Резултати од пребарување

Zendaya сосема заслужено се најде на чело на списокот на највлијателни личности во 2022. Еве што кажа Denis Villeneuve за нејзе: “За мене Зендаја е стара илјада години. Таа веќе живеела многу животи пред овој. А сепак, таа е млада како пролет. По некој нераскинлив парадокс, таа исто така остава впечаток дека е родена некаде далеку во иднината. Таа е безвременска и може да направи сѐ. Само во изминатата година, Зендаја зрачеше како комета снимена на целулоид во филмот „Малколм и Мари“ на Сем Левинсон. Таа емотивно експлодираше додека нејзините тинејџерски години се дезинтегрираа во културниот феномен на Левинсон Еуфорија. Таа блесна во Spider-Man: No Way Home, филм кој доминираше на бокс офисот во годината кога стана муза на екстремите. Но, Зендаја е многу повеќе од тоа. Таа и самата е автономна креативна сила. Културна икона во изработка. Личност водена од чиста инспирација, емпатија и почит кон нејзиниот занает, која ја користи автентичноста како нова суперсила. Изгледа бестрашна, нејзините корени се длабоки и сакам што сè уште се смее како дете. Зендаја е иднината. И нема ништо поутешно за мене. Ова е само почеток.” Вилнев е режисер, неодамна на Дуна.

Бранко Прља заедно со Владимир Карер, продолжуваат со своето дигитално мисионерство, и после агрегатите за вести од областа на културата (creative.mk ) и науката ( Science.mk ) , сега продолжуваат со архивирањето. „Културниот (и култен) Центар Точка беше отворен во Скопје на 29.05.2002 година, пред точно 20 години. За да не биде избришан од сеќавањата на мутирачкото чудовиште наречено Скопје, на сајтот на creative.mk ја поставивме архивата на Точка и на Контрапункт (без кој, да бидеме искрени, ќе ја немаше ни Точка). Нашата архива е нецелосна и бара надоградба, но подобрo и „каква-таква“ отколку никаква!„ - објасни Прља на Арно. А на Фејсбук појасни: „Со Vladimir Carrer како дел од напорите на arno.mk за зачувување на историјата/иднината на културата, уметноста и науката во МК, го архивиравме стариот сајт на Точка/Контрапункт по повод 20-годишнината на Точка (29.05.2002)! https://tocka.creative.mk/ Многу од вас ќе се пронајдат во таа приказна и ќе се присетат на едни поинакви (подобри?) времиња. Алтернативно, урбано Скопје, полно со енергија и креативност! Благодарност до Nikola Gelevski, Iskra Geshoska, Nebojsa Gelevski и многу други кои ја градеа приказната на Точка/Контрапункт. *** Просто е неверојатно што култура која живее во држава како Македонија – сосема ја занемарува вештината на архивирање, зачувување, документирање. Сосема ја занемарува- освен еден грст ентузијасти, кои во своите сфери на професионален интерес, или во сферата на вокацијата, пасијата го држат во живот пламенот на сеќавањето на и со тоа култура. Конкретно за архивирањето, пошироката јавност, веројатно помислува на МРТВ и архивите кои тонат се́ повеќе иако не се во подножјето на некоја пирамида, и нема опасност дека ќе се отклучи пламен змеј доколку се пристапи кон нив, а човек да помисли дека тоа е случајот кога слушаме како се зборува за нив. Тоа дека се драгоцени, на сите им е јасно. МРТВ и секако НУБ – универзитетската бибилотека која шокираше кога дознавме дека тој храм е не само оставен, туку се чинеше и отрфлен со доза на презир. Систематско, методично, целисходно зачувување на македонската култура е задача која ни́ беше кажано се изведува со ревност, која, повторувам, ја има кај еден грст луѓе, кои да ги нема, ќе се сруши се́ што знаеме и сакаме како кула од карти, и тие некако, необјасниво, дали по линија на должност, на љубов, на разбирање, но, ете и пркосат на гравитацијата, и во недостаток од систем кој работи во интерес на,одработуваат. Бев на изложба во Точка... сите што бевме таму, излеговме на Илинденска, и чекавме автобус, кој дојде набрзо - беше приватен, можеби бил 12ка, не знам.. кога се качивме - забележавме бубњеви и – Еди? Автобусот тргна, а бубњарот се вдаде во своето најдобро соло додека полниот автобус се клацкаше по скопските камчиња,дупки, плими и осеки. Но каде одевме? Од Точка ја поминавме Влада, мостот, чаршијата... свртивме кај МТВ, и еден од најсветлите моменти: фаровите на приватната 12ка, го осветлија мракот на МРТВ, и како сврте една кривина – осветли збунети девојки и жени, на работа. Знаеме дека тешко е да ги збуниш... Не́ остави кај МКЦ, и изложбата продолжи.. ова не е сон, ова е жива реална будна вистина, нешто што само Ѓорѓе Јовановиќ може да го осмисли, и Точка да ја види вредноста во таа визија, која можеби звучи налудничаво од прва. Како сон. Зошто независната сцена е толку жилава? Дали затоа што луѓето кои ја сочинуваат се во близина, физичка близина – со социјалниот и професионалниот живот – па оттука се раѓаат и поинтимни врски – но независната сцена има доза на фамилијарност која тешко се наоѓа во другите сфери на живеење. И се чини дека повеќето (дали едноставно од племенитост која се култивира со изложеност на уметност и култура, или затоа што детските болести одамна се прележани и се веќе луксуз кој не моеме да го дозволиме ) се спремни да помагаат и подаваат рака, несебично, и без калкулации. Тој став веќе вроди со плод и го извади овој сегмент од граничен, или ниш, во поистакнати позиции, дури и позиции на моќ. Доколку овој став на солидарност опстои, ќе прерасне во нешто и повеќе од тоа.

Вечерва започнува Оффест со домашно музичко “добредојде” на нас како публика, но и на своите колеги кои ќе настапуваат а доаѓаат од Африка, Карибите, Латинска Америка, Европа : “Отворањето на дваесет и првото издание на OFFest (1-4 јуни), односно првата фестивалска вечер, ќе биде целосно во знакот на домашните артисти. OFFest 2022 ќе го отвори извонредниот македонски етно состав PERIJA, како и маестралниот тандем на две наши исклучителни творечки фигури DOBRILA & DORIAN DUO, со домашна концертна премиера на музичкото ремек-дело, албумот „Апокриф“ (SJF Records).”- известуваат од SJF … Перија е турцизам кој значи самовила и неговите членови ја рефлектираат таа перцепција: долгокоси хипи девојки, кои во снимките музицираат или во природа, или во урбаната џунгла, и сосема над околината левитираат со својата песна на сирени…Бендот е отворен динамичем и слободен и по составот и музицирањето: “PERIJA е бенд формиран во 2015 година. Своите почетоци ги имаше на улица како импровизирана сцена. Членовите се менуваат низ текот на годините, а бендот останува отворен за конекции и соработки.” Добрила и Доријан дуо се спиноф на Чалгија саунд систем - оркестар кој даваше современа интерпретација на чалгиската традиција. “Нивната заедничка музичка авантура во форма на дуо започнува во 2020 година создавајќи го проектот DOBRILA & DORIAN DUO и првиот заеднички албум наречен „Апокриф“ (SJF Records, 2021), кој уште при самото негово појавување е оценет како ремек-дело. Во него се наоѓаат неколку од најубавите македонски традиционални песни: „Излези, Видо“, „Три години стана“, „Невесто, тенка, висока“, но овојпат со комплетно нов пристап и уникатен „електронски“ поглед кон македонската музика кој ја носи во една поинаква димензија.” - кажуваат организаторите. Иако Оффест не паузираше сосема во ”пандемониумот”, освен 2020 кога вообичаениот термин се поклопи со кулминацијата на деновите поминати во полициски час, а во 2021, неговото јубилејно 20-то издание, се помести за половина година. Сепак, ова издание, во она што се чини постпандемискиот свет, го доживуваме како камбана која одѕвонува враќање во нормалниот свет, колку што е тоа возможно. Фестивалите и концертите полека почнаа срамежливо да се враќаат уште минатово лето. Два фестивали котираа во циклусот вести, првиот “Rolling Loud” со хомофобичниот испад на Da Baby, a другиот Астроворлд кога загинаа 10 посетители за време на настапот на Травис Скот. Сепак, прво церемониите за награди а потоа Коачела за која сѐ погласно се зборува (со нетрпение се очекуваше Кање Вест со гостување на Травис Скот, но деновиве дознавме дека тие концерти се откажани, сосема неповрзано со пандемијата) го потврдуваат она што го насетуваме, додека ги гледаме обновените програми со воздржен ентузијазам. Културниот живот,посебно јавниот, оној кој се доживува во заедништво, е дел од ткивото на животот. Барем, на оној здрав, функционален… Изолацијата овие две години многу пластично нѝ го долови тој труизам. Полстар процени дека концертната индустрија изгубила 30 милијарди долари во 2020 година, откако секоја голема турнеја и музички фестивал беа суспендирани во обид да се запре ширењето на COVID-19. Музичката индустрија се врати во на работа во 2021 година, бидејќи уметниците како Џеј Кол, Џек Харлоу, Де Бејби, Савити и Лил Бејби, сите ги започнаа или целосно ги завршија турнеите. Неколку од нивните постојки на турнеите беа пред илјадници обожаватели кои ги тресеше “кабинска треска“ подготвени да се вратат на музика во живо додека фестивалите како Rolling Loud, Astroworld Fest, Day N Vegas, Governors Ball, Firefly Music Festival и Lyrical Lemonade’s Summer Smash се враќаа. Во Европа ситуацијата беше поинаква на штета на музичката индустрија. Како еден од најголемите европски фестивали, Primavera Sound вообичаено дочекува до 220.000 посетители секоја година. Од овој број, една студија откри дека 56% од присутните на фестивалот долетале од странство. Само за тој викенд фестивал, Барселона забележа значителен скок во престојот во хотели, резервации во ресторани и посети на музеи. Primavera Sound секоја година привлекува илјадници туристи во Барселона. Со оглед на тоа што теренот на фестивалот е на кратко возење од 20 минути од центарот на градот… Денешната сцена е многу поинаква приказна. Со затворањето на границите поради пандемијата, меѓународните патувања паднаа на 87%, отфрлајќи ги маршрутите на уметниците и љубителите на музиката ширум светот. И додека вакцините даваат трошка надеж, експертите предвидуваат дека небрежните патувањеа што некогаш го знаевме веројатно нема да се вратат до 2024 година. Но, тоа не мора да значи крај на музичкиот туризам каков што го знаеме. Наместо тоа, што ако фестивалите би можеле да инспирираат нов вид туризам? Оној што не бара од вас да летате на половина пат низ светот, но ве поттикнува да го истражувате сопствениот двор? Изолацијата нè натера колективно да доживееме обновена благодарност за и за нашите заедници. Нашите планови за викенд сега се посветени на престој, патување во домот и истражување на локалните сцени што некогаш биле оставени во позадина. Линда Пун најдобро го кажа тоа: „Лесно е да го земете вашето соседство здраво за готово бидејќи нашата глад за истражување нè мами на далечни места. Но, ограничувањата за патување може да не принудат повторно да се поврземе со нашата заедница и на начини за кои претходно бевме „премногу зафатени“ Во Македонија концертите ја враќаат кондицијата за функционирање во полн капацитет но можеби (и веројатно) е лична перцепција дека Оффест во јуни ќе биде фестивал кој ќе го најави враќањето на нормалата која бев убедена на моменти дека нема да се врати онака како што ја знаевме. Оффест е помладата сестра на Скопскиот џез фестивал, неговата пролетна инкарнација. Mузиката на светот долго беше ниш/граничен жанр (отаде границата, често е опишуван како „музика на третиот свет„ што е проблематично!) каде што фолклорот недопрен од глобализацијата е оставен на мира да се развива во сопствената недопрена невиност, а и кога се случува тоа, е од артистичка љубопитност и љубов а не меркантилна логика на пресметки и стратегизирања- што се продава, што е кул.. Тогаш се случи она што беше неизбежно, светската музика стана кул во својата „другост„. Годинешниот хедлајнер на Оффест, Балаке Сисоко, на пример, можеме да го најдеме(како многу негови колеги) на Colors - британски проект каде што настапуваат музичари без жанровско ограничување- границите се во умешноста и секако кул факторот. NPR Tiny Desk e американската верзија на истиот концепт. Афропанк фестивалите, кои ја носат „црната музика„ во славење на афро културата ги спои т.н. Мејнстрим артисти со оние во етно жанрот. Afrobeats (кој е повеќе хибрид, отколку „Светска„) доминира по светските радиостаници и стриминг платформи како никогаш досега, а Греми наградите великодушно ја признаваат таа присутност. Ова поместување може да се примети и во начинот на кој тековната доминатна музика се информира(не на агресивен, апроприациски и експлоатирачки начин). Каков однос има македонската публика кон светската музика е интересно прашање, достојно за антрополошки истражувања, бидејќи самите стоиме на границата и како публика но и како тло кое израснува музичари легендарни во тој жанр. Па така релевантноста на Оффест се поместува во нагорна линија по сосема поинаков параметар, кој со сигурност не бил земен во предвид кога неговите родители го поместиле како пролетно/летна верзија на есенскиот Џез фестивал. „OФФест стартуваше во 2002 година, како втор фестивал кој се издигна од долгогодишната традиција на Скопскиот џез фестивал. Идејата беше да се создаде уште еден значаен музички настан, во различен период од годината и жанровски пошироко ориентиран. Иницирањето на ОФФест се наметна како природен чин во ерата на глобализацијата, којашто резултираше со подигнување на креативноста, популарноста и свеста за таканаречената музика на светот“. ОФФест ја доловува разновидноста на музиката од сите континенти, фокусирајќи се на одделни категории: од традиционалната, етно, фолк и изворна музика сè до современите, урбани и експериментални музички струења. Листата на учесници низ историјата на ОФФест е импресивна. Покрај големите имиња од светската сцена, вклучувајќи ги и оние од егзотичната музичка сцена, и во третата декада на фестивалот останува нашата мисија да ги откриваме и претставуваме и помалку познатите музички стилови, истражувајќи ја врската помеѓу старото и новото. OФФест е член на извонредно значајната и влијателна организација „Форум на светските фестивали“ (Forum of Worldwide Music Festivals). Ова е мрежа на елитните фестивали од овој тип, кои ја споделуват мултикултурната визија за светот сочинет од мноштво „парчиња“, во изразот и содржината различни, но по вредноста еднакви традиции. ОФФест е организиран од Установата за уметнички дејности „Скопски џез фестивал“- нѝ кажа Оливер Белопета. Подоле ви приложуваме колаж од годинешнава програма, а додека се ставаме во кондиција - танцувачка, социјална, за гласна музика и преслушувајќи ги дискографиите на артистите, ќе си земаме белешки и впечатоци па ќе се навратиме на темава повторно. Уживајте! Отварање на фестивалот со македонска музика на 1 јуни (среда), 20часот во Национална опера и балет. 2 јуни (четврток), 20 часот во Национална опера и балет. 3 јуни (петок), 20 часот проекција на филм во кино Фросина, 22 часот концерт во Денсинг салата, МКЦ. 4ти јуни (сабота) 20 часот, Национална опера и балет.

Мајкл Бронски не бил во Стоунвол и не му пречи да го признае тоа, за разлика од многу членови на ЛГБТКИ+ заедницата на одредена возраст, кои, како што вели, инсистираат дека биле. Шегата е дека ако сите што тврдат дека учествувале во познатиот бунт во 1969 година во долниот дел на Менхетен што го катализираше движењето за геј права во Америка, всушност беа таму, толпата, вели Бронски низ смеа, „ќе го наполнеше стадионот Јенки“. За волја на вистината, толпата тој ден броеше околу 200, барем на почетокот. И тие не беа демонстранти, туку главно посетители на Stonewall Inn, популарен геј бар во Гринич Вилиџ. Проблемите започнаа кога полицијата пристигна во раните утрински часови на 28 јуни за да изврши рација во таверната управувана од мафијата поради лажното обвинение за лиценца за алкохол. Полицајците почнаа да ги туркаат клиентите и работниците во полициски возила. Но, наместо да се разотидат како што се случуваше за време на минатите рутински рации, оние што не беа грабнати почнаа да ги бодрат оние што беа приведени. Толпата набљудувачи се зголеми додека туристите и жителите на населбата застанаа да посматраат. Потоа, според повеќе сведочења, една лезбејка која се бореше додека ја носеа во полициска кола, извикала: „Зошто не направите нешто!“ Воздухот се згуснуваше со пеење - заедно со шишиња и цигли. Полицајците се забарикадираа во барот и се огласија со радио за да им помогнат додека се разгоре бунт. Повеќе насилни демонстрации го потресоа соседството во следните денови. Денес, Бронски, професор на Харвард за практиката во медиумите и активизмот во студиите за жените, родот и сексуалноста, разбира зошто толку многу тврдат дека биле присутни во таков клучен момент во историјата на движењето за правата на хомосексуалците. „Навистина беше како истрел што се слуша низ целиот свет или како пад на игла да се слушне низ целиот свет“, рече тој, шеговита пародија смислена инспирирана од строфата од „Concord Hymn“ на Стоунвол. Имаше и претходни немири во САД во кои беа вклучени хомосексуалци и лезбејки кои беа заситени од рутинските вознемирувања, но Стоунвол, кој избувна во време на протести за војната во Виетнам и граѓанските права и родовата еднаквост, означи решителен прекин на попасивната политика на сексуална ориентација во тоа време, рече Бронски, кој опширно пишуваше за ЛГБТК културата и историјата. „Тоа беше навистина директна акција. Тоа беше како радикалните феминистки да го напаѓаат натпреварот за Мис Америка, или Црните Пантери кога стоеја пред градското собрание на Оукленд со пушки“, рече тој, и тоа беше целосно спротивно на пристапот на групи како што е Mattachine Society, една од најстарите организации за правата на хомосексуалците, кои претпочитаа да вршат притисок за промени преку правни и политички канали. Недолго по рацијата на Стоунвол, на прозорецот на барот се појави порака во која се моли за враќање на „мирното и тивко однесување на улиците на селото“. Беше потпишан „Mattachine“. „Она што е толку неверојатно е што никогаш порано не би помислиле да направат нешто такво јавно“, рече Бронски. „Значи буквално преку ноќ, Mattachine е принуден да објави јавна објава во суштина со графити. За Бронски, Стоунвол претставуваше „шокантна промена на свеста за светот“. И како последица на тоа се појави Геј ослободителниот фронт, порадикална верзија на Друштвото Матакин, кој не се плаши да користи конфронтација за да ги поттикне реформите. Но, имаше и други организации кои помагаа да се поттикнат промените. Евелин Хамондс од Харвард, претседател на Катедрата за историја на науките, Барбара Гутман Розенкранц, професор по историја на науките и професор по афро-американски студии, рече дека во годините по Стоунвол приказната за поголема видливост за геј луѓето во Америка често се гледаше низ објективот на геј мажите. Таа перспектива, рече таа, превидува клучна врска. „Во времето на она што сега го нарекуваме Бунт на Стоунвол, она што исто така се случуваше беше вториот бран на женското движење. И додека имаше многу тензии во некои женски организации меѓу лезбејките и стрејт жените, имаше и големо единство, а луѓето се здружија околу заедничката желба за поголема еднаквост на жените и геј луѓето“, рече Хамондс. Поглед во историјата Иако нивните методи можеби не беа толку радикални, раните таканаречени хомофилски организации - вклучително и Mattachine Society, Janus Society и Daughters of Bilitis - ја поставија сцената за она што следеше, вели Тимоти Патрик Мекарти, предавач по јавна политика и основниот факултет. во Кар Центарот за политика за човекови права на Харвард Кенеди школата. „Основата за движењето што се појавува во поцелосна форма по Стоунвол беше поставена во децениите пред тоа во јавни и приватни битки, во различни организации и преку работата на многу луѓе“, рече Мекарти, чија книга „Децата на Стоунвол“. : Жива квир историја во доба на ослободување, загуба и љубов“, ќе биде објавена од The ​​New Press следната година. Многу такви групи се материјализираа за време на Втората светска војна и повоената ера како одговор на антихомосексуалната политика на војската и параноичното лудило на црвената закана. Мекарти укажува на „Лаванда заканата“, кампања за страв што беше паралелна со истрагите на републиканскиот сенатор Џозеф Мекарти за она што тој ги сметаше за широко распространети субверзивни сили кои работат во федералната влада во 1950-тите. Додека истовремено се обидуваше да разоткрие осомничени комунисти, сенаторот од Висконсин, исто така, ги таргетираше осомничените хомосексуалци, тврдејќи дека „девијантното сексуално однесување, како и девијантната политичка идеологија, се работи што ги прават луѓето поранливи на уцени“, рече научникот од Харвард, кој неодамна уредуваше специјално издание на The Nation што го испитува наследството на Стоунвол. Тактиката на Мекарти првично собра широка поддршка. Претседателот Двајт Ајзенхауер издаде извршна наредба во 1953 година со која им се забранува на хомосексуалците да работат за федералната влада, наведувајќи го како безбедносен ризик. Илјадници ги загубија своите работни места поради нивната вистинска или перципирана сексуална ориентација. Меѓу нив беше и човекот што многумина го нарекоа „Татко на движењето за правата на хомосексуалците“, Френк Камени, кој магистрирал и докторирал по астрономија на Харвард во 1949 и 1956 година, соодветно. Откако Службата за мапи на армијата го отпушти како астроном во 1957 година, Камени неуспешно ја тужеше федералната влада и подоцна го посвети својот живот на борбата за правата на хомосексуалците. Меѓу неговите многубројни достигнувања, Камени, кој почина на 86-годишна возраст во 2011 година, беше познат по тоа што го основаше здружението Mattachine во Вашингтон, протестите во Белата куќа, и оспорувањето на категоризацијата на Американската психијатриска асоцијација на хомосексуалноста како ментален дефект и е татко на фразата на терминот „Геј е добро“. Наследството на Стоунвол Ниту Хамондс не беше во Стоунвол, но сликата е голема и јасна во нејзиниот ум, делумно благодарение на постапките на оние кои се желни да го одржат неговиот дух жив. За време на Источната регионална конференција на хомофилските организации во 1969 година, еден млад активист повика на демонстрации низ целата земја секој јуни во чест на Стоунвол. Првата парада на гордоста во Њујорк, наречена Денот на ослободувањето на улицата Кристофер, се одржа во јуни 1970 година, само една година по немирите. Маршот започна на улицата Кристофер каде што се наоѓаше барот — сега историска знаменитост, а заврши во Централ парк. Настанот привлече илјадници и сигнализираше уште една важна пресвртница. Во годините што следеа, повеќе градови и населени места организираа паради за поддршка на правата на хомосексуалците. „Маршевите беа меѓу првите многу видливи јавни настани за луѓето да ја изразат својата геј сексуалност и сојузниците да имаат можност да ги поддржат геј луѓето во нивните животи“, рече Хамондс, која беше дипломиран студент во Бостон во 1976 година кога присуствуваше на Парадата на гордоста во градот и првпат слушна за Стоунвол. „Маршевите станаа и средства за политичко изразување, што можеше да се види по знаците што луѓето ги држат, што ги направи маршевите политички моменти, како и сцени на геј гордост. Дури и локалните политичари го препознаа ова и полека, со текот на времето, повеќе политичари ќе се приклучат на маршевите“. Еден марш во Вашингтон, во есента 1987 година, остави уште едно трајно влијание врз Хамондс. Настанот се совпадна со првото прикажување на меморијален килт за СИДА, огромно крпено ќебе украсено со имињата на оние кои починале. Шарената ткаенина покриваше површина на Националниот трговски центар поголема од фудбалско игралиште и содржеше 1.920 панели „кои го доловуваа прекрасниот опсег и различноста на геј искуството со еден вид трогателност и тага, но и афирмација на геј животот што никогаш не сум го видела претходно“, изјави Хамондс. Епидемијата дополнително ја зголеми видливоста на геј заедницата бидејќи сè повеќе луѓе беа принудени да излегуваат ма семејствата и пријателите, рече таа. „Кога младите мажи почнаа да се разболуваат, многу од нив мораа да се вратат во местата каде што пораснаа, бидејќи некои немаа кој да се грижи за нив во градовите каде што се собраа многу геј луѓе“, рече Хамондс. „Тие се вратија во малите градови, или помалите градови и места каде што многу луѓе во нивните животи не знаеја дека се хомосексуалци… се разбира, не секој беше пречекан дома со раширени раце, но иронично една од последиците на епидемијата беше дека повеќе Американци станале свесни за геј луѓето во нивните заедници“. Хамондс рече дека е шокирана од брзото темпо на промени на кои била сведок во последните 40 години, од присуството на нејзината прва геј парада на гордоста до гледањето на лицата на учесниците на гордоста како стануваат помлади и се поразновидни до венчавки и создавање семејство. „Се венчавме првата вечер кога беше возможно“, рече Хамондс, која пристигна во Градското собрание на Кембриџ на 17 мај 2004 година, со својата партнерка веднаш по полноќ, за да бидат меѓу првите во земјата на кои им беше одобрена лиценца За истополови бракови(Кембриџ беше првата општина во земјата што ги издаде лиценците.) „Најневеројатно нешто беше да се излезе од влезната врата на Градското собрание и да се види авенијата Масачусетс исполнета со луѓе кои пеат и викаат од радост што сега се хомосексуалните бракови легални“. Сепак, Хамондс гледа тешки времиња пред нас и предвидува „многу сериозни обиди за намалување“. „Се чини дека има растечки реакции од луѓето кои сметаат дека проширувањето на правата и правата на хомосексуалците за трансродовите луѓе значи дека хетеросексуалците изгубиле нешто што никогаш не можат да го вратат. Но, за среќа помладата генерација сега го гледа светот поинаку. Многумина пораснаа во свет каде што има повеќе еднаквост, поголемо прифаќање на сексуалните и половите разлики, и тие го ценат тоа, и им е удобно. Така, оние од нас кои сме постари мора да направиме се што можеме за да ги поддржиме да ги задржат правата за кои марширавме многу одамна и за кои продолжуваме да се бориме“. Загриженоста на Мекарти за иднината ги повторува борбите со кои се бореле Здружението Матакин и Ослободителниот фронт на геј луѓето пред неколку години. Тој се прашува како најдобро да се работи во рамките на системот додека сè уште се смета за радикален. „Голем дел од она што го видовме во политиката во модерната ера е импулс за асимилација - можеме да се венчаме, да служиме во војска, да бидеме исто како тебе. Имаше вистински притисок да се стане дел од овие мејнстрим институции, дел од системот на закони и политика во земјата. Но, најважните прашања се овие: кого изоставува ова и какви пазари треба да се направат за да се докаже дека сме исти како стрејт луѓето?” Со своите студенти, тој вели дека „дошол до прилично широк консензус дека ни треба и/и политика. Ни треба политика која е истовремено прагматична и радикална. Потребни ни се различни видови на агенти за промена, кои работат на различни локации со различни тактики, за да ги постигнеме овие поголеми аспирации“. Бронски е истовремено и надежен и загрижен за движењето за права на трансродовите што го споредува со Стоунвол во однос на возбудата и промената што помогна да се инспирира. „Постои оваа огромна културна промена околу вкрстувањата на полот и сексуалноста, родот и идентитетот и родот и, во голема мера, класата, економијата и парите“, рече Бронски. „Но, тоа доби најголем удар од администрацијата на Трамп“. Бронски рече дека може да замисли напор на конзервативните групи да ја укинат одлуката на Врховниот суд на САД од 2015 година, која пресуди дека Уставот ги штити истополовите бракови, но додаде дека потенцијалниот исход од таков обид е помалку јасен. „Всушност имате стотици илјади луѓе кои веројатно сега се во брак. Па ако го укинавте законот им го укинувате бракот? Станува комплицирано“. Како Хамондс и Мекарти, Бронски, чија последна книга е насловена „Квир историја на Соединетите Држави за младите“, исто така гледа надеж во младоста на нацијата. „Денес моите студенти хомосексуалци се неверојатни, и такви се веќе 10 години. Тие се попрогресивни и радикални и на работ од повеќето луѓе што ги познавам“, рече тој, „и тоа е целосно променето“. Извор: The Harvard Gazette Превод: Дивотно

Вчера во МСУ беше отворен јубилејниот десетти “Скопје прајд викенд” на почеток на јуни, глобалниот прајд месец со тема Екстатични тела: архива на перформативни квир тела во Македонија. Славчо Димитров во улога на куратор на настанот (годинешново издание ќе заклучи со настани во септември) објаснува: “Истражувањата на отелотворениот живот, субјективитетот и моќта во рамки на феминистичките и квир уметнички, теориски и политички практики претставуваат недвосмислена критика на историското, маскулинистичко и хетеронормативно обезвреднување на корпореалниот и афективниот живот, а којшто во историјата на уметноста, политиката и филозофијата е отфрлен како пречка и ограничување на Разумниот човек (маж) (Lloyd, Jones), како пасивна, ирационална и потисната материјална реалност асоцирана со стереотипизирачките слики и репрезентации за жените, квир луѓето и расните и културните малцинства, поставена во хиерархизирана бинарна рамка и опозиција со машкиот ум, разумот, когнитивните апстрактни капацитети, безинтересната естетичка дистанца, културата, технологијата и симболичкиот живот на западниот, цивилизиран субјект. Дополнително, оваа хегемониска западна и маскулинистичка епистемолошка и политичка рамка се потпира на претпоставката за телото како изолирана, омеѓена, ограничена, индивидуализирана, природно фиксирана и трансисториска, контролирана од умот и рационално дисциплинирана материјалност, наспроти која стои авторефлексивната автономна свест и волја како извор на идентитетот, којшто останува непроменет низ изведбените телесни акти и им претходи. “ Вечерва (петок), ќе настапат Џули Толентино и Стош Фила со перформанс-инсталација .bury.me.fiercly. Настанот е во соработка со Ивана Драгшиќ, Јован Јосифовски, Александар Георгиев, и Јован Гаковски.

Уметницата кој помогна во организирањето на изложбата во Њујорк Сити „Слободa за Ана Делви“ во март - која вклучуваше дела базирани на цртежи што Ана Сорокин, озлогласената „Сохо измамничка“, ги направи во затвор - вели дека ѝ се должат околу 8.000 долари за трошоци поврзани со шоуто што ги ставила на нејзината кредитна картичка. Џулија Морисон, NFT уметник и студент на Универзитетот во Јужна Калифорнија, платила за трошоците на изложбата кои вклучувале „врамување, печатење, скенирање, транспорт, правење маици итн.“, изјави таа за Њујорк пост. Повеќе од два месеци подоцна, таа вели дека сè уште не и е исплатено, ниту пак од Сорокин - која со серијата на Нетфликс, „Измислувајќи ја Ана“, собра шестцифрени долгови во модерни хотели на Менхетен додека се обидуваше да собере пари за ексклузивен уметнички клуб Парк Авенија - ниту од Алфредо Мартинез(коорганизатор на изложбата и уметник некогаш осуден за продажба на фалсификувани дела на Баскијат.) „Не можам да си дозволам само да фрлам 8.000 долари за трошоците на Ана Делви е на мојата картичка“, изјави Морисон за Пост. „Не го правев тоа за да бидам добар другарка со неа. Го направив тоа за шоуто, знаејќи дека ќе ми се исплати. Барем тоа го вети Алфредо“. Гласноговорникот на Сорокин изјави за таблоидот дека измамничката од светот на уметноста - која во моментов е приведена од страна на Имиграциските и царинските органи на САД (ICE) поради пречекорување на терминот на визата, во очекување на депортација во Германија - не е директно одговорна за трошоците за изложбата на Морисон. Мартинез, од своја страна, изјави за Пост, „Таа ќе добие пари“, додавајќи: „Сè уште сме во фазата на трошење пари на проектот“. И Мартинез и Сорокин се претставени од Founders Art Club, организација основана од дилерот Крис Мартине која одржа едноноќна изложба на цртежите на “Сорокин, наводно” во Public Hotel за време на Frieze New York овој месец. Принтовите засновани на цртежите на Сорокин беа понудени на настанот, по цена од 250 долари по парче. Сорокин беше прогласена за виновна во 2019 година за кражба, и кражба на услуги кои произлегуваат од повеќе од 200.000 долари неплатени хотелски и банкарски сметки. Таа беше ослободена од затвор во февруари 2021 година, само за повторно да биде уапсена и задржана од ICE, во очекување на депортација.

Откако настапија легендарните Dead Can Dance во Скопје на 23 и 24 мај, присутните го коментираат концертот, како да посведочиле некој натприроден и редок настан. Сепак, една анегдота отскокна, објавена на “Таксират фестивал” Фејсбук страницата. " Неколку месеци посветено ги организиравме концертите на DEAD CAN DANCE во македонската филхармонија на 23 и 24 мај. После првиот концерт го прашуваме Брендан чија идеја беше да се пушта ПРЕМИН од АНАСТАСИЈА пред почетокот на нивните настапи, на што тој одговори дека музиката од ПРЕД ДОЖДОТ му е едно од најомилените изданија од 1994-та до денешен ден. Откако му кажавме дека Горан Трајкоски живее во Скопје, Брендан побара да се сретнат во живо. Дајте ми само 15-тина минути после настапот да се средам и сакам да се дружам со Горан. Наравоучение: големите се почитуваат...затоа и се големи!!! " За што разговарале, останува допрва да дознаеме.. Еве дел од концертот во Македонска филхармонија

Сега е тешко да се замисли, но Деп и Мос во децениите како суперпопулари ѕвезди држеа до својата приватност. Кејт Мос не е на социјалните мрежи, а кога се појавуваа(т) во медиумите е ретко и внимателно одбрано. Всушност таа го припишува мотото “Не се жали, не објаснувај“ на лекција која ја научила од Деп, и воопшто како да се справува со славата. Судењето кое е во својата седма недела е сѐ освен оваа филозофија: Деп (и Херд!) како и луѓето околу нив, ги опишуваат околностите на нивните животи од детството па натаму во фасцинатни детали, до мерка која мора да е болна. Но околу тоа друг пат, сега би сакале да се потсетиме на Деп и Мос, еден од најиконичните парови не само во 90-тите, туку и воопшто во популарната култура. Со високи остри јаболчици, закосени мачји очи, лесни безгрижни тела, нивната убавина која наликува е нереално убава… но дури и само во фотографиите се насетува конфликт… не неопходно помеѓу нив двајцата, туку од оние конфликти кои пробликнуваат во секоја животна ситуација и е дел од нивната природа.

“Незаконски, "" радикални" и ”револуционерни " се само некои од зборовите што герилските градинари на TikTok ги користеа за да ја опишат работата што ја работат. Со фрлање семенски бомби (капсули кои се состојат од семиња и ѓубриво) на слободни или напуштени места, ѕвездите на социјалните мрежи со зелени палци често го прекршуваат законот и ги прекршуваат локалните регулативи. Неколку од овие креатори изјавија за Инсајдер дека се впуштаат во праведен чин на граѓанска непослушност со лансирање на хортикултурните гранати. И затоа се горди што ги објавуваат на TikTok, често на стотици илјади гледачи. „Тоа е политичко“, рече Елен Мајлс, еколошка активистка со над 50.000 следбеници на TikTok, која оди со@OctaviaChill на платформата за споделување видео. „И директната акција е таа што ги менува работите на подобро“, додаде таа. Бунтовничките корени на бомбардирањето со семето Создавањето бомба за семе е едноставно, а TikTok е преполн со упатства за тоа како да ги направите. „Можете да навлажнете малку црвена глина во прав, да ја измешате со компост, да ги измешате семките, кои треба да бидат домашни во регионот и неинвазивни, и да го измесите во мали топчиња и да ги оставите да се исушат“, изјави Мајлс за Инсајдер. „Тогаш само буквално ги фрлате со чатал во почвата“. Се верува дека семените бомби потекнуваат од Античка Јапонија. Тие биле познати како Цучи Данго, или „земјени кнедли“. Ги користеле и некои домородните северноамерикански племиња. Но, практиката на фрлање на овие капсули како форма на бунт влече корени од 1970-тите во Њујорк. Во 1973 година, група урбани жители кои живееле во Лоуер Ист Сајд во Њујорк, очајни, сакале да ја трансформираат распаднатата урбана џунгла околу нив. Не можејќи да ги убедат локалните власти да дејствуваат, групата дизајнираше прототипни семенски бомби за фрлање преку огради и на празни места. Првично, Green Guerillas користеле кондоми исполнети со семки од домати. Тие го направија ова за да го вратат урбаното земјиште и да ги направат општинските градини достапни за што повеќе луѓе. Алаина Вуд, позната и како @thegarbagequeen, е комуникатор за одржливост со речиси 200.000 следбеници на TikTok. Таа за Инсајдер изјави дека мотивацијата за бомбардирањето со семиња е желбата да се донесе природата во обесправените заедници. “Многу урбани области немаат зелени површини, особено заедниците одбоја, „објасни Вуд.“ Значи, премисата е дека тие ќе ги претворат овие слободни простори во нешто што ќе биде корисно и корисно за заедницата“. Џеремаја Џонс, еколошки активист со 13.000 следбеници на TikTok, рече дека тоа е делумно она што го инспирирало да се вклучи во герилското градинарство. „Кога поминуваме време на зелени површини, гледаме дека нашето здравје,и емоционалното и физичкотозависи од природниот зелен простор. Значи, се работи за засилување на тој принцип, и обезбедување сите даимаат пристап до тоа“, изјави Џонс за Insider. „Сакав да направам нешто опипливо и непосредно“ Мајлс (28), која води организација наречена Nature is a Human Right заедно со нејзиниот профил на TikTok, беше толку желна да го реши проблемот со нееднаков пристап до природата што ја напушти работата како креативен стратег за да се фокусира на неа со полно работно време. Таа изјави за Инсајдер дека нејзината мисија се чувствува особено итна бидејќи пандемијата ги влоши негативните ефекти од лишувањето од природата. „Повеќето здравствени проблеми кои се смртоносни коморбидитети кога се работи за КОВИД-19 се проблемишто се поттикнати од лишеност од природата“, објасни Мајлс. „Значи, проблеми со срцето и белите дробови, дијабетес, се значително полоши ако живеете во област лишена од природата. Потоа, исто така, очигледно, заклучувањето влијаеше на менталното здравје на луѓето ако немаа парк или градина во која може да избегаат“. Мајлс се обиде да го подобри пристапот до овие простори користејќи пристап „одозгора надолу“, како што се зборување со локалните власти и поднесување петиции до Обединетите нации, но откри дека користењето на социјалните медиуми е поефикасно. „Бев доста фрустрирана од спорототемпо со кое работите би се менувалеи сакав да направам нешто опипливо и непосредно“, рече таа. „Затоа започнав со герилско градинарство и бомбардирање со семиња и почнав очигледно да објавувам за тоа на TikTok каде што одговорот беше луд“. Видеата на Мајлс најдоа голема и посветена публика; нејзините објави имаат повеќе од еден милион допаѓања на TikTok. Нејзиниот успех е дел од поширок тренд; Видеата за бомбардирање на семиња и герилско градинарство се особено добри на TikTok. Хаштаговите #seedbombs, #seedbomb и #seedbombing колективно имаат над 5,4 милиони прегледи на платформата на социјалните медиуми. #guerrillagardening и #guerillagardening имаат вкупно над 10 милиони прегледи. Според Ким Карлсруд, ко-основачот на COMMONstudio, креативна агенција која дистрибуира автомати за семенски бомби низ САД, генерацијата Зета на TikTok се привлечени од видеата со бомбардирање на семиња бидејќи се трансгресивни. „Има нешто секси и привлечно во незаконското садење семиња“, изјави таа за Инсајдер. Според Conservation Jobs, бомбардирањето Seedbombing е технички нелегално во повеќето делови на САД, но само неколку луѓе некогаш биле кривично гонети за тоа. Некои креатори ја избегнуваат малата можност да бидат фатени со носење балаклави и тоа среде ноќ, додека други носат јакни со ниска видливост за да изгледаат незабележливо. Џонс, кој оди со @prophet.jeremiah на TikTok, не прави ниту едно од овие работи. Тој рече дека е помирен со фактот дека еден ден би можел да биде уапсен. „Разбирам дека тоа би можеле да бидат последиците од дејствијата што ги преземам, и тоа е во ред, бидејќи тие акции ги унапредуваат вредностите во кои не само што верувам, туку мислам дека имаат корист за сите“, рече тој. Џонс рече дека герилското градинарство е „револуционерно“ и тој ќе ги повика оние што размислуваат да учествуваат да не бидат одложени од правните ризици. „ Ви благодарам што влеговте во рововите“, рече тој. Моќта на цвеќето расте, а револуцијата нема да се емитува на телевизија - ќе биде објавена на Тикток. Извор: Insider Превод: Дивотно

Видете: го знам резултатот. Доволно долго бев во оваа игра на смислување на жешки перспективи со битни и важни мислења, за да се поистоветам со немилосрдната потрага да грабнам zeitgeist-ести делчиња од вестите, и да се обидам уредно да ги вградам во пошироките културни наративи du jour - само колку подобро да се нахрани чудовиштето на дискурсот и да си го намачкаш својот леб со путер уште еден ден. Затоа, не е некое изненадување да се гледа како се разврзува процесот за клевета од ултра-висок холивудски профил што моментално се одвива во судницата во округот Ферфакс, Вирџинија, каде филмската ѕвезда Џони Деп ја тужи поранешната сопруга Амбер Херд за 50 милиони долари. Во прашање е авторски текст од 2018 година во кој Херд се идентификуваше себеси како „јавна личност која е лице на семејната злоупотреба“, евоцирајќи ги нејзините наводи за повеќекратните напади, за време на нивната врска што Деп категорично ги негираше. Херд, пак, поднесе тужба за 100 милиони долари поради јавната осуда на нејзиниот поранешен сопруг за нејзините тврдења како „измама“. Се чини дека речиси сите во индустријата на давање мислења, се согласуваат дека случајот треба да се анализира во контекст на неодамнешните општествени пресметки со сеопфатното сексуално и родово насилство, закотвено од таканареченото движење #MeToo. За коментаторите кои се лево од центарот, јавниот прием на случајот беше болен доказ за тоа колку далеку треба да одиме кога станува збор за поддршката на жртвите: „Речиси пет години поминаа кога експозеата на сериското предаторство на Харви Вајнштајн ги откри начините на кои моќните мажи го користат своето влијание за да го прикријат недоличното однесување, Деп против Херд изгледа како застрашувачка регресија.“, напиша Клер Лампен во The Cut. Во „Independent“, Шарлот Прудман напиша дека „кога ќе видам хаштагови како #AmberHeardIsALiar, сфаќам колку длабоко е вкоренета мизогинијата во нашето општество... нашето патријархално општество го одржува тоа и го користи Деп за да продолжи со емпатијата кон сторителите и опоменувањето на жртвите. ” Сигурно е точно дека многу од најтврдокорните поборници на тимот Деп се речиси збунети во нивната увереност дека судењето ја дава спротивната точка, разоткривајќи го гнилото јадро на феминизмот: Џони Деп стана славна причина на форумите за машки права. Дејли Вајр отиде толку далеку што рече дека Херд го предизвикала „падот на MeToo“. Еве трета теорија: и двете позиции не се во право.Случајот ниту ја илустрира трајната желба на општеството да оцрни виктимизирана жена во одбрана на моќен маж, ниту пак го осветлува постоењето на распространети мизандристички ловења на вештерки. Колку и да можат коментаторите цврсто да се држат до своет мотивирано расудување со цел да го освежат својот омилен политички наратив, сензационалниот случај е милосрдно необична ситуација со мала социјална применливост. Доказните факти едноставно не се вклопуваат во идеолошките кутии во кои ги туркаат. Добра вести, луѓе: Деп против Херд всушност не мора ништо да значи. Ајде да тргнеме нешто од маса: генерално, јас многу сочувствувам со едно од овие гледишта и целосно го презирам другото. Изминатите неколку години дефинитивно донесоа одамна задоцнета ревизија на ставовите и дејствијата кон родово базираното насилство, што резултираше со многу совршено оправдани соборувања на предатори од различни индустрии. Исто така, почнавме да се справуваме во културата, со сеприсутноста на сексуалните вознемирувања и напади, концепциите за согласност и моќ и начините на кои неисправните процеси на одговорност им штетат на жртвите. Сите овие се во голема мера добри работи. Имајќи го предвид овој контекст, не е изненадувачки што луѓето во прогресивните феминистички кругови го гледаат Деп против Херд како најнов пример на моќен маж кој добил дозвола за тероризирање на жените од сикофантите и големците од индустријата што го опкружуваат, а да не зборуваме од неговите обожаватели. Во ова кажување, витриолот што ја таргетира многу помладата бивша на Деп е малку повеќе од старинска мизогинија која таргетира „несовршена жртва“, како што се многумина. Но, таа позиција е поткопана од доказите во случајот, кои силно сугерираат дека Херд кажала бројни значајни лаги и во голема мера погрешно го претставила нејзиниот статус како жртва на злоупотреба, без разлика дали колумната која е централна на судењето ги исполнува нужно високите стандарди за да претставува клевета. Не мора да мразите жени или да ја сакате франшизата Пиратите од Карибите за да имате длабоки сомневања за кредибилитетот на Херд. Доказите што се понудени е тешко да се стават на страна и игнорираат. Мноштво аудио снимки - некои снимени како дел од задачата од психолошка терапија; други тајно од страна на другиот - содржат гласови на Херд во која признава дека го удрила Деп и одбива да му вети дека ќе престане да поттикнува физички пресметки, нарекувајќи го „ебано бебе“ затоа што се обидел да ги смири жестоките караници со напуштање на просторијата поради неговите молби дека „не смее да има физички насилство“, обидувајќи се да го натера да остане во просторијата за време на расправа велејќи дека ќе умре ако тој замине, признавајќи дека фрла тенџериња и тави кога е лута и со потсмев велејќи дека никој нема да му верува ако излезе во јавноста како жртва на семејно насилство. Повеќе сведоци опишуваат дека лично ја виделе Херд како физички го напаѓа Деп, вклучително и поранешни менаџери на неговиот имот и неколку поранешни чувари. Поранешната асистентка на Херд раскажа како актерката еднаш ја плукала. По еден инцидент кој таа го оспорува, што резултирал со отсекување на дел од врвот на прстот на Деп, има аудио снимка од обезбедувањето, каде се води разговор кој од нив треба да ја придружува Херд со авион назад во Лос Анџелес - и дали тоа треба да биде некој подобар во ублажувањето на нејзиниот гнев или некој силен во случај таа „да се пушти“. Независен лекар последователно ангажиран како вештак од страната на Деп сведочеше дека симптомите на Херд не се во согласност со пост-трауматски стрес синдром, но се во согласност со претерување. Во меѓувреме, Херд опиша ужасни и чести тепања и силувања во рацете на Деп: модел на насилство што очигледно ја втурна во страв за својот живот. Херд тврди дека злоупотребата на Деп предизвикала големи повреди и наводно се случила во присуство на повеќе сведоци. Таа не се приближи кон тоа убедливо да ги потврди овие тврдења. Многу луѓе кои имале контакт со Херд во лични и професионални капацитети - вклучително и неколку медицински професионалци - едноставно не видоа докази за повредите што ги опишува Херд. Фотографиите и видеата што таа ги презентира ги документираат проблемите на Деп со употребата на дрога и алкохол и засрамените извинувања по пијанки, во врска со епизодите на уништување имот и токсичниот образец на меѓусебно прозивање. Нејзините фото докази за повреди, сепак, се деконтекстуализирани и едноставно не се во согласност со нејзините описи за нив: една слика за која рече дека го прикажува нејзиното лице со модрици и двете очи, скршен нос и расцепена усна очигледно не содржи ништо од тие описи, освен мала трага во близина на едното око што може да има повеќе веродостојни причини. Нејзин најзначаен очевидец е нејзината сопствена сестра Витни Хенрикез, чија поранешен колешла и цимерка тврди дека Хенрикез очигледно се иселила од домот на Деп и Херд затоа што се плашела од својата сестра и истовремено и ́се доверила дека Хенрикез видела дека Херд го напаѓа Деп, а не обратно - сведоштво потврдено од дежурниот телохранител на Деп. Сфаќам дека чепкањето на приказната на жртвата за да се оправда неверувањето во неа, навистина исполнува неколку поглавја од патријархалната книга и лесно може да се објасни една или дури неколку дупки во случајот на Херд како примери на несовршена жртва која дејствува во самоодбрана или како одраз на интернализираната мизогинија, кој и да ги посочил овие неконзистентности. Но, екстремната бруталност на случувањата кои ги опишува Херд - заедно со целосен недостаток на независна потврда, што дури и се приближува до обемот на нејзината приказна, и фактот дека неколку поранешни партнерки на Деп инсистирале дека тој не покажувал насилно однесување пред Херд да го запознае, кога тој беше во педесеттите години - го прави нејзиното сведоштво многу тешко да се проголта. Почивањето на интегритетот на феминизмот на зборот на Амбер Херд е ужасно несигурен облог. За среќа на феминистките, не мораме да се обложуваме на нејзе. Не е тешко да се прифати дека злоупотребата е распространета и недоволно пријавена, дека огромното мнозинство луѓе кои разговараат за нивните искуства ја кажуваат вистината, дека, сепак, малку луѓе одмазднички би ја преувеличиле злоупотребата или евентуално би можеле да добијат нешто од тоа, и дека има исклучоци од секое правило. Ако Херд навистина лажела за она што го преживеала за време на нејзината врска со Деп во контекст на контроверзен развод од висок профил со богатство од повеќе милиони долари на коцка, и истовремено ги „уновчува„ тие лаги во амбасадорска позиција на ACLU за да изгради моќ како феминистички крстоносец, тогаш нема причина зошто би се обвинувале сите жени за овој опортунистички престап. Крајно е идиотски да се помисли дека истиот сет на влогови и стимулации постои за повеќе од неколку луѓе на земјата. На крајот, суперфановите на Џони Деп фасцинирани од судењето - и кои со право беа критикувани затоа што создадоа низа невкусни TikTok-ови, и кои ја изразуваат својата гадна верзија на фанство - може да завршат со фактите на нивна страна. Но, еве една важна лекција што треба да ја научиме за ова судење од висок профил што е сервирано за наша забава: некои работи не се решаваат на начин што нè прави да се чувствуваме добро или го осветлува патот до подлабоко разбирање. Деп против Херд не е референдум за #MeToo, ниту пак ќе уназади нечии каузи со повторно ослободување на некоја застрашувачка закана за замолчување на жените поради тоа што го зборуваат. Ова судење е само референдум за угледот на двајца богати и познати актери кои се однесувале ужасно еден со друг, на најдраматичен можен начин. Деп против Херд е за Џони Деп и Амбер Херд, ништо повеќе. Натали Шур @nataliesurely