независна релевантна култура

Претстојниот „Викенд на гордоста – Скопје 2025“, под тематската рамка ЈУГОКВИР, свечено ќе биде отворен на 3 јуни во Музејот на современа уметност (МСУ). Програмата започнува во 20:30 часот со импресивната изложба „ПАНК. СУПКУЛТУРА. СОЦИЈАЛИЗАМ. АРХИВИ И ФОТОГРАФИЈА ОД СЛОВЕНИЈА“, која ќе биде проследена со симпозиум на тема „За квир културата, Балканот, Источна Европа и глобалните транс* побуни“ на 4 јуни. Големата архивска поставка во МСУ, курирана од филозофката и теоретичарка Марина Гржиниќ во соработка со Славчо Димитров, нуди ретка можност за домашната публика. Според кураторскиот текст, "со изложбата на сеопфатен начин се истражува пресекот на фотографијата и словенечкото панк-движење во периодот од 1977 година до средината на 1980-тите години, заедно со периодот што му претходел и што следувал по панкот." Ова е петто издание на изложбата, која по успешното отворање во Цанкарјев дом во Љубљана, патуваше низ Пфорцхајм, Грац/Лафелд и Нови Сад. Во Скопје, како што објаснува Гржиниќ, изложбата е "приспособена на просторниот капацитет на галеријата и фокусот на Коалицијата Маргини на нејзината сексуалност, супкултурата и перформативните аспекти." Посебен акцент е ставен на "супкултурните и алтернативните настани во Љубљана во текот на 1980-тите години, вклучително и појавата на ЛГБТ+ заедницата, подемот на групи каква што е Лајбах и други смели, субверзивни активности." Меѓу уметниците чии дела се изложени се Јанез Богатај, Јануш Чех, Божидар Доленц, Тоне Стојко, групата Релации / 25 години Лезбејска група ШКУЦ-LL и Игор Видмар. Кураторскиот текст понатаму ја нагласува улогата на фотографијата, наведувајќи дека таа "се претвори во суштински медиум за распространување на пораките на панкот за општествените и политичките прашања и понуди алтернативни перспективи и визуелно го долови етосот на времето." Се додава дека "панк-фотографијата често документира провокативни чинови и пркос кон конвенционалните норми." Словенечкиот панк, освен критика на системот, претставувал и "просоцијалистички бунт на работничката класа и на младите против општествената неправда, политичката апатија и економската криза." Целта на поставката е да се истакне "отпорот како политичка категорија што му се спротивставува на телото на политиката со политиката на телото." Изложбата е реализирана во соработка со Истражувачкиот центар при Словенечката академија на науките и уметностите (ЗРЦ САЗУ). Во Скопје, таа е организирана од Коалиција МАРГИНИ во рамки на Викендот на гордоста, во партнерство со МСУ и ЛГБТИ Центарот за поддршка, со дополнителна поддршка од ИЦ при САНУ, Љубљана, д-р Ото Лутар, како и од А.К.Т; од Пфорцхајм и уметничкиот директор Јануш Чех. Повеќе: Ревизија на идентитетите: Скопје го најавува фестивалот „Викенд на гордоста – Скопје 2025“ Програмата продолжува на 4 јуни во КСП Јадро, со почеток во 19:00 часот, каде ќе се одржи симпозиумот „За квир културата, Балканот, Источна Европа и глобалните транс* побуни“. На него ќе учествуваат истакнати автори, уметници и истражувачи како Марина Гржиниќ, Тјаша Канцлер, Весна Липоник, Јануш Чех и ДК од Словенија, Германија, Австрија и Шпанија. Тие ќе дискутираат за "историите и современите стратегии на отпор на ЛГБТ+, квир и транс заедниците во однос на државната моќ, доминантните наративи и глобалниот технокапитализам", со цел артикулирање на "радикални и деколонијални визии за идни побуни и политички заедништва." Фестивалот „Викенд на гордоста – Скопје 2025“ ќе трае од 3 до 14 јуни и ќе се одвива на повеќе локации, вклучувајќи ги МСУ Скопје, МКЦ, КСП Центар-Јадро и Театар Комедија. Организиран е од Коалиција МАРГИНИ – Скопје, во соработка со ЛГБТИ Центарот за поддршка и партнери како Тиииит! Инк., МСУ – Скопје, А.К.Т; од Пфорцхајм, и ЗРЦ САЗУ. Како што се наведува во соопштението, Скопје Прајд Викенд, Прво Па Женско и Перформанс Платформа го посветуваат јуни на современата и критичка перформанс уметност, "како гест на грижа, релациска, политички ангажирана уметничка практика и акт на демократизирана јавна имагинација." Целосната програма на настанот, како и постерот и зборникот на Викендот на гордоста - Скопје 2025 - ЈУГОКВИР, се достапни онлајн. Фестивалот е поддржан од Heinrich Böll Stiftung, Friedrich Ebert Stiftung, А.К.Т; и Global Fund for Women.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

За само еден месец #БорбаЗаВлае покажа колкава е силата на добро и паметно организирана заедница во заеднички интерес! Ги има сите одлики на “grassroots” движење : “Грасрут движење е она што ги користи луѓето во дадена област, регион или заедница како основа за политичко или економско движење. Грасрут движењата и организациите користат колективна акција од локално ниво за да извршат промени на локално, регионално, национално или меѓународно” Веста дека Влае, драстично ќе го измени препознатливиот лик на урбана мирна но и живописна населба и ќе го земе ликот на засекогаш променетото Дебар Маало, кое е една од најголемите болки на Скопјани ги покрена Влаевчани. Се испостави дека најавата за градење на кули, монтажни гаражи, црква со гробишта на место на инклузивно игралиште за деца е само загребување на површината .. Тивката деградација се одвивала подло и со години. Тоа што посебно дава ветар во крилата е дека многу медиуми ги покрија активностите, и со тоа инспирираа многу повеќе и многу подалеку од оваа скопска населба. Борба за Влае денес објавија : “Пред точно еден месец Борба за Влае се појави на ФБ. За жал предлог ДУПот за Влае 2 нѐ натера да ја направиме оваа страница, но за среќа, преку неа откривме колку многу влаевчаните се спремни да се борат да го зачуваат својот мир и хуманото живеење во населбата. Во еден месец имавме огромен број споделувања за различни спорни локации во старо-новиот предлог ДУП, главни од кои беа станбените објекти на јавно земјиште (Кули Кино Влае, тревникот спроти КАМ), затворено спортско игралиште на кеј, градинка со 40% комерцијална намена на кеј, Црква место инклузивно игралиште, монтажни паркинзи на тревниците пред Порта Влае и нова улица со паркинг покрај школото, на ул. Ангел Динев. Како што детално го читавме планот откривавме повеќе небулози и работи кои самите жители ни ги посочуваа. Пред се откривме дека има лажирани висини и постоечка состојба за да се дозволат повисоки нови згради кај Тинексот, жителите на куќите јужно од Порта Влае се жалеа дека им се одзема дворно место за сервисни улици или за паркинг за нови згради на јавно земјиште (необјавено сѐ уште. Се работи за нови згради на бул. Васил Чакаларов). Ни пријдоа и жители на Влае 1 кои со години се обидуваат да добијат црква на веќе договорено земјиште со МПЦ и Општина Карпош, други кои сакаат улицата Иван Цанкар да е слепа, трети кои се бунеа за катноста на околните куќи.. Сите овие луѓе кои собирале петиции со потписи од жителите на нивните заедници. Очигледно влаевчаните го негуваат маалскиот живот, ја ценат својата населба и низ годините се собираа за различни каузи. Нашата борба само што започна. Им благодариме на сите што ни се приклучија и што нѐ поддржаа. Им благодариме на медиумите, на волонтерите, дизајнерите, активистите, комшиите, на сите без кои немаше да се прочуе нашата битка. Им благодариме на советниците кои пренесоа порака до општинските власти дека нема да гласаат ДУП во кој на прво место се става интересот на инвеститорите и урбаната мафија, а жителите на населбата не се консултирани. И благодариме и на Дива за дизајнот на овој инфографик. Борбата продолжува. Во наредните недели ќе известуваме како и каде. Сите кои сакаат да ни се приклучат и да ни помогнат нека ни пишат тука, во приватна порака или на мејлот BorbaZaVlae@gmail.com. Потребни се стручни правници и архитекти/урбанисти, луѓе кои можат да помогнат во организирање на настани, кои би помогнале со делење материјали и известување на своите заедници и секој кој може да придонесе некако. #БорбаЗаВлае постои еден месец и во тој месец покажавме дека со влаевчани нема лабаво 💪”

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Ода на Твитер Збрлавениот милијардер можеби стави крај на Твитер како што го знаевме, но тоа не мора да значи дека им одѕвони на можностите за градење заедници што направи многумина од нас и да го засакаат. Во моментот кога го пишувам ова (средината на ноември), тешко е да се поверува дека поминаа само три седмици, од надреално глупавиот момент кога Илон Маск триумфално влезе во канцелариите на Твитер носејќи мијалник (веројатно со намера да насмее илјадници дванаесетгодишници со буквален превод на онлајн зезалицата "let that sink in"). Во тие три недели моментално најбогатиот човек на светот го отпушти надзорниот одбор, повеќето директори и над пет илјади вработени на Твитер (50% од работната сила) и непознат број индиректно вработени работници кои извршуваа исклучително важна работа за модерирање на социјална мрежа. Уште кога првпат се приклучи на компанијата, Илон секојдневно донесува куп навидум избезумени одлуки, барајќи од програмерите да го испечатат целиот код што го напишале последните месеци (така што, претпоставувам, лојалните инженери што ги донел во од Tesla и SpaceX би го процениле тоа врз основа на должината), до спектакуларно хаотичното воведување такси за верификација, што доведе до повеќемилионски загуби за компаниите кои одеднаш се најдоа во ситуација кога секој со осум долари може да отвори профил на Твитер кој изгледаше еднакво официјално како и нивните. Но, сето ова е кулминација на повеќемесечната борба, да се извлече Илон од купувањето на највлијателната социјална мрежа во светот. Нејасно е точно зошто пролетва, одлучи да плати 44 милијарди долари за Твитер (и тоа 44 милијарди долари што ги немал), но набргу по неговата првична објава, тој почна да бара причини да ја откаже продажбата. Од друга страна, надзорниот одбор на Твитер релативно брзо ја прифати понудата Маск целосно да ја преземе компанијата, која дотогаш беше во сопственост на акционери. Тоа не е чудно, со оглед на тоа што Твитер е познат по загубата - во 2019 година за првпат ја заврши годината со профит, па од перспектива на надзорниот одбор оваа понуда е веројатно единствената што би можела да врати дел од вложените пари на инвеститорите. Маск потоа се предомислил и со месеци се обидуваше да излезе од продажбата, вклучително и обидот да го убеди судот дека бил измамен затоа што Твитер не му дал точни информации за присуството на ботови на платформата. Таа тужба пропадна и така стигнавме до тоа да влезе во зградата на Твитер во Сан Франциско на крајот на октомври. Маск на крајот ги собра парите со помош на заем за кој ги заложи акциите на Tesla, но и голем број партнери, меѓу кои и саудискиот принц Алвалид бин Талал и државниот фонд на Катар. По масовните отпуштања и целосно хаотични неколку недели, сè уште е целосно нејасно која е целта на Илон. Тој најави дека сака да го претвори Твитер во „оаза на слободата на говорот“, а првите резултати од неговите потези покажуваат дека оваа слобода е резервирана само за неговите следбеници, кои сега главно се состојат од трговци со криптовалути (кои се уште едно „хоби“ на Илон ") и десничарски тролови (како корисникот @catturd со кој Илон се допишува и разговара за потезите што планира да ги направи во неговата нова компанија). Но, иако отстранувањето на проверените корисници кои го исмејуваа покажува дека разбирањето на слободата на говорот на Илон е повеќе слично на она на диктатурите во Заливот, кои помогнаа да се финансира купувањето на Твитер, отколку, на пример, со дефиницијата што се наоѓа во Уставот на САД, не е сосема јасно дали Илон има конструктивни намери за Твитер, или навистина преку ноќ, тој се обидува да уништи социјална мрежа која имаше невидено глобално влијание во текот на своите петнаесет години. Без оглед на тоа дали Твитер ќе згасне до крајот на годината, што е апсолутно замисливо во моментов, или дали ќе живее како оаза за теоретичарите на заговор и љубителите на Тесла во годините што доаѓаат, штетата што ја направи Илон веројатно веќе не може да се поправи. Стотици илјади корисници, ако не и милиони, ја напуштија мрежата во егзодус каков што не сме виделе на Интернет со години. Сосема е невозможно да се шпекулира какви економски, социјални, геополитички и други последици ќе има овој процес, особено во контекст на правото на слобода на говор, известување за воени злосторства и кршење на човековите права. Твитер со години е главниот канал за известување од конфликтните зони, од Арапската пролет до војната во Украина. Но, овој текст не е за тоа, а богами ниту за Илон Маск. За позадината и резултатите од овој момент (лично, се надевам дека некој веќе прави документарец од типот на оној за Фајр фестивалот) веројатно ќе се пишуваат книги и документарни филмови. Наместо тоа, овој текст е многу личен, го пишувам затоа што зад сите актуелни приказни, зад сè лошо и трауматично - а знаеме дека лошите работи на Твитер не започнаа со Илон Маск - има безброј приказни за нас кои сме биле на таа социјална мрежа со години се дружевме, запознававме и градевме сопствени заедници. Ние не сме единствени во овој поглед - онлајн заедниците растат, живеат и се распаѓаат уште од првите BBSи (Систем на огласна табла) од раните осумдесетти. Но, пред да погледнеме наназад за да научиме нешто од тие претходни обиди, накратко ќе ви кажам што значеше Twitter за мене и како ме поврзуваше со нови и интересни луѓе низ годините. Зошто Твитер (беше) посебен? Во 2006 година, кога беше лансиран Твитер, одев во средно училиште. Активен бев во разни онлајн заедници веќе неколку години, прво на локални форуми за научна фантастика (кој бил таму ќе знае кои), а потоа и на блогови кои експлодираа во Хрватска во тоа време. Кога првично создадов сметка на Твитер, во септември 2007 година, никој сè уште не беше јасен за каква социјална мрежа ќе биде тоа или како да комуницира на неа. Ја нарекоа платформа за „микроблогирање“, па сите ги имитиравме нашите блогови од тоа време во 140 знаци (оригиналната граница од еден твит, врз основа на должината на една СМС порака). Но, дури и тогаш можеше да се види што, од моја перспектива, сè уште е клучен елемент за успехот на Твитер - за разлика од форумите и блоговите, на Твитер сите разговаравме со секого. Се разбира, не буквално, но мрежата органски се прошири преку системот за мониторинг, така што преку луѓето што ги следиме, запознаваме нови луѓе, без разлика на одредени интереси или што групите беа мали. Кога бев на форумите разговарав со обожавателите на Star Trek, на блоговите се дружев со фотографи затоа што одржував блог за фотографии. Кога дојдов на Твитер, одеднаш се дружев со сите! На почетокот беше лесно бидејќи бевме многу малку, особено на хрватскиот Твитер. Се поврзувавме спонтано, се дружевме на твит-ап состаноци и сè уште одржувам контакт со многу од нив, иако тие одамна го напуштија Твитер. Во 2010 година се преселив во Америка. Во првите неколку години повеќе не го користев толку активно Твитер, но остана мојата врска со луѓето од Балканот, можност редовно да комуницирам на мојот јазик, но и да следам што се случува во земјата од која заминав. Откако се преселив во Њујорк во 2014 година, Твитер беше клучен за мене да се вклучам во велосипедизмот и урбаниот активизам во тој град. Иако мојот профил стана двојазичен, како и мојот „вистински“ живот, до ден денес мојот роден Твитер остана најважната заедница што ја најдов таму. Се разбира, не постои само еден домашен Твитер - дури и на малото подрачје на поранешна Југославија има најмалку сто илјади активни корисници, веројатно повеќе. Но, можноста постојано да запознавам нови луѓе, спонтано, пишувајќи на свој јазик, беше исклучително важна за мене. Еден елемент на емиграцијата, за кој според мое искуство не се зборува многу, е стагнацијата на нови пријателства по долго отсуство од земјата од која заминав. Се разбира, ако се враќате дома релативно редовно (во мојот случај тоа е еднаш, двапати годишно по неколку недели), ќе запознаете некои нови луѓе, но можностите за развој на нови врски се ограничени со време. Твитер ми ја промени таа динамика - многу луѓе што ги запознав во Хрватска во последните години беа „обострани“ (луѓе кои се следат еден со друг на Твитер) на почетокот. Не го спомнувам како некакво уникатно искуство - во 2022 година луѓето ќе се запознаат преку Интернет на сите можни мрежи и канали, но посочувам дека за одредена група на луѓе, Твитер беше место кое , и покрај неговата токсичност, континуирано поттикнуваше позитивни односи кои се развија во пријателства. За раскинувањето и миграциите на мрежата Некои од нас почнаа да се подготвуваат за преселба уште во април, кога Илон првпат го објави купувањето. Немавме начин да знаеме што точно ќе се случи, но врз основа на неговата репутација, претпоставивме дека тој не планира ништо добро за нашата мрежа. Многумина отворија профили на Mastodon, децентрализирана платформа слична по функционалност на Twitter, но идеолошки и инфраструктурно сосема различна од неа, повеќе слична на децентрализираните заедници од претходните фази на онлајн комуникацијата. За некои тоа беше прв пат да минат низ колапс на мрежа, други поминаа низ повеќе такви фази, од MySpace, Tumblr (потенцијално доживува втора ренесанса преку колапсот на Twitter) и MSN, до безброј форуми, групи Usenet и ББСови. Немаше, и сè уште нема, консензус за тоа дали да се пресели на друго место, и токму затоа не верувам дека заедниците создадени на Твитер ќе опстанат во формата во која функционираа до октомври 2022 година. Некои луѓе ќе останат на Твитер до крај. Некои ќе одат на Mastodon, некои во Tumblr, некои помлади и покреативни на Tiktok, некои во приватни Signal и Telegram групи, некои во Discord. Некои едноставно нема да одат никаде, можеби ќе се посветат на пријателите во „вистинскиот живот“. Некои ќе си заминат, а потоа ќе се вратат. Како и со секое распаѓање, се случува да се употреби проблематичен, но изгледа соодветен термин - балканизација. Во академски контекст, балканизацијата се користи за да се опише фрагментацијата на територијата на помали делови. И откако секој ќе тргне по својот пат, ќе биде потребно многу време за повторно да се изградат односи. За разлика од многу геополитички колабирања, оваа може да има некои позитивни последици. Во средината на 2000-тите, Интернетот беше управуван од движењето Web 2.0. Акцентот беше ставен на платформите кои им овозможуваат на корисниците активно да креираат и споделуваат сопствена содржина - YouTube, Flickr (некогаш главна платформа за споделување фотографии), блогови, Facebook, Twitter се појавуваат во клучен период, кога Интернетот каков што го знаеме денес беше роден. Но, иако на почетокот, покрај отвореноста на платформите, акцентот беше ставен на отвореноста на технологијата, преку отворените API (интерфејси за комуникација меѓу платформите) и технологиите како RSS (со кои следевме блогови), во крајот, затворени централизирани платформи кои прераснаа во компании вредни десетици милијарди долари. Кога повторно почнаа разговорите за децентрализација, криптовалутите и блокчејнот го презедоа разговорот. Наместо децентрализација во социјална и политичка смисла, идеологијата што се разви во крипто-заедниците ги гледаше социјалните односи исклучиво во форма на парични трансакции. Случајно (или не?), заедно со колапсот на Твитер, во моментов сме сведоци и на имплозијата на FTX, една од најголемите платформи за размена на криптовалути. Со оглед на далекусежните последици од овој и други падови на пазарите на криптовалути, гледаме дека нивните приказни за децентрализација беа сосема невистинити - крипто-движењето ја централизираше финансиската моќ во компаниите контролирани од мала група луѓе, слично како финансискиот систем што го требаше да се замени. Оптимизмот на Мастодон Но, можеби сепак нешто се менува. Во еден куп опции, решив повторно да ја најдам и изградам мојата заедница на Мастодон. Иако веќе го опишавме како децентрализиран Твитер, Мастодон е релативно тешко да се објасни без да се навлегува во технички детали и жаргон што многу луѓе не ги разбираат. Затоа, ќе се обидам да го објаснам во социјална и економска смисла. Mastodon, кој е само дел од федиверзната платформа базирана на отворени стандарди, е платформа која, во однос на инфраструктурата и општеството, почива на волјата и напорот на корисниците да управуваат со неа, наспроти големите компании кои ни даваат „бесплатна “ услуга во замена за нашите податоци и нивна манипулација преку тајни алгоритми. Во практична смисла, тоа значи дека Mastodon е сличен на раниот интернет и пред-интернет, кога онлајн заедниците како BBS беа создадени по волја на неколку луѓе кои сакаа да комуницираат едни со други. Некои од нив би ја одржувале техничката инфраструктура, серверите и телефонските врски, додека други би ја ублажиле комуникацијата за да ја одржат заедницата здрава и функционална. Проблемите со кои денес се занимава Твитер, односно се справуваше додека Илон не ги отпушти модераторите - вознемирување, хомофобија и трансфобија, расизам и сè поголем број нацисти - се присутни уште од првите онлајн заедници. Но, операторите на тие заедници уште тогаш дознаа дека не постои такво нешто како безусловна слобода на говор - ако се толерираат токсични и омраза членови на заедницата, тие ќе ја уништат заедницата и ќе ги избркаат останатите. Во периодот на доминација на централизираните социјални мрежи кој трае речиси дваесет години, компаниите како Фејсбук и Твитер се обидоа да се справат со овој проблем со комбинирање на алгоритамска и рачна умереност, со постојано идеолошко мерење, со цел (неуспешно) да се избегнат обвинувањата за пристрасност. Резултатите се поразителни: со години знаеме дека алгоритмите толерираат расизам и редовно ги дискриминираат луѓето кои се борат против него, а социјалните мрежи се вмешани во клучните глобални скандали на нашето време, како што е документираното руско влијание врз американските избори во 2016 година. Mastodon и федиверзумот нѝ ветуваат нешто сосема спротивно. Лансиран во 2018 година, Mastodon полека расте. Во светот на технологијата и економијата во кој доминира идеологијата на Силиконската долина каде опциите се или да растат или да исчезнат, таквиот пристап е целосно анахрон. Наместо хектари централизирани центри за податоци во пустината како Фејсбук и Твитер, Мастодон е повеќе сличен на заедниците од 80-тите и 90-тите кои одржуваа и модерираа свои сервери. Но, она што го прави модерен и погоден за улета таму каде што заглави Твитер, е протоколот што им овозможува на овие заедници да комуницираат едни со други. Станува збор за принципот на супсидијарност - одговорноста за градење на заедницата - во технолошко-инфраструктурна и социјална смисла - се пренесува од ниво на глобална корпорација на групи корисници, а добро управуваните заедници, преку меѓусебна соработка, ја задржуваат целата мрежа здрава и функционална. Ако на еден сервер се појави група нацисти, добар модератор ќе ги избрка. Доколку тој модератор не успее и дозволи неговата заедница да се претвори во заедница на нацисти, администраторите на другиот сервер ќе ги блокираат. Барем така треба да функционираат работите. Дали Mastodon е подготвен за огромен прилив на корисници по имплозијата на Twitter, останува да видиме. Има неколку предизвици, технолошки и социјални, но и практични - Mastodon е сè уште релативно комплициран за новите корисници. Концептот на серверот е апстрактен по 20 години централизирани услуги, а на многу корисници техноутописката атмосфера на почетокот ќе им биде одбивна. За среќа, Мастодон веќе има многу луѓе кои ги разбираат овие предизвици и активно се обидуваат да ги пречекаат новите пристигнувања. Иако поголемиот дел од домашните корисници се расфрлани низ различни сервери, има неколку регионални - toot.si, mastodon.hr и balkan.fedive.rs. Оние од нас кои неодамна пристигнавме од Твитер ги пречекуваме новите корисници преку хаштагот #forertwitter и нудиме помош на луѓето кои се обидуваат да се прилагодат на новата платформа. Генерално, во моментов на Мастодон владее многу оптимистичка и емпатична атмосфера, толку нетипична за денешниот интернет. Добар пример е вниманието посветено на пристапноста, на пример со додавање текстуални описи на слики за луѓе со слаб вид. Никој не знае што е следно за Твитер. Секојдневно пристигнуваат нови луди вести - можно е до објавувањето на овој текст, анализата од почетокот да биде целосно застарена. Живееме во исклучително динамичен и непредвидлив период. Пандемијата сè уште трае, во Украина има војна, климатските промени се влошуваат и се чини дека доаѓа голема економска криза. Тешко е да се предвиди како промените на Твитер ќе влијаат на сите овие политички кризи, но верувам дека купувањето на Твитер од Маск ќе стане значаен историски момент. Но, можеби заедно со приказната за големите глобални настани, можеме да почнеме да пишуваме и помала во исто време, за нашите онлајн заедници што почнавме да ги градиме заедно и независно од лудите милијардери кои носат мијалници. Што се однесува до мене, јас сум @mejs на Твитер во последните 15 години. Сега сум @mejs@mastodon.vladovince.com на Мастодон. Се гледаме на интернет! Извор: Vladimir Vince, Kulturpunkt.hr Превод: Дивотно 29 ноември, 2022

независна релевантна култура

независна релевантна култура