Војните никогаш до сега не сме ги следеле преку екраните на телефоните, она што е сложено во таа ситуација е кураторството и филтрирањето на информации - колку и да знаеме дека сме жртви на алгоритмите и вештачката интелигенција, сепак имаме некаква контрола. Па баравме фотожурналисти и фоторепортери, кои ќе ја доближат ситуацијата таму, колку е возможно. Волфганг Шван, Арис Месинис (очигледно биле заедно во еден момент) и две фотографии од Ерин Триеб.

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

Со нов транспортер и силна порака за инклузивност, ДПМ покажува како културните институции можат – и мораат – да бидат достапни за сите. Фото: Су Остин Пристапноста – темел за достоинство и еднакви можности Пристапноста не е привилегија, туку основно човеково право. Таа е предуслов за достоинствен живот и рамноправно учество на лицата со попреченост во сите сфери на општеството. Без пристапна средина – од физички простори до дигитални платформи – правата на овие лица остануваат само декларативни. Националната стратегија за правата на лицата со попреченост (2023–2030) нагласува дека пристапното опкружување, како во физичката, така и во дигиталната сфера, е неопходно за независен живот и целосно вклучување во општеството. Оваа визија се темели на принципот на универзален дизајн – концепт според кој просторот и услугите треба да бидат создадени така што ќе им бидат достапни на сите, без потреба од дополнителни приспособувања. Кога улиците, училиштата, културните установи и јавниот превоз се дизајнирани на ваков начин, тоа значи дека секој има еднаков и непречен пристап, без оглед на своите способности. Во секојдневието, пристапноста значи рампи, лифтови, прилагодени тоалети, звучни помагала, текстови на Брајово писмо, веб-страници во лесно читлив формат и видеа со превод на знаковен јазик. Воведувањето на универзален дизајн, како што истакнува и Националната стратегија, мора да биде присутно од законската регулатива до новите технологии и јавните услуги. Само така може да се обезбеди вистински еднаков пристап за сите граѓани, вклучително и за лицата со попреченост. Денеска посебно сум радосен, и бескрајно ми е мило што обзнануваме дека Друштвото на писателите на Македонија обезбеди транспортер за пренос на инвалидски колички, со чија помош лица со попреченост ќе можат непречено да учествуваат во, или во најмала рака да присуствуваат на настаните што се организираат во Друштвото: а ќе треба само навреме да се најават и да пристигнат пред влезот на Друштвото, на улицата „Максим Горки“ во центарот на Скопје. - Живко Гроздановски; ДПМ: Конкретен чекор за инклузивност Фото: Фејсбук на ДПМ; Категоричната инклузивност, и тоа на повеќе нивоа, треба да биде основен принцип според кој функционира секое здружение на граѓани. Тргнувајќи од таа премиса, Друштвото на писателите на Македонија (ДПМ) обезбеди транспортер за пренос на инвалидски колички, со што лицата со попреченост, како и старите и изнемоштени лица, добиваат директен и достоинствен пристап до културните настани што се организираат во зградата на ДПМ. Оваа зграда, изградена во 1947 година, не е проектирана според стандардите на универзален дизајн, кои почнуваат да се развиваат дури во осумдесеттите години од минатиот век. Но, токму затоа ДПМ ја презема обврската да ја адаптира својата инфраструктура. Транспортерот „Антано“, италијанско производство, е набавен со великодушна помош од отец Пимен и неговите соработници, додека инвалидската количка е донација од Фондот за здравствено осигурување на Македонија. Ова е пример како соработка меѓу институции и поединци може да донесе опипливи промени. Претседателот на ДПМ, Живко Гроздановски, подвлече дека инклузивноста е суштинска вредност, не дополнителна опција: „Кога зборуваме за Друштво – без разлика дали е писателско или какво било друго – пред сè мислиме на инклузивност, на грижа за другите. Радосен сум што можам да соопштам дека Друштвото обезбеди транспортер, со кој лицата со попреченост можат непречено да присуствуваат на настаните. Ова е и апел до институциите, компаниите и здруженијата да го следат овој пример и да ги направат своите простори достапни за сите.“ Последици од непристапноста Фото: Су Остин Кога општеството не се грижи за пристапноста, лицата со попреченост се соочуваат со маргинализација. Недостигот од рампи, лифтови, прилагодени комуникациски алатки – сето тоа ги ограничува нивните права и го загрозува нивното достоинство. Една зграда без рампа значи исклучување од образование или работно место. Веб-страница без прилагодена навигација или содржина го ограничува пристапот до информации и култура. Стратегијата укажува дека причините за ваквите бариери се „недоволна свесност и техничко знаење“. Затоа е неопходно институциите да вложуваат во обука, ресурси и планирање според стандардите на универзален дизајн. Покрај физичките пречки, постојат и културни: ако лицата со попреченост немаат пристап до културни содржини, тие се исклучени од колективното доживување на идентитетот. Тоа значи не само кршење на човековите права, туку и загуба за целото општество. Апел за конкретни чекори фото: Хана Тод; Институциите, компаниите и здруженијата мора да го прифатат пристапот кон инклузивноста како стратешка цел. Тоа вклучува: Поставување рампи, лифтови, прилагодени тоалети и паркинзи. Обезбедување пристапни информации: знаковен јазик, титлови, аудио-описи и едноставни формати. Вклучување на лицата со попреченост во процесите на одлучување и креирање на политики. Како што порача Гроздановски, инклузивноста не е „пониска“ алтернатива, туку основа за достоинствено, рамноправно и одржливо општество. Кога пристапноста е дел од системските решенија, лицата со попреченост стануваат активни и рамноправни учесници. Така сите добиваме: посилно, поправедно и похумано општество.

Протор, време и душа Посветено на Мирко Попов, чијашто музика ќе остане засекогаш да ми го разигрува срцето... Пред некој ден замина на оној свет. Од овој свет. Велат дека кога ќе се најдеш на страшниот суд, (такво е преданието и да, се базира на верување), значи, ќе ти биде поставено само едно прашање: Ме сакаш ли? Наводно, прашањето ќе го постави Господ. Нема душевадник, нема хамартолошко сметководство. Самите се казнуваме кога не сме во состојба на љубов, сфатена како петиот елемент на постоењето. Но нели е оксиморон или поскоро, контрадикција ин адјекто, судот да се става во иста равенка со љубовта? Епа ете, тука сме. Во една бајковита и слоевита земја. Во која лицемерието е на врвот на скалата на сакани/несакани вредности. Кога е подобро да се молчи, и да се биде постојано во комфор зоната на добриот изговор за немањето храброст. Можеби и тоа е подобро отколку само вербалното витештво. Како и да е, колку повеќе се зголемува бројот на погребените и иселените, а се намалува бројот на новородени, сѐ повеќе станува јасно дека животот е крајно индивидуална работа – и како што вели главното начело на макробиотиката – за да биде успешна исхраната и да има добри резултати, треба да се јаде храната од поднебјето каде што се живее. Глобалната макроекономска политика во последниве неколку децении направи сѐ што можело да се направи за да биде овој принцип невозможноа мисија. Освен можеби во Пакистан или во Индија, на Хималаи или на Хаваи. Остатокот од светот ќе јаде ГМО домати како прилог а главното јадење ќе се печати од тродимензионален печатач, во вид на говедски бифтек или крап или пилешки крилца, во зависност од наредбата што ќе ѝ се даде на вештачката месарска интелигенција вградена во малата пластична кутија со моќ да печати шницли. Тоа што се однесува до телото. Има ли уште нешто? Оди ли нешто во пакет со распадливиот спој на елементи што коа еднаш ќе се спуштат под земја, секој од нив му се враќа на својот извор – водата во океаните, здивот во етерот, земјата станува пепел, а огнот едноставно се гаси. Човек живее толку колку што гори огнот во неговото срце. Од таму љубовта, од таму страста, и од таму жедта за убавина и знаење. Паметна хемија. Четирите - пет елементи од кои е составено сѐ што постои во моментот на раѓањето се појавуваат во овој свет како индивидуален, оригинален и неповторлив жив спој во вид на човечко суштество...Исто како што во мигот на смртта, елементите се разијдуваат: секој на своја страна и толку од холограмското присуство на неповторливиот матичен број на планетава. А за време на престојот овде, останува и понатаму една од најголемите загатки ever – дали софверот е во хардверот или хардверот е во софтверот? Наводно, не е душата во телото туку телото е во душата. Како, како? Значи ако ја замислиме душата како меур од сапуница, телото е прашинката проземена од хелиум којашто за да може да дише во меурот, мора да има белодробни крилја во телото во кои кислородот прави оган во срцето слично како кога ќе заборавиш да ја затвориш плинската боца и било каква искра може да предизвика експлозија и пожар... можеби не сосема така, но ајде да речеме... животот е горење. Ако телото ѝ се враќа на земјата ashes to ashes, каде оди душата? Ако огнот во еден миг се изгасил и човекот престанал да дише, не значи дека некаде таму не постои место каде што огнот никогаш не згаснува (веројатно од таму идејата за факелот на олимпијадите), барем во тоа сме сигурни. Дека јадрото на планетата земја е вжештена магма којашто повремено знае да избие на површината на земјата во вид на вулканска лава. Така како што со дишењето човечкото тело ја претвора материјата (краставичките, спанаќот и киселото млеко) во енергија и таа енерија го прави да биде жив и здрав, слично на локомотива и парен котел. И како од сите тие прекомплицирани материјални предуслови потребни за да постои човек со име и презиме, којшто ќе оди по улица или ќе вози велосипед, ќе пишува домашно и ќе седи на тротоар и ќе свири гитара да дојдеме до ситуацијата некој да влезе во концертна сала и да ја употреби својата животна сила за да им го одземе животот на други слични на него луѓе? Постои една многу интересна мапа за толкување на постоењето – според која ова ниво на коешто сме сега е сфера на Дуализам – има добро и зло, топло и ладно, убаво и грдо и т.н., и аналогно на тоа или за да е полесно да се сфати - има Вистински Бог и тој не е во овој свет, и има лажен Бог и целиот заеб е што тој е тука. Ние живееме во неговиот свет. Со телото сме во овој свет, а папочната врвка на душата е поврзана со другиот свет. Во моментот на смртта телото му се враќа на овоземниот бог, а душата - на оноземниот, оној што живее на третото небо, сметајќи од доле кон горе. И колку и да алудира прикаската со дуализмот на бесконечност опции во понатамошниот развој на ситуацијата, ние во овој живот сме се паднале да живееме на територија на ортодоксно христијанство – а според принципите на макробиотската исхрана за да се биде здрав, нели треба да се јаде само она што расте во близина на телото, (а што е со номадите?) па така, можно е дека не постои поубава и со поголем капацитет за утеха религија освен таа срочена во симболот на православната вера – каде што се вели дека погонот на издржливоста или моќта на човекот да ги издржи сите зла и апсурди на коишто ќе налета во овој свет, е во духот кој може да гледа од обратната песрспектива. И со тој поглед, со таа глетка да издржи (најмногу што може) и да го дочека воскресението од мртвите кога повторно ќе бидат заедно сите што се сакале пред да бидат разделени со смртта. Надеж.

„Млекото од соништата“ е темата на годинешнато Венецијанско биенале, по надреалистичката уметница Карингтон која опишува магичен свет каде животот постојано се ревизионира низ призмата на имагинацијата и каде секој може да се промени, да се трансформира. Стане нешто и некој друг. Изложбата не води на имагинарно патување низ метаморфозите на телото и дефинициите на човештвото. Сесилија Алемани го објаснува својот избор: „Името на изложбата го носи од книгата на надреалистичката уметница Леонора Карингтон (1917-2011). Во 1950-тите, додека живеела во Мексико, Карингтон сонувала и илустрирала мистериозни приказни, прво директно на ѕидовите од нејзиниот дом, а потоа во мала тетратка наречена „Млекото на соништата“. Раскажани во стил на сон што изгледа дека ги ужаснува младите и старите, приказните на Карингтон опишуваат слободен свет, полн со можности. Но, тоа е, исто така, алегоријата на векот што наметна неподнослив притисок врз поединецот, принудувајќи ја Карингтон на живот во егзил: затворена во ментални болници, вечен предмет на фасцинација и желба, но и фигура на запрепастувачка моќ и мистерија, секогаш бегајќи од структурите на фиксниот, кохерентен идентитет. ”

независна релевантна култура

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

Во Скопје иако коледарчиња речиси и да нема, сепак вечерва сме сигурни дека ќе се осветлат социјалните медиуми со среќни свежи сопственици на паричките кои им паднале. Македонија има неверојатна ризница на обичаи и традиции кои датираат и пред христијанството, но успеале да се венчаат со него... Ова е територија каде што земјоделците и сточарите зависеле исклучиво од наклонетоста на природата, среќата и натприродна сила која се обидувале да ја одоброволат... Би било вистинска штета да се заборават овие обичаи(иако за жал, свештените лица инсистираат на тоа) па преку низа примери ќе се обидеме да ја освежиме културната меморија: Добро утро, стара бабо Дај колач и погача Напи с'вино и ракија! Лепчето и паричката Домаќинот го крши лепчето пред да почне вечерата. Првото парче е за Господ. Потоа за куќата. Па за стоката И најпосле за луѓето - и тоа по старост: прво мажите па жените. Сите во своите парчиња ја бараат паричката и оној што ќе ја најде е најсреќниот/та - за таа година. Потоа домаќинот ја откупува парата. Откупената пара се чува. Во Гуѓаково и Галишта се врзува ба пагурчето за ракија и се носи на Божиќното утро во црква. На пагурчето парата се чува повеќе години. Во с.Црешнево се става во чаша со ракија и се чува три дена. Во Пагаруша, најдената пара се врзува на винското грне. Во с.Давидово домаќинот ја крши погачата на два дела а потоа ја дели: прво на Господ, потоа на земјата, на водата, па за стоката, и за луѓето. Во Црешнево го канат и ветерот за да им дува летно време. Две жени ја земаат погачата (на која што има чаша со ракија) едната ја става на глава, и одат на гумното на стожерот, се вртат три пати и викаат: „Ветре, ти донесовме пиење, јадење, в лето да дојдиш кога ќе вршиме, да дуваш и да го вееме житото!„ - три пати. Кога се враќаат дома викаат: Домаќине отвори! „Кој вика?? Какво е времето надвор?!„ Тие му одговараат: „Над сите куќи ведро ,над нашата облачно„ - после ова го кршат и делат лепчето. утре вечер бадник-вечер, бадни коња на пазара купи риба и јогули дојди дома да ја вариш пи си вино, весели се Дрвцето Во Мариово бадниковица, во Гари бодница, во Давдиво бадница, а во Папрадишта бадник.... Речиси секаде е пресечено зелено дрво, а во с.Руља коледарска гламна од огинот на Коледе, се носи дома и не смее да се изгасне до Василица. Во с.Гуѓаково се сечат три бадниковици од горуба, даб и смоква. Се сече и дива круша (горница) но вогалавно даб. Откако ќе се пресече се става во дрварникот додека да замрачи, а потоа се носи дома и се става во огинот да гори. Во Гари и Галичник по бадниковицата одат деца и сечат 11, 13, 15 но никако парен број. Една си оставаат дома а другите ги даваат по роднини. За однесената бадниковца на детето му даваат пара и костени. При сечењето и носењето на бадниковицата децата пеат: Пријде, дојде Коледица, Коледе, коледе, Како сега, така и в година, Коледе, коледе, Догодина порадосни, коледе, коледе. Бадниковицата е заштитник на здравјето на стоката, на растенијата и луѓето. Во Мариовско се нагорува секоја вечер од Бадник до Василица. На Василица, утрото, ако видат поп - ја фрлаат по него, а ако не - по река: по вода да отиде црнилото за да не им фаќа црнило житото. Во Гуѓаково има три бадниковици: од горупа ја правеле за врзување со снопјето, дабовата фрлана по вода, а од смоква ја чувале како лек за заб. Во с.Слатина бадниковицата се нагорува три пати: на Бадникот, и на првиот ден Божиќ, на ручекот и вечерта на вечерата. По нагорувањето се гасне со вино и се става на трпеза, а на Божиќ се носи во црква. По враќањето од црква се става во гредите над вратата да ги варди луѓето од лошо. Во с.Сараќиново се носи во лозјето и се закопува таму, да го чува од град и други болести. Во с.Папрадишта се нагорува па се носи на дрвата кои не им држи плодот, за да го задржи следната година. За вечера типично е да се јаде: баднички грав, сарма, погача, пишии со лук, паница со лук, ракија, вино, костење, ореви, круши, смокви...Обичај е, домаќинот во оганот да фрла костени, ненакасани, за да пукнат и да го исплашат ѓаволот :) Во с.Пагаруша се гаси со вино и од нејзе се прават мали крстови кои се качуваат над вратите на луѓето за да ги чува од секакво зло. На Бадник не смее да се каже „нејќам„ зошто овците ќе си ги нејќат јагнињата, козите - јарињата, кравите -телињата а кобилите-ждребињата. Низ Македонија додека се јаде не смее да се станува од трпеза. Освено с.Вепрчани - Мариово - каде што секој што е на трпезата задолжително треба да стане по три пати. Коледица, меленица И по неа Василица, И по неа дава, дава Еднаш ни сте во година Како цвеќе во градина.

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура

Хип-хоп легендата го внесува духот на прифаќањето во детската култура преку музика и анимација. Snoop Dogg објави нова детска песна во поддршка на LGBTQ+ луѓето, откако претходно беше критикуван поради коментарите за лезбејската репрезентација во еден филм на Disney. Песната, насловена „Love Is Love“, е создадена во соработка со поранешниот учесник на The Voice, Џереми Белоут, и се појавува во најновата епизода од анимираната YouTube серија на раперот — Doggyland. Проектот доаѓа после контроверзијата околу Snoop Dogg започна по неговиот коментар за филмот на Disney „The Proud Family: Louder and Prouder“, во кој спомена дека не се согласува со начинот на кој е прикажана лезбејската репрезентација. Изјавата предизвика реакции на социјалните мрежи, каде многумина го обвинија за нетолеранција и неразбирање на значењето на видливоста на LGBTQ+ заедницата во детските медиуми. По критиките, раперот јавно изјави дека бил „погрешно разбран“ и дека секогаш се залагал за љубов и почит меѓу луѓето. Проектот е направен во партнерство со GLAAD, како дел од одбележувањето на Spirit Day (16 октомври) — годишна иницијатива што ги охрабрува јавните личности да застанат против малтретирањето на LGBTQ+ младите и нивните семејства. GLAAD објави разговор меѓу Snoop и Белоут за песната. „Прекрасно е што децата можат да имаат родители од сите животни патишта и да бидат опкружени со љубов, да научат што значи љубов,“ изјави Snoop. „Без разлика дали се двајца татковци, две мајки — љубовта е клучот.“ Во продолжение додаде дека песната ги истражува современите семејни облици преку музика, танц и мелодија: „Ова е начин да им дадеме повеќе јасност на децата за светот во кој растат. Сметам дека музиката може да биде мост кон разбирање. Децата имаат прашања, а преку вакви песни можеме да им помогнеме да разберат дека љубовта е љубов.“