независна релевантна култура

Роу против Вејд, знаменитиот случај на Врховниот суд од 1973 година што го направи абортусот легален во САД во последните пет децении, беше поништен, а абортусот веќе не е заштитен на федерално ниво од 24 јуни. Наместо тоа, поединечните држави ќе одлучуваат дали абортусот е легален во нивните државни граници. Во петокот, судот ја врати својата речиси 50-годишна одлука откако донесе одлука за новиот судски случај, Добс против Женската здравствена организација Џексон, кој се справуваше со 15-неделната забрана за абортус во Мисисипи. Случајот Добс беше всушност, во својата суштина, предизвик за првичната одлука Роу против Вејд донесена уште во 1973 година. Во петокот, судијата Самуел Алито напиша во своето мнозинско мислење дека „Роу беше екстремно погрешно од самиот почеток. Неговото резонирање беше исклучително слабо, а одлуката имаше штетни последици. И далеку од тоа да донесат национално решение за прашањето за абортусот, Роу и Кејси ја разгореа дебатата и ја продлабочија поделбата“. Судиите Стивен Брејер, Соња Сотомајор и Елена Каган објавија заедничко спротивставено мислење кое силно го критикуваше потегот. „Со жалење - за овој суд, но повеќе, за многуте милиони Американки кои денес ја изгубија основната уставна заштита – се противиме“, напишаа тие. Земјата се подготвуваше за оваа одлука откако нацрт-мислењето од Врховниот суд, објавено од Политико на почетокот на мај, сугерираше дека судот планира да го поништи случајот. Нацрт-мислењето, кое го напиша конзервативниот судија Алито и го одразува мнозинското мислење на судот, беше напишано во врска со Добс против Женската здравствена организација Џексон. И бидејќи нацрт-мислењето беше обелоденето уште на почетокот на мај, некои држави се придвижија кон дополнителното ограничување на пристапот до абортус. Од јануари, 541 мерки за ограничување се воведени во 42 држави, а 42 од тие мерки се донесени во 11 од тие држави, според Институтот Гутмахер. На 26-ти мај, гувернерот на Оклахома го потпиша најстрогиот закон во земјата, со кој се забранува абортусот почнувајќи од оплодувањето со многу малку исклучоци, според NPR. Исто така, им овозможува на другите граѓани да пријават секој кој „помага или поттикнува“ абортус, според Инсајдер. Изгледа, како сите да зборуваат за Роу против Вејд во моментов, и разбирливо е да се поставуваат прашања за тоа што значи поништувањето на случајот за земјата и за пристапот на луѓето до абортус. Значи, еве сѐ што треба да знаете. Што е Роу против Вејд и зошто е важно? Роу против Вејд е историски случај на Врховниот суд од 1973 година, кој утврди дека Уставот на САД го штити правото на жената на абортус пред нејзиниот фетус да биде одржлив, според Правниот факултет Корнел. Случајот започна со една жена по име Норма Мекорви, која го презеде правниот псевдоним „Џејн Роу“. Мекорви забременила во 1969 година со своето трето дете и сакала да абортира. Но, таа живеела во Тексас, каде што абортусите биле нелегални, освен во ретки околности. Судот на крајот одлучи дека во текот на првиот триместар, одлуката за прекинување на бременоста е избор на жената врз основа на тоа што претставува „право на приватност“ на жената. И како такво, беше неуставно да се забрани пристапот на жените до абортус во одделни држави. Со оваа одлука на Врховниот суд, државите сепак можеа да „регулираат“, но не и да ги забранат абортусите во интерес на здравјето на мајката. Надвор од првото тромесечје, судот пресуди дека државите можат да ги регулираат или забранат абортусите, освен кога тоа е неопходно за да се зачува животот или здравјето на мајката. Откако Роу против Вејд беше поништена, Врховниот суд сега ја враќа одлуката во рацете на државите. Зошто беше отфрлен Роу против Вејд? Одлуката Роу, беше постојано оспорувана речиси половина век, но сегашната конзервативна структура на Врховниот суд ја зголеми веројатноста дека случајот всушност ќе биде поништен оваа година. Минатата година, Врховниот суд се согласи да го сослуша оспорувањето на 15-неделната забрана за абортус во Мисисипи со случајот Добс, кој исто така бараше судот повторно да ја анализира одлуката во Роу против Вејд, објаснува Си-Ен-Ен. Оваа одлука на крајот влијае на законитоста на абортусот во САД и сега им остава на државите да одлучат дали и кога абортусите се легални во државните граници. „ Оспорувањето на законот на Мисисипи му даде на Судот можност да го врати Роу“, вели Мери Зиглер, професорка по право на Државниот универзитет во Флорида и автор на „Абортусот и законот во Америка: Ро против Вејд до денес“..- „Ќе имаше многу други опции за да се смени Роу. Ова беше само онаа што најбрзо дојде до Судот“. Во исто време, некои држави воведоа политики што го зголемуваат пристапот до абортусот за конституентите, додека други ги направија работите порестриктивни. Севкупно, 26 држави, или повеќе од половина од земјата, имаат закони кои би можеле да го ограничат пристапот до абортус сега кога Роу е отфрлен. И само 16, плус округот Колумбија, имаат закони за заштита на тоа право, и покрај тоа што Роу беше отфрлен. Претходно во мај, Зиглер објасни дека таа „ќе очекува околу половина од државите да ги криминализираат сите абортуси. Тоа ќе се случи многу брзо - за неколку недели или месеци.” Кои држави ќе го забранат абортусот или ќе имаат во сила закони за активирање на абортусот? Тринаесет држави донесоа таканаречени „закони за активирање“ со кои речиси веднаш ќе се забрани абортусот сега кога Роу против Вејд е отфрлен, според Институтот Гутмахер и Си-Ен-Ен. Тие држави ги вклучуваат: Арканзас Ајдахо Кентаки Луизијана Мисисипи Мисури Северна Дакота Оклахома Јужна Дакота Тенеси Тексас Јута Вајоминг Најмалку 9 држави имаат забрани за абортус пред Роу, кои не се спроведуваат бидејќи претходно биле „неуставни“. Сега тоа веќе не е случај. Овие држави веќе имаа ограничувања, но Роу против Вејд ги направи неуставни, објаснува Институтот Гутмахер. Ограничувањата беа блокирани од судовите, но сега тие би можеле да бидат вратени по судски налог, бидејќи Роу е поништена. Алабама Аризона Арканзас Мичиген Мисисипи Оклахома Тексас Западна Вирџинија Висконсин Врховниот суд, исто така, не ја суспендираше шестнеделната забрана за абортус во Тексас, која нуди награда од 10.000 долари за секој што ќе пријави луѓе осомничени дека бараат, добиваат, помагаат или вршат абортуси. 16 држави и Д.К. се главно незасегнати. Шеснаесет држави воведоа свои закони за да го заштитат правото на прекин на бременоста, а некои пратеници од овие држави, исто така, ветија дека ќе ги заштитат правата за абортус. „Нашите ќерки, сестри, мајки и баби нема да бидат замолчени. Светот допрва ќе го чуе нивниот гнев. Калифорнија нема да седи на страна. Ќе се бориме жестоко“- изјави гувернерот на Калифорнија Гавин Нусом на Твитер. Државите кои главно не се засегнати од одлуката вклучуваат: Калифорнија Колорадо Конектикат Делавер Дистрикт Колумбија Хаваи Илиноис Мејн Мериленд Масачусетс Невада Њу Џерси Њујорк Орегон Род Ајленд Вермонт Вашингтон Како луѓето би имале пристап до абортуси во овие држави доколку стапи на сила забраната? Ако некој сака да направи абортус и живее во држава каде што е нелегален или многу ограничен, сепак ќе има опции. Но, установите кои нудат абортуси ќе бидат потешко да се најдат и поскапи. „Некои опции вклучуваат патување во држава каде што абортусот е сè уште легален или нарачување апчиња надвор од земјата“, вели Стефани Тоти, постар советник и директор на Правниот проект. „Луѓето кои имаат ресурси за патување ќе бидат принудени да патуваат надвор од државата со големи трошоци и непријатности“, вели таа. „Но, луѓето кои немаат можност да патуваат ќе бидат принудени да ја носат бременоста до крај“. „Нарачувањето лекови преку Интернет е тешко“, вели Тоти. „Тие услуги постојат и ќе продолжат да постојат, но, во секоја држава што го забранува абортусот, тие услуги исто така ќе бидат нелегални“, вели таа. „Луѓето кои се обидуваат да пристапат до абортус на тој начин ќе се соочат со потенцијално кривично гонење“. Клиниките во соседните држави на оние со забрани за абортус, исто така, веројатно ќе видат поголема побарувачка и ограничен капацитет за задоволување на потребите на оние што бараат помош, според Њујорк Тајмс. „На краток рок, секоја држава ќе одлучува за своите политики“, вели Зиглер. „Но, ќе има притисок за криминализирање на абортусот на национално ниво преку Врховниот суд или преку Конгресот.“ Дали План Б е некаде забранет? Со сите овие превирања околу абортусот, некои луѓе исто така се збунети дали Планот Б (апчиња за итна контрацепција), слични Следното утро, па дури и спиралата сега ќе бидат забранети. Краткиот одговор? Не се́ уште. Иако ниту една држава не ги забрани официјално апчињата за „следното утро“ во овој момент, некои пратеници размислуваат да воведат забрани. На пример, во Мисури, законот за активирање најверојатно ќе го ограничи планот Б и спиралата. И во Ајдахо, еден пратеник рече дека е заинтересиран за одржување сослушувања во врска со законите со кои ќе се забрани итна контрацепција, според Ајдахо Стејтсмен. Автор: КОРИН МИЛЕР Корин Милер е хонорарна писателка специјализирана за општа благосостојба, сексуално здравје и врски и трендови во животниот стил, а делата се појавуваат Men’s Health, Women’s Health, Glamour Превод: Дивотно

„Може ли да те прашам нешто?” гласи порака од мојата блиска пријателка Адриен. Таа секогаш почнува вака, прашувајќи дали имам простор да слушнам нешто и да се вложам. Понекогаш тоа е борба со која таа се справува, понекогаш е непријатност, понекогаш радост. Само откако ќе одговорам со „да“, таа ќе сподели. Рано сабајле е, па сè уште не сум расонета. Ми возврати порака „Да, се разбира. Дозволете ми прво да се напијам кафе“. Таа испраќа емотикон со дигнати палци. Се спуштам по скалите покрај прозорецот, гледајќи свеж слој снег од претходната ноќ кој падна на планините Васач во Јута. Ги приклучувам светилките на елката, ставам кафе во машината за кафе, а потоа го притискам копчето за почеток. Чекајќи да се свари кафето, мислам на едноставната практика на прашување на Адриен која беше модел за комуникација со почит, граници и самоефикасност. И како, на големи и мали начини, преку нивните зборови и присуство, моите пријателки ме научија како да живеам, обликувајќи го мекиот простор на сепството. Јас не сум сама во ова. Истражувањето од 2010 година, „Женски пријателства на колеџ: Надолжен поглед“, од Ана М. Мартинез Алеман, покажа дека женските пријателства се „место за проценување на значењето на себе и на реалноста, место за искуство на различни перспективи и гледишта, и можност за раст преку меѓузависност“. И една понова студија за феминизам и психологија од 2020 година покажа дека женските пријателства се „место на леснотија, бегство и засолниште“. Џејн Фонда го повтори ова на седенката „Жените во филмот на Санденс“ во 2015 година, споделувајќи дека нејзините женски пријателства помогнале „да го задржам скробот во мојот рбет“ во текот на нејзината долга и неверојатна кариера во Холивуд, само со тоа што можела „да се дружиме и да си помагаме“. Друга студија на Харвард од 2019 година, покажа дека најуспешните жени се оние со близок внатрешен круг на пријателки. Ова секако беше и моето искуство. Пред 20 години за време празничната сезона, ја изгубив мајка ми од зависност на опиоиди. Бев во раните 20-ти години, и набргу откако таа умре, се омажив, се преселив на речиси 2.000 милји подалеку од Питсбург, Пејсинг, во Парк Сити, Јута и го основав своето семејство. Првите неколку години, особено околу празничната сезона, без мајка ми беа комплицирани. Некои од нејзините традиции ми донесоа утеха, како што е украсувањето на дрвото со неа и старите лимени украси на баба ми, или правење синџир за одбројување, како што правеше за мене, од црвена и зелена хартија за моите деца. Но, многу други ме оставија во огромна тага. Иако повеќе не бев религиозна, копнеев да седам до неа во топлиот сјај на полноќната миса. Или да разговараме додека правиме пити од тиква. Или да остануваме будни до доцна додека разговараме во близина на осветленото дрво. На повеќе начини не сакав да имам никаква врска со традициите на мајка ми. Нема никаква врска со неа. Бев лута на изборот што го направи. Лута, што ја немаше. Бесна, што не знаев како да ја спасам. Тој гнев долги години ме чуваше од сеќавањето на неа. Ме направи неспособна да ја вратам во моето секојдневие. Ме чуваше далеку од нејзините празнични традиции. Но, утрово, по мојата прва шолја кафе, ѝ одговорив Адриен во порака: "ОК! Сега сум доволно кафеинизирана. Добро утро!" Таа враќа „Хаха“, а потоа „Што сакаат децата за Божиќ?“ Испраќам скриншот од маица и игра. Таа испраќа срце. Потоа добивам нова порака од друга пријателка, Емили. „Добро време е да разговараме утрово?“ Јас одговарам: „Да! Само почекај да ги одведам децата на училиште. Ќе ти се јавам кога ќе го шетам кучето“. Навлекувајќи ги моите чизми, телефонот повторно вибрира. Овој пат, тоа е Џилијан. „Ќе бидеме во град за празниците. Вечера кај вас?“ „Да!“ враќам на пораката. „Јавете се кога ќе пристигнете“. Во студијата „Жените кои прават пријателства“ од 2010 година, научникот по социологија Ајлин Грин ја испита важноста на слободното време и разговорите, особено со други жени, како клучно место на нашата самоконструкција. Таа тврди дека „рекреативните контексти, особено оние со други жени, се важен простор за жените да ги прегледаат своите животи; да ја оценат рамнотежата на задоволствата и активностите преку контрадикторни дискурси кои вклучуваат и „отсликување“ на сличностите и отпор кон традиционалните женски идентитети“. Во редицата за автомобили кои ги носат децата во школо, ги туркам децата, ранците и и облеката за снег надвор од вратата, го наоѓам контактот на Емили и се сеќавам на тие први празници како нова мајка - кога проаѓаше, често со кутија специјалитетни пива. Или садници од нејзината зимска градина. Или колачиња од локалниот пазар. Она што таа го носеше, на многу начини, не беше важно. Она што беше важно беше дека таа ќе седнеше со мене и моето неутешно бебе на каучот и ќе разговараше, ќе се смееше и ќе плачеше со часови. И оттогаш, поминавме години споделувајќи разговори за време на прошетки, вечери, пијалоци и патувања. Ѝ се јавувам, и само слушам додека таа ги споделува нејзините проблеми за патувањето за да ги посети родителите на сопругот, за време на празниците. Не ѝ треба мојот совет, само малку простор околу идеите што ги формира - стратегии за здрави граници, начини да го обезбеди времето за сама себе што знае дека ќе и треба. Таа вели дека е убаво да се зборува за сето тоа. И кажувам како е убаво само да се слуша. Студија од 2021 година ја истражуваше биохемијата на овие размени, откривајќи дека пријателствата меѓу жените ослободуваат смирувачки хормони, помагајќи да се негираат влијанијата на стресот. Емили ми се заблагодарува што ја слушав, вели дека се чувствува подобро, појасно за тоа што и треба. На крајот од нашиот повик, почнуваме да планираме заедничко патување за пролет. Јас и велам дека ја сакам. Таа вели дека и таа ме сака мене. Назад дома, конечно стигнав до мојата работна маса, за да работам за тој ден. Се појавува мејл од мојата пријателка, Нала. Тоа е нејзиниот билтен за нејзината работа со тага со наслов: „Нашите сакани не се изгубени! Зборувајќи со нашите предци“. Кликам да го отворам. Тоа е интелигентно, промислено истражување на начините на кои го користиме јазикот за да зборуваме за нашите починати сакани - изгубени, исчезнати - создавајќи исклучување наместо врска, тврди таа. На крајот од мејлот, таа го охрабрува своите читатели, да разговараат со љубов со нивните мртви. Таа не потсетува дека сме мешавина и продолжение на сите наши претходници. Учам дека сум збир на сите жени кои живееле пред мене. Дефинитивно мајка ми. Особено моите пријателки. Оваа празнична сезона, нема да готвам сложени празнични вечери во нејзина чест. Нема да одам на полноќна миса или да ги шетам моите две мали деца низ земјата, да ги носам на големи семејни собири. Но, ќе се приближам до споменот на мојата мајка, поради љубовта и поддршката на жените во мојот живот. Ќе закажам телефонски состанок со Адриен, вклучувајќи ги и моите деца за да можат да и се заблагодарат за подароците. Ќе ѝ направиме елаборирани домашни картички со заблагодарување, сместени во подарок што ќе го испратиме по пошта. Ќе се видам со Џилијан на муабет, на едноставен домашен оброк додека е во градот, уживајќи во времето што го поминуваме заедно. Ќе побарам мали подароци за Емили - книги што знам дека ќе ѝ се допаднат, локални производи за туширање, смешна разгледница за свекорот. И ќе го следам поттикот на Нала - ќе направам мала олтар со фотографии од баба ми и мама, додавајќи оваа година и фотографија од татко ми. Ќе запалам свеќа за секој од нив, ќе разговарам со нив со љубов. И можеби ова е најдобриот подарок што можеме да си го понудиме еден на друг, нашето присуство и убави зборови. Во култура и сезона што може да се чувствуваат толку трансакциски, да се биде обликуван и негуван од сочувствувачкото внимание на вашите блиски, имам чувство дека е револуционерно. Од Ребека Бренер 22 декември, 2022 Бренер е автор и ко-основач на Mindful. Summit County, непрофитна организација фокусирана на поместување на обмисленоста на грижата за себе, во грижа за заедницата.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Софија Копола седи, со лактот потпрен на коленото, на дабовите скали на халата Мекким, Мид и Вајт Скалилата во Метрополитен музејот на уметноста. Таа е облечена во свежи Шанел елементи, во остар контраст со раскошниот модар кадифеен фустан на манекен куклата пред неа. „Прв пат ги гледам фустаните во просторот, а не во работната соба“, и кажува таа на Ени Либовиц, која ја фотографира. Копола е една од деветте режисери кои имаат задача да трансформираат 13 историски простории на Американското крило на музејот за да ја прикажат историјата на американската мода од крајот на 18 век до крајот на 20 век за „Во Америка: Антологија на модата“, вториот дел од сеопфатното истражување на американската мода на Институтот за костими. (Покрај Копола, режисерите кои се вклучени се Рада Бланк, Јаница Браво, Есен де Вајлд, Џули Деш, Том Форд, Реџина Кинг, Мартин Скорсезе и Клое Жао.) Ендрју Болтон - задолжениот куратор на Венди Ју во Институтот за костими - го спои секој режисер со простории засновани на нивната работа. „Идејата е да го оживееме музејот“, вели Копола, на која и беа доделени сложените скалила каде што седи, заедно со соседната соблекувална Воршам-Рокфелер, обете го истакнуваат појавувањето на Њујорк како моден центар на Соединетите Американски Држави во текот на доцниот 19 век - природно одговара за Копола, која моментално работи на адаптација на Обичајот на земјата на Едит Вартон. „Ја поканува публиката внатре“, вели таа за анимираните вињети. „Се надеваме дека ќе се изгубите во моментот на секој простор“. Во меѓувреме, на Де Вајлд ѝ беа доделени собите во Балтимор и Бенкард, кои датираат во истиот период како и нејзината претстава Ема од 2020 година; Кинг ќе ги истражува темите на расата и полот во работата на истакнатите црни шивачи во собата Ричмонд; Бленк ќе ја трансформира просторијата во Хаверхил; Жао зема проучен, тивок пристап кон собата за одмор Шејкер; Форд, американска модна икона, беше природен начин да се справи со битката кај Версај во ротондата Вандерлин Панорамата; Деш ќе ја реферира филмската историја во просториите на грчката и ренесансната преродба; Браво се потпира на нејзиното рано искуство во дизајнот на производство за нејзината работа во Рококо преродбениот салон и библиотеката за готска преродба; и Скорсезе се чинеше најдобро одговара за прикажување на Чарлс Џејмс во музејската соба на Френк Лојд Рајт. „Сите простории се поврзани со овие кураторски нишки“, вели Болтон, „но тие се исто така поврзани преку овој филмски објектив. Секој режисер си ставил свој имприматур на секој од нив“. Минатата есен „Во Америка: Лексикон на модата“ - мрежа од витрини од 6.000 квадратни метри во и над Центарот за костими Ана Винтор - формира диптих со „Антологија“, но ако поранешната изложба повеќе се фокусираше на дизајнерски парчиња, нејзината втората половина е подеднакво информирана од политиката, културата и историскиот наратив. „Лексикон“ беше замислен како модерен речник на американската мода“, објаснува Болтон. „Антологијата е повеќе за раскажување приказни“. И што е подобар начин да се раскажат овие приказни отколку преку најамериканската уметничка форма: киното. „Имате работа со девет различни режисери кои имаат многу различна естетика и многу различни начини на работа“, вели Болтон. „Ти завршуваш - и ова е она што јас го сакав - со нешто што е, на некој начин, неусогласено. Подинамично е“. Почнувајќи со главно анонимните шивачи од почетокот на 19 век, изложбата ги обиколува американските соби, завршувајќи со појавата на такви шивачи како Оскар де ла Рента и Бил Блас. Во текот на изложбата, како модни трошки од леб за посетителите на музејот како Ивица и Марица, се студии на случај кои нудат она што Болтон го нарекува „длабоко нурната анализа“ на различни облеки кои имаат особена резонанца, почнувајќи со колекција на палта на браќата Брукс - од она на Абрахам Линколн со кое беше облечен кога беше убиен до облеката што ја носеше поробен човек - расветлувајќи ја „скриената приказна за браќата Брукс, кои облекоа 40 претседатели... но, исто така, имаше просперитетна трговија со изработка на униформи за мажи и жени робови“. Заедно со преобликувањето на наративот на легендарните американски кројачи, работата на Болтон во „Антологија“ се фокусира на „прикажување на работата на дизајнерите кои биле испишани надвор од модната историја“. Дизајнерите како што е Фани Крис Пејн, водечка црна модистка која истраја како успешен шивач на Ричмонд и покрај обидите на белата Вирџинија да ги обесправат црните претприемачи, чии дела се прикажани во собата Ричмонд, реконструирана од домот на локалниот адвокат Вилијам Клејтон Вилијамс во 1810 година. „Знаев дека морам да ја сфатам нејзината приказна“, вели Кинг, која ја нарекува Крис Пејн „моќна жена која ги скрши бариерите во индустријата за шивачи“. Во создавањето на мизансценот, „Една ноќ во Мајами“ ... режисерката повторно ги замислува пробите со шивачите со скици во едната рака - другата испружена - и нејзината шивачка го закачува шпенаглите на рабовите на фустанот со чипка и тафт на клиентот „ „Фани емитува поза на моќ - и очекување да биде платено за нејзиното време“, објаснува Кинг. За многу режисери најголем предизвик беше работата со актери кои не се движат. „Тоа го прави уште поголем предизвикот“, забележува Скорсезе, кој преку е-пошта објасни како правилното блокирање потоа станува суштинско за неговата работа овде. „Морате да ги поставите куклите и да ги поставите така што ќе има сугестија за неизбежно движење“. „Статусот на облеката во музејот е многу различен од статусот на облеката во реалниот живот“, вели Болтон, со кренати веѓи, седнат во неговата подземна канцеларија во музејот, со неговата сребрена коса која одговара на неговиот сив Том Браун џемпер. „Собата на Том, мислам, ќе биде најпредизвикувачката, затоа што куклите ќе летаат во воздухот како Мулан - и тоа е- ох - тоа е музејски објект“. Во овалната галерија на музејот, во која се наоѓа сликата на Џон Вандерлин од почетокот на 19 век, панорамски поглед на палатата и градините на Версај, Форд ја реинтерпретира историската модна ревија „Битката за Версај“ од 1973 година, на која се спротивставија пет француски дизајнери против американски дизајнери како Халстон. и Стивен Бароус - настан кој стана пресвртница во перцепцијата на американската мода. „Бидејќи се викаше „Битка“, решив дека треба да биде буквално битка“, вели Форд на телефон од неговата канцеларија во Лос Ангелес. Гледајќи ги Марвел филмовите за боречки вештини како Шанг-Чи со неговиот деветгодишен син, Форд вели, ја инспирирал идејата, а самите фигури биле смислени во Токио од продуцент на кукли за боречки вештини. „Реткост е еден манекен-кукла да клоца друга во стомакот“, вели Форд низ смеа, „па моравме да ги направиме од нула“. На 18-те различни воини, некои од нив висат од таванот, ќе им се придружат седум манекени гледачи кои ќе ѕвонат низ собата и ќе пијат розов шампањ. Арматурните жици под облеката создаваат илузија на движење. „Сакам сè да биде живо“, вели Деш, кој се зафатил со употреба на ветерни машини за анимирање на облеката во собата за преродба на ренесансата за да ја истакне работата на Ен Лоу, црна дизајнерка пионер, и позната по создавањето на венчаницата од свилена тафта од слонова коска на Жаклин Бувие. „Инсајдерите родени со висок статус знаеја кој е Лоу, но никој друг“, вели режисерот на „Ќерките на прашината“, кој планира да ја прикаже дизајнерката како жена со превез. „Ќе ја видите формата, но таа никогаш не е целосно откриена“. Во соседниот грчки салон за преродба, Деш го става центарот на вниманието на грчката колекција на американската дизајнерка со унгарско потекло Ета Хенц од 1944 година, обликувајќи ја нејзината табела како слика на Елена од Троја - под влијание на театарската продукција на Орсон Велс од 1950-тите, во која Ерта Кит ја глуми Елена. „Ги нарекував куклите мои дами, мои музи“, вели Браво, која ја замислил готската библиотека за обнова со облоги од ореви и костен како „ателје на умот“ за дизајнерката и писателка Елизабет Хоус, опишана од Болтон. како „Дороти Паркер на нејзиното време“. „Просторот сè уште е и те како музеј“, вели Браво за предизвикот да се дизајнира во светиот простор како Мет. „Јас сум само изнајмувач на Airbnb, така што ги учам правилата на просторот - и за мене, работата во рамките на параметрите дозволува моите идеи да процветаат“. Раната работа на режирањето на Зола во дизајнот на продукцијата и како стилист на гардероба се покажа како корисна. „Кога се прави нешто во црна кутија“, вели таа, „идејата е да се замисли цел свет во празнина“. За некои од режисерите, сепак, нарушувањето се чинеше дека е самата поента. „Сакав да внесам хаос и озборувања во собите“, објаснува Де Вајлд за вињетите што ги дизајнирала во собите Балтимор и Бенкард. „Јас сум навистина добра во исмејувањето на елитата“, вели режисерката на Ема од Зум од нејзиниот дом во Лондон. „Тоа е одлична можност да ги потсетиме луѓето дека не сечиј живот се шетање низ него како хартиени кукли.„ Табелата во трпезаријата во Балтимор ќе се фокусира на проѕирен памучен вечерен фустан од 1805 година што го носеше Елизабет Патерсон Бонапарта, франкофилска американска социјална пеперутка која се омажи за братот на Наполеон и предизвика подигнати веѓи на чудење, поради нејзиното социјално планинарење и преентузијастичкото прифаќање на ризичната француска мода: сето тоа служи како влезна точка за да се разговара за влијанието на француската мода врз американската облека од почетокот на 19 век. За да се приспособат на упатствата на музејот, францускиот порцелан кој обично живее во просторијата се заменува со реквизити, додека замрзнатите цреши обесени од Бонапарта пред нејзиниот облечен папилон и декантери со вино ќе се прековаат во смола (секаква органска материја е забранета во музејот поради страв од инсекти). „Не може да биде вистински хаос, бидејќи тоа е музеј - тоа е забавата, но и предизвикот“, вели Де Вајлд, кој како дете фантазирал да спие во овие простории откако го прочитал „Од мешаните“ Досиеја на г-ѓа Василиј Е. Франквајлер. Предизвикот ја галванизираше и Копола. „Се обидувам да направам атмосфера, што е на ист начин како што би пристапила на снимање сцена“, вели режисерката, која работи со цвеќарката Ариел Дири на создавање цветни аранжмани одобрени од музејот (без вистински цвеќиња, без свила). Во меѓувреме, фризерката Одил Гилберт - со која Копола работеше на Марија Антоанета - е ограничен со тоа што мора да користи синтетичка коса за периките на куклите. (Копола бара од нејзината пријателка Рејчел Фајнштајн да наслика лица на куклите, а нејзиниот сопруг, музичарот Томас Марс, создава ремикс на Шуберт што ќе се повторува.) Во соседната соба за пензионирање Шејкер, куклите на Жао се пригушени на ист начин како што се украсени и оние на Копола. За да ги повтори прописите на Шејкер движењето за природата и едноставноста, режисерката на Номадленд ги наслика нејзините кукли во финиш од дрво за да го имитира мебелот во собата. „Сакам сè да се чувствува што е можно повеќе не-гласно“, вели Жао, која курирала цитати кои се залагаат за еднаквост на половите на водачот на Шејкер, мајката Ен Ли, да играат како тивок шепот низ просторијата. „Навистина е зачудувачки колку религијата била неконформистичка и пред своето време“, вели Жао. Нејзиното табло повторно ги замислува традиционалните уметнички дела кои го прикажуваат обожавањето - како што се Проповедта на планината и Преображението на Рафаел - но ги прикажува и верниците и божествата како жени, со божествата облечени во традиционална Шејкер облека , и верниците во минималистичкиот дизајн на Клер Мекардел, чии дизајни во 1930-тите и 40-тите години ги отелотворуваа клучните принципи на американската спортска облека - вклучително полезноста и едноставноста - кои уредно се совпаѓаа со прописите на шејкеризмот. Во собата на Френк Лојд Рајт, Скорсезе ја истражува врската помеѓу Рајт и кројачот Чарлс Џејмс од средината на векот, бескомпромисни визионери и иконокласти, преку наративната споредба на бдеење, со млада жена во една од фустаните на Џејмс која го оплакува нејзиниот татко (инспирирана од онаа на Џон Стал Филм од 1945 година Остави ја на рајот). „Дивите емоции се чувствуваат во бојата, во предметите“, вели Скорсезе за „Technicolor noir“ - „во светлината и сенките, во аглите на архитектурата“. Скорсезе, кој штотуку ја заврши Вестерн убијци на цветната месечина од 1920-тите, беше особено инспириран од второто. „За одредени филмови и филмаџии, архитектурата станува централен елемент, нешто блиско до ликот“, објаснува Скорсезе, цитирајќи ги филмовите на Антониони, Висконти и Пауел-Пресбургер. „А облеката на Чарлс Џејмс ? Тоа е архитектура “, продолжува тој. „Сакате да одвоите време да ги проучите, да ги разберете нивните структури. Што се однесува до Рајт, влегувате во една од неговите соби и сте на друга рамнина на размислување и чувство - го доживувате светот од нова перспектива“, вели Скорсезе, кој го употреби домот на Рајт во неговиот филм „Авијатичарот“ од 2004 година. „Тие се исто така интригантни во начинот на одличен филм: вовлечени сте и сакате да го доживеете до крај. Дали раскажува приказна? Не знам за тоа - но тоа секако се приспособува на приказни што се кажуваат“.

независна релевантна култура

Кога го снимав Херојот во 2001 година, тагував за загубата на татко ми. Војо беше народен херој, војник кој се бореше против нацистите со југословенските партизани, комунисти на чело со Тито. Тој беше многу убав човек, со силно, строго лице и густа коса со моќен изглед. На неговите слики од војната тој речиси секогаш јава бел коњ. Тој се борел заедно со група герилци кои извршиле молскавични напади врз Германците. Потребна беше невозможна храброст. Покрај него беа убиени и многу негови пријатели. Во Херојот, седам на бел коњ, исто како што тоа често го правеше татко ми, и држам големо бело знаме што се вее на ветрот. Зошто бело знаме? Татко ми никогаш на ништо не се предаде. Но, тој беше способен да ме изненади. Се сеќавам, во 1968 година, додека студентите во Југославија протестираа против владата за да бараат слобода и права, тој направи нешто херојско што ме импресионираше не само со неговата храброст, туку и со нејзината солидарност и сочувство. Убав во мантилот и вратоврската, со величествено натапирана коса, застана среде плоштадот Маркс и Енгелс и одржа страстен говор во кој се откажа од членството во Комунистичката партија и ја осуди југословенската „Црвена буржоазија“, која ја контролираше владата. Во кулминацијата на својот говор тој ја фрли својата партиска книшка во толпата - неверојатен гест. Сите бурно аплаудираа. Бев толку горда на него. Во 2001 година почина Војо, а белата е и бојата на смртта. На крајот, сите мора да се предадеме на промените. Денес, делото што го направив како почит кон татко ми има сосема нов живот. Делото што првично го снимив во 2001 година сега се прикажува секоја вечер во текот на три месеци на лондонските „Пикадили Лајтс“ и на други важни екрани во Сеул, Милано, Берлин, Даблин, Токио и Њујорк, како дел од мојата Circa 2022 провизија . Се појавува со нова нарација што ја напишав како ехо на Животот на уметникот манифест, што го завршив во 2011 година, наречен Манифестот на хероите. Оваа промена - од пишување манифест за уметници до манифест за херои - се случи сега, бидејќи храброста и херојството се квалитетите што ги бара времето во кое живееме. Во моментов, ние се наоѓаме во толку чуден момент: ја уништуваме нашата планета и гледаме војни кои се одвиваат низ целиот свет. Што може да направи уметникот? Уметноста нема да не спаси. Денеска им кажувам на луѓето дека мора да бидеме прилагодливи. Во моментов, ни требаат херои; помалку уметници, но повеќе херои. На нашата планета и требаат некорумпирани херои со морал, кои отелотворуваат храброст и носат вистинска промена. Секој ден е несигурен, неизвесен пејзаж кој постојано се менува. На мрежата на екрани Circa го имаме овој бел коњ. Ова бело знаме. Оваа прекрасна земја. Ни́ требаат херои кои можат да донесат нова светлина за да не́ осветлат. Херои кои можат да не́ инспирираат да бидеме подобри и да работиме заедно, а не еден против друг. Херои кои се грижат. Денес, херој може да биде Txai Surui, млада активистка за климата која беше единствената домородна жена која зборуваше на климатската конференција Cop26, која ги предизвика светските лидери да преземат силна акција и не́ потсети дека „секогаш е неопходно да се верува дека сонот е возможен .“ Тоа може да биде Надја Толоконикова од Pussy Riot која собра 6,7 милиони долари во првите денови по руската инвазија за да ја поддржи Украина. Или тоа може да биде претседателот Володимир Зеленски, кој стои сам како лидер со храброст, во време кога моралот на нашите политичари е на толку ниско ниво. Во 2022 година, белото знаме што го држев пред сите тие години се залага за мир. Ова дело сега е глобален повик за нови херои. Денес, хероите можат да дојдат со бели знамиња. Тие можат да се појават во многу форми: пацифистички, женски, самопожртвувани, колективни. Првото нешто што го гледате на екранот е жена на коњ. Неговата Светост Далај Лама рече дека следниот пат нема да се реинкарнира како маж, туку како жена. Конечно. Жените имаат различен тип на енергија. Но, има повеќе од ова. Отсекогаш било многу важно да се создаваат силни слики. Не можам да предвидам што ќе одземе секоја личност што гледа во Херојот. Како што рече Marcel Duchamp, јавноста мора да ја заврши работата. Зошто оваа херојска поза, со коњот што доминира во пејзажот? Зошто е овој пејзаж таму? Сето ова е без одговор, сакам јавноста да ја заврши работата со сопствена интерпретација, да ги види во неа сопствените идеи за херојство. Мојот прв NFT Мојот омилен филозоф Noam Chomsky еднаш рече: „Не треба да бараме херои, треба да бараме добри идеи“. Во моментов, мислам дека ни требаат и двете. Прво, мора да прашаме кој може да ги донесе решенијата што ни́ се потребни. Хероите - оние кои жртвуваат сè - можат да донесат нова светлина за да го осветли овој свет. Овие нови херои се оние што требаше да ги поддржам, почнувајќи од денес. Навистина се работи за изнаоѓање решенија за овие катастрофи. Овие решенија се зошто ја создавам мојата прва NFT колекција, The Hero 25FPS. Никогаш не тргнав да создадам NFT - тоа беше изненадување. Како и сите мои претходни настапи, секогаш постои елемент на ризик. Не правев NFT некое време, бидејќи требаше да ја најдам вистинската идеја за тоа. тоа навистина функционираше. Ова е толку нов медиум за мене што веднаш размислував како да се поврзам со некаква историја или перформанс уметност. Првото нешто што ми падна на ум беше 1959 година, кога Yves Klein, на мостот над Сена, им ја продаде на своите колекционери Zone de Sensibilité Picturale Immatérielle за да постигне совршена нематеријализација. Оваа едноставна работа вклучуваше продажба на празен простор, во замена за злато. Доколку купувачот посакал, парчето потоа би можело да се доврши во разработен ритуал во кој купувачот би ја запалил сметката, а Клајн би фрлил половина од златото во реката. Остана само пепел во реката. Ако размислувате и за перформанс уметност, таа секогаш е за нематеријалност. Не можете да врамите и да закачите претстава на ѕид. Според мене, овој ритуалистички момент го запали концептуализмот и влијаеше на мене многу рано во мојот развој како перформанс уметник. Го продавам секој поединечен кадар од Херојот (2001) како дел од The ​​Hero 25FPS, што ги означува кадрите во секунда. Како и со целата моја работа, публиката ја завршува работата. Мојот прв настап на блокчејн ќе ги покани луѓето да купат или еден кадар (.jpg) или низа од кадри (.gif) за да добијат време. После ова, процент ќе финансира ново херојство. Како? Ги поканувам луѓето кои работат во Web3 да поднесат идеи на веб-страницата nft.circa.art. Идеи кои го прават светот подобро, поубаво место. Луѓето кои ќе покажат херојска визија потоа ќе добијат грант во наредните месеци. Сакам да видам какви други идеи имаат луѓето во овој Web3 простор за да помогнат да се спаси нашата планета. Грантовите што ќе ги доделиме од The ​​Hero 25FPS се мојот мал начин да придонесам за оваа иднина. Не знам како ќе изгледаат добитниците на грантот херој. Широко ја простирам мрежата. Gavin Wood, кој го измисли терминот Web3 во 2014 година, рече дека децентрализираните технологии се единствената надеж за спас на либералната демократија. Почнуваме да гледаме како тие можат да направат разлика во светот. Bail Bloc Project, апликација развиена од културниот магазин The New Inquiry, му овозможува на секој да волонтира компјутерска моќ за се да ископува криптовалута што се користи за плаќање на Американците без средства, како кауција за да излезат од затвор. Бев заинтересиран да научам за DAOs, „децентрализирани автономни организации“ кои се во сопственост на членови и функционираат транспарентно на Интернет. Една од овие организации, Cowgirl DAO собира средства за правата на абортус преку продажба на „cowgirl art“ NFT-и . Почнувајќи од мај во Далас, со работата на фотографката и уметница Molly Dickson, таа има за цел да ја оспори ужасната вест за укинувањето на Врховниот суд на Роу против Вејд и да продолжи да обезбедува пристап на сите до правата за абортус. Ако проектите на Web3 можат да им помогнат на жртвите на војната, да ги обединат семејствата поделени со затвор и да го вратат пристапот до репродуктивното здравје, сакам да откријам какви други херојски влијанија можат да имаат во реалниот свет. Би рекла на младите деца на Web3: само не се откажувајте. Затоа што вие сте иднината. Имате визија, но потребно е време за ова да стане визија на величина. Тоа не се случува преку ноќ и може да значи многу работа. За мене, целиот свет отсекогаш бил поделен на две категории: оригиналите и оние што следат. Оригиналите не се составени само од уметници, туку и научници, лекари, модни дизајнери, филмаџии и писатели. Кога го основав Институтот Марина Абрамовиќ, тој беше посветен на инкубирање на дијалог помеѓу науката, уметноста, технологијата, па дури и духовноста, сето тоа нематеријално. Многу оригинали произведуваат опипливи работи, но другите практики - музиката, театарот и проучувањето на природниот свет - се суштински нематеријални. Денес, ни́ требаат луѓе со оваа визија за да создадат нови начини на учење и форми на уметност кои сè уште не се ни измислени. Ни требаат луѓе кои можат да донесат ново светло. Претходно реков дека уметноста нема да не спаси. Но, идеите ќе не́ спасат. И уметноста може да придонесе за поттикнување на овие идеи. Силните слики можат да помогнат. И хардкор порака. Останатото ќе го оставам отворено. Никогаш нема да се оддалечам од уметноста, но возбудена сум од можностите што се наоѓаат покрај неа - и надвор од неа. Уметноста секогаш ќе постои. Откако постои човештвото, постои уметност. Денес ни требаат херои.

независна релевантна култура

независна релевантна култура