Одборот за контрола на алкохол во Пенсилванија објави дека им наредил на продавниците Fine Wine & Good Spirits и нивната веб страница да престанат да купуваат и продаваат руски производи во знак на протест против руската инвазија на Украина. Овој потег следеше неколку часа откако гувернерот Том Волф, придружувајќи се со гувернерите на другите држави кои сакаат да дадат изјава, испрати писмо до одборот за да ги идентификува производите од руски извори кои моментално се продаваат во продавниците на Fine Wine & Good Spirits. Волф го нарече „покажување на солидарност и поддршка за народот на Украина и израз на нашата колективна одбивност од неиспровоцираните дејства на руската држава“. Портпаролот на PLCB, Шон Кели, во петокот изјави за Inquirer дека идентификувале само два големи бренда од Русија со производи на полиците на продавниците во Пенсилванија: Russian Standard и Ustianochka. Околу половина дузина предмети од специјална нарачка, кои PLCB не можеше лесно да ги идентификува во неделата, се исто така руски. Како одговор на војната во Украина, Вирџинија им се придружи на државите ширум земјата во забраната на пијалоци произведени од Русија од државните продавници на ABC - единствениот продавач на мало со дестилирани алкохолни пијалоци во комонвелтот. „Треба да преземеме силни активности за да ја поддржиме Украина, затоа го повикувам @GovernorVA (гувернерот на Вирџинија) да нареди веднаш да се отстрани целата руска вотка и сите други руски производи од нашите продавници на ABC“, изјави сенаторот Л. Луиз Лукас кој твитна во саботата наутро, додавајќи неколку минути подоцна дека била „преплавена со пораки од моите колеги за поддршка на оваа идеја “. Со поддршка на гувернерот Глен Јангкин, Управата за контрола на алкохолни пијалоци во Вирџинија наскоро објави дека ќе отстрани седум брендови на вотка од руски извори од своите полици, додека сè уште нуди голем број жестоки пијалоци со „Руски имиња и мотиви“, вклучувајќи ги Столичнаја и Смирноф, кои се произведуваат на друго место. Извршниот директор на округот Монтгомери, Марк Елрих во неделата објави декаќе се приклучи на бојкотот на алкохолот произведен од Русија „во знак на солидарност со народот на Украина“. Јута, Охајо и Њу Хемпшир веќе го направија истото. „Ќе го направиме нашето за да им вратиме на руските напаѓачи и да се солидаризираме со нашите сестри и браќа во Украина. Веднаш стапи во сила, сите производи од руско производство ќе бидат отстранети од државните продавници за алкохол“, напиша гувернерот на Јута, Спенсер Кокс во саботата. „Ние ќе ги разгледаме исите државни набавки за какви било врски со Русија“. Баровите ширум земјата ги отстранија руските вотки од своите полици инаместо тоа, ја прикажуваат помалку познатата украинска вотка Козак. Канадските власти, исто така, наредија да се отстрани рускиот алкохол од продавниците, вклучително и во провинциите Њуфаундленд и Лабрадор, Онтарио иМанитоба, додека неколку меѓународни спортски тела ги повлекоа своите настани од руските градови.

Квинси Џонс, легенда која ја обележа историјата на популарната музика и светската уметност повеќе од пола век, почина на 91 годишна возраст во својот дом во Бел Ер, Лос Анџелес. Овој американски музички виртуоз, признат како еден од највлијателните музички творци на 20-тиот век, остави неизмерно богатство зад себе. Неговиот придонес го надминува обичниот успех; тој беше уметник, визионер и градител на мостови помеѓу жанрови, култури и уметнички правци. Џонс ја започна својата кариера како џез трубач, но неговиот талент за аранжирање брзо го вивна во светот на големите бендови на икони како Count Basie. Со годините, тој прерасна во една од најбараните фигури во музичката продукција, а неговата работа со Мајкл Џексон на албумот "Thriller" не само што ги сруши рекордите на продажба туку и создаде трајна врска со глобалната поп сцена. И покрај неговите неверојатни успеси, Џонс не се фокусираше само на звукот – тој се посвети на „уметноста на поврзувањето,“ како што велат многу критичари, создавајќи платформи каде различни стилови и културни перспективи можат да се соединуваат и да го развиваат светот на музиката. Неговото влијание не застана само на музиката. Џонс ги искористи своите вештини за убедување, шармирање и поттикнување на луѓето, создавајќи социјални и професионални можности за афроамериканската уметничка заедница на еден начин кој досега беше невообичаен. Со тоа, тој помогна многу афроамерикански уметници да го најдат својот пат во свет кој ги ограничуваше. Џонс останува музичка легенда и трета личност со најголем број освоени Греми награди, 28 на број, по што се впиша во историјата на современата музика. Од првите денови на „Soul Bossa Nova“, препознатливата тема од филмовите за „Austin Powers,“ до неговите аранжмани со џез гиганти и неговите оригинални композиции за филм, Џонс го дефинираше звукот на една ера. Неговите придонеси во филмската музика вклучуваат култни звуци за филмовите „The Pawnbroker,“ „In Cold Blood,“ и „The Color Purple.“ Овој уникатен композитор ги вплете елементите на џезот, класиката и ритамот на улицата, отворајќи нови патишта за музичката индустрија. Засекогаш ќе се памети неговиот инспиративен животен пат кој го водеше од сиромашното детство на Јужната страна на Чикаго до светските сцени и салите на славата. Квинси Џоунс одигра клучна улога во создавањето на "Thriller" на Мајкл Џексон, еден од највлијателните и најпродавани албуми на сите времиња. Како продуцент, Џоунс донесе уникатна визија и префинетост во звукот, комбинирајќи различни жанрови како поп, рок, фанк и R&B за да создаде универзално привлечен албум. Неговата прецизност и внимание кон деталите резултираа со револуционерна продукција, со песни како „Billie Jean,“ „Beat It,“ и насловната нумера „Thriller“ кои станаа глобални хитови и културни феномени. Џоунс не само што ги координираше врвните музички аранжмани и ги избра најдобрите музичари, туку и ја поддржа креативната визија на Џексон, додавајќи јасен и современ звук што привлече публика од целиот свет и трансформираше музичката индустрија. Квинси се судираше со Џексон на „Били Џин“, пробивниот хит од „Трилер“. Траката се отвора со речиси 30 секунди грув на тапани и бас, за кој Џонс сметаше дека е премногу долг. Но Џексон инсистираше да го задржи и победи. „Кога Мајкл Џексон ќе ви каже: „Тоа е она што ме тера да сакам да танцувам“, се сеќава Џонс подоцна, „така е, ние останатите треба само да замолчиме“.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Talking Heads објавија дека повторно ќе се соберат на сесија за прашања и одговори на Меѓународниот филмски фестивал во Торонто. Прашањата и одговорите со култниот бенд - составен од пејачот Дејвид Бирн, басистката Тина Вејмут, тапанарот Крис Франц и гитаристот Џери Харисон - ќе ја прослават 40-годишнината од нивниот легендарен концертен филм, Stop Making Sense. Ќе се одржи во понеделник на 11 септември, по дебито на 4K реставрацијата на филмот на А24. И премиерата на TIFF на Stop Making Sense и Q&A ќе се емитуваат како глобален театарски настан во кината IMAX низ земјата. Настанот ќе се одржи на истиот датум и фановите можат да го посетат овде за билети за прикажување во нивна близина. Филмот потоа ќе биде прикажан во кината кои не се „IMAX“ низ САД на 22 септември. Колегите од бендот на Talking Heads имаат комплициран однос по нивното раскинување во 1991 година. Тие претходно се обединија во 1999 година за да го промовираат повторното издание на филмот по 15-годишнината. Во 2002 година, тие се собраа за да изведат четири песни на церемонијата за воведување во Rock and Roll Hall Of Fame, што го одбележа нивниот единствен настап во живо од 1984 година. Бирн разговараше за идејата за повторно обединување на бендот со WIRED минатата година, велејќи: „Мислам дека, накратко, би можел да кажам дека се собравме повеќе како пријатели отколку како, знаете, неверојатни музичари. Тоа беше навистина еден вид заеднички музички вкус. А потоа постепено, како што старееш, растеш и истражуваш, твоите музички вкусови почнуваат да се менуваат. Стана повеќе работа што ја работевме, повеќе не се дружевме цело време, па на крајот само на тој начин се оддалечувате“. Вејмут го опиша Бирн како „несигурен“ во серија есеи во Сандеј Тајмс претходно оваа година. „Тој секогаш изгледаше многу несигурно за себе и често се обидуваше да ги обвини другите луѓе ако работите тргнаа наопаку. Крис и јас многу го сакавме и дадовме се од себе да ги превидиме овие катастрофални недостатоци на карактерот, но се чинеше очигледно дека Talking Heads нема да трае“, рече таа. Нејзиниот сопруг и тапанарот на бендот, Крис Франц, исто така, го опиша Брн како „несигурен“, како и „трансакциски“ во неговите мемоари од 2020 година. Зборувајќи за Гардијан, тој рече дека „мозокот на Бирн е поврзан на таков начин што тој не знае каде завршува и каде почнуваат другите луѓе. Тој не може да замисли дека некој друг би бил важен“. Зборувајќи за NME минатата година за потенцијалното повторно обединување, Франц рече: „Се обидов неколку пати и последен пат беше пред околу 20 години, а после тоа, Дејвид само рече: „Никогаш не сакам да ми го поставиш тоа прашање. повторно. Нема да се осврнам на тоа прашање.“ Срамота е и тоа е она што е“.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Од 22 до 28 мај, Кинотеката ќе биде домаќин на триесетина филмови од Европа и светот, со специјален акцент на поетиката и провокацијата на култниот италијански режисер. Оваа пролет, во Кинотеката на Северна Македонија повторно ќе се одржи 15. издание на Филозофскиот филмски фестивал, од 22 до 28 мај. Посветен на идејата дека уметноста и мислата не само што се надополнуваат, туку можат заедно да го преобликуваат начинот на кој го доживуваме светот, фестивалот годинава поставува во центарот на својата програма еден од најинтензитетните автори на 20. век: Пјер Паоло Пазолини. Италијанскиот режисер, писател и поет, чие творештво се движи помеѓу провокација и нежност, помеѓу политичка конфронтација и лирска експресија, станува симболичен водич низ овогодишната мапа на фестивалот. Со мотото „Провокативен. Полемичен. Поетичен.“, Пазолини е повеќе од омаж – тој е концептуална рамка низ која се филтрираат сите избори на програмата. Фестивалот започна со проекција на документарната анкета „Љубовни заседанија“ во Музејот на современата уметност, со обраќања од италијанската културна аташе проф. Соња Мизерендино и воведен осврт од проф. д-р Анастасија Ѓурчинова, кои ја поставија теоретската основа за разбирање на Пазолиниевиот свет и неговата интеракција со македонската публика. Ваквото отворање не е само чест на еден автор, туку и индикација дека фестивалот сака од првиот ден да постави атмосфера на дијалог, не само со филмовите, туку и со мислата зад нив. Главната програма се гради низ неколку паралелни сегменти. Официјалната селекција на долгометражни филмови ги претставува пет премиерни дела што се натпреваруваат за наградата „Златен був“, додека во селекцијата на краткометражни се вклучени 15 дела од различни земји, изложени пред стручно жири. Секој од долгометражните филмови носи поинаков тон, контекст и филозофска проблематика. Францускиот „Последен здив“ на Коста Гаврас претставува лична медитација за границите на животот. „Универзален јазик“ на Метју Ренкин од Канада нуди апсурдистички поглед на комуникацијата и припадноста. Романскиот „Новата година што никогаш не дојде“ не само што нè враќа во предреволуционерна Романија, туку нè потсетува дека историјата се случува и кога мислиме дека стоиме во место. Непалскиот филм „Шамбала“ носи визуелно богата приказна за потрага по слобода и љубов, додека грузискиот „Паноптикон“ нуди тинејџерска приказна проткаена со теми за контрола, самосвест и бегство. За еден посетител, овие филмови не се само приказни – тие се патувања низ политички пејзажи, лични конфликти и метафизички дилеми. Да се гледа еден од овие филмови значи да се навлезе во туѓа кожа, но и да се сретне со сопствените неразрешени прашања. Во краткометражната програма, дистрибуирана на 23. и 26. мај, публиката ќе има можност да го види светот низ кратки и интензивни филмски форми, каде што идеите се сконцентрирани, често експериментални, и каде што се тестираат границите на визуелното раскажување. Селекцијата на видеоесеи, прикажана на 28 мај, ја отвора вратата за нов вид кино – она што размислува за себе. Тука, посетителот не е само гледач, туку соучесник во процесот на размислување. Есеите истражуваат теми како милитаризација на небото, филозофија на телото, геополитика и меморија, сето тоа преку медиум кој е хибрид помеѓу филм и мисла. Ревијалната програма „Филм-философија“ носи култни наслови кои го прошируваат канонскиот хоризонт на фестивалот. Проекциите се збогатени со воведни излагања од интернационални гости – мислители и куратори, кои додаваат длабочина на доживувањето. Присуството на филмови како „Изгубениот автопат“ на Линч, „Светите невини“ на Камус и „Витгенштајн“ на Џарман, значи дека публиката ќе биде поканета да ја доживее филмската поетика не само како забава, туку и како форма на егзистенцијална провокација. Придружната програма, „Филозофија преку краток филм“, курирана од проф. Сердар Озтурк, отвора простор за дијалог со турскиот филм и неговите современи поетики. Програмата не е изолирана нишка, туку дел од широка ткаенина која поврзува култури преку прашањата што не ги прашуваме секојдневно, но ги чувствуваме постојано. Посебно внимание заслужува и едукативниот сегмент, кој во текот на претходните два месеци веќе се одвиваше преку проекции за средношколци, работилници и филмски сесии за најмладите. Тука се создава нова публика – онаа што ќе го гледа светот со поголема љубопитност и поостар критички поглед. На крајот, што добива посетителот од ваков фестивал? Пред сè, изложеност на идеи кои го туркаат надвор од комфорната зона на пасивна потрошувачка. Добива можност да го искуси филмот како форма на мислење, како средство за истражување на реалноста, но и на внатрешниот свет. Добива моменти на тишина во кои ќе го слушне својот внатрешен глас, и моменти на колективен смев или здив задржан пред нешто болно, вистинито, убаво. Филозофскиот филмски фестивал не се гледа со очи, туку со ум и срце. Тој нуди ретка шанса за седумдневна егзистенцијална гимнастика, каде филмот не е само уметност, туку искуство кое трае подолго од проекцијата. За оние што ќе изберат да влезат во оваа темна кино сала со светли идеи – добивката ќе биде токму тоа: увид, допир, трансформација.

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

Кога Меган Ди Сталион (Meghan Thee Stallion ), раперката која е добитник на Греми, сведочеше во судницата на минатогодишното судење за нападот од страна на раперот Тори Лејнз (Tory Lanez) , таа сведочеше дека добивала смртни закани на социјалните мрежи и дека сè уште имала оштетување на нервите откако тој ја застрелал во стапалата во расправија. Тори Лејнз, чие вистинско име е Дејстар Петерсон ( Daystar Peterson) на крајот беше осуден за три кривични дела, вклучително и напад со полуавтоматски пиштол. По неколкумесечни одложувања и дводневно рочиште, тој беше осуден на 10 години затвор. Пред судењето, случајот се одвиваше на социјалните мрежи и во музиката објавена од двајцата рапери. На албумот објавен во 2020 година, повеќе од два месеци по инцидентот, Лејнз го отрфли обвинувањето на Меган; таа се бранеше на Инстаграм, во интервјуа и со сопствената пркосна песна. Обвинителите рекоа дека во јули 2020 година, во раните утрински часови по забавата во Лос Анџелес, Лејнз ја нападнал Меган Ди Сталион откако таа ги критикувала неговите вештини за рапување, пукајќи кон нејзините стапала додека таа се оддалечуваше од возилото во кои биле и двајцата. Одбраната оспоруваше дека Лејнз ги испукал истрелите, сугерирајќи дека можеби била друга жена за која тие тврдат дека била вознемирена што затоа што двајцата рапери биле интимни еден со друг. Пукањето се случи во периодот кога растеше славата на Меган Ди Сталион. Неколку месеци претходно, нејзината соработка со Бијонсе на ремиксот на „Savage“ стана нејзиниот прв хит на врвот на Билборд. Таа година, блокбастер песната „WAP“ - виралната соработка со Карди Б - ја претвори во уште поголема ѕвезда. Што се случи по пукањето? Првично, деталите околу она што се случи таа ноќ беа магливи. Неколку дена по пукањето, Меган Ди Сталион, родена како Меган Пит, објави на својот Инстаграм профил дека „претрпела прострелни рани“ за кои е потребна операција, но не наведе повеќе детали. Но, озборувањата и шпекулациите стануваа се́ поголеми, таа откри дека пукачот бил Лејнз, кој беше уапсен и обвинет за сокривање огнено оружје во возилото. Лејнз се осврна на ситуацијата во рап стихови кои сугерираат конфликтно сведочење , вклучувајќи: „И двајцата знаеме што се случи таа вечер и што направив/Но не е тоа што тие велат“. Во октомври 2020 година, канцеларијата на окружниот обвинител во Лос Анџелес го обвини Тори Лејнз за напад. Што рече Меган Ди Сталион? Во интервју со Гејл Кинг од Си-Би-Ес минатата година, Меган изјави дека таа и пријателката се возеле со Лејнз по забавата во домот на Кајли Џенер, магнатот за козметика, кога избила расправија во џипот. Откако таа излегла од возилото, рече таа, Лејнз извикал „ Играј кучко!“ пред да пука во неа. Потоа се извини и на нејзе и на пријателката Келси Харис им понуди милион долари за да молчат за случувањата. Кога пристигнала полицијата, вели таа, им рекла на полицајците дека повредите на стапалото и биле нанесени кога згазнала на стаклото. Таа подоцна се осврна на својата првична одлука да ги скрие информациите од полицијата во нејзината песна „Shots Fired“, рапувајќи: „Да не бев јас/Истата недела, ќе беше обвинет“. На судењето, Меган Ди Сталион сведочеше дека тензиите биле високи по убиството на Џорџ Флојд. Таа, исто така, сведочеше за тоа како последиците од средбата ја направиле депресивна и ја попречиле нејзината кариера. Таа рече дека ја цени својата приватност но мораше да се огласи за да го одбрани нејзиното име и дека била цел на навредливи коментари на социјалните мрежи. „Бидејќи Тори излезе и кажа многу лаги за мене, а сето ова го преиначи во секс скандал, луѓето не сакаат да ме допрат“, рече таа. „Се чувствувам како да сум болна птица“. Меган Ди Сталион (28) отворено зборуваше за пукањето и за она што таа го гледа како пошироки прашања во игра, пишувајќи во есеј за Њујорк Тајмс дека „скептицизмот и проценката“ што следеа по нејзините наводи се симболични за тоа како се црните жени. „Непочитувани и игнорирани во толку многу области од животот“. Што рече Тори Лејнз? Лејнз, 31, не сведочеше за време на судењето и не даде интервјуа за неговата конкретна приказна за таа ноќ. На албумот од 2020 година на кој тој се осврна на пукањето, во песната наречена „Daystar“. Тој рапуваше: „Ако те застрелаа одзади, како можеш да ме идентификуваш?“ Адвокатот на Лејнз, Џорџ Мгдесјан, им кажа на поротниците за време на завршните зборови дека Меган Ди Сталион лажела за да привлече внимание. „Обвинителството не се приближува до докажување на случајот“, рече тој. „Нивниот случај е полн со дупки и шпекулации“. Мгдесјан рече дека расправијата во џипот била помеѓу Харис и Меган Ди Сталион, и дека тоа произлегува откако дознале дека Лејнз имал секс со двете жени. „Овој случај беше на љубомора и сексуална врска“, рече Мгдесјан. Кои докази беа во центарот на случајот? Обвинителите испратија СМС порака за која велат дека г-ѓа Харис му ја испратила на телохранителот на г-дин Ланез таа вечер, пишувајќи „Помош“ и „Тори ја застрела Мег“. Тие, исто така, покажаа СМС порака во која Лејнз и се извинува на Меган по инцидентот. Мгдесјан рече дека извинувачкиот повик во затворот од г-дин Ланез - „Многу ми е жал“, рече тој - делумно - не беше за пукањето, туку за откриените врски. Мгдесјан, исто така, сугерираше дека немало физички докази за да се докаже случајот против г. Лејнз надвор од разумно сомневање. Експертите сведочеа дека ДНК на Лејнз не била пронајдена на магацинот на пиштолот.

Повеќето луѓе ретко размислуваат за дизајнот на рачките во автобусите, за бојата на противпожарните хидранти или за начинот на кој аеродромите ги насочуваат телата низ простор. Урбаните системи функционираат токму затоа што успеваат да останат незабележливи: тие се вградени во рутината, стопени со секојдневието. Токму таму започнува 99% Invisible. Подкастот, создаден и воден од Roman Mars, со години се занимава со архитектура, инфраструктура, индустриски дизајн и урбанизам, но неговата вистинска тема отсекогаш била нешто пошироко: начинот на кој светот е внимателно конструиран околу нас без речиси никогаш да бидеме свесни за тоа. Во медиумски простор пренатрупан со брзи реакции, скандали и содржини што исчезнуваат за неколку часа, „99% Invisible“ изгради репутација преку нешто речиси старомодно: љубопитност. Епизодите често започнуваат со предмет или урбан детал што делува банално, а потоа постепено се отвораат кон пошироки прашања за политика, економија, психологија и моќ. Приказна за јавни клупи може да стане анализа на тоа кој е добредојден во градот, а кој не. Епизода за sound design во метро станици може да се претвори во студија за анксиозност, движење и контрола на маси. Во светот на „99% Invisible“, дизајнот никогаш не е неутрален. Тој е форма на одлука што тивко го обликува однесувањето. Естетиката на подкастот е подеднакво препознатлива. Наместо агресивна енергија и преоптоварена продукција, тука доминира внимателен ритам, прецизно монтиран звук и гласот на Mars, кој повеќе потсетува на јавна радио-традиција отколку на contemporary podcast personality culture. Резултатот е чувство дека слушателот не консумира содржина, туку влегува во некаква аудио-архива на современиот живот. Можеби токму затоа подкастот продолжува да има толкаво влијание, дури и по години во медиум што постојано произведува нови трендови. „99% Invisible“ не се потпира на виралност или celebrity guests. Наместо тоа, тој го менува начинот на кој слушателите го набљудуваат светот околу себе. По неколку епизоди, градот почнува да изгледа како сложен систем од сигнали, правила и невидливи кореографии. Тоа чувство е особено познато во градови чии урбани идентитети постојано се менуваат. Во Скопје, на пример, доволно е кратко пешачење за да се забележат слоевите на различни епохи, импровизации и идеологии што коегзистираат во ист простор: модернистички фасади до неокласични декори, импровизирани паркинзи до монументални плоштади, кабли што висат над улиците како привремени нервни системи на градот. „99% Invisible“ токму таму ја наоѓа својата сила. Подкастот не нуди само информации за дизајн. Тој нуди нова перспектива за секојдневниот живот, потсетувајќи дека инфраструктурата не е позадина, туку активен учесник во начинот на кој се движиме, мислиме и живееме.

Во рамките на програмската размена во рамките на проектот РЕГ.лаб, во КСП Центар-Јадро во Скопје ќе се одржи работилница за stand-up комедија со Миранда Лончар, (повеќе за работилницата овде) а истата вечер ќе ја изведе својата претстава "Svi ćemo umrijeti". Миранда Лончар, комичарка од Мостар, Босна и Херцеговина, се занимава со stand-up комедија од 2008 година и се смета за една од најдобрите во регионот. Таа сака глупав хумор со порака и најмногу ужива кога публиката се смее и е отворена на смеата. Претставата "Svi ćemo umrijeti" е интерактивна и се фокусира на теми како љубовта, раѓањето, политиката и смртта. Тонот и расположението на шоуто зависат од публиката и атмосферата на вечерта Работилницата за stand-up комедија ќе се одржи од 11:00 до 17:00 часот, а сите заинтересирани учесници можат да се пријават преку следниот линк.. Учесниците ќе добијат препорачана литература на англиски јазик пред почетокот на работилницата, а исто така има можност да претходно подготват текст и да го испратат на менторката на работилницата. Проектот РЕГ.лаб е дел од програмата за културна соработка на Европската Унија и е софинансиран од Инструментот за помош пред придружување (IPA II). Проектните партнери вклучуваат организации од Хрватска, Косово, Словенија, Србија, Северна Македонија и Босна и Херцеговина. Не ја пропуштајте шансата да се насмеете и да се забавувате со Миранда Лончар на оваа неверојатна вечер на stand-up комедија.