независна релевантна култура

Настани деновиве низ град: од Скопје, Битола, Охрид, Кичево, Струмица па до Лондон и Њујорк. Дива ве води на настаните кои мислиме дека мора да ги посетите. Од концерти фестивали и изложби, до саеми, кулинарски настани театарски претстави и јога - настани без престан Сузана Милевска, КРИК - фестивалот за критичка култура, Искра Гешовска, Артан Садику, Ана Димишковска, Тадеј Погачар, Живка Ваљавичарска, Галеријата MC 14.11.24 г., 18:00 Изданието ги претставува корените и рефлексиите на партиципациската уметност во Њујорк Њујорк, утре ќе биде домаќин на промоцијата на значајното дело на македонската теоретичарка Сузана Милевска . Во просториите на Галеријата MC , љубителите на уметноста ќе имаат ретка можност да се запознаат со новата книга „Партиципациска уметност: парадигматски пресврт од објекти кон субјекти“, дело кое се занимава со променливата природа на уметноста во социјален контекст. Самото дело е плод на внимателните промислувања и аналитичкиот пристап на Милевска, која преку петнаесет есеи ни го открива развојот и длабочината на партиципациската уметност, посебно со акцент на регионот на Југоисточна и Централна Европа. Текстовите се пишувани и објавувани во текот на повеќе од петнаесет години, а сега за првпат се собрани во едно издание, достапни како на англиски, така и на македонски јазик. Програмата на промоцијата ветува да биде исклучително стимулирачка. Настанот ќе биде отворен со воведното обраќање на Искра Гешоска, по што ќе следи разговор помеѓу авторката и Живка Ваљавичарска, вонреден професор на Прат Институтот. Коментарите на историчарката на уметноста Тијана Ана Спасовска ќе додадат уште една димензија на разговорот, додека модерацијата на Артан Садику ќе овозможи структуриран тек на програмата. На крајот, отворената сесија за прашања и одговори ќе им овозможи на присутните да учествуваат со своите гледишта и да дискутираат со панелистите. По промоцијата, посетителите ќе имаат чест да уживаат во изложбата на Тадеј Погачар , која е курирана од самата Милевска. Темите кои книгата ги опфаќа и изложбата која следи се допирни точки кои што сигурно ќе биде храна за размислување. Изданието на книгата е поддржано од Министерството за култура на Република Северна Македонија и програмата Креативна Европа на Европската комисија, што ја истакнува значајноста на проектот за развојот на културните и лингвистичките контексти на полуперифериите на Европа. Оваа промоција не е само прослава на новото дело на Милевска, туку и на заложбите на КРИК - фестивалот за критичка култура , кој го иницираше и организира настанот. Со присуството на меѓународни експерти и критичари, настанот ветува да биде значаен момент за сите заинтересирани за уметноста и нејзините социјални димензии,акцентирајќи го важното место кое македонската уметност и културна теорија го имаат во меѓународната уметничка сцена. следно

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Дневник, 1988 *** Пролет 2022 На 16 ноември 1989 година, се јавив во советската амбасада во Париз и побарав да разговарам со г-дин С. Операторот на разводната табла не ми одговори. По долга тишина, женски глас рече: -„Знаете, господинот С. вчера се врати во Москва“. Веднаш ја спуштив слушалката. Се чувствував како да сум ја слушнала оваа реченица претходно, преку телефон. Зборовите не беа исти, но тие го имаа истото значење, истата тежина на ужасот и беше исто толку невозможно да се поверува. Подоцна, се сетив на објавата за смртта на мајка ми три и пол години пред тоа, на кој начин медицинската сестра во болницата рече: „Твојата мајка почина утрово по појадокот“. Берлинскиот ѕид падна една недела претходно. Советските режими воспоставени во Европа се уриваа еден по друг. Човекот кој штотуку се вратил во Москва беше верен слуга на СССР, руски дипломат испратен во Париз. Го сретнав претходната година на писателското промотивно патување во Москва, Тбилиси и Ленинград, патување кое му беше доделено да го придружува. Последната ноќ ја поминавме заедно, во Ленинград. По враќањето во Франција, продолживме да се гледаме. Неговата траекторија, чии парчиња ги составив заедно, во текот на нашите состаноци, беше типична за еден млад апаратчик: членство во Комсомол, а потоа во КПСС (Комунистичка партија на Советскиот Сојуз), време поминато во Куба. Зборуваше француски брзо, со силен акцент. Иако надворешно беше партизан на Горбачов и на перестројката, кога ќе се напиеше, тагуваше за времето на Брежњев и не криеше дека го почитува Сталин. Никогаш не знаев ништо за неговите активности, кои, официјално, беа поврзани со културата. Денеска се чудам што не поставив повеќе прашања. Во овој период, единственото место каде што навистина пишував беше во дневникот што го пишував, одвреме-навреме, уште од адолесценцијата. Откако ја напушти Франција, почнав да пишувам книга за страста што збриша низ мене. Го објавив во 1992 година како Едноставна страст. Во јануари или февруари 2000 година, почнав да ги препрочитувам моите журнали од годината на мојата врска со С. Поминаа пет години откако ги отворив. (Од причини што не треба да бидат специфицирани овде, тие беа складирани на место што ги направи недостапни за мене.) Согледав дека има вистина во тие страници што се разликува од онаа што се наоѓа во „Едноставна страст" - нешто сурово и темно , без спасение, еден вид саможртвуваност. Мислев дека и ова треба да се извади на виделина. Ниту изменив ниту отстранив дел од оригиналниот текст додека го пишував. (Текстот подолу е изваден од оригиналот.) За мене, зборовите што се ставени на хартија за да ги доловат мислите и чувствата на секој даден момент се неповратни како времето - се самото време. *** Вторник, 27 септември 1988 година Три сцени се истакнуваат. Таа вечер (недела) во собата на С., додека седевме блиску еден до друг, се допиравме, не кажувавме ништо, желни за она што ќе следи, што сепак зависеше од мене. Неговата рака ми ги забришуваше нозете секој пат кога го ставаше пепелот од цигарата во садот на подот. Пред сите. Разговаравме како ништо да не се случува. Потоа другите заминуваат (Мари Р., Ајрин, РВП) но Ф. се задржува. Знам дека ако сега ја напуштам собата на С. нема да имам сила да се вратам. Тогаш Ф. е надвор од собата, или речиси, вратата е отворена, а јас и С. се фрламе еден на друг. Потоа сме во влезната сала. Мојот грб, притиснат на ѕидот, го исклучува и вклучува светлото. Го испуштам капутот, чантата, јакната од костумот. С. го гасне светлото. Вториот момент, понеделник попладне. Кога завршив со пакување на куферот, тој тропа на вратата од мојата соба. Се галиме на прагот. Тој ме посакува толку многу што клекнувам, и бавно правам да сврши во мојата уста. Тој молчи, а потоа само како литија го мрмори моето име, со неговиот руски акцент. Мојот грб притиснат на ѕидот - темнина (не сака светлата да светат) - причест. Третиот момент е во возот за спиење за Москва. Се бакнуваме на задниот дел од вагонот, мојата глава до апарат за гаснење пожар (кој го идентификувам дури подоцна). Сето ова се случи во Ленинград. Од мојот вчерашен лет до дома, се обидов да реконструирам настани, но тие имаат тенденција да ме избегнат. Сè за што сум сигурна е дека во саботата, во Загорск, додека ги посетуваме скапоценостите во манастирот, со влечки на нозе, ме фаќа за половината неколку секунди и веднаш знам дека ќе се согласам да спијам со него. Со ноќниот воз тргнуваме за Ленинград. Оброк во Хотел Европа: Седам до него, но тоа се случи многу пати од почетокот на патувањето. (Еден ден, во Грузија, кога тој седеше до мене, спонтано си ги избришав мокрите раце на неговите фармерки.) При посетата на Ермитаж, не сме заедно многу време. Поминувајќи преку мостот на Нева на враќање, се потпираме на парапет со лактите. Вечера во хотелот Карелија: РВП го предизвикува за да ја натера Мари да танцува. Тоа е бавна песна. Сепак, знам дека тој ја има истата желба како мене. (Штотуку заборавив на една епизода: балетот, пред вечерата. Седејќи покрај него, не можам да мислам на ништо друго освен на мојата желба за него, особено за време на вториот дел од претставата: Тројцата мускетари, во стилот на Бродвеј. Музиката се́ уште ми се врти во главата. Си велам дека ако можам да се сетам на името на придружничката на Луј-Фердинанд Селин, танчерка, ќе спиеме заедно. Се сеќавам, тоа е Лусет Алманзор.) Четврток, 29 септември Понекогаш можам да си го претставам неговото лице, но само минливо. Ете, сега повторно го изгубив. Ги знам неговите очи, обликот на усните, забите, но тие не сочинуваат целина. Можам да го идентификувам само неговото тело - рацете, сè уште не.Обземена сум од желба, до точка на солзи. Сакам совршенство во љубовта, како што, верувам, постигнав еден вид совршенство во пишувањето со „Женска приказна“. Тоа може да се случи само преку давање, притоа фрлајќи ја сета претпазливост во ветрот. Петок, 30 септември Уште се нема јавено. Не знам во колку часот пристигнува неговиот авион. Како да се објасни чудниот, тивок договор од таа недела во Ленинград, ако сето тоа е судено да заврши? Сабота, 1 октомври Беше петнаесет до еден. Неговиот лет доцнел три часа. Болна среќа. Се плашам да не умрам вечерва на патот меѓу Лил и Париз, плашејќи се од се́ што би можело да ме спречи повторно да го видам. Недела, 2 Октомври Замор, отрпнатост. Спиев четири часа откако се вратив од Лил. Водевме љубов два часа во студиото на Давид. [Давид и Ерик се моите два сина.] Модринки, задоволство и постојана свесност за максимално искористување на овие моменти, пред заминувањето, пред да исчезне желбата. Пред ужасната закана на „Јас сум премногу стар“. Но, на триесет и пет можев да бидам љубоморна на една убава жена од педесет години. Паркот Ско, езерца и канал, ладно влажно време, мирис на земја. Во '71, кога бев тука з,а да ја поминам агрегацијата(*натпреварувачки испит за државна служба во францускиот јавен образовен систем) никогаш не би можела да претпоставам дека ќе се вратам во овој парк со советски дипломат. Сака скапи автомобили, луксуз, социјални врски и не е некој интелектуалец. И ова е чекор назад во времето, кон омразената слика на мојот сопруг, но и тоа сега ми се појавува во пријатно светло, бидејќи одговара на дел од моето минато. Како да се поставам по ова, за да не се покаже мојата приврзаност премногу брзо и тешкотијата на моето задржување да му стане очигледна, барем понекогаш? Понеделник, 3 октомври Синоќа се јавил. Јас спиев. Сакаше да дојде. Не е возможно. (Ерик овде.) Немирна ноќ, што да се прави со оваа желба? Истото важи и за денес, кога повторно нема да го видам. Плачам од желба, од оваа сеопфатна глад за него. Тој го претставува нај “parvenu“ (*карактеристика на некој кој се издигнал економски или социјално, но нема социјални вештини соодветни за оваа нова позиција)делот од мене, и најадолесцентниот, исто така. Тој сака да „направи галама“. Тој е оној „човек од мојата младост“, русокос и нерафиниран (неговите раце, квадратни нокти), кој ме исполнува со задоволство (и на кого повеќе не сакам да му замерувам за неговиот недостаток на интелектуализам). Како и да е, сега навистина треба да се наспијам. Јас сум на точка на целосна исцрпеност, не можам да правам ништо. Песна од Едит Пјаф: „Mon Dieu, laissez-le-moi, encore un peu, un jour, deux jours, un mois, le temps de s'adorer et de souffrir . . .“(*„Боже мој, остави ми го уште малку, ден, два дена, месец, време да се обожаваме и да страдаме. .) Колку подолго живеам, толку повеќе се препуштам на љубовта. Болеста и смртта на мајка ми ја открија силата на мојата потреба за другиот. Кога му велам „Те сакам“ на С., се забавувам кога го слушам како ми одговара: „Ти благодарам!“ Со среќа и гордост ми вели: „Ќе ја сретнеж жена ми! Што се однесува до мене, јас сум писателот, странецот, курвата - слободната жена, исто така. Јас не сум „добрата жена“, која ја поседува и покажува, таа што дава утеха. Не можам да утешам никого. Вторник, 4 октомври Не знам дали сака да продолжиме. Јас сум на работ на солзи. Колку често чекав, се подготвував, се правев “убава“ и гостпримлива, а потоа - ништо. Моето единствено парче среќа цел ден: ми се пушташе во RER млад шмекер и што го изнајдов вистинскиот жаргон, кој спонтано ми дојде до усните: „Продолжи така и ќе напраам да ти се стемни“ итн Дали среќата со С. е веќе завршена? Среда, 5 октомври 20:00, синоќа, повик . . . „Тука сум, блиску, во Сержи. . .“ Тој дојде пројде и поминавме два часа затворени во мојата работна соба, бидејќи Давид е тука. Подоцна не можев да заспијам, не можев да се откачам од неговото тело кое остана во мене. Тоа е целата моја драма, не можам да го заборавам другиот, да бидам автономна. Ги впивам туѓите зборови и постапки, моето тело го апсорбира другото тело. Многу е тешко да се работи по ваква ноќ. Четврток, 6 октомври Синоќа ме собра во Сержи, и отидовме во студиото на Давид на улица Лебрун. Полумрак, неговото тело истовремено и видливо и под вел. Вообичаеното лудило скоро три часа. На враќање возеше брзо, додека радиото свиреше („En rouge et noir“(*во црвено и црно) хит од минатата година), гасејќи ги и палејќи ги фаровите. Ми го покажува моќниот автомобил што сака да го купи. Тој е помалку прост („Празниците сè уште не се завршени, сè уште можеме да се приклучиме“, вели тој). И мизогин: жените во политиката се урнебесни, жените се страшни возачи итн. . . моето чудно задоволство во сето тоа. Откако стигнавме на портата пред куќата, има една последна сцена, извонредна претстава (за мене) на она што се нарекува љубов, поради недостаток на друг збор: го остава радиото вклучено (Ив Дутеил, „Le petit pont de bois“) и го мазам со устата додека не сврши, таму, во автомобилот, во улицата Лозер. После тоа, се губиме себеси во очите еден на друг. Утрото кога се разбудив, бескрајно си ја вртев сцената во себе. Тој е назад во Франција помалку од една недела, и веќе сме толку приврзани, толку слободни со своите тела (направивме речиси сè што може да се направи), во споредба со тоа како бевме во Ленинград. Отсекогаш сум водела љубов и секогаш пишував како да ќе умрам потоа (копнеев по несреќа, по смрт, додека синоќа се враќавме кај мене по автопатот). Петок, 7 октомври Синоќа спиев кога ми се јави, што често се случува. Моето име, мрморено со тој гутурен акцент што го палатизира и нагласува првиот слог, а вториот го прави многу краток (âni). Никој никогаш повеќе нема да го изговори моето име на тој начин. Сабота 8 Октомври Студиото на улица Лебрун. На почетокот благ замор, потоа сладост и исцрпеност. Во еден момент тој рече: „Ќе ти се јавам следната недела“ - со други зборови, „Не сакам да се видиме за време на викендот“. Се насмевнувам - со други зборови, прифаќам. Повторно сум во „денот после“ состојба на безредие. Се плашам да не изгледам наметлива и стара (наметлива затоа што сум стара), и се прашувам дали не треба да играм на картата за разделување, двојно или ништо! Вторник, 11 Октомври Замина во 23 часот. Првпат водам љубов толку часови по ред, без затишје. Во десет и триесет станува. Јас: Дали би сакал нешто? Тој: Да, ти. Назад во спалната соба. Колку тешки ќе бидат работите на крајот на октомври, кој означува крај на нашите состаноци, со доаѓањето на неговата сопруга. Но, дали толку лесно ќе може да се откаже од нив? Тој ми изгледа прилично приврзан за задоволството што го имаме заедно. За да го слушнете како ја осудува сексуалната слобода и порнографијата, и швалерските навики на Грузијците! Сега тој се осмелува да ме праша: „Дали сврши? Не го правеше тоа на почетокот. Вечерва за прв пат анален секс. Добро е што првиот пат бев со него. Вистина е дека млад маж во својот кревет го трга умот од времето и годините. Оваа потреба за маж е толку страшна, толку блиску до желбата за смрт, уништување на себеси, колку долго може да продолжи. . . Четврток, 13 октомври Овде треба да се спомене постојаната меѓусебна поврзаност помеѓу љубовта и желбата за облека, ненаситна. Така беше и во 84 година, кога постојано купував здолништа, пуловери, фустани итн., никогаш не гледајќи ја цената - трошејќи како да нема утре. Ова чекање да заѕвони телефонот, покрај неговата целосна неукостливост - што му значам на него? И јас почнувам да учам руски! Понеделник, 17 октомври Секогаш претпоставувајте индиферентност. Денеска, сигурна сум дека од ова нема да има ништо повеќе, по крајот на октомври, а можеби ќе заврши и порано. Ми текна дека не сум го прашал како се вика сопругата. Вторник, 18 октомври / Среда, 19 октомври 01:30 Замина во петнаесет до еден. Тој води љубов (или подобро, ние) со желба која е се поакутна и подлабока. Тој зборува, пие вотка, и ние пак водиме љубов итн. . . три пати во четири часа. Секако, има многу малку размислување, или поточно, мислата не оди подалеку од сегашноста: плотта и Другиот. Во секој момент, јас сум оваа недостижна присутност - во автомобилот, во креветот, во дневната соба кога разговараме. Неизвесноста им дава на овие состаноци нескротлив, насилен интензитет. Во текот на денот што следи, останувам заплеткана со ова присуство. Во блескави слики, гледам како водиме љубов претходната вечер. Потоа сеќавањата и отрпнатоста испаруваат, а чекањето продолжува. Петок, 21 октомври Ни збор од вторник навечер. Никогаш не знаејќи зошто. Чекање. Трескавично работам во градината. Уште неколку часа и ќе биде предоцна за да се видиме вечерва во Париз. Не сум заплакала, ниту еднаш, откако почна аферата. Можеби ќе се случи вечерва, ако не се видиме. Сабота, 22 октомври Сонував дека го украдов Renault Alpine што го имавме пред девет години. Толку јасен симбол, тој автомобил: предмет на заведување за С., кој е збрлавен по брзи и коли „со класа“. Какво недоразбирање. Сè што го привлекува е мојот статус на писател, мојата „слава“ и сите оние нешта што се изградени врз моето страдање, мојот неуспех во животот, самите сили кои се во игра во нашата врска. Недела, 23 октомври Ова утро сум речиси сама во кафулето Две момчиња во Екс ен Прованс. Нема информации од него од вторникот вечерта. Немам идеја што се случува. Таквата рамнодушност од него, очигледно, ме тера да се плашам од најлошото. Понеделник, 24 октомври 23:10, телефонски повик за состанок во среда (можеби). Очигледно, овие ноктурни работи се помалку значајни за него отколку за мене. Имам премногу време да мислам за страста, тоа е мојата несреќа. Однадвор не ми се наметнуваат апсолутно задолжителни задачи. Среда, ручек со советскиот амбасадор. Сигурно ќе биде присутен С., ситуација и непријатна и возбудлива. За тој да дојде кај мене таа вечер, по јавна церемонија на која се покажавме крајно рамнодушни еден кон друг, би било совршенство. Вторник, 25 октомври Одам да облечам црн костум, зелена блуза и низа бисери, оние што го оставив на себе додека водевме љубов (ако ги препознае кога ќе бидеме на маса). Знам дека никогаш не сум била толку убава како сега, повеќе од дваесет или триесет години - сите ми велат така, а мажите постојано ми се пуштаа, тоа се повтори вчера во Очан. Сега се сеќавам што се случи во собата во Ленинград. Тргнав да си одам, само што требаше да ја затворам вратата позади мене, а потоа влегов назад. Тој сигурно беше токму таму, бидејќи веднаш се фрливме еден на друг. Среда, 26 октомври Како да се опише радоста на тој ручек? За тоа што беше веднаш спроти мене. Затоа што знаев дека ќе го видам вечерта, што знам дека сме љубовници, но не дозволуваме ништо да се препознае (всушност, можеби не покажавме доволно за мојот вкус). Осум часот е. Тој треба да биде тука за час или два. Овие часови на чекање се крајот на светот - голема среќа што се́ уште не е донесена до нејзиниот крај. Пред-среќа. Односно знам дека сешто може да се случи, да не дојде, може да има несреќа. Песната на Пјаф: „Mon Dieu! Mon Dieu! Mon Dieu! Laissez-le-moi encore un peu . . . Même si j'ai tort, laissez-le-moi encore“. Четврток, 27 октомври Среда, 26 октомври, беше совршен ден. Тој ги наведе: неговата кошула Сен Лоран, неговата спортска јакна Сен Лоран, неговата вратоврска Cerruti, панталоните Тед Лапидус. Желба за луксуз, за ​​работи што им недостасуваат во СССР. Како поранешен лошо облечен адолесцент, обземен од копнеж по фустаните на богатите девојки, како можам да го обвинам? И ми се чинеше дека сета негова облека е нова, и дека сака уште да се облекува уште поелегантно. Приказот за додворување. Сето ова, исто така, е убаво. Сега веќе не ја барам вистината во љубовта, туку совршенството на врската, убавината, задоволството. Избегнувај да кажуваш работи што рануваат; со други зборови, кажувај само работи што ќе му се допаднат. Недела, 30 октомври отидов во Ла Рошел. Ведро небо во недела, отворање на пристаништето. Во возот се обидов да читам, опседната со фактот дека неговата сопруга ќе пристигне. Синоќа се јави околу половина час после полноќ, сакајќи да се видиме оваа недела, понеделник или вторник. А потоа, по неговиот повик, реков гласно, неколку пати: „Каква радост!“ Попладнево размислував за денот во декември, на шеснаесет години, кога,за да се сретнам со Г. де В., успеав да војнички да издржам во школо цел ден со треска од 39 степени, а следниот ден бев подготвена да одам во кино со температура од 40. Тогаш тој не можеше да оди . Отидов дома, легнав и се борев со пневмонија две недели. Не сум се сменила. Среда, 2 ноември Вечер. Помина една недела. Моето чувство е, значи, дека ништо повеќе нема да биде толку моќно. Се плашам од ова се повеќе и повеќе. Чувството дека сето тоа полека ќе заврши. Не го зборувам неговиот јазик. Никогаш не ми се јавува, освен за водење љубов (ќе кажев за ебење, поблиску е до поентата). Петок, 4 ноември Годишнината од Октомвриската револуција. . . Тажна мала толпа од советската амбасада, „бункерот“. С. прашува: „Можам ли да пројдам кај тебе попладнево? Не го очекував ова, па оттука и недостатокот на чекање и сонување. Прекрасно време, ги затворам ролетните и неговото тело ми е вратено. Анксиозност за вечерата во Елисеј во понеделник со Чарлс и Дијана. Значи, никогаш нема да заврши, секогаш ќе има нешто уште позастрашувачко од најновиот општествен настан? Значи маката на последниот ручек на Галимард, со Ф. Митеран ќе биде надмината? Нова тетратка. Желби: да имам се́ посилна и посилна врска со С.; да напишам (како што копнеам да направам) поголема, пообемна книга, почнувајќи од почетокот на '89; да нема проблеми со пари. Вторник, 8 ноември Разбеснета анксиозност од доцнење, страв да не се стигне на време за да се биде „во миксот“, пробивање и излегување од сообраќајот во Renault 5 по Шанзелизе и авенијата Марињи. Дали принцот Чарлс беше реален за мене? Кралска вечера, музика. . . Ми падна на ум дека овој старосветски „entente cordiale“(*срдечен споразум) може еден ден да биде збришан од други сили - мислев на СССР и Кина. Можеби минатата ноќ наликувавме на луѓето од 1913 или 1938 година, собрани во истите тие позлатени сали - или, минливо, на оние на вечерата на Мадам Бовари во Вобиесар. С. е роден на 6 април 1953 година. Мајка ми почина на 7 април. Ерик беше зачнат на 2 април. Повторно копнеам да го видам. А сепак сето тоа се сведува на ова: се заебава, пие вотка, зборува за Сталин. Го замислувам како средовечен маж, со мало меше, сив во слепоочниците. Што ќе станам јас во неговото сеќавање? Четврток, 10 ноември Вчера од моите тетки дознав дека мајка ми запознала „добар“ човек во Анеси и размислувала да се премажи. Сега знам зошто отиде кај бајачка: уште имаше иднина, на шеесет и пет, дури и после тоа. Јас сум ќерка на жена која беше полна со желба, и која не се осмели да ја одведе до нејзината граница. Но јас го правам тоа. Сега го чекам С. Присуството на Ерик е неподносливо. Останува до последен момент, ме спречува да сонувам и чекам. Вечер. Се каам што го покажав почетокот на овој дневник на С. Никогаш не кажувај ништо, никогаш не покажувај премногу љубов: Прустовиот закон на желбата. С. го знае инстинктивно. Но, видов дека ја врати страста, со помош од половина шише вотка што ја испи. Веројатно ќе си замине за една година. Тој вели: „Ќе биде тешко“. Отпрвин не разбирам баш, но тој додава: „Се надевам дека и тебе ќе ти биде тешко“. И тоа е неговиот начин да каже дека се грижи за мене. Петок, 11 ноември сфатив дека изгубив контактна леќа. Ја најдов на неговиот пенис. (Мислев на Зола, кој го загуби својот монок помеѓу градите на жените.) Вторник, 15 ноември Чекањето започнува веднаш штом ќе се разбудам. Животот застанува од моментот кога ќе заѕвони на вратата и ќе влезе. Ме мачи стравот дека нема да може да дојде. Убавината на целата оваа афера лежи во нејзината континуирана неизвесност. 16:00 Ќе се сеќавам на овие прекрасни попладневни часови исполнети со сонце во ноември, чекајќи го С. за звукот на неговиот автомобил кој го најавува нашето влегување во она друго време во кое времето исчезнува, заменето со желбата. Полноќ. Луда ноќ. Имаше премногу за пиење. Во десет и пол автомобилот не запали. Глупави, опасни маневри. Го молам да почека, додека моторот повеќе не е поплавен. Тој не може да издржи, или не многу добро. Сака да води љубов во ходникот, па во кујната. Наопаку, многу интересно - смешните акробации на мажот и жената, со цел да се означи љубовта, да се спроведува, одново и одново. Уште повеќе желба. Тој еднаш рече „љубов моја“, но нема да каже „те сакам“, а она што останува недоречено не постои. Среда, 16 Ноември Вчера, како и обично, благ вкус на абјектот. Последен пат се качивме горе: остар мирис на пиво, тој вели „Помогни ми“ (да ејакулирам). Потоа по маката со колата, уште еднаш, во предворјето, полуоблечена, наспроти радијаторот и во кујната. Беше видно пијан, француските зборови му избегаа и речиси престана да зборува, едноставно ме сакаше. Претходно, тој зборуваше за своето детство и за Сибир, каде што работеше на драјвови. За мечките кои талкаат слободно. Тој е донекаде, да не речам многу, антисемитист: „Зарем Митеран не е Евреин?“ (!) Како да не можев да верувам, го сведов на чиста индоктринација, за која тој не може да биде одговорен. Четврток, 17 ноември Циклусот повторно започнува: тажен, летаргичен ден кога не можам да направам ништо креативно. Потоа се враќа чекањето, желбата и страдањето, затоа што сум на милост и немилост на неговите телефонски повици. И морам да пишувам за Револуцијата од 1789 година. Ужасно. Петок, 18 ноември Се разбудив во четири и пол и си помислив, не се јави. Времето напредува - само две недели од приемот во амбасадата за Октомвриската револуција! Тогаш бев многу загрижена за средбата со неговата сопруга, која на крајот не дојде. Тој „треба“ да се јави вечерва. Обично тоа го прави три дена по нашиот последен состанок. Сабота, 19 ноември Навистина се прашувам, дали треба да продолжам да живеам вака, помеѓу очекување и тага, апатија и желба? Целосна сличност помеѓу моето однесување во моментот на смртта на мајка ми и сега: јас секогаш правам нешто за него (како што правев тогаш за неа). Сега ќе одам да купам вотка, а можеби и кратко, тесно „модерно“ здолниште (особено што знам дека неговата сопруга не носи такво здолниште). Вторник, 22 ноември Вечерва забава кај Ајрин. Ќе биде таму со сопругата. Искушение. Особено што подоцна нема да можеме да бидеме сами заедно. Синоќа ми се јави, очигледно веќе пијан (па ова станува честа појава? Не забележав во Москва) и опипувајќи по зборови. Дваесет минути подоцна, тој се јавува и почнува со „И јас“, како да одговара на нешто што сум го кажала за време на претходниот повик, можеби на „те сакам“. Тој е збунет, премногу се смее. Но, тој вели „те сакам“ на крајот, иако дури откако јас го кажав тоа. Вечер: тешко, навистина. Го барав изворот на болката, бескрајната тага што ја чувствував кога се враќав од вечерта кај Ајрин. Марија, сопругата на С., не е многу привлечна - дефинитивно „цврста“, како што велат луѓето за ткаениите. Тагата е поврзана со тоа што знае, преку несвесното сеќавање, нешто од она што таа може да го страда. Јас „бев“ таа, во старите денови, на забавите на кои мојот сопруг покажуваше интерес за други жени, а беше присутна неговата љубовница Г. Неколку пати со интензивен поглед ме поправа С. Затоа, одеднаш решив да разговарам со неговата сопруга. Надолго „разговараме“ со С., неговата сопруга и други. Се однесуваме толку пријатно, кога сме вушност дволични копилиња. Што ја објаснува мојата тага. Тоа, и фактот дека треба да се чека до четврток за да бидам сама со него. Четврток, 24 ноември Денешните разочарувања: (1) Сè уште не ги кажал нежните работи што ги чекав. (2) По настанот за асоцијација Франција-СССР, тој си замина со девојките од амбасадата без да ме одвезеназад во Сержи. И сфаќам дека мојот напис за Револуцијата е ужасно лош. Спиј, да. И веќе се прашувам (но со одбивност), кога ќе се јави? Петок, 25 ноември Два забавни примери на однесување: палам свеќи во црквите за успех во љубовта, а попладнево отидов во делот за секс во одделот за книги во Принтемпс. Ги прелистувам страниците, луѓето доаѓаат и си одат: човек кој исто така прелистува; жена која се допира на мене кога проаѓа, па мислам дека можеби е лезбејка. Потоа до касата, со Le traité des caresses од д-р Лелеу и Le couple et l’amour: techniques de l’amour physique, седумдесет и пет фотографии, осумстотини илјади продадени примероци. Жените стојат во ред зад мене. Останувам со покер - лице. Службеникот ги завиткува книгите. Не плаќам со мојата банкарска картичка, така што никој нема да го знае моето име и нема да ги читам овие книги на RER. Недела, 27 ноември Дали е ова живот? Да, веројатно е подобро од вакуум. Го чекам повикот на телефон што можеби нема да дојде. Не ги отворам книгите за „техники на водење љубов“, плашејќи се да паднам во тортурата на желбата без сигурност кога можеме да бидеме заедно, како луѓето во книгите. . . Признај: Никогаш не сум сакала ништо друго освен љубов. И литература. Пишував само за да ја пополнам празнината, да си дадам начин да го раскажам и издржам споменот на 58-та, абортусот, љубовта на родителите. Ако не се јави до утре вечер, односно четири дена по нашата последна средба, мислам дека ќе треба да почнам да го замислувам крајот и, ако е можно, да направам да дојде побрзо. Оваа недела, запомнете: доаѓањето во сопственост на неговиот голем нов автомобил сигурно ќе го окупира повеќе од која било помисла на мене. ПРОЛЕТ 2022

Реакциите за новата кампања на Домаќица на мојот фид, стигнаа истовремено со информацијата дека самата кампања постои: Краш излегле со нова и обновена верзија на стариот добар познат дизајн на чајните кекси, во обид да ги осовременат, но наместо тоа, проблемот на домаќинствувањето за жените го направи уште повеќе очигледен. На една страна стоеја оние кои се веќе изверзирани во феминистичките теории. Но разликата од Западната јавност, која ги има соџвакано до состојки кои се лесни за апсорпција на многу поопшта „публика„ од оние кои се вклучени во академскиот живот но и професионално и посредно се вклучени во тој дискурс е болно очигледна. Тоа дигестирање од типот на мајка птица, се случува не само преку поп културата, каде разговорите се прелеани на дневни ток шоуа, подкасти, радио, во коментирање на популарна култура. Се случува тоа џвакање на теоретскиот феминистички црв, и забрзано последниве 8-10 години преку активизам тригериран од отворениот “grab em by the pussy” Трамп бренд на шовинизам, со протести, покренување на #metoo движењето.. . Во Македонија пристигна овој ветар на промените преку академијата, најпроминентно преку #сегакажувам, и смислата на заедништво што се изгради за време на нашата сопствена ера на Груевизмот каде се туркаа груби, популистички, отворено абразивни и вулгарни верзии на „конзервативизам„ кој беше прикачен со патриотизмот, за жал, со чудесно потентен ефект. Луѓе се крстеа кога поминуваа покрај црквите! А носителите на овие промени, и нивните цели се оформија преку Шарената Револуција и конечно се позиционираа во центрите на моќта и од таму иако отворено се даваше поддршка на иницијативите (Заев го поздрави „Сега Кажувам„ и сите кои се јавија со приказни што беше возбудливо, после деценија на лов на вештерки, да се добие одобрување од премиер на држава-имаше и опачина. Опачината на оваа потенцијално приказна со среќен крај е што слично како Западниот феминизам кој предолго беше разонода за белите,(WASP) жени од средна до висока класа, и на крилата на расизмот, - затоа беше отфрлен пошироко, е што имаше наклоност да се изолира. Но, не само што има тенденција да стане само добар ПР за клика која нерадо пропушта на таа страна на ѕидините ликови кои доволно да се несимпатични, туку и сета таа поддршка од „државата„ личеше на само улизување , прогресивниот пандан на конзервативниот Груевистички популизам („не може еден педер, да ми извините, да ја сруши владата„ ... „ Европа е најсекси девојка што сите ја посакуваат„) . Сепак, да се очекува социјално движење да биде без сопки, и со филмски совршено сценарио не само што е невозможно, но и не е фер да се очекува. Доволно е како за почеток да се препознае и прифати фактот дека општество по мерка на граѓаните кои живеат во него е патување, ретко е акција во неколку потези. Во овој контекст, разбирливо е што реакциите за - реакциите на Домаќица беа во голема мерка негодување. Што има лошо во тоа да бидеш домаќинка? Зошто не би сакала да се грижиш за својот дом? Зошто треба да чувствувам срам доколку уживам во готвењето? Зошто се бара од мене да осудам усисување? Што има прогресивно во тоа да не сакам да се угнездам во своето семејство? Па затоа како поларна опозиција со домаќинките, се поставија „ла кокорачи„ (како прочитав во некои коментари) кои сакаат да се акаат по улици. Или инфлуенсерки, о боже инфлуенсерките се уште полоши од ороспиите, има доза на измамништво, и лицемерие. Плус заработуваат подобро. Мажот е главата, жената е вратот. Понежниот пол го прави домот. Имаше дури и поетични обиди а го вовлекоа и универзумот во проблемот Домаќица. И така вистинскиот проблем со „Домаќинка „ сосема се измолкна, од фокусот. Двоен товар Кога на Фејсбук посочив дека пословичен е фактот дека жените веќе работат 50 центи на долар, еден мажествен поет на моментот беше изненаден и побара извор за моето – во неговата глава – лажно тврдење. Во Фејсбук коментарите не одговорив, но еве ја користам оваа прилика да го направам тоа. Марија Башевска во Индексот на родова еднаквост за Северна Македонија е развиен од Министерството за труд и социјална политика и Државниот завод за статистика на Република Северна Македонија приметува: „Вредностите на индикаторите кои го сочинуваат доменот Работа покажуваат дека жените во Северна Македонија во просек се многу поретко вработени со полно работно време споредено со мажите (табела 3.2.2.). Исто така, индикаторите поажуваат дека времетраењето на работниот век на жените во земјата е во просек пократко за 12 години од работниот век на мажите, што претставува второто најниско ниво на просечен работен век на жените споредено со сите земји членки на ЕУ (исклучок е Малта, каде разликата е 13 години). Дополнително, вработените жени во Северна Македонија во просек имаат помала флексибилност во работното време споредено со мажите, а со тоа и помалку можности за балансирање на работата и приватниот живот (табела 3.2.2.). Овој аспект е значаен и влијае дополнително негативно на учеството на жените на пазарот на труд, особено во средина како Северна Македонија каде постои изразена нерамномерна распределба на домашните обврски и грижата за децата во семејствата која во најголема мера ја вршат жените (овој аспект подетално се анализира во домен Време). Во овој контекст значајно е да се напомене дека поголемата флексибилност во работните часови може да рефлектира и несигурни облици на вработување и лимитирани работнички права.„ Милка Казанџиска, Марија Ристеска, Верена Шмит направиле студија уште пред 15 години со поразителни информации: Родовиот јаз во платите во поpанешната југословенска Република Македонија Важно е да се каже и дека жените се послабо застапени и како активни учесници во општествениот дијалог. Во синдикатите, како и организациите на работодавците, има многу помалку вработени жени од мажи. На пример, во централниот одбор на Конфедерацијата на слободните синдикати на Македонија, што ги застапува интересите на околу 80.000 работници од јавниот сектор, од кои најмногу се жени, само двајца од вкупно 10 членови на одборот се жени. Во Федерацијата на синдикатите на Македонија, жените уште помалку учествуваат во управното тело (во президиумот), односно 2 од 17. Конечно, жените се недоволно застапени во Организацијата на работодавци (само 3 од 21 член на управниот одбор се жени). Истата состојба се забележува и во Економскиот и социјален совет (во понатамошниот текст, „ЕСС“), трипартитното тело надлежно за општествен дијалог.32 ЕСС исто така е „клуб за мажи“ (сите 12 членови се мажи, а само 3 жени ќе бидат заменици следните три години). Недоволната застапеност на жените на лидерските позиции не е ограничена на социјалните партнери, туку се гледа во општеството како целина. Прашањата поврзани со родот честопати се сметаат за „женски проблеми“, место проблеми поврзани со трудот и вработувањето.” „Статусот на жените на пазарот на труд и нивната улога во општествениот дијалог е одраз и на родовата нееднаквост во поглед на поделбата на домашните задачи, каде што жените традиционално го завршуваат поголемиот дел од работата поврзана со нега на децата и постарите лица. Затоа жените може да се чувствуваат присилени да прифатат работа со скратено работно време или алтернативни работни шеми. Уделот на жени што работат со скратено работно време во вкупниот број вработени жени се зголеми во последниве години. Уделот на вработени жени со скратено работно време во вкупниот број вработени жени во 2008 г. достигна 7,6 проценти, додека кај мажите беше само 4,9 проценти. Вработување со скратено работно време е повисоко кај жените во споредба со мажите, додека вработеноста со полно работно време е за 64 проценти поголема кај мажите во споредба со жените. Но, вработувањето со скратено работно време не се зголеми драстично бидејќи работодавците се обврзани да се потпираат на законската референтна плата кога ги пресметуваат даноците за платениот список.28 Од таа причина, меѓу работодавците е раширена и практиката да пријавуваат плата еднаква на референтата, но потоа да бараат од работникот да им врати дел од платата „под маса“.29 Вработувањето со скратено работно време стана попривлечно за жените, бидејќи се зголеми законската возрасна граница за пензија. И поради ограничените капацитети за нега на постарите лица и децата жените избраа вработување со скратено работно време.„ “Од податоците во извештајот на Државниот завод за статистика „Жените и мажите во Република Македонија“ од 2008 г., може да се заклучи дека во 2007 г. во образованието мажите имале подобри работни места (професори, виши лектори, доценти) додека жените биле позастапени од мажите како асистенти, помлади асистенти, лектори и друг кадар. Треба да се истакне и дека родовиот јаз во платите е значително повисок во пониските нивоа на образование: жените со 4 години средно образование во просек заработуваат 20 проценти помалку од мажите, а жените со основно образование заработуваат меѓу 35 и 40 проценти помалку од мажите со исти квалификации (табела 12). Заработувачката на необразованите жени беше само 62 проценти од заработувачката на необразованите мажи во 2001 г., иако оваа броја значително се зголеми и во 2002 г., на 76 проценти.” „Во категоријата од 5001–8000 денари, родовата структура е речиси рамноправна (51 процент од вработените што добиле плата во оваа категорија на плати беа мажи, а 49 проценти жени). Во другите категории на плати се забележува прилично нерамноправна структура во корист на машките вработени. Особено загрижува дека во категоријата 16.001–20.000 денари се зголемува уделот на машките вработени. Дискрепанциите во структурата се најголеми во категоријата од 40.001 денари и повеќе, каде што уделот на мажи работници е 76 проценти, а 24 проценти се жени. Би сакале да нагласиме и дека ако ја разгледуваме структурата по нето плата, се гледа дека жените се сконцентрирани во пониските категории плати, а мажите се обично во многу повисоките категории.„ Значи на кратко не е проблем што сакаш да се грижиш за својот дом. Проблемот лежи што одговорноста на втората смена, кога таа паѓа исклучиво на тебе: а првата смена е работа во која веќе најверојатно не си работодавец, или во позиција на моќ или позиција која е вклучена во социјален дијалог, па дури и во оние со највисоките можни квалификации – ќе го пополните местото на „прва пратиља„- доколку имате среќа. Во меѓувреме Краш затечен од реакцијата, се обиде да направи спин, и кажа: „По многубројните прашања, одговараме со повеќе информации. Целта на нашата нова кампања „Домаќинкa“ е да ја подигнеме јавната свест за важноста и сложеноста на обврските во домаќинството и да ја подигнеме свеста дека домаќинството е заедничка задача на сите членови на домаќинството. Го привлече вниманието на граѓаните и отворија важна тема, на полиците како прв чекор од кампањата ја стави Домаќинката во посебно издание.Тие сакаат да ги поттикнат сите членови на општеството да го преземат својот дел од обврските и обврските во домот за распределбата на домашните работи се еднакви“. Кога има доволно жени на масата, Краш, нема да мора да се обраќате на PR службата!

независна релевантна култура

12.4.24 г., 17:00 Томе Велков, Судбината и зборот, промоција, Салон-Империјал Културно информативен центар (КИЦ), Mirche Acev, Skopje, North Macedonia Скопје, 12.4.2023 - Љубителите на поезијата и книжевноста во Скопје наскоро ќе имаат уникатна можност да присуствуваат на промоцијата на новата книга на реномираниот македонски поет Томе Велков. Неговата книга, насловена "Судбината и Зборот", ќе биде промовирана на 12 април 2024 година во престижниот простор на Салон – Империјал 2, со почеток во 19 часот. Томе Велков, роден во 1947 година во Струмица, веќе децении е дел од литературниот свет, со својот почеток во 1964 година кога стана член на Литературниот клуб "Кочо Рацин" во Велес. Неговите стихови, распрскани низ многубројни списанија и публикации, се одликуваат со едноставност и длабочина, со посебен фокус на егзистенцијалните прашања и човек овата судбина. Томе Велков е роден 1947 година во Струмица. Средно образование завршува во Скопје. Живее и твори во Скопје. Со пишување поезија се занимава од 1964 година кога станува член на Литературниот клуб „Кочо Рацин“ од Велес. Застапен е во повеќе алманаси на овој литературен клуб, а во следните години неговата поезија се објавува во повеќе списанија: „Млад борец“, „Студентски збор“, „Современост“, „Телеграм“ од Загреб, „Младост“ од Белград, „Стремеж“, „Пролетни ракувања“ и други. Досега ги има објавено стихозбирките „Јужен ветар“, „Копнежи и соништа“, „Жолти сеќавања“, „Чудно време“ и други. Својата поезија ја пишува со голема самосвесност и егзистенцијалистичка мисловност, прашувајќи се „има ли смисла зборот едноставен / да ја разбуди мислата“. Лично сум убедена дека има сила поезијата од срце искрена да ја разбуди свеста на читател(к)ите. Елена Пренџова На промоцијата, почитуваната Елена Пренџова ќе ги сподели своите впечатоци како рецензент на делото, додека Виолета Танчева-Златева ќе ги води присутните низ вечерта како модератор. Тие ќе ни помогнат да се погледнеме понатаму од зборовите на страниците и да ги разбереме поткопните теми што проникнуваат низ Велкововата поетска мисла. Велков, со своите претходни дела како "Јужен ветар", "Копнежи и соништа", "Жолти сеќавања" и "Чудно време", успеа да создаде силно присуство на поетската сцена, пишувајќи стихови кои го допираат срцето и разбудуваат мислите. Во својата најнова книга, тој продолжува да го истражува вечното прашање на поетот - "има ли смисла зборот едноставен / да ја разбуди мислата". Оваа книжевна вечер не е само промоција на ново дело, туку и прослава на моќта на зборот и неговото значење во нашите животи. Сите сте поканети да станете дел од овој културен настан и заедно да ја истражиме "Судбината и Зборот" низ поетската визија на Томе ВелковСе гледаме во Салон – Империјал 2 на 12 април, каде поезијата ќе биде во воздухот што го дишеме. претходно следно

независна релевантна култура

Од сите прашања што ми ги поставуваат, има едно што се појавува почесто и попредвидливо од кое било друго. Речиси секогаш кога разговарам со новинар или седнувам со нова група луѓе, во основа можам да сметам на некој што ќе го подигне прашањето, додека другите се поднаведнуваат да слушаат. Што навистина значи да се оди високо? Се чини дека е можно да поминам години одговарајќи на ова прашање. Па дозволете ми да се обидам овде. За прв пат, јавно ги изговорив зборовите „Кога тие ќе тргнат ниско, ние одиме високо“ додека зборував на Демократската национална конвенција во Филаделфија во 2016 година. Хилари Клинтон се кандидираше за претседател, како и Доналд Трамп. Мојата работа беше да ги обединам демократските гласачи, потсетувајќи ги сите да останат вклучени и да ја завршат работата што е потребна за нивниот кандидат да биде избран, вклучително и гласање на денот на изборите. Како што често правам, зборував за тоа што ми значат темите на денот како родител на моите две ќерки, како изборите што Барак и јас ги правиме секогаш се водени од принципите кои сакавме нашите деца да ги препознаат како вредни. Искрено, немав поим дека фразата „Одиме високо“ ќе ми се прикачува со години, станувајќи речиси синонимна со моето име. Сè што направив, всушност, беше споделување на пригодна кратенка со која Барак и јас се потсетувавме да се држиме до нашиот интегритет кога гледавме како другите го губат својот. Тоа беше поедноставување на нашите идеали: кажувај ја вистината, дај сè од себе за другите, одржувај перспектива, остани жилав. Приватно, Барак и јас се посветивме и ја возобновивме посветеноста на идејата, да одиме високо многу пати, особено кога минувавме низ тешки кампањи и политички битки, обидувајќи се да се движиме низ животот во очите на јавноста. Се повикуваме на тој принцип секогаш кога се чувствуваме дека сме ставени на тест, како потсетник да се стабилизираме кога ќе се соочиме со морален предизвик. Одењето високо е како цртање линија во песокот, граница која можеме да ја направиме видлива и потоа да разгледаме „На која страна од ова сакам да бидам?“ Тоа е потсетник да паузирате и да бидете внимателни. А сепак, проблемот со секое едноставно мото, претпоставувам, е дека може полесно да се запамети и повторува отколку да се стави во активна секојдневна пракса. Деновиве, кога луѓето ме прашуваат да објаснам што значи да се оди високо, понекогаш чувствувам како да има помалку учтиво прашање во позадина, изнијанисрано со природен скептицизам, чувство зготвено од замор, и кое пристигнува кога нашите напори изгледаат бесплодни и нашите тестови никако да завршат: Но чекајте, дали сте го виделе светот во последно време? Колку работите можат да станат полоши? Каде е енергијата за борба? Откако Џорџ Флојд умре со коленото на полицаец на вратот на аголот на улицата во Минеаполис во мај 2020 година, луѓе ми пишуваа, прашувајќи дали одењето високо е навистина правилниот одговор. Откако беше опустошен Капитол, откако републиканските функционери продолжија да поддржуваат лажни и поткопувачки тврдења за нашите избори, тие прашуваа нешто слично. На провокациите им нема крај. Видовме повеќе од милион Американци како умираат во пандемија што ја истакнува секоја разлика во нашата култура. Видовме руски војници како колат цивили во Украина. Талибанците им забранија на девојчињата да одат на училиште во Авганистан. Во САД, нашите сопствени лидери направија потег, да го криминализираат абортусот додека нашите заедници рутински се уништени од насилство со оружје и злосторства од омраза. Транс правата, правата на хомосексуалците, правата на глас, правата на жените - сето тоа останува на удар. Секогаш кога има уште една неправда, уште една рунда на бруталност, друг инцидент на неуспешно раководство, корупција или прекршување на правата, добивам писма и мејлови, кои поставуваат некаков облик на истото прашање. Дали сè уште треба да одиме високо? Мојот одговор е да. Треба да продолжиме да се обидуваме да одиме високо. Да се делува со интегритет е важно. Ќе биде важно засекогаш. Тоа е алатка. Во исто време, сепак, сакам да бидам јасна: одењето високо е нешто што го правите наместо само чувство. Не е некој повик да се биде самозадоволен и да се чека промената или да се седи на страна додека другите се борат. Не се работи за прифаќање на условите на угнетување или оставање на суровоста и моќта да останат без предизвик. Идејата за одење високо не треба да покренува никакви прашања за тоа дали сме должни да се бориме за поголема правичност, пристојност и правда во овој свет; Наместо тоа, се работи за тоа на кој начин да се бориме, како се обидуваме да ги решиме проблемите со кои се среќаваме и како да се одржуваме доволно долго за да бидеме ефективни наместо да прегориме. Има некои кои го гледаат ова како неправеден и неефикасен компромис, продолжување на политиката на почитување, во која ние се усогласуваме со правилата наместо да ги оспоруваме за да успееме. Зошто, луѓето со право се прашуваат, дали треба постојано да се трудиме да бидеме толку разумни? Гледам како некои мислат дека разумот не остава простор за бес. Ја разбирам перцепцијата дека одењето високо значи дека некако се отстрануваш од ситуацијата и остануваш незасегнат од сето она што инаку би можело да те жолчи и испровоцира. Но, воопшто не е тоа. Кога првпат ги кажав тие зборови на конгресната сцена во Филаделфија во 2016 година, ниту бев по страна, ниту незасегната. Всушност, бев прилично вознемирена.. Во тој момент, бев темелно испровоцирана од жолчката што редовно излегуваше од устата на републиканските функционери. Бев уморна по речиси осум години кога видов дека работата на мојот сопруг е поткопана и неговиот лик оцрнет, вклучително и преку фанатичните обиди да се доведе во прашање неговото државјанство. И јас бев лута што главниот поттикнувач на тој фанатизам сега истапи како кандидат во кампања за претседател. Но, каде беше мојата вистинска моќ? Знаев дека тоа не е во мојата болка и бес, барем како што постоеја во нивните сирови форми. Мојата моќ лежи во сè што можам да направам со таа болка и бес, каде што би можела да ги однесам. Се држеше од тоа дали можам - или не - да ги издигнам тие чувства во нешто што на другите ќе им стане потешко да го отпишат, што беше јасна порака, повик за акција и резултат за кој бев подготвена да работам. Делувајќи со интегритет е важно. Ќе биде важно засекогаш. Тоа е она што е високо за мене. Станува збор за земање на апстрактно и вообичаено, вознемирувачко чувство, и работа за да се претвори во некаков план применлив во акција, да се движите низ сировите работи во насока на поголемо решение. Сакам да бидам јасна дека ова е процес, и не секогаш брз. Можно е да биде потребно време и трпение. Во ред е да седите и да вриете некое време, да живеете во возбуда предизвикана од неправда или страв или тага, или да ја изразите својата болка. Во ред е да си го дадете просторот што ви треба за да закрепнете или заздравите. За мене, одењето високо обично вклучува пауза пред да реагирам. Тоа е форма на самоконтрола, линијата помеѓу нашите најдобри и најлоши импулси. Одењето високо значи да се спротивставиш на искушението да учествуваш во плиткиот гнев и корозивниот презир и наместо тоа да сфатиш како да одговориш со јасен глас на сè што е плитко и корозивно околу тебе. Тоа е она што се случува кога ќе преземете реакција и ќе ја созреете во одговор. Затоа што ова е работата: емоциите не се планови. Тие не ги решаваат проблемите и не ги исправаат сите грешки. Можете да ги почувствувате - и ќе ги почувствувате, неизбежно - но бидете внимателни да не дозволите да ве водат. Бесот може да биде валкано ветробранско стакло. Болката е како скршен волан. Разочарувањето само ќе се вози, мрзливо и некорисно, на задното седиште. Ако не направиш нешто конструктивно со нив, ќе те одведат директно во бездна. Мојата моќ отсекогаш зависи од мојата способност да се држам себеси надвор од таа провалија. од Мишел Обама Обама е автор на Светлината што ја носиме, од кој овој есеј е адаптиран.

независна релевантна култура

Откако јавноста се соочи со вестите за скандалот на Онкологија каде организирана мрежа ги заменувала цитостатиците со физиолошки раствор за да ги препродадат на црниот пазар во Косово, се отклучи реакција во форма на гнев и тагување, масовна траума на ништо помалку од цело едно општество. Она што и ионака биле најболните етапи во животот - кога полека губат сакани луѓе - не само што оживеа туку и се зголеми со прашањата на „што ќе беше, доколку примеше лек?“. Ситуацијата е многу посериозна од поткастот кој ви го нудиме неделава, затоа што се работи за системско предавство на довербата, и за ситуации кои се на живот и смрт... но сепак има заедничка нишка: Во ноември 2021 година, Сузан Бартон наиде на напис за вести од локален медиум во Конектикат во кој беа детализирани искуствата на неколку жени кои го посетиле Центарот за плодност на Јеил. За време на нивните процедури за вадење јајце клетки, првиот хируршки чекор во некои третмани за плодност, медицинска сестра тајно го заменила нивниот лек за болка, фентанил,со физиолошки раствор. Жените дознаа за измамата кон крајот на 2020 година - медицинската сестра си го земала за себе фентанилот - и голем број на пациентки поднеле тужба. Во написот, жените ја опишаа силната болка што ја претрпеле за време на постапката. Тие рекоа дека нивната болка понекогаш била отрфрлана како легитимна од персоналот на клиниката. „Веднаш се заинтересирав“, рече Бартон, долгогодишна соработничка која работи на неделниот подкаст „This American Life“. Таа сакаше да знае како се чувствуваат пациентите и како е можно тоа да се случи. Следното утро, г-ѓа Бартон го симнала секој правен документ достапен во тужбата и му испратила е-пошта на адвокатот кој ги застапувал седумте тужители. (Сега има 68.) Неколку месеци подоцна, таа почна да прави интервјуа со некои од жените кои отишле на клиниката полни со надеж, и заминале со чувство на збунетост и несигурност. Тие разговори го формираа „The Retrievals“, нов подкаст од The ​​New York Times и Serial Productions, чиј домаќин беше Бартон. Секоја епизода ги истражува заедничките искуства на 12 жени кои го посетиле Центарот за плодност на Јеил. (Според федералната истрага, дури 200 жени можеби биле лекувани на клиниката без соодветни лекови во текот на пет месеци во 2020 година.) „The Retrievals“ документира некои од тие процедури, начинот на кој пациентите сфатиле што се случило. Во серијата, пациентите опишаа силна болка за време на вадењето на јајце клетките; многумина побараа повеќе лекови, но им беше кажано дека веќе им е дадена максималната доза. Во првата епизода, една жена опиша како што таа ја нарече дисасоцијација за време на нејзината операција во која медицинската сестраси ги земала лековите за болка за себе. Еден член на персоналот и́ кажал дека веројатно имала болки за време на процедурата бидејќи лекарот собрал многу јајца. Таа ја отфрлила сопствената интуиција. Во еден потресен момент, Бартон ја замоли да го следи патот на таа когнитивна дисонанца. Тешката тема беше сложено да се води - и повеќето интервјуа, од кои многу беа направени на далечина а не лично, беа следени од адвокатите на пациентите. Но, Бартон пристапи кон разговорите со емпатија и интимност, давајќи им до знаење на пациентите дека можат да го паузираат интервјуто во секое време. „Болката е универзално, човечко искуство, но да се најдат зборови за тоа е толку тешко“, рече Лаура Старечески, уредник на серијата, која уште од самиот почеток знаеше дека Бартон ќе може да разговара за траумата „на начин што беше чувствителен и љубопитен“. Откако беа завршени сите интервјуа, г-ѓа Бартон цврсто ја сфати насоката на поткастот. Иако пациентите споделуваа слични искуства, секој од различните женски идентитети „се појави да ја каже приказната“, рече таа, и дефинираше јасна траекторија за лакот на приказната: „Структурата се сугерираше самата себе, со тоа што тие имаа многу индивидуални искуства“. Откако Бартон и нејзините уредници го разработија сценариото за секоја епизода, тие ги испратија до Бен Фелан и Кејтлин Лав, двајца истражувачи кои прецизно ги разгледаа фактите во текстот. Двајцата додадоа стотици прибелешки на секое сценарио; секоја прибелешка се однесуваше на материјали кои ги потврдуваа, на пример, сложеноста на третманите за плодност или деталите од правната постапка. Тие понекогаш правеа сопствено известување за да ги потврдат информациите. „Предизвикот со ова шоу беше што толку многу од овие факти требаше да се добијат од жени кои поминале низ ужасно, болно искуство“, рече Фелан. Тој рече дека тој и Лав сакале нивните извори со сигурност да знаат дека нивната намера била само вистинито да ги претстават нивните приказни. Болката што ја чувствуваа жените е централна за поткастот, но речиси исто толку голема е начинот на кој таа болка беше интерпретирана од личности со авторит. Поткастот испитува како општеството ги толкува, толерира или минимизира коментарите на жените. Присеќавањето на тие искуства бепе „исто колку, ако не и повеќе од вистинската болка што ја почувствуваа за време на интервенцијата“, рече Бартон. Надежта, рече таа, е дека трајните ефекти од 15-минутната процедура на оваа клиника ќе резонираат длабоко кај слушателите. Една пациентка која ја сподели нејзината приказна се присети на одговорот што го добила и кој се чинеше дека ја отфрла нејзината болка: „Што е работава? Забременивте“. „Истражувањето како такво искуство одекнува низ животот е важно“, рече Сузан Бартон. Поткастот можете да го најдете на сите поткаст платформи: