал. Ова беше прилика да дадеме пример за нашите гости, гледачи инашето семејство на Академијата ширум светот, но ние потфрливме - неподготвени за незамисливото. Денес, Бордот на гувернери свика состанок за да разговара за тоа како најдобро да се одговори на постапките на Вил Смит на Оскарите, покрај прифаќањето на неговата оставка. Одборот одлучи, за период од 10 години од 8 април 2022 година, на г-дин Смит нема да му биде дозволено да присуствува на настани или програми на Академијата, лично или виртуелно, вклучително, но не ограничувајќи се на наградите на Академијата. Сакаме да ја изразиме нашата длабока благодарност до г. Рок што ја задржа својата смиреност под вонредни околности. Исто така, сакаме да им се заблагодариме на нашите домаќини, номинирани, презентери и победници за нивната сталоженост играциозност за време на нашето емитување. Оваа акција што ја преземаме денес како одговор на однесувањето на Вил Смит ечекор кон поголема цел за заштита на безбедноста на нашите изведувачи игости ивраќање на довербата во Академијата. Исто така, се надеваме дека овде може да започне времето на заздравување иреставрација за сите вклучени и погодени“. Организацијата немаше премногу други опции, особено со тоа што членството на Смит сега веќе не еактивно по неговата оставка. Неговата оставка и забраната за идни телевизиски преноси не го спречува да биде номиниран или дури и да ги освои идните награди на Оскар во тој период. Имаше повици од инсајдери во индустријата и гледачи на филмови да се повлече Оскарот на Смит, што Оскарите немаат законско овластување да го бараат. За споредба, осудените криминалци Харви Вајнстајн и режисерот Роман Полански сè уште имаат своите Оскари по нивното протерување. Академијата започна официјална дисциплинска постапка на 30 март и првично закажа состанок на одборот за 18 април за да преземе какви било дисциплински дејствија. Сепак, во светло на оставката на членството на Смит од Академијата на 1 април, претседателот на Академијата Дејвид Рубин го префрли состанокот за петок. Смит го нападна Рок откако комичарот се пошегува со избричената глава на Џејда Пинкет Смит. Пинкет Смит јавно говореше за нејзината борба со опаѓањето на косата поради алопеција. Смит се извини на Рок во објава на Инстаграм ден по инцидентот. Оскарите имаа потешкотии со нивните пораки и последици по инцидентот. Беа жестоки критиките од членовите на Академијата и професионалците од холивудската индустрија во врска со одлуката да му се дозволи на актерот и продуцентот на „Кралот Ричард“ да ја прифати неговата статуетка и да зборува неколку минути непрекинато. Кога беше објавена дисциплинската постапка, Академијата во соопштение рече дека Смит одбил да ја напушти церемонијата, нешто што повеќе извори го побија. Дали заврши сагата „Slap Gate“? Академијата проговори, барем засега. Процесот на Стандарди на однесување на Академијата беше ажуриран во декември 2017 година како резултат на движењето #MeToo и протерувањето на Харви Вајнстин. Во Одборот на гувернери во моментов има 54 лица. 17-те ограноци на Академијата се претставени со тројца гувернери, со тројца генерални гувернери, кои се номинирани од претседателот иизбраниот одбор. Дванаесет од членовите служат во одборот за прв пат откако беа избрани во јуни 2021 година. Членовите на Одборот се: Рита Вилсон, Актерска гранка Ким Тејлор-Колман, филијала на директори на кастингот Пол Камерон, огранок на кинематографери Едуардо Кастро, филијала на костимографи Жан Циен, гранка за документарни филмови Пем Абди, огранок на извршни директори Терилин А. Шропшир, филијала на филмски уредници Laura C. Kim, филијала за маркетинг иодноси со јавноста Лесли Барбер, Музичка филијала Брук Бретон, гранка за визуелни ефекти Хауард А. Родман, гранка на писатели Сузане Биер, директорска филијала Џенифер Тод, филијала на продуценти Том Дафилд, филијала за дизајн на производство Бони Арнолд, гранка за кратки филмови и играна анимација Кејт Аменд, гранка за документарни филмови Крег Барон, гранка за визуелни ефекти Хауард Бергер, филијала шминкери и фризерки Чарлс Бернштајн, Музичка филијала Џон Блум, гранка за кратки филмови и играна анимација Роб Брудоу, гранка за визуелни ефекти Рут Е. Картер, филијала на костимографи Кевин Колиер, гранка за звук Лора Дерн, Актерска гранка Тери Е. Дорман, гранка за звук Доди Џеј Дорн, филијала на филмски уредници Ава ДуВернеј, Директорска филијала Филијала Linda Flowers, Makeup and Hairstylists Девон Френклин, гувернери на големо, номиниран од претседателот и избран од одборот Родриго Гарсија, гувернери на големо, номиниран од претседателот и избран од одборот Дона Џиљоти, огранок на извршни директори Вупи Голдберг, Актерска гранка Линет Хауел Тејлор, филијала на продуценти Марк Џонсон, филијала на продуценти Лари Карашевски, гранка на писатели Лаура Карпман, Музичка филијала Кристина Кунелијас, филијала за маркетинг иодноси со јавноста Елен Курас. Филијала на кинематографери Дејвид Линде, огранок на извршни директори Изис Мусенден, филијала на костимографи Џенифер Ју Нелсон, гранка за кратки филмови ииграна анимација Јан Паскале, филијала за дизајн на производство Стивен Ривкин, филијала на филмски уредници Ерик Рот, гранка на писатели Дејвид Рубин, гранка на директори на кастингот Стивен Спилберг, Филијала на режисери Ненси Утли, филијала за маркетинг иодноси со јавноста Менди Вокер, филијала на кинематографери Роџер Рос Вилијамс, Филијала за документарни филмови Џенет Јанг, гувернери на големо, номинирана од претседателот и избрана од одборот Дебра Зејн, Филијала на директори на кастингот

Војните никогаш до сега не сме ги следеле преку екраните на телефоните, она што е сложено во таа ситуација е кураторството и филтрирањето на информации - колку и да знаеме дека сме жртви на алгоритмите и вештачката интелигенција, сепак имаме некаква контрола. Па баравме фотожурналисти и фоторепортери, кои ќе ја доближат ситуацијата таму, колку е возможно. Волфганг Шван, Арис Месинис (очигледно биле заедно во еден момент) и две фотографии од Ерин Триеб.

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home