независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Посетата на едно норвешко семејство на Скопската зоолошка градина се претвори во повик за будење за благосостојбата на животните Слонот во скопската зоолошка е најтажното животно кое норвешките туристи го виделе; Кога Елена Хаген Мокошеин и нејзиното семејство пристигнале во Скопје пролетва, се сретнале со град полн со живот, шарм и љубезност. Дојдени од Норвешка со нивната најмлада ќерка, осумгодишно девојче кое е љубопитно за светот, желно да искуси нови места. Разнобојноста и мешавината на Скопје од Старата чаршија, модерните кафулиња и историските споменици брзо ги освоила. Но, за време на нивниот престој, само неколку стотини метри од нивниот стан, пресретнале нешто многу помрачно - скриено зад ѕидовите на Зоолошката градина во Скопје. За семејството Хаген, посетата на зоолошките градини на дестинациите кои ги посетуваат е семејна традиција. Виделе урбани паркови за животни низ цела Европа — места каде животните, иако не се во дивината на која и́ припаѓаат и од каде што доаѓаат, живееле во чисти, збогатени средини. Места каде децата можат да учат за природата со восхит, а не со сожалување. „Секогаш се трудиме да посетиме зоолошки градини кога е тоа можно“, објаснува Елена. „Иако некои тврдат дека е неетички да се чуваат животни во кафези, видовме многу примери каде животните изгледаат среќни и добро згрижени во заробеништво. Верувам дека посетата на зоолошки градини им помага на децата да развијат емпатија кон животните, да научат за нив и да разберат како луѓето влијаат на животната средина.“ Но, она што го сретнале во Скопје било нешто поинакво. Многу поинакво. „Не треба да си експерт за да го видиш тоа“, вели Елена. „Тагата беше очигледна веднаш.“ Разочарувачки прв впечаток Семејството ја посетило Зоолошката градина во Скопје двапати за време на нивниот еднонеделен престој. Уште при првите чекори внатре, сретнале животно на кое не се надевале - непријатност. Живеалиштата на животните биле морничаво празни, со табли што најавувале жители кои ги немало. Јагуарот веќе го нема, но таблата се́ уште стои. Во делот за птици, кафезите ги притискале малите птици во тесни простори. Два зајаци талкале надвор, навидум изгубени. А потоа се појавиле мечките — валкани, тромави, со само една локва матна смрдлива вода за да се освежат. „Речиси веднаш сфативме дека условите се лоши“, вели Елена. „Имаше знаци за животни, но немаше животни на повидок. Птиците беа во мали заградени простори. Два зајаци слободно шетаа, и не бевме сигурни дали е безбедно за нив. Потоа ги видовме мечките – валкани, како бавно одат, со само една каллива локва за капење.“ Посетителите ги избегнуваа мечките поради ужасната смрдеа; Елена се присетила на друга зоолошка градина што некогаш ја посетиле — Берн, Швајцарија — каде мечките шетале низ бујно зелено живеалиште во центарот на градот. Дури и тој проект, се сеќава таа, на крајот бил затворен кога условите биле оценети како веќе недоволно добри. Тука во Скопје, контрастот не можел да биде поостар. Но, ништо не ги подготвило за слонот. „Одеше бавно, изгледаше толку тажно со спуштени очни капаци“, вели таа. „Толку осамено. Во целосно нестимулирачка средина. Без друштво. Без ништо што би можел да прави. Без свежа вода што можевме да ја видиме. Едноставно изгледаше како да чека нешто да заврши.“ Нејзиниот сопруг, Андерс, кој пораснал на фарма и подоцна самиот водел фарма, е подеднакво вознемирен. Неговото искуство како фармер и во лидерството му даде поинаква перспектива – но неговиот заклучок беше ист. „На животните им треба простор, свежа вода, соодветна храна и стимулација“, вели тој. „Ако се затворени, мора да се компензира за недостатокот на слобода. Им треба интеракција, предизвици, дружење. Особено на стадните животни како слоновите. Зоолошката градина не може да постои само за луѓето – таа мора да биде првенствено за животните.“ Тагата била опиплива, како и тежината што притиска врз уморното тело на животното. Осумгодишната ќерка на семејството стоела тивко, нејзината возбуда претворена во тешка тишина. Перспективата на норвешкиот фармер Заедно со Елена бил и нејзиниот сопруг, Андерс А. Хаген, кој имал подлабоко, речиси инстинктивно разбирање за она на што го сведочеле. Израснат на норвешка фарма која произведувала млеко и месо, Андерс растел опкружен со крави, кучиња, мачки, кози и зајаци. Животните за него не биле предмети за забава — тие биле суштества кои заслужуваат грижа, почит и достоинство. Подоцна, како возрасен, водел сопствена фарма за овци пет години пред да влезе во јавното раководство. Неговото животно искуство го научило на вистини за кои смета дека често се забораваат во урбаното општество. „На животните им треба простор, свежа вода и друштво“, објаснува Андерс. „Ако ги затворите без стимулација, ако ги игнорирате нивните основни инстинкти, тие страдаат — стануваат агресивни, болни, пасивни. Не се работи само за физичкото здравје; се работи за душата на животното.“ Андерс одговара лаконски, едноставно, без драматизирање. Неговиот гнев е тивок, но непогрешлив. Она што најмногу го загрижило во скопската зоолошка градина не биле само поединечните кафези, туку подлабоките знаци на занемарување: структури што се распаѓаат, стагнантни зелени базени со алги каде нилскиот коњ требало да има свежа вода, валканите локви оставени за мечките. „Кога одржувањето е толку лошо, мора да почнете да преиспитувате сè друго“, вели тој. „Дури и најдобрите чувари не можат да го надоместат недостатокот на простор, недостатокот на придружници, недостатокот на достоинство.“ Вознемирувачки инцидент При нивната втора посета, Елена забележала нешто што длабоко ја вознемирило. Во близина на живеалиштето на слонот, голем црн мајмун висел од врвот на својот кафез, врескајќи гласно. Од далечина, го слушнала остриот, мачен звук на кршење тули — и забележала човек кој држи нешто што изгледало како тежок камен. Не можела точно да види што се случува, но атмосферата била доволна за да ја вознемири. Друга жена во близина брзо ѝ кажала на Елена и на другите посетители дека не им е дозволено да бидат таму. „Не сакав да избрзувам со заклучоци“, вели Елена внимателно, „но беше јасно дека нешто не е во ред.“ Епизодата останала со неа — грижливо чувство на скриено страдање што не требало да се посведочи. Повеќе од изолирани пропусти: Системски проблем Загриженоста на Елена ја навела да контактира со „Зелен Хуман Град“, локална организација која се залага за благосостојбата на животните во Македонија. Она што го дознала било отрезнувачко: активистите се борат четири години да ја затворат Зоолошката градина во Скопје и да ја претворат во центар за рехабилитација на локални животни — но се соочувале со постојано политичко противење. Уште позначајно, Елена добила приватни пораки од локални граѓани — па дури и од вработен во зоолошката градина — кои ѝ се заблагодарувале што го кренала својот глас. Во нивните пораки имало тивок, колективен срам, измешан со резигнација. Луѓето знаеле дека условите се лоши. Многумина се грижеле. Сепак, вистинската промена останувала недостижна. „Скопје е толку убав град“, вели Елена, „но боли да се види оваа негова страна — и да се видат добри луѓе кои се чувствуваат немоќни да го поправат тоа.“ Имиџот на Скопје во странство: Ризик од оштетување на угледот За Елена, влијанието на зоолошката градина оди многу подалеку од страдањето на животните. Тоа ја загрозува растечката репутација на Скопје меѓу меѓународните туристи — особено меѓу Скандинавците, кои се сè повеќе привлечени кон Балканот благодарение на новите директни летови и желбата за достапни, автентични патувачки искуства. „Норвежаните, Данците, Швеѓаните — ја сакаме природата и многу сериозно ја сфаќаме благосостојбата на животните“, објаснува таа. „Кога ќе видиме место кое малтретира животни, тоа фрла сенка врз сè. Те тера да се запрашаш: Ако вака се однесуваат со животните, што друго не е во ред?“ Веќе, објавата на Елена за зоолошката градина во Фејсбук групата „Патување во Македонија“ („Traveling in Macedonia“) предизвикала силни реакции. Луѓето ги споделиле нејзините грижи, изразиле тага, а некои дури и одлучиле да ги откажат своите планови за посета на зоолошката градина — или на Скопје воопшто. Врската помеѓу туризмот и етичката одговорност никогаш не била поцврста. Во ерата на инстантно споделување на социјалните мрежи, една вознемирувачка слика може да се прошири нанадвор, обликувајќи ги изборите на стотици, ако не и илјадници луѓе. „Идентитетот на еден град не се само неговите споменици или ресторани“, вели Елена. „Тоа е и начинот на кој се однесува кон најранливите — а тоа ги вклучува и животните.“ Културни перспективи: Судир на очекувања За да се разбере емоционалниот интензитет на реакцијата на Елена и Андерс, важно е да се препознае колку длабоко благосостојбата на животните е вкоренета во скандинавските општества. Во Норвешка, законите за заштита на животните се строги и се спроведуваат. Дури и традиционалното земјоделство — начин на живот со кој Андерс пораснал — подлежи на ригорозни стандарди за простор, друштво, здравје и хуман третман. „Животните не се предмети“, вели Андерс едноставно. „Тие се живи суштества со потреби и чувства. Ако ги затворите, мора да преземете огромна одговорност — морално, етички, практично.“ Тој не е наивен за реалноста на животот и смртта. Бидејќи пораснал помагајќи со добитокот, Андерс знае дека животните понекогаш живеат и умираат од човечка рака. Но, тој е дециден дека страдањето никогаш не треба да биде дел од таа равенка. „Добар живот и добра смрт“, вели тој, повторувајќи стара индијанска изрека. „Тоа е најмалку што им го должиме.“ Кога таквите основни стандарди недостасуваат, како што беше толку јасно во скопската зоолошка градина, емотивниот одговор е неизбежен — дури и преку културните граници. „Разбираме дека секоја земја има свои борби“, додава Елена внимателно. „Но, благосостојбата на животните не е луксуз. Таа е одраз на сочувство, организација и почит.“ Скопската зоолошка: Физичко и морално пропаѓање Физичката состојба на зградите во зоолошката градина ја раскажувала својата мрачна приказна. Внатре во една темна, руинирана структура, Елена пронашла две желки сместени незгодно до крокодилите — одделени со импровизирани бариери, случајни дрвени палети расфрлани наоколу, напуштен замрзнувач за сладолед турнат во еден агол. Таванот горе бил испукан, опасно надвиснат. „Беше морничаво“, вели Елена, тресејќи ја главата. „Не само за животните — туку и за посетителите.“ Одржувањето очигледно било занемарено со години, ако не и со децении. А таму каде што се толерира физичкото пропаѓање, често следи и моралното пропаѓање. Тие две не се одвоени. „Кога околината се распаѓа, се распаѓаат и стандардите“, забележува Андерс. „Почнуваш да прифаќаш нешто што некогаш би изгледало незамисливо.“ Зоолошка за животните — не за луѓето Една од највпечатливите идеи што Андерс ги нуди е тивка, но радикална: „Зоолошката градина треба да постои за животните, а не за луѓето“, вели тој. Според него, модерните зоолошки градини — ако веќе мора да постојат — треба да се фокусираат не на јавната забава, туку на благосостојбата на животните, едукацијата и зачувувањето. Ако Скопје не може да ги гарантира овие основни услови, тогаш можеби, како што предлагаат активистите од „Зелен Хуман Град“, време е да се размислува поинаку: Да се трансформира зоолошката градина во центар за рехабилитација на локални видови, место каде повредените или ранливите животни можат да закрепнат пред да бидат вратени во природата. Место каде децата и посетителите сè уште би можеле да учат за дивиот свет — но без цената на страдањето. Такви модели постојат на други места, успешно спојувајќи ја едукацијата со етиката. Тие се амбициозни, да — но далеку од невозможни. „Се работи за приоритети“, вели Елена. „Ако можеме да градиме статуи и споменици, можеме да изградиме и безбедни места за животните.“ Надеж: Во повикот за помош, семе на промена И покрај тежината на она на што биле сведоци, семејството Хаген одбива да се предаде на очајот. „Скопје има толку многу срце“, инсистира Елена. „Сретнавме прекрасни луѓе насекаде. Се чувствувавме добредојдени, безбедни, ценети. Затоа ова боли толку многу — затоа што знаеме дека овој град може подобро.“ Нивната надеж е дека со кревање на својот глас, можат да поттикнат поширока дискусија — онаа што оди подалеку од привремениот бес, подалеку од обвинувањата, и кон акција. Веќе, мали знаци се тука: Туристи кои зборуваат. Локални жители кои тивко го изразуваат својот срам — и својата надеж. Активисти кои одбиваат да се откажат, дури и по години фрустрација. „Вистинската промена е бавна“, вели Андерс, „но секогаш започнува на ист начин — со доволно луѓе кои велат: Ова повеќе не е прифатливо.“ За Скопје, изборот што претстои е јасен. Може да продолжи да го крие страдањето зад руинираните ѕидови — или може да избере поинаков пат: пат на храброст, сочувство и гордост. А за животните — тивките, оние што чекаат — тоа е избор што не смее да дојде премногу доцна. Пораката на семејството Хаген Во продолжение следуваат сведоштвата на Елена Хаген Мокошеин и нејзиниот сопруг Андерс Хаген – норвешки туристи кои со своето семејство го посетија Скопје. Елена, загрижена и потресена од состојбата во зоолошката, се обрати на јавноста преку македонските медиуми, додека Андерс – поранешен фармер и сегашен јавен службеник – со искуство и емпатија зборува за пошироката етичка одговорност која ја имаме кон животните во заробеништво. Зошто решивте да ја посетите Зоолошката градина Скопје? Елена: „ Ние сме семејство со пет деца и секогаш се обидуваме да ги посетиме зоолошките градини каде што е можно. Додека некои тврдат дека е неетички да се држат животни во кафези, ние сме виделе многу примери каде што животните изгледаат среќно и добро згрижени. Верувам дека посетувањето зоолошки градини им помага на децата да развијат емпатија кон животните, да учат за нив, и да разберат како луѓето влијаат на животната средина. Во Скопје престојувавме блиску до паркот – само 500 метри – и тоа беше природна дестинација за нас во текот на неделата.“ Кога сфативте дека условите се лоши – што најпрво забележавте? Елена: „Речиси веднаш штом влеговме во паркот. Имаше делови со знаци за животни, но без животни. Во делот со птиците, некои кафези беа премногу мали. Ги видовме мечките – движеа полека, изгледаа валкано, и имаа само една каллива баричка за капење. А вистинскиот шок беше кога го видовме слонот – се движеше бавно, изгледаше толку тажно, со тешки очи и тотално нестимулирачка околина. Не мора да си експерт за да видиш дека нешто не е во ред.“ Можете ли да ни раскажете за инцидентот со мајмунот? Елена: „На 17 април, забележав голем црн мајмун кој висеше од врвот на кафезот и вриштеше. Чув звуци што звучеа како фрлање камења. Не можев да пријдам блиску – портата беше делумно заградена со син канап. Друг пар ја отвори оградата и влеговме заедно. Видов човек како крева тула и кратко потоа слушнав звук од удар. Не видов каде слета, но нешто не беше во ред. Морав да се преправам дека не сум сомничaва, но чувството не ме напушташе.“ Каква беше атмосферата во зоолошката споредено со други што ги имате посетено? Елена: „Во една зграда внатре беше темно и чудно. Две желки беа во премал простор до крокодили. Крокодилот лежеше со отворена уста, како да ги гледаше желките. Имаше и некој случаен фрижидер за сладолед, палети… Местото беше морничаво. Погледнав кон таванот – во толку лоша состојба што имав чувство дека ќе се урне. Избегав надвор што побрзо. ‘Морничаво’ е зборот што најмногу ми одговара.“ Како ова ќе влијае на имиџот на Скопје надвор од Македонија? Елена: „Мислам дека ова дефинитивно ќе влијае. Сега има директен лет од Осло до Скопје и многу Скандинавци го истражуваат Балканот. А таму, грижата за животни е многу важна. Разговарав со неколку локални жители и сите рекоа дека се срамат од зоолошката.“ Андерс Хаген – Поранешен фармер, денес јавен службеник Може ли накратко да ни ја раскажете вашата врска со животните? „Пораснав на фарма која произведуваше млеко и месо. Со други зборови: крави. И секако кучиња, мачки, понекоја коза и зајаци. Овие последните беа за забава, хоби. Ова беше од 1973 до околу 1986 година. Татко ми беше фармер. Фармата беше мала според денешните стандарди. Како деца моравме да помагаме во поголемиот дел од работата, особено во текот на летото. Подоцна, како возрасен, водев фарма со овци околу пет години. Отсекогаш сум чувствувал поврзаност со животните. Покрај ова, имам студирано лидерство, коучинг и управување со човечки ресурси. Денес работам како раководител во јавната администрација.“ Што сметате дека им е потребно на животните за добар живот? „Животните имаат потреба од одредена количина простор, во зависност од видот. Така што: доволно простор, доволно свежа вода и слободен пристап до вистинскиот вид храна се основни работи. Ако животните се затворени во кафез или ограничен простор, тогаш им е потребно нешто што ќе ја замени недостигнатата слобода. Повеќето животни имаат потреба барем од еден припадник од истата раса со кого ќе живеат. За да се замени недостигот од слобода, луѓето можат да се вклучат преку интеракција: давајќи им предизвици или нешто со што ќе си играат. Животните треба да се водат, не да се присилуваат. Животните имаат инстинкти и потреби (за активност), и ако тие потреби не се исполнети, можат да станат агресивни или пасивни и да ја изгубат апетитот, што води до болест и – во најлош случај – до смрт. Ако животните мора да умрат од рацете на луѓето, тоа мора да биде брзо и безболно. Никаков вид страдање не е прифатлив. Накусо: добар живот и добра смрт (како што велеле американските домородци).“ Што најмногу ве вознемири во Скопската зоолошка градина? „Најпрво – очигледниот недостаток на одржување на зградите и структурата, како и недостаток на свежа, течна вода. Зелената, мртва вода со алги за нилскиот коњ беше ужасна (и веројатно отровна). Истото важи и за валканата и мала баричка со вода за мечките. Кога одржувањето е толку лошо како во Скопската Зоолошка, почнуваш да го доведуваш во прашање сè останато. Генерално, животните имаа многу малку простор, а колку што можев да видам, слонот и нилскиот коњ беа сами. Дури и најдобрите негуватели не можат да го заменат другарството за животни кои живеат во стада и крда. Нема да ги критикувам работниците во Зоолошката, но ќе го кажам ова: ако работиш во лоши услови, тогаш твоите лични граници и стандарди полека ќе почнат да се поместуваат во погрешна насока – дури и кај најсилните умови.“ Што е најважно да разбереме за животните во заробеништво? „Иако животните не се луѓе, сите животни имаат одредено ниво на интелигенција. Тие се живи суштества кои реагираат на тоа како се третирани. Во многу аспекти, тие се слични на човечки бебиња. Во заробеништво, тие немаат никаква моќ врз сопствениот живот и се целосно зависни од своите негуватели. Затоа држењето животни во заробеништво е огромна одговорност која не треба да се сфаќа лесно. Зоолошката треба да постои за животните, не за луѓето.“ Фотографии: Ана Чушкова; Текст: Ана Чушкова;

независна релевантна култура

Одборот за контрола на алкохол во Пенсилванија објави дека им наредил на продавниците Fine Wine & Good Spirits и нивната веб страница да престанат да купуваат и продаваат руски производи во знак на протест против руската инвазија на Украина. Овој потег следеше неколку часа откако гувернерот Том Волф, придружувајќи се со гувернерите на другите држави кои сакаат да дадат изјава, испрати писмо до одборот за да ги идентификува производите од руски извори кои моментално се продаваат во продавниците на Fine Wine & Good Spirits. Волф го нарече „покажување на солидарност и поддршка за народот на Украина и израз на нашата колективна одбивност од неиспровоцираните дејства на руската држава“. Портпаролот на PLCB, Шон Кели, во петокот изјави за Inquirer дека идентификувале само два големи бренда од Русија со производи на полиците на продавниците во Пенсилванија: Russian Standard и Ustianochka. Околу половина дузина предмети од специјална нарачка, кои PLCB не можеше лесно да ги идентификува во неделата, се исто така руски. Како одговор на војната во Украина, Вирџинија им се придружи на државите ширум земјата во забраната на пијалоци произведени од Русија од државните продавници на ABC - единствениот продавач на мало со дестилирани алкохолни пијалоци во комонвелтот. „Треба да преземеме силни активности за да ја поддржиме Украина, затоа го повикувам @GovernorVA (гувернерот на Вирџинија) да нареди веднаш да се отстрани целата руска вотка и сите други руски производи од нашите продавници на ABC“, изјави сенаторот Л. Луиз Лукас кој твитна во саботата наутро, додавајќи неколку минути подоцна дека била „преплавена со пораки од моите колеги за поддршка на оваа идеја “. Со поддршка на гувернерот Глен Јангкин, Управата за контрола на алкохолни пијалоци во Вирџинија наскоро објави дека ќе отстрани седум брендови на вотка од руски извори од своите полици, додека сè уште нуди голем број жестоки пијалоци со „Руски имиња и мотиви“, вклучувајќи ги Столичнаја и Смирноф, кои се произведуваат на друго место. Извршниот директор на округот Монтгомери, Марк Елрих во неделата објави декаќе се приклучи на бојкотот на алкохолот произведен од Русија „во знак на солидарност со народот на Украина“. Јута, Охајо и Њу Хемпшир веќе го направија истото. „Ќе го направиме нашето за да им вратиме на руските напаѓачи и да се солидаризираме со нашите сестри и браќа во Украина. Веднаш стапи во сила, сите производи од руско производство ќе бидат отстранети од државните продавници за алкохол“, напиша гувернерот на Јута, Спенсер Кокс во саботата. „Ние ќе ги разгледаме исите државни набавки за какви било врски со Русија“. Баровите ширум земјата ги отстранија руските вотки од своите полици инаместо тоа, ја прикажуваат помалку познатата украинска вотка Козак. Канадските власти, исто така, наредија да се отстрани рускиот алкохол од продавниците, вклучително и во провинциите Њуфаундленд и Лабрадор, Онтарио иМанитоба, додека неколку меѓународни спортски тела ги повлекоа своите настани од руските градови.

независна релевантна култура

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура

😂

Пред неколку години, на брегот на реката Замбези, посетив едно мало замбиско село каде што бев пречекан од „поглавицата“ - кој, всушност, беше жена - со зборови што никогаш не ги заборавив. „Моето име е Елизабета“, рече таа, „исто како нашата кралица“. Во едно зафрлено, правливо село, чијшто единствен довод на вода беше цевководот, таа зборуваше за нашата кралица со голема наклонетост и почит, иако тие сигурно никогаш не се сретнале. Така е и низ целиот свет. Кога некој зборуваше за „кралицата“, тие мислеа на нашата кралица. Таа беше физичко олицетворение на Обединетото Кралство, што беше неизмерно многу во нашата национална корист. Речиси седум години имав среќа да имам неделна ауденција со кралицата, во која секоја тема беше отворена за дискусија - ниту една тема не беше забранета за дискусија. Брзо дознав колку е добро информирана за животите на нејзините поданици - и колку многу се грижи за нив. Нејзиниот фокус секогаш беше на влијанието на личното на политиката. Неа ја засегаше судбината на нациите, но исто така и судбината - и шансите за живот - на секој поединец низ ОК. Ауденцијата меѓу монархот и премиерот е приватна. Никој друг не е во собата и не се води евиденција, иако во мојот случај - присуствуваше група корги (најчесто, но не секогаш, добро воспитани). Кралицата никогаш не беше едноставно пасивен слушател. Таа поставуваше прашања и нудеше акутни обзервации. Секој мудар премиер би слушал внимателно, сеќавајќи се дека таа се среќавала со нивните претходници од Винстон Черчил наваму. Засекогаш ќе молчам за суштината на моите дискусии, но можам да кажам дека тие секогаш беа корисни, обично беа забавни и можеа, во тешки моменти, да бидат катарзични. Нивната целосна приватност беше голема сила. Тие беа прилики кои се негуваат во сеќавањето, а кога го прекинав тој неделен ритуал, ми недостасуваше повеќе од речиси секој друг аспект да бидам премиер. Откако го напуштив бројот 10, имав среќа што можев да и служам на кралицата во други функции. Во 2012 година бев поканет да основам и да претседавам со јубилејниот дијамантски труст на кралицата Елизабета. Откако собрав средства низ ОК и Комонвелтот, ја прашав кралицата како би сакала да се потрошат парите. Нејзиниот одговор беше типичен. Таа побара да ги идентификуваме и негуваме потенцијалните млади лидери во секоја земја од Комонвелтот; и да се лекува превентивно слепило во сите нејзини земји од над 50. Ова го правевме речиси една деценија додека нашите ресурси не беа исцрпени. Работата на добротворната организација буди многу спомени, но најмногу годишната посета на младите лидери на кралицата да се сретнат со монархот во Бакингемската палата. Облечени во своите најубави облеки -многумина во живописни национални носии - тие формираа долга низа на возбудени млади луѓе, сите со извонредни достигнувања, да се ракуваат со кралицата и да ја добијат својата награда за млад лидер. Кралицата се радуваше на средбите со нив. На секоја церемонија на доделување награди таа остануваше долго по одреденото време. Нејзината надеж беше дека како што овие млади лидери се зголемија во влијанието, многу од нив ќе останат цврсти пријатели и поборници за пријателство и соработка, не само со ОК туку и низ Комонвелтот. И денес, благодарение на програмата за слепило, мажите, жените и децата кои некогаш биле слепи сега можат да гледаат. Сето ова се должи на хуманоста на кралицата. На овој начин, како и на многу начини, нејзиното наследство е широко, длабоко и значајно и ќе трае далеку во иднината. Нашата нација - и нашето пошироко семејство околу Комонвелтот - сега тагува за навистина голем монарх. „Наследство кое ќе трае далеку во иднината Но, ниту една тага не може да биде толку голема како онаа што ќе ја чувствува нејзиното семејство. Меѓу сета наша тага, не смееме да заборавиме дека токму тие изгубија посветена мајка, баба и прабаба. Во четвртокот, пред замокот Виндзор, еден млад човек беше прашан што значела кралицата за него. Јас го парафразирам неговиот одговор: „Таа беше нашата водилка; нашиот морален кодекс. Таа беше пример за тоа како треба да се однесуваме. Таа ја знаеше разликата помеѓу доброто и погрешното“. Каква поголема почит може да посака секој лидер? И колку е вистина. Во петокот, кралот Чарлс III пристигна во Бакингемската палата и го остави својот автомобил за да ги поздрави илјадниците луѓе кои се собраа надвор. Додека се движеше кон портите, од толпата одекнаа целосно спонтани овации: „Боже чувај го кралот!“ Ништо не би му дало на Нејзиното Височество поголема удобност или радост од тоа, и додека ја гледав таа сцена, замислив друга: онаа на Н.М. Кралицата Елизабета Втора, со нејзината блескава насмевка и светло сини очи, гледајќи надолу на сите нас, уверена дека нејзината животна работа сега е завршена. Сер Џон Мејџор беше премиер од 1990 година

Интернет фолклорот, го замисли неговото апсење вака: