Путин често, речиси секојдневно патува со авион на релација Москва - Ст.Петербург. Авион ги собра руските дипломати од САД en masse од Вирџинија вчера. Откако ги прогласија санкциите Алишер Усманов следното утро отиде за Малдиви. Како ги знаеме овие информации - американскиот тинејџер од Флорида Џек Свини има бот твитер акаунти каде ги следи авионите на руските олигарси, Путин, а од скоро и нивните јахти. Свини влезе во вестите откако Елон Маск во Јануари му понуди $5000 за да го исклучи твитер ботот каде го следи неговиот приватен авион. Коментаторите на оваа вест по амерканските медиуми беа скандализирани бидејќи сфатија доколку најбогатиот човек на светот е толку лесно разоткриен тогаш кои се шансите за ситни селебрити личности?! Но откако Русија тргна со инвазија на Украина, и глобалниот хакерски капацитет е насочен кон Путин и путиновата Русија, Џек Свини немаше некоја дилема што ќе прави следно, иако не му требаат хакерски таленти за да ја изведе оваа операција. Само интелигенција, желба и храброст. Многу храброст. На 26 февруари, два дена откако Русија ја нападна Украина ги направи овие два автоматизирани акаунти. Студентот од Флорида има нова цел на Твитер: луксузните јахти на руската елита. Џек Свини во саботата го создаде @RussiaYachts, Твитер бот кој го следи и објавува местото каде се наоѓаат супербогатите Руси на вода. Од недела попладне, на сметката имаа над 9.300 следбеници. „Продолжив да добивам сè повеќе луѓе во моите директни пораки велејќи: „Можете ли да ги правите и јахтите? Така, го направив тоа“, изјавил Свини во интервјуто за Вол стрит џурнал. Неговиот профил @RussiaYachts ги следи движењата на 23 луксузни јахти, од кои некои се во сопственост на истите руски милијардери што ги следи кога летаат на @RUOligarchJets. Г-дин Свини го создаде и @PutinJet, кој ги следи авионите што веројатно ги користел рускиот претседател Владимир Путин. Неговиот профил @RUOligarchJets собра скоро 395.000 следбеници од неделата, додека авионите за следење бот поврзани со г-дин Путин имаа над 102.000 следбеници. Ботови за следење авиони на г-дин Свини се потпираат на јавни податоци од авионски транспондери кои ја логираат должината, географската ширина и надморската височина и ја пресметуваат локацијата врз основа на алгоритам што тој го создал во 2020 година. За јахтите, г-дин Свини се потпира на слични податоци што доаѓаат од безбедносните уреди на одборот што ги пренесуваат и следат локациите на големите бродови. Засега, тој ја ажурира својата програма за следење рачно секој пат кога податоците се менуваат. За да добие целосен пристап до базата на податоци на системот за автоматска идентификација која ги собира информациите, г-дин Свини ќе мора да плати за тоа, рече тој. „Не сум навистина сигурен колку би чинело, бидејќи има различни опции“, рече тој. „Засега тоа го правам само рачно, додека не можам да го автоматизирам“. Г-дин Свини рече дека една работа е поедноставна за следење на јахти преку авиони: многу е полесно да се открие кој олигарх кој брод поседува. Од почетокот на војната, многу руски олигарси беа ставени на списоци со санкции од САД, Европската унија, Велика Британија и други, подложувајќи ги нивните јахти, трофејни недвижности и други луксузи - се замрзнати меѓу другите ограничувања. Западните влади велат дека овие олигарси профитирале од блиските врски со г-дин Путин. Увидот претвори група претежно таинствении сомнителни функционери и деловни луѓе во некои од најтесно следените поединци во светот. Ние знаеме дека и локалните македонски милионери, а можеби и милијардери ја знаат предноста на таинственоста и животот во сенки наспроти транспарентноста. Властите запленија голем број суперјахти и имот во сопственост на некои од санкционираните руски милијардери. Тој рече дека Маск побарал од него во приватни пораки да ја избрише сметката, наведувајќи ги грижите за личната безбедност. Г-дин Свини одговори дека ќе го симне @ElonJet во замена за нов Tesla Model 3. Господинот Свини рече дека никогаш не се слушнал со г-дин Маск.

независна релевантна култура

"За мојот последен трик, ќе направам мојата кариера да исчезне," рече раперот во видео повик на FaceTime со магионичарот Дејвид Блејн. Минатиот месец, раперот потврди дека неговиот 12-ти студиски албум, ‘The Death of Slim Shady (Coup De Grâce)’, ќе излезе ова лето. Неодамна најави дека првата песна од проектот ќе биде објавена оваа недела, споделувајќи слика од iMessage која гласеше: “…и за мојот последен трик!” Денес (29 мај), Маршал Метерс објави кратко видео во кое му се јавува на Блејн да го праша за “помош со нешто”. Кога магионичарот се согласи, Метерс му рече дека е “најголемиот што некогаш го правел тоа”. Блејн одговори: “Треба да направиме нешто заедно некогаш.” Еминем продолжи: “Па, прашањето ми е колку далеку можеме да одиме со оваа магија? Као, можеме ли да направиме некој трик или нешто?” Еминем додава: “Па за мојот последен трик, ќе ја направам мојата кариера да исчезне.” На крајот од најавата, на екранот се појавува насловот ‘Houdini’ заедно со датумот “31.05.24” – потврдувајќи дека песната ќе биде објавена овој петок (31 мај). Финалните моменти се проследени со краток инструментален извадок од песната. ‘Houdini’ изгледа дека е инспириран од Хари Худини – кој, како и Блејн, беше мајстор за бегство, илузионист и изведувач на трикови. Тој ја започна својата магична кариера во 1891 година и почина во 1926 година. ‘The Death of Slim Shady (Coup De Grâce)’ следи после албумот од 2020 година ‘Music To Be Murdered By’. Албумот треба да излезе ова лето, но точниот датум на излегување сè уште не е познат. Почетокот на овој месец, Еминем објави лажен некролог за Слим Шејди во еден детроитски весник за да го најави својот следен албум. И острооките фанови подоцна забележаа дека една порака изгледа дека е скриена во еулогијата и шпекулираа дека чудната пунктација во насловот – која гласеше „Fans ‘Will Never Forget’ Controversial Rapper” („Фановите ‘Никогаш нема да го заборават’ Контроверзниот Рапер”) – може да биде наслов на една од песните.

Филм за палестинско дете ја запали дебатата за иднината на израелската кинематографија Во еден момент кога уметноста се обидува да говори за најосновното човечко право – правото на дете да види море политиката повторно се вмеша. Израелската филмска награда „Офир“ (Ophir Awards), еквивалент на Оскарите во земјата, заврши во сенка на закани и критики откако најдобар филм стана „Морето“ (The Sea) – драма за 12-годишно палестинско момче кое на училишна екскурзија е спречено да влезе во Тел Авив за да го види морето за првпат. Заканата на министерот: „Срамна церемонија“ Министерот за култура Мики Зохар реагираше жестоко: „Не постои поголема шлаканица за граѓаните на Израел од оваа срамна и отуѓена церемонија. Под мое раководство, израелските граѓани нема да плаќаат за настан што им плука во лицето на нашите херојски војници.“ Со оваа изјава, објавена на социјалната мрежа Х (поранешен Твитер), тој најави дека од 2026 година државата ќе престане да ги финансира наградите. Но, според Jerusalem Post, правната надлежност на министерството да повлече средства е под знак прашалник. Асоцијацијата за граѓански права во Израел веќе испитува дали ваков потег е воопшто законски можен. Филм што ја отвора најболната тема „Морето“ е напишан и режиран од Шаи Кармели-Полак и веднаш по победата стана официјален кандидат на Израел за категоријата „најдобар меѓународен филм“ на Оскарите. Главната улога ја носи 13-годишниот Мухамед Газави, кој освои и награда за најдобар актер. Покрај него, ветеранскиот актер Калифа Натур ја доби наградата за најдобра споредна машка улога. Сценариото е едноставно, но болно: момче кое сака да го види морето, спречено од војнички пункт, тргнува на опасно патување да ја пробие границата. Тоа што во други околности би бил детски филм за авантура, во контекст на израелско-палестинскиот конфликт станува алегорија за забраните, поделбите и човечките желби што се судираат со реалноста на окупацијата. Палестинскиот продуцент на филмот, Бахер Агбарија, ја прими наградата со зборови што веднаш влегоа во хрониките: „Овој филм е роден од љубов кон човештвото и кон кинематографијата. Неговата порака е една – правото на секое дете да живее и да сонува во мир, без опсада, без страв и без војна.“ Агбарија и останатите присутни на церемонијата беа дел од протестната атмосфера: маици со пораки како „дете е дете“ и „крај на војната“ ја претворија наградната вечер во сцена на отпор. Ова не е првпат Зохар да се судри со филмската заедница. Во февруари годинава тој предложи реформа на филмското финансирање со која парите од државата би оделе кон комерцијално успешни продукции, наместо кон авторски или независни проекти. Тогаш ја нападна и документарната продукција „No Other Land“, која ја нарече „саботажа против државата Израел“. Од друга страна, претседателот на Израелската академија за филм и телевизија, Асаф Амир, порача: „Во момент кога нашата кинематографија е нападната од сопствената влада, а меѓународната заедница размислува за бојкот, изборот на ‘Морето’ е моќен и јасен одговор.“ Наградата за животно дело му припадна на легендарниот режисер Ури Барбаш, познат по филмот Beyond the Walls (1984). Неговиот говор беше исто толку политички колку и емотивен: „Нашата света должност е да ги вратиме сите киднапирани на нивните семејства, и веднаш да ја прекинеме оваа проклета војна. Потребно е да го замениме режимот што објави војна на сопственото општество.“ Меѓународен одек и бојкоти Додека Израел ја води внатрешната културна битка, надвор од границите одекна повикот за бојкот. Повеќе од 3.000 филмски професионалци од целиот свет – меѓу нив Оливија Колман, Хавиер Бардем, Риз Ахмед и Ема Стоун – потпишаа писмо со кое повикуваат на бојкот на израелските филмски институции, обвинувајќи ги за „соучесништво во геноцид и апартхејд“. Одговорите се поделени: Израелските сценаристи, преку нивниот синдикат, порачаа дека бојкотот не носи мир, туку ги казнува токму оние кои се обидуваат да градат дијалог. Холивудскиот гигант Парамаунт пак соопшти: „Не се согласуваме со бојкотите. Замолчувањето на уметниците според нивната националност не придонесува за разбирање ниту за мир.“ Во оваа поларизирана атмосфера, „Морето“ стана повеќе од филм. За едни, тоа е „предавство“ – приказна што ја нарушува сликата за државата. За други, тоа е токму сржта на уметноста: да даде глас на оние што инаку би биле премолчени. Момчето кое сака да го види морето станува симбол на нешто поголемо – копнежот за слобода, за мир и за човечко достоинство.

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

од Милан Кундера; Максимум разноликост во минимум простор Европеецот било да е националист или космополит, да пуштил корени или да напуштил, е длабоко условен со неговата врска со неговата татковина; националната проблематика можеби е повеќе комплексна, повеќе сериозна во Европа отколку на било кое друго место, но во секој случај - овде е различно. Додадено на тоа е уште една особеност: покрај големите нации, Европа содржи мали нации, од кои неколку во изминатите два века ја постигнаа или повторно ја стекнаа својата политичка независност. Нивното постоење можеби е она што ме наведе да разберам дека културната разноликост е голема европска вредност. Во периодот кога рускиот свет се обидуваше да ја преобликува мојата мала земја во нејзината слика, јас го формулирав мојот сопствен идеал за Европа вака: максимална разновидност во минимален простор. Русите повеќе не владеат со мојата родна земја, но тој идеал сега е уште повеќе загрозен. Сите нации во Европа живеат заедничка судбина, но секој ја живее различно, врз основа на своето посебно искуство. Ова е причината зошто историјата на секоја европска уметност (сликарството, романот, музиката итн.) изгледа како штафетна трка во која различните народи ја пренесуваат палката од еден на друг. Полифониската музика ги имала своите почетоци во Франција, го продолжила својот развој во Италија, достигнала неверојатна сложеност во Холандија и го достигнала своето исполнување во Германија, во делата на Бах; подемот на англискиот роман од XVIII век го следи ерата на францускиот роман, потоа рускиот роман, потоа скандинавскиот итн. Динамиката и долгиот животен век на историјата на европските уметности се незамисливи без постоењето на сите овие народи чии разновидни искуства претставуваат неисцрпен извор на инспирација. Мислам на Исланд. Во дванаесеттиот и тринаесеттиот век, таму е родено книжевно дело долго илјадници страници: сагите. Во тоа време ниту Французите ниту Англичаните немаа создадено такво прозно дело на својот национален јазик! За ова секако треба темелно да размислиме: првото големо прозно богатство на Европа е создадено од нејзиниот најмал народ, кој и денес брои помалку од триста илјади жители. Непоправлива нееднаквост Зборот „Минхен“ стана симбол на капитулацијата на Хитлер. Но, да бидеме поконкретни: во Минхен, есента 1938 година, четирите големи нации на Европа - Германија, Италија, Франција и Велика Британија - преговараа за судбината на една мала земја на која и́ го ускратија самото право на збор. Одвоени со една соба, двајца чешки дипломати цела ноќ чекаа да бидат одведени, во раните утрински часови, по долгите ходници во просторија каде што Чемберлен и Даладие, уморни, блазе, зевајќи ги известија за смртната казна. „Далечна земја“ за која „не знаеме ништо“: тие познати зборови со кои Чемберлен се обиде да ја оправда жртвата на Чехословачка беа точни. Во Европа, постојат големите земји од едната и малите од другата страна; има нации кои седат во преговарачките комори и оние кои чекаат цела ноќ во преткоморите. Она што ги разликува малите народи од големите не е квантитативниот критериум за бројот на нивните жители; туку е нешто подлабоко. За малите народи, постоењето не е само очигледна сигурност, туку секогаш прашање, облог, ризик; тие се во дефанзива против Историјата, таа сила која е поголема од нив, која не ги зема предвид, која не ги ни забележува. („Само со спротивставување на историјата како таква, можеме да се спротивставиме на денешната историја“, напиша Витолд Гомбрович.) Има речиси исто толку Полјаци колку што има и Шпанци. Но, Шпанија е стара сила чие постоење никогаш не било под закана, додека историјата ги научила Полјаците што значи да не постоиш. Лишени од својата држава, тие живееја во исчекување повеќе од еден век на својата смртна казна. „Полска сè уште не загинала“ е трогателниот прв ред од нивната национална химна, а во писмото до Чеслав Милош пред педесет години, Гомбрович напиша фраза што никогаш не можеше да му текне на ниту еден Шпанец: „Ако, за сто години , нашиот јазик сè уште постои. . .“ Да претпоставиме дека исландските саги биле напишани на англиски: имињата на нивните херои ќе ни бидат познати како Тристан или Дон Кихот; нивниот единствен естетски карактер, осцилирајќи помеѓу хроника и фикција, би предизвикал секакви теории; луѓето би се расправале дали треба или не треба да се сметаат како прв европски роман. Не сакам да кажам дека сагите се заборавени - по векови на рамнодушност, тие сега се изучуваат на универзитетите ширум светот - но тие припаѓаат на „археологијата на буквите“, тие не влијаат на живата литература. Со оглед на тоа дека Французите не се навикнати да прават разлика меѓу нацијата и државата, често слушам како Кафка е опишан како чешки писател. Секако дека тоа е глупост. Иако од 1918 година тој навистина беше граѓанин на новосоздадената Чехословачка, Кафка пишуваше исклучиво на германски јазик и се сметаше себеси за германски писател. Но, за момент да претпоставиме дека ги напишал своите книги на чешки. Денес, кој би ги знаел? На Макс Брод му требаа дваесет години и огромни напори за да го наведе Кафка на светската свест, а тоа беше со поддршка на најголемите германски писатели! Дури и ако некој уредник од Прага успеал да ги објави книгите на хипотетичкиот чешки Кафка, ниту еден од неговите сонародници (односно, ниту еден Чех) не би го имал потребното овластување да го запознае светот со тие екстравагантни текстови напишани на јазикот на „далечна земја“ за која „не знаеме ништо“. Не, верувајте ми, никој немаше да го познава Кафка денес - никој - да беше Чех. „Фердидурке“ на Гомбрович беше објавена на полски во 1937 година. Конечно мораше да чека петнаесет години за да биде прочитана и отфрлена од француски издавач. И на Французите им требаа уште многу години да ги видат неговите дела во нивните книжарници.

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

Трикот е да не бидеш уништен... ХАНИФ КУРЕЈШИ Карло е на егзотичен одмор во Тајланд со другарите, оставајќи ме со Софи, мојата нова привремена асистентка. Седејќи во мојата кујна, се обидуваме да докажеме дека можеме да преживееме без него, додека тој се излежува на декадентна јахта во тиркизното море, придружувајќи им се на супер-богатите - во текот на таа недела. Како и повеќето луѓе, бев дома и ја гледав новата серија „Белиот Лотос“, како и „Ривиера“ – обете фокусирани на екстремно богатите, за кои исто така читав. Минатата година уживав во „Играта на тргување“ (The Trading Game) од Гери Стивенсон, впивачки и возбудлив приказ на животот на еден млад човек во светот на финансиите во Лондон, и исцрпеноста и нервниот слом во Токио што следат. Од неа би се направил одличен филм или ТВ-шоу, со некој како младиот Гери Олдман во главната улога на Стивенсон. Само што завршив слична приказна - „Сѐ што сјае“ (All That Glitters) - од дебитантот Орландо Витфилд, сместена во светот на уметноста. Тоа е не толку непознат приказ, кој започнува со оптимистичен напредок во ѓаволските души на богатите, проследен со значаен пад и тешка казна. Тоа е исто така љубовна приказна помеѓу него и неговиот најдобар пријател, елегантниот, згоден американски дечко, Иниго Филбрик. Двајцата момци започнуваат како мангупи во светот на уметноста, комично обидувајќи се да извлечат графити од Бенкси од железни врати во Ист Енд. Не поминува долго пред Филбрик, кој некое време работи со Џеј Џоплин од „Вајт Кјуб“ (White Cube), да се развие во целосно корумпиран измамник, тонејќи сè подлабоко и подлабоко во криминал, додека конечно не биде уапсен од ФБИ во Вануату и затворен. Неколку години, Витфилд е потрчко и следбеник на Филбрик, хипнотизиран од шармот и амбицијата на својот постар пријател, иако од наша перспектива, Филбрик изгледа нема многу ни од едното ни од другото. Стресовите од обидот да му се восхитува и да го поддржува својот пријател, кој е очигледно слаб и без никаков интегритет, се преголеми. Витфилд завршува на рехабилитација, доживувајќи целосен нервен слом. За негова заслуга, барем, Витфилд успева да се одвои од Филбрик, повлекувајќи се во неопходно и болно разочарување. Конечно, на наше олеснување, тој сфаќа дека ова е љубов што не била добра за него - повеќе зависност отколку страст - и исто толку тешка за напуштање како и секоја друга навика. „Сѐ што сјае“, заедно со „Играта на тргување“, има познат наративен лак и не е многу различна од сериите на Нетфликс „Јаболков оцет“ (Apple Cider Vinegar) и „Да станеш Ана“ (Becoming Anna). Обидот на завидливи млади луѓе - како измамници, лажговци и итричари - да им се придружат на супер-богатите е исто толку забавен за гледање, колку што мора да е болен за живеење. Според оваа верзија на современото раскажување приказни, милијардерите имаат празни, бедни животи. Ова е секогаш утеха да се слушне, но веројатно невистинито. Како и „Играта на тргување“, „Сѐ што сјае“ дава увид во свет за кој малку знаев. Наивно, барем верував дека навлегувањето во светот на уметноста ќе ни даде увид во луѓе кои навистина ја сакале уметноста и како таа ги хранела нивните животи, исто како што мојот живот беше збогатен со контемплација на Сезан, Ван Гог или Рего. Но, нема никакво ценење на уметноста како изјава или убавина. Сè е трансакциско како Трамп. Всушност, кутиите што ги содржат сликите, додека се преместуваат од магацин во магацин, исто така би можеле да бидат празни, како што навистина е една кога Иниго Филбрик ги изведува своите ужасни и несигурни измами. И Гери Стивенсон и Орландо Витфилд се навистина добри писатели со луди приказни за раскажување за нивните авантури. Но, ова можат да бидат само поучни приказни: луѓето меѓу кои се наоѓаат се ужасни и ќе ве изедат живи ако се обидете да им се придружите без да потекнувате од слично потекло. И Гери Стивенсон и Орландо Витфилд се многу паметни луѓе кои се обиделе да направат нешто што е суштински глупаво. Двајцата ме потсетуваат на млади машки ликови од големата „Човечка комедија“ (La Comédie Humaine) на Балзак, па дури и од „Црвено и црно“ (Le Rouge et le Noir) на Стендал: потценети деца кои доаѓаат во градот и се обидуваат да успеат – користејќи го својот талент и сексуалност за да се искачат социјално и да стекнат богатство и статус. Додека ги читав овие книги, не можев а да не помислам колку среќа имале авторите што биле во позиција да раскажат толку сочни приказни, доловувајќи историски момент на длабока нееднаквост. Но, не би сакал да страдам толку колку што тие очигледно страдале. Нивните приказни се драматични бидејќи секогаш било неизвесно дали ќе преживеат. Но, за нивна заслуга, тие се извлекле и биле искупени – особено Гери Стивенсон, кој сега прави фасцинантни видеа за моменталната економска ситуација. Чудно е доволно, овие два мемоара се она што некој неволно би можел да го нарече „охрабрувачки“. И Стивенсон и Витфилд, на крајот - откако поминале низ некое трнливо разочарување - наоѓаат нешто значајно во своите животи. Гледаме како сфаќаат како сакаат да живеат и кои се нивните вредности. Не би било чудно да се разбере дека ова може да потрае некое време, со многу грешки и слепи улички по патот. Трикот е да не бидеш уништен пред да знаеш каде навистина лежи твојата желба. Извор: ХРОНИКИТЕ НА КУРЕЈШИ;

независна релевантна култура

независна релевантна култура