независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Започна вториот круг гласање – секој глас нè приближува до Оскар! Гласајте до 16.12.2025 Денес стартува вториот и одлучувачки круг на гласањето за Cinema Eye Honors Audience Choice Prize – една од најпрестижните награди за документарниот филм што целосно ја доделува публиката низ целиот свет. По успешното освојување на номинацијата во првиот круг, македонскиот документарец „Приказната за Силјан“ на Тамара Котевска сега се бори за главната награда меѓу извонредни филмови од Бразил, Палестина, Гана, Нов Зеланд, Украина и уште многу земји. Оваа награда е посебна токму затоа што ја одредувате ВИЕ – гледачите. Во историјата на документарниот филм, добитниците на Audience Choice Prize често завршуваат во потесниот избор за Оскар следната година. Значи секој ваш глас директно влијае на иднината на филмот. Гласањето трае до 16 декември 2025 вo 02:00 часот по македонско време. Гласајте веднаш тука → https://cinemaeyehonors.com/audience-choice-voting/ А веќе на 16 декември во 22:00 часот ќе дознаеме дали „Приказната за Силјан“ влегува во потесната листа за Оскар 2026!

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Тупак кампот се закани со правни реперкусии сите вести Дисот на Дрејк каде што користи АИ симулација на Тупак отстранета од социјалните мрежи Тупак кампот се закани со правни реперкусии Во изненадувачки судир на технологија, право и хип-хоп наследство, канадскиот рапер Дрејк ја повлече својата контроверзна песна "Taylor Made Freestyle" од Инстаграм, откако се соочи со правни закани од страна на имотот на покојниот Тупак Шакур. Спорот настана откако песната на Дрејк—првично објавена на 19 април 2024, како дис на Кендрик Ламар—вклучи вештачко генериран стих во стилот на Тупак, потег што веднаш предизвика критики од страна на управувачите на легендарното наследство на раперот поради неовластена употреба на неговиот глас но и од неговиот брат. Песната, која исто така вклучуваше вештачко генериран стих од Снуп Дог, беше доживеана како поставување на Тупак во напад кон Дрејк за да може да му ги земе претпоставените стихови пред нос (Снуп и Тупак исто како Ламар дел од рапот од Западниот брег) при што вештачки создадениот глас изведуваше стихови што директно го насочуваа кон Дрејк. "F--- this Canadian lightskin, Dot / We need a no-debated West Coast victory, man / Call him a bitch for me / Talk about him liking young girls, that's a gift from me," репаше вештачкиот Тупак, предизвикувајќи бура од контроверзии и поставувајќи прашања за етичките граници во употребата на вештачка интелигенција во музиката. https://www.youtube.com/watch?v=hM7Mu2It7TA Ховард Кинг, адвокатот кој го застапува имотот на Тупак, го осуди потегот како "очигледно кршење" на постхумните права на раперот и "безобразна злоупотреба на наследството на еден од најголемите хип-хоп уметници на сите времиња." Во писмо за прекин и одземање добиено од PEOPLE, Кинг го истакна цврстиот став на имотот дека таквата неовластена претстава на гласот и персоната на Тупак никогаш не би била одобрена, нагласувајќи на потенцијалната штета и непочитувањето кон наследството на Тупак. Додека претставниците на Дрејк сè уште не одговориле јавно на обвиненијата, инцидентот предизвика поширока дебата за правните и етичките импликации на улогата на вештачката интелигенција во забавната индустрија. Законите во Калифорнија нудат извесна заштита за употребата на гласот на почината личност, наведувајќи дека нивниот имот поседува права врз неговата употреба во медиумите за 70 години по нивната смрт. Сепак, постојат изземоци за „музички композиции“ меѓу другите категории, создавајќи комплексен правен пејзаж кој сè уште не е соочен целосно со реалностите на вештачко генерираната содржина. Особено, Снуп Дог, чиј глас исто така беше имитиран во песната, на Инстаграм одговори на ситуацијата со хумор и збунетост, што го усложни јавниот прием на песната и нејзината контроверзна употреба на вештачка интелигенција. Правниот пат напред за имотот на Тупак останува неизвесен, особено земајќи го предвид не-комерцијалното издавање на песната - не беше формално издадена - што потенцијално може да го ограничи опфатот на акционабилните тврдења. Сепак, инцидентот поставува критични прашања за согласност, уметнички интегритет и потенцијално деструктивната моќ на вештачката интелигенција во создавањето содржина која заматува границите помеѓу хомаж и кршење. Додека индустријата се бори со овие настапувања предизвици, "Taylor Made Freestyle" стои како предупредувачка приказна за судирот меѓу технолошката иновација и почитувачката стража на културните наследства. Пред После

9.3.24 г., 09:00 Фестивал за локална размена на семиња, Факултет за земјоделски науки и храна Факултет за земјоделски науки и храна при УКИМ (ФЗНХ), Skopje, North Macedonia Земјоделската заедница во Скопје најавува настан што ветува да збогати и да го поттикне локалниот развој во секторот на земјоделството и одржливата храна. На 09 Март 2024 година, во рамките на просториите на Факултетот за Земјоделски Науки и Храна во Скопје, ќе се одржи Фестивал за локална размена на семиња - настан кој станува традиционален собир за сите љубители на земјоделството, производители, научници и активисти за одржлив развој.Организиран од Харвест Кооператив - здружение на производители, и Сезерс Фарм - една од водечките локални фарми во регионот, овој фестивал претставува уникатна можност за сите учесници да ги разменат своите семиња, искуства, знаења и да создадат нови партнерства. Во срцето на овој настан е зачувувањето на биодиверзитетот и поддршката на локалниот развој преку поттикнување на употребата на традиционални и автохтона сорти, кои се прилагодени на специфичните климатски услови и културни обичаи на Македонија.Фестивалот ќе биде отворен за сите заинтересирани, бесплатен и достапен. Со оваа иницијатива, организаторите се надеваат дека ќе се освежи традицијата на размена на семе кој е клучен за одржливоста и самодоволноста на земјоделската заедница. Фестивалот за локална размена на семиња не е само одличен начин да се поттикне биодиверзитетот, туку и да се поттикне свеста за значењето на локалното производство па и потрошувачката. Ставајќи го акцентот на важноста на одржливите практики во земјоделството и заштитата на природните ресурси, овој фестивал ветува да биде важен настан во календарот на секој кој цени здравата храна, очувана природа и силни заедници. Со нетрпение очекуваме да ги доживееме всушност лекциите и инспирацијата што претходно следно

Na mojem noćnom ormariću živi "Doba kože" Dubravke Ugrešić. Često je pokupim (Ali i izaberem Ugrešić)- na makedonskom - da oštrim zube, i da se fokusiram, njeno pismo ima sve elemente koji mi izmiču, i ne dolaze mi prirodno: oštrinu, minucioznost, u izrazu, s gotovo zastrašujućom moć percepcije, duhovitost , nešto kao kad plače asketa. Ali isto tako, znate… to nedokučivo “žensko pismo” ( postoji li –ili ga nema). Identiteti, drugost, dom i egzil, otuđenost od tog identiteta, pripadanje, a posebno nepripadanje, pa i ponovno rođenje iz svih tih kategorija kao mehanizam opstanka, na prvi pogled teme su, s kojima se suvremeni makedonski stanovnici intimno povezani: i stanovnici Makedonije i oni sa Balkana. Ali ispada - to stanje je jednostavno zeitgeist, univerzalna priča, koja svugdje podjednako pogađa. Već desetljećima. Tako Templum ove godine u okviru festivala "Druga priča" promovira dva naslova (od planirana četiri): "Štefica Cvek u raljama života" i "Brnjica za vještice" - prva kniga je publikovana u 1981., a druga 2021, luk od četiri desetljeća. U antropološkoj struci, u etnografiji, postoji praksa, etički kodeks, pa čak i pravilo da se informanti uključuju u proces istraživanja više nego samo u etapu promatranja ili intervjuiranja: često se tekst nudi na recenziju, prije nego što se službeno objavi. Dakle, nalazim se kako pišem komentare dodane post festum s velikodušnom dozom pomnog pregleda i terena gdje pretpostavljeno povjerenje u razgovoru može biti narušeno. Čitanje odgovora bilo je iskustvo samo po sebi, ali sam se već s prijevodom zatekla kako bilježim mentalne bilješke na imaginarnim marginama (a onda dolazi onaj nož koji reže, sječe, otvara rane - u vlastitim pitanjima koja su mi već abjektna) . Želim je povući za rukav - i nastaviti razgovor. I ispada da bi se ta veza dogodila izvan preuzete ovlasti koju je nemoguće opozvati, odnosno zaobići. Pa makar Dubravka Ugrešić bila fiktivan lik - obziran, ali bez odstupanja od onoga što vidi kao istinu. Nimalo na način shock jock-a, nošen i podvučen duhovitošću, prepoznatljiv stil Ugrešićke. Duhovitost, ali ne cinizam ili indignacija, nego iz dječjeg čuđenja i veselja, prije malo - velike činjenice života. Divja misao: Kad je makedonska novinarka insistirala da joj kažete kako vi se čini Skoplje prije nekoliko godina, rekli ste da je strašno. Kako bi to riješili - produžila je - Vi ste bili prilično logični i preporučili: Minirajte! Pa htjela bi početi sa obaveštenjem- Skopje nije bilo minirano po vašoj preporuci, ali je implodiralo. Djelimično “pod prevezom noći” ono šta je moglo bilo je demontirano, i odvedeno u nekom skladištu, vjerovatno u društvu sa skulpturama i bistama Tita, petokraka, jugoslovenskih zastava, na deponiju povijesti. A djemilično samo od sebe, ta strava počela je da se degradira - populizam je ideologija momenta, nema strategije do izmamivanje zaljubljenih uzdaha - pa tako taj stiropor koji je simulirao mermer, je popustio i napuknuo je pod samo nekoliko ljetnih doždova. Cioran je osjećao olakšanje, ali i let u prazno kad putuje iz Rumunije u Pariz. Dali kada dolazite na Balkanu, se osjećate da je to vraćanje, i kakav je osjećaj? Koji duhovni mentalni psihološki mehanizmi se aktiviraju? Ako uopće se to dešava? Ili puka znatiželja? Dubravka Ugrešić: Novinarka me je pitala što mislim o novom skopskom urbanom dizajnu, a ja sam odbila da išta kažem. Bez obzira što ja o svemu tome mislila, ne bih se, kao gošća, usudila da kažem išta negativno. Međutim, novinarka je bila uporna, a intervju je trebao izaći sutradan, i ja sam, gotovo sigurna da to novine neće htjeti objaviti, rekla da sve izgleda prilično strašno. Pa što da radimo, pitala je novinarka. Da miniramo, rekla sam. Sutradan su komentari čitalaca bili brojni i neočekivani. Da miniramo! – ponavljali su anonimni komentatori. Odgovor na vaše pitanje je otvoren. A možda ga zapravo i nema. Mjesta koja smo napustili ne ostaju ista. Jugoslavija u kojoj sam rođena nije ostala ista, promijenila se, i mijenja se sa svakim novima danom. Već samo to da više ne postoji diskvalificira realnost nostalgije. Možda ne treba ići na mjesta koja su nam nešto značila, jer konfrontacija s novom stvarnošću na neki način uništava sjećanje. Neke zemlje, neki predjeli, neki ljudi idu unazad. Dolazite u prošlost koja više nije vaša, ali i u budućnost koja nije vaša. I tu dolazi do konfrontacije između vas i slike koju se usvojili, jer ona više ne odgovara onome što ste usvojili. Nedavno sam pročitala citat. On pripada mladom američko-vijetnamskom piscu Oceanu Vuongu i pokazao mi se točnim: What is a country but a life sentence. Što je domovina nego doživotna robija. Veza između vas i „usvojenoga“ (bez obzira što je sadržaj usvojenoga) teško da prestaje. Divja misao: Kažete da ne možete prihvatiti kvalifikaciju “Rođena u Hrvatskoj” jer ste rođena u Jugoslaviji. Da niste holandska spisateljica, jer ne pišete na njihovom jeziku. Da dali jezik!” Da li imate konflikt sa jezikom na kojem pišete kao i sa ostalim identitetima koji su vam ne samo naznačeni već i nametnuti. Da li ste možda razmišljali ili poigravali se sa idejom da ga odbacite možda, na isti način kao što ste odbacili ono što “hrvatstvo”(pa i “srpstvo” itd.)postalo 90ih? Da li dom, ono što se čini da tražite, je ustvari hrvatski jezik? Ili to je jednostavno instrument koji koristite, kao recimo što je tastatura, bez emotivnom, nostalgičnom povezanošću sa hrvatskim jezikom? Dubravka Ugrešić: Sjećam se kako sam prije puno godina, u jednom američkom univerzitetskom mjestu, zajedno s tridesetak pisaca iz cijelog svijeta prisustvovala felinijevskoj sceni. Jedan turski pjesnik se bio malo podnapio, skinuo se gol i u hodniku studentskog doma u kojemu smo bili smješteni urlao: I am a man! Prigovorila sam mu, baš kao da sam volontirala kao osoba zadužena za književnički moral. Ljutnuo se…”Hajde, što se praviš važna, da nije bilo nas, Turaka, vi ne biste imali jezik”. A puno godina kasnije, kada sam se prvi puta obrela u Istanbulu, sjetila sam se te epizode i priznala da je turski pjesnik bio djelomično u pravu. Sve u svemu, nisam u konfliktu s jezikom na kojem pišem nego s polupismenim i neobrazovanim ljudima koji se prave da su meritorni. I ne bih imala ništa protiv da me prodavačica u pekari opominje da se hrvatski kaže kruh, a srpski hljeb, nego kada to čine ljudi uključeni u obrazovni sistem, od učitelja u osnovnim školama do univerzitetskih profesora, kada to čine mediji koji nemaju problema sa svakodnevnom proizvodnjom pornografije, ali ulogu jezičnih policajaca shvaćaju ozbiljno. Primjera ima tisuće i tisuće do nedavnog gdje neki mladić razbija ploču na kojoj je umjetnik napisao na ćirilici i latinici slogan koji pamtim iz osnovne škole, a taj je: Kad Srbin se i Hrvat slože i olovo plivat može. Sve u svemu, nacionalna, etnička, tribalna pripadnost mora ulaziti u temeljna, nepovrediva ljudska prava. Međutim i pravo na nepripadnost mora imati isti status i biti jedno od temeljnih ljudskih prava. Divja misao: Kako vam pristupaju američki, zapadni novinari, i sugovornici, je prilično interesantno za mene, počevši od trenutka kad se bore izgovoriti tvoje ime ali ne zato što ga ne znaju. No, trenutno se čini kao da razgovaraju s vanzemaljcem koji govori njihovim jezikom i našao se na njihovom planetu, pa ne traže samo odgovore kakav je život tamo preko granice, povijesne i kulturne granice, nego također potvrda da su njihovi signali doprli do nebesa. "Mickey Mouse je bio prilično popularan iza željezne zavjese" - izravan je citat, iz razgovora s vama. No, s druge strane, za "Drugost-drugi" su se napokon čuli, to više nije kuriozitet koja je cirkuska ili zoološka izložba u kojoj zvjeraju začuđeni stranci. Manjine, imigranti, jezici i čudna imena ne samo da se toleriraju, već su i dopušteni na stolu za odlučivanjem, ili se bar priča o spremnost da se to uradi. Čudi li vas taj vrli novi svijet (i to ne samo iz gore navedenih razloga), plaši li vas, uvijek iznova nagovještava rekalibraciju ili vas uzbuđuje? Biste li radije živjeli u toplim, bezbednim kutovime nostalgije(ili ono što je ostalo od nje)? Ili ste taj nemir, kamenčić u cipeli, usvojili kao nešto što vam daje kreativni impuls? Dubravka Ugrešić: Prije svega moram reći da ja osobno stvari ne doživljavam tako kako ste ih opisali u vašem pitanju, pogotovo ne što se tiče Amerike. Ja ne govorim o politici nego o intelektualnim krugovima. Evo svijetlog primjera razumijevanja za moju autorsku poziciju: "For decades, to be a Yugoslav writer was to turn up at literary events in the West and have people struggle to place you. Nowadays they place you all too specifically and for a writer, that is perhaps worse. Are you Serbian, Croatian, Bosnian? The question is put hesitantly, as if inquiring into the nature of an illness; and the answer is routed to the corresponding slot under the headlines. What does this have to do with the pith of your style, your use of myth, your tutelary shades of Robert Musil, Italo Calvino or William Faulkner? So for Dubravka Ugresic, a Croatian adrift in Western Europe and the United States, it was almost a pleasure when a shop assistant asked while spelling out her name: "Is it with those little guys above the letters?" At last, a literary question." Najteži osjećaj izbačenosti, „bolesti“, odnosno nerazumijevanja, doživjela sam u domaćim krajevima, u Hrvatskoj, i ta domaća arogancija trajala je trideset godina i još uvijek traje. Štoviše nema naznaka da će ikada prestati. Pritom treba naglasiti da sam ja ta koja je inzistirala na tome da se pronađe hrvatski izdavač, jer sam vjerovala da postoje hrvatski čitaoci koji bi rado čitali moje knjige na jeziku na kojem su i napisane. A onda postoji i druga vrsta arogancije. Jedan moj znanac je rekao: “Osjećam se kao da me je vrijeme pregazilo, ali me začudo ništa ne boli“. Sviđa mi se ta formulacija. Naime, samo mladi ljudi, aktivni sudionici svoga vremena, korisnici novih tehnologija, osjećaju da su u neviđenoj prednosti pred “fosilima“(roditeljima i svima koji su stariji od njih). Ta vjera, odnosno ta konzumentska spremnost da u potpunosti potonu u svoje vrijeme, dirljiva je, nevina i opasna, ukoliko se bilo što više može okvalificirati kao “dirljivo“, „nevino“ i “opasno“. Uostalom, kada sam ja bila mlada suvremena kultura, ideje, duh vremena, ukusi – sve je to od mene činilo savršenog konzumenta filmova jednog Ingmara Bergmana, na primjer, kojeg sam nakon samo nekoliko godina zaboravila. Danas se pitam što je to bilo toliko zavodljivo u tim filmovima. Znam, dakako, ali se pitam otkuda ta kulturna amnezija, kako i zašto nas sve više okružuje “smeće“ koje nismo više u stanju kontrolirati, niti smo u stanju procesuirati niti kulturne proizvode, niti globalne događaje, niti realnost, niti vlastiti život. Možda je Baudrillard bio u pravu kada je negdje rekao da umjetnost iščezava ne zato što je nema, nego zato što je ima previše. Mi nismo u stanju prepoznati ključan proces, iako već godinama živimo prema poznatom proročkom sloganu Andy Warhola da će u budućnosti svatko biti slavan petnaest minuta. Možda živimo histeričnu sadašnjost, možda zato ne želimo umrijeti, možda zato želimo ostaviti što više otisaka prstiju (što nova tehnologija svakome omogućuje). Možda zato medicina produžuje naše živote, iako nam nitko ne objašnjava zašto. Mi svi živimo histeričnu sadašnjost, koja je svake sekunde sve histeričnija. Divja misao: U Skoplju dolazite na festivalu „Druga priča“ da bi primili nagradu za vaše pridonese za eksperimentalnu prozu. Eksperimentalna – u referenci na koji žanr? Jel krećete u pisanje sa namjerom da poigravate i iskrivljavate (percepirane) žanrove ili jednostavno pišete a kako to ponekad dospe u svijet je iznenađenje i za vas? Dubravka Ugrešić: Danas je vrlo teško reći što je književnost (književnost, vizualna umjetnost, i mnoge druge kreativne i intelektualne aktivnosti) osim da je proizvod koji potpada pod tržišna pravila. Međutim, dok ljubitelji dobrog sira vjeruju rijetkim arbitrima koji će znati reći što je dobar sir, ljubitelji dobre knjige su sami postali ti arbitri. Izdavači nas uvjeravaju da sve odluke i izbori leže na čitaocima. Čitaoci najbolje znaju što je dobro, a što nije. Književnost je postala tržišna aktivnost, pa je proizvodnja usmjerena na širokog konzumenta. U tom procesu sudjeluju agenti, jer izdavači više nemaju vremena za čitanje rukopisa. U tom procesu sudjeluju mediji, odnosno kritičari. U tom procesu sudjeluje tzv. akademija i univerziteti, kao najviša moguća evaluacijska kategorija. Američki univerziteti osiguravaju trajnu poziciju autorima koji su visoko vrednovani, tržišno prije svega. Treba samo vidjeti tko predaje tzv. creative writing na američkim univerzitetima. Creative writing odjeli osnovani su da bi zaštitili egzistencije nekomercijalnih pisaca. Danas, međutim, creative writing predaju književne zvijezde, jer samo zvijezde privlače veći broj studenata. Američki fakulteti štite svoje zvijezde, otkupljuju njihove arhive, rade na životnom osiguranju svojih zaposlenika. Što u takvom kontekstu može biti eksperimentalno? Ja samo primjećujem da je književnost postala sve čitljivija, sve više okrenuta čitaocu, sve manje sklona eksperimentiranju. A kako su autori zvijezde, a ne njihovo djelo, onda mnogi detalji igraju ulogu u tržišnom profiliranju autora, poput fizičkog izgleda, dobi, biografskih detalja, hobija, političkih stavova, rodnih, spolnih, rasnih preferencija i sličnog. Drugim riječima, s izborom “eksperimentalne“ pozicije (nasuprot većinskoj main-stream poziciji) autor/autorica sami sebi pucaju u nogu. Za neke autore takva pozicija znači emancipaciju. Bojim se da sama spadam u tu „gubitničku“ vrstu. Divja misao: Kako se ljeto bliži kraju... šta vam treba? Dubravka Ugrešić: Produžetak ljeta. Odgoda jeseni. Uredio na hrvatski: Milko Valent

Мал прирачник за преживување во време на 42°C и спарни тропски ноќи Во екот на жешкиот афрички бран кој оваа недела ќе кулминира со температури до 45°C – особено во Повардарието – животот без клима уред станува своевиден предизвик. Но нема потреба да се претворите во растопен Снешко. Ова се неколку практични, проверени и ненаметливи совети за разладување на станот и зачувување на здравиот разум. 🌞 1. Затвори во најжешко, отвори на најладно Наутро, пред сонцето да ја зафати фасадата, затвори ги сите прозорци и спушти ги ролетните, завесите или импровизирани сенки (бел чаршав, алуминиумска фолија или што и да имаш при рака). Колку помалку светлина и топлина влегува, толку подобро. Навечер, околу 22:00 па натаму, отвори широкo –особено ако станот има прозорци од две спротивни страни. Ако има промаја, уште подобро. Само внимавај на комарците: мрежа или есенцијално масло од лимонска трева можат да помогнат. 💦 2. Мокар пешкир + вентилатор = импровизирана клима Ако немаш клима, вентилаторот може да ти стане најдобриот сојузник. Стави пред него мокар пешкир или сад со ладна вода и мраз. Воздухот што минува низ водената пареа се лади, иако ефектот е локален и краткотраен – доволен за да си здивнеш барем додека вечераш. Бонус трик: ставете замрзнато шише вода на работна маса или ноќна масичка. Како мали мобилни фрижидери за душа. 🧺 3. Постелнина што не те гуши Ако спиеш во постелнина од синтетика, полиестер или сатен – те чека леплива ноќ. Лен, памук или тенки чаршави од природни материјали дишат подобро и не ја задржуваат топлината. Ставете втора перница – не за под глава, туку за под колена или меѓу нозе – и пробајте да спиете на страна, за да има циркулација на воздух околу телото. 🛁 4. туширање со млака вода = ладна глава Колку и да е примамливо да се фрлите под ледена вода за туширање, телото може да добие термален шок и да реагира со дополнително загревање. Наместо тоа, туширајте се со млака вода – пред спиење или секогаш кога ќе почувствувате дека телото ви се прегреало. Ако немате време за туш – натопете марамче и пребришете ги зглобовите, вратот и зад ушите. Освежување во две минути. 🍳 5. Шпоретот е најголемиот непријател Готвењето среде ден не е херојство – туку директен напад врз температурниот баланс. Избегнувајте шпорет, рерна и било каква термичка обработка од 10 до 19 часот. Сандвичи, салати, ладни тестенини или однапред зготвена храна од фрижидер се најдобрите сојузници. Кујната не мора да биде бојно поле. 🧠 И уште неколку ситници… – Ако имате балкон: натопете го со вода – и воздухот ќе стане полесен за дишење. – Ако живеете на последен кат: изолирајте го таванот колку што можете – и еден стар килим или нова чаршаф-сенка ќе помогнат. – Ако имате миленик: не го оставајте на тераса или под директно сонце – и тие имаат право на сенка. 🤲 Заклучок: не се растопувај, организирај се Ова не се совети за „инстаграм“ живот, туку за вистинско преживување. Во екстремни услови, малите тактики прават голема разлика. Сподели ги со комшија, со баба ти, со некој што живее сам. Чувствувај се слободно да ги прилагодиш, надополниш или да ни пишеш како ти се снаоѓаш. #ДолгоТоплоЛето е тука и за тоа – споделување грижа, стратегија и солидарност. Илустрации: Лора Калган;