независна релевантна култура

Монодрамата „Сите најубави нешта“, работена според мотиви на Данкан МекМилан, во режија на Дејан Пројковски, а во изведба на популарниот македонски актер Игор Ангелов, е вистинско освежување на театарската сцена. Оваа претстава, која се занимава со темата на менталното здравје, детството и животните механизми за справување со тешки ситуации,навестува катарзично искуство но и Игор Ангелов: „Се работи за посебно интимно театарско искуство во кое публиката добива задачи и е активно вклучена од моментот на влегување во просторот за изведба. За време на „Сите најубави нешта” гледачите се смеат и плачат, непријатно им е и се збунети, се радуваат и препознаваат и се поттикнати да размислуваат за значењето на среќата и животот. Од претставата излегувате со чувство на благодарност и олеснување. Вистинска катарза“ Игор Ангелов, харизматичниот актер кој го гледаме на телевизија, овојпат ни се претставува во една поинаква светлина. Под режисерската палка на Дејан Пројковски, тој ја оживува оваа приказна со искреност и емоција, допирајќи ја публиката директно во срцето. Она што ја прави оваа монодрама посебна е интеракцијата со публиката. Од моментот кога ќе влезете во салата, вие станувате дел од приказната. Добивате задачи, активно учествувате и се чувствувате како да сте дел од едно големо семејство кое дели заеднички искуства. Монодрамата „Сите најубави нешта“ веќе има освоено признание. На 25. јубилејното издание на Интернационалниот фестивал на монодрама во Битола (21-25 мај 2024), претставата ја доби првата награда од публиката. Ова е доказ за нејзината емоционална сила и способност да ги допре срцата на гледачите. Текст: според мотиви на Данкан МекМилан Режија: Дејан Пројковски Изведба: Игор Ангелов 17 февруари (понеделник) | 20:00 часот 23 февруари (недела) | 20:00 часот

„Преку нивните фотографии сакам да им дадам на жените шанса да зборуваат сами за себе и да избегнат заблуди и погрешни толкувања, за овие делови од општеството кои се недоволно застапени - особено во западните медиуми. Сакав да фрлам малку светлина и увид во срцата и умот на младите девојки, овие девојки кои носат тешки обврски, како што е чувари на Куранот.Мојот проект го следи секојдневниот живот на ученичките во голем број од овие училишта и го покажува не само нивното патување да станат хафизи , туку и како тие истовремено ги задржуваат соништата и авантуристичката природа на младите жени на нивна возраст. Исто така, ги истражува нивните практики за кршење правилата и забавата на училишниот живот кога не учат. Проектот ми даде шанса да се видам како што бев тогаш.“ - Сабиха Чимен Од Ерен Орбеј 4 февруари 2023 година Фотографии на Сабиха Чимен / Магнум Првата фото-книга на Сабиха Чимен, „Хафиз“, започнува со портрет на деветгодишно дете по име Aтиџе, кое се обидува да го рецитира Куранот напамет. Таа носи виолетов хиџаб, и седи спроти партнерката за учење, слично забрадена, во училница во Истанбул, со лактот потпрен на покривка за маса со туфници, ист како тапетите зад неа. Како и скоро сите субјекти на Чимен - млади Муслиманки запишани во женските курански училишта во Турција - двојката некако проектира и несташлук и дисциплина. Атиџе го потпира своето лице на левата рака и му дава на гледачот непријатен поглед, фрустрирана можеби исто толку од досадата што доаѓа со нејзината задача, како и од прекинот на фотографот. Нејзината соученичка, држејќи ја отворена светата книга и следејќи со синот молив, не и́ нуди на камерата ниту еден поглед. „Хафиз“ е арапски термин што значи „чувар“ или „заштитник“. Тоа е, исто така, честа резервирана за студентите кои, како Атиџе, ги посветуваат на своето сеќавање сите шестотини и четири страници од Куранот. Обичајот датира од времето на пророкот Мухамед. Поголемиот дел од Арабија бил неписмен - вклучително, според исламската вера, и самиот Мухамед - така што зачувувањето на светиот збор за идните генерации беше должност и одикување што им припаѓаше на хафизите. По смртта на пророкот, калифот Абу Бакр ја составил првата пишана верзија на откровенијата од фрагменти од стихови кои биле врежани на листови од урма и коски од камила. Но, усната традиција, која во значителен дел ја носат жените, опстојува подолго од еден милениум. Само во Турција, повеќе од сто илјади девојчиња поминале низ училиштата за хафиз од седумдесеттите. За многумина од нив, забележува Чимен во воведот на нејзината книга, двете или три години поминати таму ќе бидат единственото формално образование. Чимен, самоука фотографка, беше испратена во едно такво училиште, во Истанбул, со нејзината сестра близначка, во 1998 година. Сега во своите триесетти години, таа го привикува искуството со жестока носталгија што многу Американци ја резервираат за спомени од летни кампови . Во „Хафиз“, таа се сеќава на неповторливото „игралиште на имагинацијата“, каде што ѕидовите се препотуваа „од здивот на девојките внатре“, а студентските домови „баздеа на скалпови“ кога студентите ги симнуваа марамите на крајот од денот. Секое утро, будејќи се со пеењето на муезинот, девојките брзаа повторно да ги дотераат своите глави, држејќи „остри челични шноли“ меѓу забите, за да ги ослободат рацете и повремено голтајќи ги шноличките додека беа расеани. (Подоцна, пишува Чимен, девојките ги исфрале „со помош на пире од компири“.) Во градините, за време на паузите за учење, соученичките на Чимен правеле од птичји пердуви, обележувачи за нивните Курани или ставале топли камења во нивните џебови за да го „почувствуваат Сонцето“. Во 2017 година, речиси две децении по напуштањето на училиштето, Чимен се врати со половна камера Хаселблад. Во текот на следните неколку години, таа бесчујно ги следеше младите Муслиманки во слични институции низ Турција. „Хафиз“ собира деведесет и девет нејзини портрети, снимени на филм со среден формат, во еден вид посредничка автобиографија, опишувајќи ги авантурите и мелодрамите на девојките од „ретко виден и често погрешно разбран сегмент од општеството“. Дење, учат на богатиот вез на молитвените килими, во застарената флуоресценција на училниците и во засенчените ќошиња на ходниците. Тие ги потпираат своите свети книги на 'рѓосани радијатори, катедри кои се високи до колена и на избледените постелнини, страниците отворени, писмото осветлено од снопови на сончева светлина. Неколку од субјектите на Чимен позираат за формални портрети со ставови на научна гордост. (Некои Муслимани сметаат дека е несоодветно да се крева гласот или дури и да се прекрстат нозете во присуство на хафиз.) Други го сомелуваат помното испитување на камерата, криејќи се под масите и зад металните шкафчиња, ги заштитуваат лицата со малите дланки и розов чад, инаку повлекувајќи се во осаменоста на нивните студии. Една снимка, незабележителна на прв поглед, покажува само бледи прсти на ученичката, распослани преку навидум празните страници од нејзиниот Куран, но кој таа го чита на Брајово писмо. Чимен не се плаши од ригидноста што ги дефинира овие рутини. Девојките земаат абдест и се молат пет пати на ден. За време на нивните менструални циклуси,, кога се обесхрабруваат да го допираат Куранот, тие сортираат мувлосани лимони во трпезаријата. „Хафиз“ ги прикажува и мрачните ентериери во кои девојките ги извршуваат своите домашни обврски и неуреденоста која е надвор, кога ја игнорираат берат овошје како смокви или се наведнуваат да го излапаат црвеното месо од лубеницата што експлодирала на улицата. Иако таблоата се честопати пригушени и монохроматски, субјектите покажуваат тврдоглава индивидуалност, носејќи бледо розеви куфери и собирајќи гуми за бришење во форма на овошје. Сликите посветуваат посебно внимание на нивните разновидни и шарени чевлички. Девојки со марами играат школка, на бетонско игралиште, облеано од дожд, сините набори на нивните наметки се издигнуваат за да откријат обувки кои изгледа дека можеби се Док Мартинс и Ер Џорданс. На еден од портретите на ролери, девојка со ангелско лице стои рамнодушна во сина покривка и црна абаја, која ги покрива само врвовите на нејзините розови ролери. Меѓу нејзините соученици во училиштето за хафиз, Чимен се сеќава на еднакво разнолика екипа. Имаше „скршени девојки со мртви лица“, „тврдокорни девојки кои ги тероризираа ходниците“, девојки кои не можеа да го научат Куранот „без разлика што и да направеа“ и „мали банди на девојчиња, кои ќе се формираа и распаднеа од причини кои никогаш не ги дознавме“ Во Турција, пред само една деценија беше укината долгогодишната забрана за забулување во државните институции. Како тинејџерка, Чимен ги одложила сопствените планови за на факултет, за да не мора да ја тргне марамата. (Подоцна, таа се здоби со диплома, после додипломските студии по трговија и економија, по што следеше диплома за културни студии.) Во херметичкиот свет на „Хафиз“, неколку фотографии целосно го признаваат сеништето на„ вестернизацијата“ . Еден исклучок е фотографија од исечоци на ѕид од училница, со црвени ознаки „Х“ ставени под оние на кои се прикажани жени во недоволно скромна облека. За многу од субјектите на Чимен, хиџабот наликува на секоја друга обична училишна униформа, не поограничувачка од кошула со јака или карирано здолниште. За други, пак, облеката сугерира груба индукција во реалноста на зрелоста. Во текот на „Хафиз“, Чимен ги драматизира патувањата на девојчињата од невиноста до искуството, со креативна употреба на страници на преклоп.. Секвенцата која најмногу ќе прогонува покажува жртвено животно фотографирано одблиску, со матирано крзно и застаклено око, проследено со фотографија од крвав камен. Во книгата, овие слики се скриени на позадината на страниците што ја прикажуваат осумгодишната Елиф, на нејзиниот прв училишен ден. На левата страна, таа е фотографирана без марама, како стои со проретчена четка пред фреска на отворено и гледа запрепастено, како суштеството на страницата на опачината. На десната страна, затворањето на втората врата ја открива Елиф на истото место, сега забрадена, но , во нејзиниот фустан со шари, непрепознатлива. Ѕверката е убиена, четката пораснала здивена, а Елиф излегува од рамката со спуштен поглед, носејќи го својот Куран.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Помошта за таргетирање е дел од доверливиот напор на администрацијата на Бајден да обезбеди разузнавање на бојното поле во реално време за Украина. Тие разузнавачки информации ги вклучуваат и очекуваните движења на руските трупи добиени од неодамнешните американски проценки за тајниот борбен план на Москва за борбите во регионот Донбас во источна Украина, рекоа официјалните лица. Тие одбија да прецизираат колку генерали биле убиени како резултат на американска помош. Соединетите Држави се фокусираа на обезбедување на локациите и други детали за мобилниот штаб на руската војска, кој често се преместува. Украинските власти ги комбинираа тие географски информации со сопствените разузнавачки информации - вклучително и пресретнати комуникации кои ја предупредуваат украинската војска за присуството на високи руски офицери - за да извршат артилериски напади и други напади во кои загинаа руски офицери. Споделувањето разузнавачки информации е дел од засилениот проток во САД. помош која вклучува потешко оружје и десетици милијарди помош, покажувајќи колку брзо се променија раните американски ограничувања за поддршката за Украина додека војната влегува во нова фаза која може да се одвива со месеци. Американската разузнавачка поддршка на Украинците имаше одлучувачки ефект на бојното поле, потврдувајќи ги целите идентификувани од украинската војска и насочувајќи ја кон нови цели. Протокот на разузнавачки информации за движењето на руските трупи што Америка и ги даде на Украина има неколку преседани. Откако не успеа да напредува кон Киев, главниот град, во раниот дел од војната, Русија се обиде да се прегрупира, со поконцентриран притисок во источна Украина, кој досега се движеше бавно и нерамномерно. Официјални лица интервјуирани за овој напис зборуваа под услов да останат анонимни за да разговараат за деталите за доверливите разузнавачки информации што се споделуваат со Украина. Администрацијата се обиде да задржи голем дел од разузнавањето на бојното поле во тајност, од страв дека тоа ќе се сфати како ескалација и ќе го испровоцира претседателот Владимир В. Путин на Русија во поширока војна. Американските власти не би опишале како дошле до информации за штабовите на руските трупи, поради страв од загрозување на нивните методи на собирање. Но, во текот на војната, американските разузнавачки агенции користеле различни извори, вклучително и класифицирани и комерцијални сателити, за да ги следат движењата на руските војници. Секретарот за одбрана Лојд Џ. Остин Трети отиде до таму, што минатиот месец рече дека „сакаме да ја видиме Русија ослабена до степен до кој не може да ги прави оние работи што ги направи со инвазијата на Украина“. Запрашан за разузнавачките информации што им се даваат на Украинците, Џон Ф. Кирби, портпаролот на Пентагон, рече дека „нема да зборуваме за деталите од тие информации“. Но, тој призна дека САД ѝ даваат на „Украина информации и разузнавачки информации кои можат да ги користат за да се одбранат“. По објавувањето на овој напис, Адриен Вотсон, портпаролка на Советот за национална безбедност, во изјава рече дека разузнавањето на бојното поле не им било доставено на Украинците „со намера да убијат руски генерали“. Не сите удари се извршени со американско разузнавање. Нападот во текот на викендот на локација во источна Украина што беше посетен од генералот Валери Герасимов, највисокиот униформиран офицер во Русија, не бил потпомогнат од американското разузнавање, според повеќе американски разузнавачки службеници. Соединетите држави не дозволуваат да даваат разузнавачки информации за највисоките руски лидери, изјавија официјални лица. Но, американското разузнавање беше критично за смртта на други генерали, признаа официјалните лица. САД рутински обезбедуваат информации за движењето на руските војници и опрема и и помагаат на Украина да ја потврди локацијата на критичните цели. Другите сојузници на НАТО, исто така, даваат разузнавачки информации во реално време на украинската војска. Администрацијата на Бајден, исто така, обезбедува ново оружје што треба да ја подобри способноста на Украина да напаѓа високи руски офицери. Помалата верзија на беспилотното летало Switchblade, кое сега пристигнува на бојното поле, може да се користи за идентификување и убивање на поединечни војници и може да изолира и нападне генерал кој е во возило или дава наредби на линијата на фронтот. Американските функционери јавно признаа дека Соединетите Држави почнаа да и даваат на Украина активна разузнавачка помош во пресрет на руската инвазија на 24 февруари. Пред инвазијата, на пример, разузнавачките агенции предупредија на претстојниот напад на аеродромот Хостомел северно од Киев. Тоа и овозможи на Украина да ја зајакне својата одбрана. Руските воздухопловни сили на крајот не беа во можност да го задржат аеродромот. Иако информациите што САД и ги доставија на Украина се покажаа вредни, руските генерали честопати се изложуваа на електронско прислушување зборувајќи преку небезбедни телефони и радија, изјавија сегашни и поранешни американски воени претставници. „Тоа покажува лоша дисциплина, недостаток на искуство, ароганција и неуспех да се ценат украинските способности“, рече Фредерик Б. Хоџис, поранешен челник и командант на Армијата на САД Командант во Европа кој сега е во Центарот за анализа на европската политика. „Не е тешко да се геолоцира некој на телефон кој зборува на чисто. Руските воени тактики ги оставија ранливи и високите генерали. Централизирана командна хиерархија одозгора надолу им дава овластување за одлучување само на највисоките нивоа - во споредба со подецентрализираната американска структура која им турка многу одлуки на бојното поле на високиот персонал и помладите офицери - принудувајќи ги руските генерали да прават ризични патувања до првите линии. за решавање на логистички и оперативни прашања. „Кога има проблеми, генералните офицери треба да го средат тоа“, рече генералот Хоџис. Иако администрацијата останува претпазлива да не го агитира г-дин Путин до тој степен што тој дополнително ги ескалира неговите напади - претседателот Бајден рече дека нема да испрати американски војници во Украина или да воспостави „зона за забранети летови“ таму - рекоа актуелните и поранешните официјални лица. Хаус наоѓа одредена вредност во предупредувањето на Русија дека Украина ја има тежината на САД и НАТО зад себе. Некои европски функционери веруваат дека, и покрај реториката на г-дин Путин дека Русија се бори против НАТО и Западот, тој досега беше одвратен од започнување на поширока војна. Американските функционери се помалку сигурни и со недели дебатираа зошто г-дин Путин не направи повеќе за ескалација на конфликтот. Официјални лица рекоа дека Москва има свои пресметки кои треба да ги мери, вклучително и дали може да се справи со поголема војна, особено онаа што ќе му овозможи на НАТО да се повика на својата повелба за заемна одбрана или да влезе во војна подиректно. „Јасно е дека сакаме Русите да знаат на одредено ниво дека ние им помагаме на Украинците до овој степен и ќе продолжиме да го правиме тоа“, рече Евелин Фаркас, поранешна врховна функционерка во Министерството за одбрана за Русија и Украина во администрацијата на Обама и моментално извршен директор на Институтот Мекејн. „Ќе им дадеме се што им е потребно за да победат и не се плашиме од реакцијата на Владимир Путин на тоа. Нема да бидеме предомислени“. Но, споделувањето разузнавачки информации се смета за безбедна форма на помош бидејќи е невидлива, или, барем, негирана. Американските разузнавачи ѝ дадоа тајни информации на Украина во широк опсег на области, од движењата на руските војници до таргетирање на податоци, изјавија официјални лица. Минатиот месец, Соединетите Држави го зголемија протокот на разузнавачки информации во Украина за руските сили во Донбас и Крим, додека воените сили на Киев се подготвуваа да се одбранат од обновената офанзива на Москва во источна Украина, изјавија официјални лица од САД. „Има значителна количина на разузнавачки информации што тече кон Украина од Соединетите Држави“, рече генералот Марк А. Мили, претседател на Здружениот Генералштаб, пред панелот на Сенатот во вторникот. „Ги отворивме каналите.” Мајкл Швирц, известувач од Украина.

независна релевантна култура

На дива 🥁 Една од најсаканите книги на 20-от век напишана и илустрирана од Морис Сендак. Тој ја напишал да го долови неговото детство во Бруклин, и тоа со јазик на дете кое си игра. Магичниот трик успеал, и станува другар на генерации дивјаци мали и големи 👹

Во светот на модата, одредено место заземаат иконични изгледи кои ја ловат есенцијата на еден момент и оставаат неизбришливо влијание врз популарната култура. Еден таков костим беше креацијата на Адам Селман, која Ријана ја носеше на CFDA наградите во 2014 година, нагалено наречен „гол“ фустан . Сега, оние кои ќе се најдат во Лондон ќе имаат историска можност да го видат оригиналниот гол фустан во изложбата Дива, која започнува на 24 јуни во Викторија и Алберт Музејот (V&A). Изворот на вистинска моќ и влијание Оваа изложба го следи развојот на терминот „дива“ од 19-тиот век натаму. Помеѓу повеќе од 60 модни изгледи кои ќе бидат изложени, се наоѓа толку многу: од костимот на Елтон Џон за неговиот 50-ти роденден до фустанот во облик на пламен кој Боб Маки дизајнираше за починатата Тина Тарнер. На изложбата "ДИВА" се открива дека "дива" не е само обично име или термин кој го добиваат изведувачите. Тоа е израз за искуство, преку кое се шири силата и креативноста на иконите во светот на уметноста. Изведувачите преку својата изразност и талент се поврзуваат со публиката, влијаат на нејзината свест и ги менуваат устоличените перцепции. Извртени стереотипи и прифаќање на промените Со текот на времето, улогата на "дивата" била предмет на извртување и преосмислување. Некогаш оваа улога била приврзана за негативни конотации, со предодредени стереотипи за изведувачите како арогантни и каприциозни. Но, со текот на времето, "дивите" почнале да ја преземаат својата сопствена моќ и влијание во своите раце, поставувајќи нови стандарди во уметноста и дефинирајќи ги своите сопствени правила. Кураторката Кејт Бејли беше поттикната да истражи како, точно, терминот „дива“ толку негативни конотации, бидејќи оригинално не претставуваше ништо повеќе од „жена со креативна сила“. „Исклучително талентираните уметници често ги туркаат границите на прифатливото користејќи го својот глас за да ги променат проблематичните состојби и да го позајмат својот глас но надвор од очекувањата“, рече Бејли во разговор за Vogue. „Тие имаат револуционерна жичка, што резултира во добивање на овој вид на углед - и се разбира - мораме да го земеме предвид патријархатот.“ Првиот дел од изложбата детално го деконструира влијанието на патријархатот, презентирајќи студии на животите (и облеките) на оперските ѕвезди и шоу-девојките во викторијанскиот период, како и раните холивудски хероини. Избрани моменти вклучуваат култен фустан кој некогаш и́ припаѓал на Жозефин Бејкер, фустанот носен од Мерилин Монро во „Some Like It Hot“, и различни модни изгледи од оперската гардероба на Марија Калас. Вториот дел од изложбата, пак, се фокусира на земајќи ја за себе оваа етикета од страна на ликовите како Ријана, Лејди Гага и Шер. Од модна перспектива, одредени стилови се појавуваат одново и одново, особено корсетите. „Тоа е форма на оклоп“, потврдува Бејли. „Во првиот случај, гледаме дека Аделаина Пати, оперска пејачка, го носела како штит, и Грејс Џонс го одразува тој изглед“, објаснува Бејли. Дизајните инспирирани од богињи исто така се популарни - „оние со круни и пелерини“. Дива не е само изложба на блескавата мода; таа е темелно истражување на трансформативната сила што ја поседуваат исклучителните уметници. Патувањето низ времето и еволуцијата на титулата на дива не нуди само исказ на патријархалното влијание што ја обликува перцепцијата на дивите, туку нè натера да се справиме со силата на креативноста, бунтот и издржливоста што ја дефинираат суштината на дивата. Тоа е славење на оние што ги пречекоруваат границите, предизвикуваат промени и оставаат траен печат врз глобалната културна сцена.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура