независна релевантна култура

Маргарита Симовска со нова изложба „Празно саќе“: скулптури инспирирани од природата и еко свеста Во Продажниот ликовен салон на Културно-информативниот центар – Скопје, на 18 септември (20 часот) ќе биде отворена изложбата на скулптури „Празно саќе“ од Маргарита Симовска. Ова е третата самостојна поставка на уметницата, која веќе има зад себе регионални и интернационални настапи, како и долгогодишна работа како ликовен педагог и асистент во атељето за мозаик при МАНУ. Еко свест и скулптура од отпад Со овој проект Симовска отвора прашања за нашиот однос со природата. Скулптурите се изработени од рециклирани материјали, земени од отпад, и ја следат логиката на формите и патерните што природата ги создава сама. „Празно саќе“ е симболичен аларм – како што вели авторката, ние често живееме надвор од природата, наместо во неа. Клучниот концепт на изложбата се врти околу принципот FAIR SHARE: ако земаме од природата, мора да ѝ возвратиме за да го задржиме динамичниот баланс. Изложбата го поставува и едно суштинско прашање – каде и како се вклопуваме ние во природниот циклус „Создади – Уништи – Обнови“? Токму преку формите што потсетуваат на празни пчелни саќиња, делата на Симовска ја повикуваат публиката да размисли за сопствената позиција во светот што го делиме со сите живи суштества. Маргарита Симовска е родена во Скопје (1986). Средното образование го завршува во Уметничкото училиште „Лазар Личеноски“, а студиите на Националната ликовна академија во Софија, на отсекот за монументално сликарство. Во моментов е на постдипломски студии за визуелни уметности на Интернационалниот Балкански универзитет. „Празно саќе“ ќе биде достапна за јавноста во Продажниот ликовен салон на КИЦ – Скопје до 2 октомври 2025.

независна релевантна култура

15 март 2022 година Напорот на Русија да ја освои Украина може да кулминира во следните 10 дена. Русите се во неволја и тие го знаат тоа. Затоа посегнаа до Кина за помош и затоа сега регрутираат Сиријци. На руските генерали им снемува време, муниција и работна сила. Тоа не се заснова на никаква внатрешна интелигенција - јасно е од информациите од отворен карактер и моето искуство. Би можел да бидам далеку од реалноста, но уверен сум во оваа проценка. Суштинско предупредување за мојата проценка е дека ние, Западот, предводени од САД, мора да ја забрзаме и прошириме поддршката што и ја даваме на Украина на размери и со чувство на итност на Берлинската блокада (јуни 1948-мај 1949). Ним им треба оружје и муниција за да ги уништат ракетите, крстачките ракети и артилерија со долг дострел што предизвикуваат најголем дел од штетата на украинските градови, како и разузнавањето за лоцирање на тие системи и способноста да ги погодат бродовите на руската морнарица кои лансираат крстосувачки ракети во градовите од Црното и Азовското Море. Временскиот предизвик за Русија не е само воен. Ефектите од санкциите растат - Русија наскоро може да не плати долг од 150 милијарди долари во странска валута - а руската домашна огорченост исто така расте (треба да запомниме дека е невообичаено, но и крајно храбро обичните луѓе да протестираат во Русија на Путин и телевизиските уредници ненадејно да ги прекинат своите програми со развиорени антивоени плакати.) Треба да направиме се што можеме за да го поттикнеме тоа незадоволство и да им дадеме до знаење на храбрите Руси дека ја имаат нашата поддршка. Недостиг на муниција Русите се соочуваат со недостиг на муниција. Нивната транзиција кон војување за трошење ги зголемува стапките на потрошувачка над она што го планирале и она што можат да го одржат. Сè уште ќе имаат многу од конвенционалната артилерија и таканаречените неми бомби. Но, како што знаеме од минатите воени операции на САД, најсофистицираната муниција е многу скапа и толку поограничена во достапноста. Русите веројатно ќе го имаат истото искуство; Покрај тоа, тие мислеа дека кампањата ќе заврши во рок од неколку дена, така што големите залихи веројатно не беа подготвени. Потрошувачката за време на војна секогаш ги надминува планираните бројки, а урбаната борба го влошува тоа. Санкциите, исто така, ќе помогнат - Финска и Словенија порано и даваа муниција на Русија, а тие сега престанаа. Недостиг на човечки ресурси Пентагон соопшти дека 50 отсто од руската борбена моќ била посветена на Украина. Во екот на нашите војни во Ирак и Авганистан, бевме посветени со околу 29%. И беше тешко да се одржи тоа. Ова директно игра во дискусијата за опкружувањето на Киев. Русија нема човечка сила или огнена моќ да го опколи главниот град на Украина, а камоли да го заземе. Сум бил во Киев неколку пати. Бев таму во Киев пред пет недели, се сретнав со претседателот Зеленски. Тоа е многу голем, густ главен урбан центар на бреговите на една од најголемите реки во Европа. Тоа е тежок, сложен урбан терен. Украинците ќе можат да го држат отворен и да спречат опкружување, особено ако можеме да го достигнеме протокот на оружје и муниција до потребните нивоа. Ќе има, за жал, зголемени напади врз градот со воздушни и копнени системи, а многу повеќе невини украински граѓани ќе бидат убиени, повредени или раселени. Но, не верувам дека ќе падне. Дилемата на Русија само се влошува со нејзините борбени жртви. Иако секогаш сум скептичен во врска со бројот на тела на непријателот, верувам дека бројот на загинати е во илјадници (најверојатно во опсегот од 5.000-6.000 предложен од американски извори) и бројот на ранети е многу поголем. Современото бојно поле е крајно смртоносно, особено за слабо обучени или недисциплинирани војници. Овие се многу високи бројки само за првите две недели од војната и многумина доаѓаат од елитните единици на Русија - тешко е да се заменат (и Кремљ нема да може долго да ги крие овие загуби од руската јавност.) Извештаите за низок морал, раздор меѓу командантите, бунт на барем еден брод, дезертирање и слично, сето тоа во првите две недели се показатели за големи проблеми со работната сила. И во чист број, украинските вооружени сили сè уште се побројни или блиску се совпаѓаат со руските сили всушност на теренот во Украина. Не постои сугестија дека Русите имаат големи единици кои демнат во шумите некаде (а Пентагон рече дека не гледа знаци на значително засилување.) Значи, очигледно е дека замислената сила од 900.000 на руската војска е шуплива бројка. Нивниот јавен повик за 16.000 војници од Сирија и од други места укажува на тоа. Употребата на „стоп загуба“ од Русија на регрути чие време е приближно е уште еден показател. Украинската дијаспора се собира дома за да помогне во борбата; Русите не се враќаат дома - и навистина, многумина заминуваат за да ја избегнат борбата на Путин. Сега постои можност да се влоши нивниот проблем со работна сила. Следниот прием на регрути во руската армија е на 1 април, кога околу 130.000 руски семејства се бара да ги испратат своите синови (18-25) во воените центри каде што ќе бидат примени во руската армија како војници. Треба да направиме сè што можеме за да влијаеме на тој следен прием со користење на комбинација од човечки дострел, како и сајбер/технички средства за да се заобиколи руското затемнување на новинарството и социјалните медиуми. Милиони Украинци, Грузијци, Германци, Полјаци, Литванци, Летонци и Естонци и Финци имаат пријатели, семејство, деловни контакти, вработени и клиенти во Русија. Тие треба директно да допрат до нив - Литванците веќе започнаа кампања по оваа линија. Ако успееме да натераме одреден процент од тие семејства да се спротивстават, да им се придружат на оние илјадници Руси кои веќе покажуваат храброст да протестираат, тоа ќе испрати шокови низ Русија. Следните 10 дена се одлучувачки. Тоа е трка и не гледам доволно итност. Треба веднаш да ја притиснеме педалата за гас на подот. поручник. Генералот (Ret.) Бен Хоџис е Претседател за стратешки студии во Центарот за анализа на европската политика во Вашингтон, ДЦ.

независна релевантна култура

Најдобрите албуми од 2023 година смислија многу корисни решенија и механизми за справување со нашите секојдневни проблеми. Поп жанрот нудеше блескав ескапизам, а џезот и денс-музиката се луксузираа во постојаноста на расплетувањето на сегашноста. Инди-рокот, фолк и кантри не се расплинуваа и се сведоа на различни граѓански и емотивни ситуации, додека хип-хопот го спои активизмот со ароганцијата. Панкот и металот го испитуваа безредието, додека R&B, музиката урбана и Afrobeats бараа друштво. Уште едно патување низ матрицата на непредвидливост ги здружи слушателите за да ја прослават безграничната креативност прикажана во текот на годината и да тагуваат за безбројните легенди изгубени од јануари наваму. За секој крај се чекаше да се случи нов почеток. 10. James Holden, Imagine This Is a High Dimensional Space of All Possibilities Откако ја помина последната деценија истражувајќи спиритуален џез, амбиент на филмска музика и мароканска гнава музика,, некогашниот транс вундеркинд Џејмс Холден се враќа во рејвот почуден и помудар на Imagine This Is a High Dimensional Space of All Possibilities. Тоа е неоспорно денс музика, но делува како нешто што се случува спонтано наместо да е стриктно програмирано, секвенционирано и слоевито. Imagine е психоделичен во начинот на кој ритамот се однесува повеќе како клетка која ја открива својата цел преку митоза, отколку како цврста основа за хипнотички грувови кои треба да се наредат војнички строго. Едночасовниот албум пристигнува до своите возбудувања под свои услови. На опаѓачкиот бас-риф на „In the End You'll Know“ му требаат две минути за да излезе од облакот на реверб; „“Continuous Revolution“ полека го меша хипнотичкиот грув во сладок нојз. Годините на електро-акустични експерименти се исплатеа: машините на Холден се живи. Fires in the Distance, Air Not Meant for Us Fires in the Distance започнаа како еднократен спореден проект од членовите на дет-метал бендовите од Конектикат Engraved и Archaic Decapitator. Црпејќи од најуспешните делови од каталозите кои веќе ги имаа, Fires се нафрли амбициозно во 2020 година со Еchoes From the Deep November, каде што синтисајзерите и семпловите комуницираа со композиции кои се одмотуваат бавно, понекогаш жртвувајќи ја тежината за да се изгради тензија. Главниот текстописец Јегор Савонин и продуцентот Дејв Камински се поврзуваат со композиторот (и соработникот на TesseracT и Periphery) Ренди Слаф за да изградат детални аранжмани за песните. Резултатот е размислување за безнадежноста и стравот што навистина живее и дише во него. Деветминутниот „Crumbling Pillars of a Tranquil Mind“ се провлекува низ гласна и тивка болка, резигнацијата се појавува како бранови што кршат: „The hands of time spare none / Heartlessly ticking on and on, dismantling your bliss.” . Air почнува и завршува во очај, но неговото мелодиско богатство и широкиот динамички опсег оставаат значително помалку мрачен впечаток (нагласен со инструменталната верзија). Таа напнатост е возбудлива. boygenius, the record The Record е реткото издание на супергрупата што го фаќа својот колектив на значајни играчи кои се тетерават на работ на комерцијален пробив, наместо да се гордеат со добрата волја на минатите мејнстрим успеси. Во текот на последната деценија, Џулиен Бејкер, Фиби Бриџерс и Луси Дакус станаа свои како изведувачи - Бејкер раскажува за патуватоње до трезвеноста додека Бриџерс жонглира со бурни рокери и треперлевиот гласо - Елиот Смитизми, а Дакус пее за чудотворноста и вербата. Секој уметник, откако дошол до сопствената стил на разорно и смислено изготвено кажување на вистината, тие се радува. The Record со искрени наративи и самоуверени преоди, пеење на свет во кој пријателството и гитарски солирања се доволни за да се спротивстават на какви било ужаси со кои се соочувате, а има малку на овој свет што е толку скапоцено како безгрижно возење во кола се дечките. Kelela, Raven Raven, вториот албум на уметницата и манекенка Kelelaод D.C., ги возвишува доблестите на трпението, конечно испорачува уште една порција на душата осветлена од месечината и футуристичките ритами на фановите на нејзиниот микстејп од 2013 година, Cut 4 Me, и нејзиниот деби албум од 2017 година,Take Me Apart копнееше за него. Структурите на песните и темпото на албумот се покана за нов однос кон времето. Raven често не брза да се предаде лесно. Многу од најдобрите грувови се настапуваат внимателно, различните делови доаѓаат на своето место како компоненти во видеото за Oddly Satisfying. Некогаш на битовите им треба долго време да се спуштат во ритмичка струја од зуечки синтисајзери - како што е случајот со подоцнежните акценти на албумот „Fooley“ и насловната песна - а понекогаш се луксузирате потопени во звучна бања за целото времетраење на песната. Келела е подеднакво добро во контрола во потрадиционалните форми- џангл траката „Happy Ending“, пропулсивниот хаус елемент во „Contact“ - и во песните што ја пренесуваат истата сензација која е онаа на преживување на бродолом која Raven ја пренесува преку нејзината насловница. Armand Hammer, We Buy Diabetic Test Strips billy woods и Elucid раповите се, како сликите на Хиеронимус Бош, преполнети до прелевање и со масакр и со хумор. Шестиот албум на woods и Elucid како Арманд Хамер создава импресионистички слики на дистопија една по вознемирувачка реалност. Во „флексибилната несигурност на времето и меморијата“, Elucid се противи на апсурдноста на докажувањето на својот идентитет на роботите, додека billy woodsсе сомнева дека хипермажествените, хомофобични интелектуалци на нашето време веројатно ќе го отфрлат следниот Џејмс Болдвин. Test Strips се осврнува на модерниот хаос и романса, неговите апстракции и набљудувања поставени на ритам од JPEGMAFIA, El-P и повеќе кои се импровизирачки и слободно, но исто така внимателно произведени благодарение делумно на придружниот бенд вклучувајќи го поранешниот лидер на Sons of Kemet -Shabaka Hutchings и вообичаениот соработник на двоецот - Child Actor. Како што се мешаат новите и старите пријатели, така се мешаат и звуците и идеите. „Don’t Lose Your Job“ ги обединува раперот и пејач од Охајо, Pink Siifu, поетот и вокалистот на Irreversible Entanglements, Moor Mother, и продуцентот Black Noi$e (Earl Sweatshirt, Zelooperz), типизирајќи ја пресечната брилијантност која сеопфатниот универзум на We Buy Diabetic Test Strips и Backwoodz Studioz може да ја понуди. Noname, Sundial Записите на раперката и повремена библиотекарка Noname се слават поради нивниот отпор кон ужасите на светот. Но, тие се́ повеќе се заинтересирани да го одберат мозокот помеѓу слушалките, да откријат што сме, што правиме овде и што не́ мотивира да слушаме песни за Црната смрт и угнетувањето. Додека нејзиниот деби албум од 2018 година Room 2525,бараше утеха од насилството и нееднаквоста, во нејзиниот втор албум Sundial се преиспитува себеси и својата публика но и се́ што ќе и го поине патот и вниманието. Сатиричниот „Hold Me Down“ се спротивставува на развратот на расистичките, капиталистички системи, но исто така ги буцка луѓето кои се премногу блиски со идејата дека се на вистинската страна на историјата: “We keep our babies fed / We don’t beat and rape on our women, we good / We is Wakanda, we Queen Rwanda / First Black president and he the one who bombed us.” „Ние ги чуваме бебињата најадени се/ Ние не ги тепаме и силување на нашите жени, ние сме добри / Ние сме Ваканда, ние Кралицата Руанда / Првиот црн претседател и тој е оној кој не́ бомбардираше“. „Namesake“ сугерира дека правењето содржини за НФЛ, според транзитивната сопственост, се усогласува со милитаристичката пропаганда; раперката не може да си прости затоа што свирела на Коачела. Ако верата е синапово зрно, како што „Gospel? инсинуира, Sundial е трогателен потсетник дека поттикнувањето на растење и прогрес бара длабока посветеност и време, обилност од воздух и сончева светлина. Yves Tumor, Praise a Lord Who Chews But Which Does Not Consume; (Or Simply, Hot Between Worlds) Отворајќи ко концертот на Deftones спонзориран од Марк Џејкобс со својот диџејски сет во март, жанровската топилница Yves Tumor испорача повеќе врева со квичење отколку препознатливи хитови, пружајќи и́ ги средните прсти на вознемирената публика која тргна да излегува. Таа јукстапозиција на стилот и распаѓањето, тоа валкање на убавите нешта, е клучно за разбирање на музиката на Tumor . Praise a Lord Who Chews But Which Does Not Consume; (Or Simply, Hot Between Worlds) ги облекува прекрасни куки во нејасна и безобразна дисторзија. Нагостен со мрсни абразивни љубовни песни како „Heaven Surrounds Us Like a Hood“, разбирате зошто рок аристократијата од 90-тите, како Courtney Love, го забележуваат. Она што ги вози овие гранџ, глам и синти-панк возила се стихови кои размислуваат за активностите што ги преземаме за да најдеме исполнување во очајни времиња. „Meteora Blues“, кој би растурил доколку бил пуштан помеѓу Adrenaline и Live Through This на алтернативните радио станици од 90-тите, бара потврда од љубовник, чувствувајќи дека молитвите остануваат неодговорени. „Parody“ ѕирка во приватниот живот на поп-ѕвезда посветена на изведбата, но и на страшното однесување кое бара внимание. Секој се обидува да најде нешто за да ја затне мачната празнина што го прогонува нивниот внатрешен свет. Sufjan Stevens, Javelin Откако ги помина последните пет години растегнувајќи се во пространоста на неговата креативност - и оставајќи застрашувачка трага од непредвидливи жанровски експерименти во пресрет -Sufjan Stevens сето тоа го поврзува на неговиот десетти студиски албум, кој го спојува интимниот фолк со психоделичен максимализам од 2010-тите.The Age of Adz и тажниот амбиент од 2021 година Convocations. Посветено на покојниот партнер на Стивенс, Еванс Ричардсон, Javelin ги балансира песните кои допираат до осаменоста и одлуките за подобро да се однесуваат кон саканите, поедноставувајќи ги прашањата на срцето додека ги консолидира контрастните музички идеи во уникатен колаж речиси целосно напишан, свирен и продуциран од самиот Стивенс. Тој ги разгледува расположенијата на минатите изданија, но христијанскиот фолклор кој го направи возможен Seven Swans не можеше да ја пробие острината на електронскиот и оркестарскиот механизам на албумот, кој на крајот експлодира во“Everything That Rises”. И додека бомбастот на „Shit Talk“ потсетува на бујниот поп на Illinois, исцрпената состојба на умот е повеќе продолжување на Convocations и Carrie & Lowell од 2015 година албуми што Стивенс ги направи додека тагуваше по секој од неговите родители и е траен подарок за ублажување на тагата со сладост. Iris DeMent, Workin’ on a World Пејачката и текстописец Iris DeMent - нејзиното вистинско име, без зезање - реагира на метежот што сите го видовме во 2016 на Workin’ on a World, циклус на песни за собирање храброст да се сака и да се бори за она што е правилно, дури и кога се изгледа дека е политички и социјално радиоактивно да се направи тоа. „I’m going down to sing in Texas, where anybody can carry a gun“( „Одам да пеам во Тексас, каде што секој може да носи пиштол“-, вели таа во „Goin’ Down to Sing in Texas“, медитација за паранојата и исламофобијата. Нејзиниот избор на оружје се духовитост и топлина: Go ahead and shoot me if it floats your little boat / But I’ll live by my conscience even if that’s all she wrote. Седмиот албум на ДеМент го засладува своето истражување за секојдневните кошмари како што се фанатизмот, насилството со оружје и негаторите на климата со експресивни вокали и деликатно свирење пијано на песните на бендот како „Nothin' for the Dead“, прекрасен спој на кантри и соул блех придружба. There’s no separating the good stuff from the bad вели на „Nothin“, па ДеМент ги пополнува своите списоци на омилени работи кои и́ одат на живци со славење на железната решителност како онаа на Mahalia Jackson, John Lewis, the Chicks, Rachel Corrie и секој кој има желба, како што вели на Warriors of Love“: „да ризикуваат рано возење со погребна кола“. 1. Sampha, Lahai Следејќи ја примамливата патека на гостувања на албумите кај артисти со висок профил како Frank Ocean, Solange, Stormzy, Kendrick Lamar, Travis Scott, и Drake, британскиот кантавтор и продуцент Sampha (Sampha Lahai Sisay) го издаде својот втор албум,Lahai , прослава на семејството и татковството, но и примамлив развој во тековната потрага да се заматат линиите помеѓу композициите направени со машини и музиката направена на органски инструменти Мајсторството на пијано и програмската вештина ги благословуваат песните како „Dancing Circles“ и „Suspended“ со ритам кој тропоти и роботски прецизно свирење кои нежно се провлекуваат низ R&B љубовните песни кои ги обезбедува со нивното втемелување, а благородниот вокал е противтежа на со растревоженоста на перкусиите. Искрен интерес за науката ги информира метафорите за летот и патувањата кои се движат во и надвор од овие песни, давајќи чувство дека овој уметник познат по спонтаните рефрени и длабоко промисленото пишување, напросто се обидува да го освои мирот за себе и своите блиски некаде во бескрајните простори на вселената. Lahai точката каде што љубопитството за природата, вселената и домашните врски се спојуваат со технолошкото знаење, талентот и склоноста кон воздушестата вокална мелодија и жестоките студии за интернационални ритмички традиции, децениите на континуирани промени во денс музика во Велика Британија, африканскиот фанк и американскиот фолклор и соул. Тоа е деликатна лекција по музикологија за звуците што ги поврзуваат културите низ континентите изнесени во контемплација за местото на човекот во големата шема на животот во космосот. Тоа е музиката што Самфа е роден да ја прави.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Sza избрана од Time магазинот како број 1 од Time 100 - во категоријата уметници. Таа стана легенда со својот деби CTRL албум(кој е наречен како албум со химни за швалерките "she's the 9-5 and I'm the weekend") , кој е нео-соул, но добива приврзаници надвор од тие линии. Lizzo, пак ја напиша посветата- коментар. "СЗА и јас првпат се сретнавме пред години во Минеаполис. Бев љубител на нејзината музика, па кога таа дојде во градот, со моите пријатели отидовме на нејзиното шоу. На крајот направивме селфи заедно во тоалетот. Сè уште ѝ го испраќам тоа селфи од време на време, бидејќи штотуку се запознавме и не знаевме дека ќе имаме долга врска. Една година подоцна, бев на турнеја и таа беше хедлајнер. Во текот на искуството, таа беше толку љубезна и толку кул. После тоа буквално ја гледав како експлодира. Кога го издаде CTRL, нејзиниот деби студиски албум, тоа беше културно ресетирање. Таа го промени светот! Автентичноста во нејзиниот занает - начинот на кој таа може да ја раскаже својата приказна и начинот на кој ја користи мелодијата - е извонредна. Никој не може да го повтори тоа. Кога е на сцената, таа е безвременска. Таа е личност која е автентична и мислам дека е на добар пат да биде сметана за еден од најголемите текстописци и пејачки на сите времиња. Сè што и треба е тоа пенкало и тој глас и нејзината приказна, и таа ќе биде со нас уште долго време."

независна релевантна култура

14.11.24 г., 18:00 Ustanova kulture „Stari grad“, Kapetan-Mišina, Beograd, Serbia Од 14 до 16 ноември 2024 година, љубителите на културата во Белград ќе имаат ретка можност да уживаат во Српската ревија на македонскиот филм – тридневен настан исполнет со македонски филмски класици, современи филмови, музички изведби и ексклузивни средби со авторите. Со програмата што го слави најдоброто од македонската култура, овој настан не само што ги спојува уметничките визии на Балканот, туку и го зајакнува културниот мост меѓу двете земји. Програма на Ревијата На ревијата ќе бидат прикажани македонски документарни и краткометражни филмови, а централна точка на отворањето ќе биде светски познатиот документарец „Медена земја” од Тамара Котевска. Освен филмските проекции, посетителите ќе имаат можност за музички и културно-деловен дел, проследен со настапи на познати македонски музичари. Ден 1 – 14 ноември (четврток) 19:00 ч. – Филмски новости и проекција на „Медена земја“ Разговор со Тамара Котевска Коктел-забава со настап на бендот Пијан Славеј и дегустација на вина од Тиквеш и сирења од Кораб Трница Ден 2 – 15 ноември (петок) 17:00 ч. – Мастер клас со Тамара Котевска 19:30 ч. – Филмски новости и проекции на филмовите „Дае“ и „Тетовирање“ од Столе Попов Ден 3 – 16 ноември (сабота) 17:00 ч. – Проекции на наградувани краткометражни филмови, вклучувајќи ги „Северен Пол“ (Марија Апчевска) и „Бубачки“ (Игор Иванов) 19:30 ч. – Финале со проекција на „Панкот не е мртов“ и разговор со режисерот Владимир Блажевски, проследен со коктел и музика од Игор Василев Новоградска Македонската Музика на Сцената Посебен дел од ревијата е посветен на македонската музика, со настапи на Пијан Славеј и Игор Василев Новоградска. Овие артисти ќе го збогатат искуството со уникатни музички перформанси, пренесувајќи го духот на Македонија и низ музиката. Важни Партнери и Поддржувачи Настанот е поддржан од Министерството за култура на Србија, општината Стари Град, Филмски центар Србија, Кинотека на Северна Македонија, Амбасадата на Северна Македонија и деловни партнери кои го овозможија овој културен фестивал. претходно следно

независна релевантна култура