независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

од Лени Гелева; Најверојатно повеќето слушнале за Бони и Клајд, но ретко кој знае за Mickey One, неоноар исто во режија на Артур Пен, инспириран од француски нов бран. Овој мал опскурен скапоцен камен е еден од најиновативните филмови во својата ера. Филмот е исполнет со џез музика компонирана од Eddie Sauter, со импровизации од еден од најпознатите саксофонисти, Stan Getz. Главната улога на Mickey One, кој тоа име го добива случајно, откако ќе ја земе картичката на пијан Полјак што ќе го ограбат на улица, ја игра Warren Beatty. Неговото е име им е тешко на работодавачите да го изговорат, па го менуваат во Mickey One. Mickey One е стенд-ап комичар, кој запаѓа во тешки долгови, заради кој им припаѓа на мафијата. Тој ќе избега од Детроит и ќе создаде нов идентитет од почеток во Чикаго, но не може да избега од паранојата дека некој постојано го гони. На моменти оваа параноја добива кафкијански димензии, затоа што не се знае точно кој го гони и дали тие стравови се вистински. Тоа особено е потенцирано во дијалогот со неговата девојка Џени, која му вели дека не знае од кого се крие и за злосторство што не знае дека го сторил, а тој на тоа одговара дека тој само знае дека е виновен – за тоа што не е невин. На моменти имаме впечаток дека ова не е неговиот живот, туку кошмар, или како тој да е дух кој е во лимбо и се уште нема сфатено дека е мртов и затоа му се случува таа параноја. За тој впечаток додава и ликот на еден нем пантомимичар (Kamatari Fujiwara, актер кој на Артур Пен му бил предложен директно од Акира Куросава) кој се појавува неколку пати во филмот со количка, како за да го пренесе во светот на мртвите и постојано прави движења или звуци со кои како да сака да пренесе некаква порака, што Мики, се уште не е спремен да ја разбере. Во еден момент тој создава една кинетичка скулптура наречена „Yes“, омаж на уметникот Jean Tinguely и неговите самоуништувачки машини, и изведува перформанс на кој можат да му позавидат многу денешни перформанс-уметници. Таа има и свој манифест: „Yes ќе оживее иако ќе се самоуништи. Нејзината најголема слобода ќе дојде од нејзината најголема закана. За „Yes“ храброста е слобода“. Овој манифест е како порака за она што му се случува на Мики и за тоа што треба да го направи, т.е., да се соочи со своите стравови. Откако машината ќе се запали, доаѓаат пожарникари кои и самите како да се дел од перформансот и додаваат на соновната атмосфера со пената што се разлева на сите страни, и таа на крајот навистина оживува дури и тоа ако е само за да замавне еднаш на единствената останата публика, Мики и неговата девојка. Освен пантомимичарот оваа атмосфера ја дополнуваат и сцени со луѓе кои скокаат на трамбулина, објаснување што е органска храна (ова во филм од 1965) и сцените со отпад во кој се пресуваат автомобили, веројатно како метафора на стравот на Мики дека мафијата и него ќе го смачка како тие автомобили. Филмот има невообичаен и впечатлив звук на дизајн. На моменти звукот се пригушува, а на моменти има неартикулирани звуци. Филмот не бил прифатен во своето време и бил критикуван како претенциозен, но Пен се чини дека е пред своето време и ја илустрира Америка како галерија на параноја, цинизам и осаменост. Лени Гелева, фотограф , е една од најважните имиња во современата македонска фотографија и важен глас на домашниот визуелен идентитет. Има работено на филмови, десетици групни и самостојни изложби, во последните две децении. Таа е страстен филмски фан, која се прелева во филмската критика.

независна релевантна култура

„Алиса во градовите“, филмот од 1974 година во кој Вим Вендерс го пронашол својот уметнички глас, е приказна за човек кој ја губи работата поради неговите полароиди. Нејзиниот протагонист, новинарот Филип Винтер (го игра Рудигер Фоглер) - кој е алтер егото на Вендерс кој се појавува одново и одново на екранот - е назначен да патува со автомобил низ Соединетите држави и да пишува за она што го дознава. Филмот го прикажува Филип како тргнува под патеката Рокавеј, сликајќи полароиди; потоа вози низ земјата, запира по мотели и бензински пумпи, фотографирајќи цело време. Кога се враќа во канцеларијата на неговиот уредник среде Менхетен со кутија полна со полароиди и ништо напишано, тој е отпуштен. (Тоа е само почеток на акцијата - сепак тој продолжува да прави полароиди.) Силата на филмот - и на работата на Вендерс над сè - е во неговото правење слики што го спојуваат личното искуство и неизбежната состојба на нештата. За Вендерс, полароидите се снимени на двете страни, доловувајќи ја внатрешната визија на фотографот и надворешниот свет во исто време. За некој што се сеќава на Њујорк и американските места од деведесетите, дури и слабо, полароидите на Вендерс (кои беа изложени во своја сопствена изложба) нудат чувство на временска капсула, на ризница на лични спомени кои потсетуваат на цел изгубен свет. Вендерс имаше увид и сензибилитет да препознае дека неговите непосредни дневни перцепции беа историски моменти; ја доживуваше сегашноста како минато и со тоа ја направи поетска, морничава и меланхолична. Тој романтизам на отуѓување, анксиозното херојско зафаќање за убавите моменти што се лизгаат едвај надвор од дофатот - и чувството на тежината на културното и политичкото минато кое ја задржува убавината на сегашноста и оние кои копнеат по неа, да не се раскрилуваат слободно - ги дефинира уметноста на Вендерс. „Значењето на овие полароиди не е во самите фотографии - туку во приказните што водат до нив. Затоа изложбата е наречена Инстант приказни - каталогот е повеќе книга со приказни отколку фото книга."- рече Вендерс за една од изложбите кои произлегоа од полароидите. Придружните приказни се секако фасцинантни. Во една од нив, тој се сеќава на случајната средба во 1973 година со „висока млада жена“ која седнува покрај него во барот во CBGB, легендарниот ноќен клуб во Њујорк. Чувствувајќи ја неговата осаменост, таа му го кажува своето име и број додека заминува, велејќи му да се јави доколку се најде сам во Сан Франциско. Една недела подоцна, тој го прави токму тоа - и така започнува пријателството со една млада музичка фотографка наречена Ени Либовиц, која го носи на патување во Лос Анџелес. „Јас направив неколку фотографии по патот, а исто така и Ени“, вели тој. На изложбата има снимки од нејзиното возење. Во друга приказна, тој раскажува дека слушнал за смртта на Џон Ленон додека возел по автопат во Лос Анџелес. „Тоа беше многу одлучувачки момент во мојот живот“, вели тој. „Се повлеков и се исклучив од сообраќајот и полека потонав и почнав да плачам. Седев таму и плачев додека немаше веќе солзи“. Импулсивно, тој возел до аеродромот. „Кога стигнав таму, бев дел од тивкиот собир на илјадници луѓе. Тоа беше чин на заедничка траума. Сите изгубивме нешто суштинско за кое мислевме дека нема да заврши толку брзо. За мене тоа беше моето детство, мојата младост“. Сега успешен и широко познат режисер, младиот Вим Вендерс долго време сакаше да биде сликар. Тој се сеќава како, кога почнал повеќе да се интересира за фотографијата и да работи со фотоапарати со негативен и среден формат, му се отвориле сликарските аспекти - пронаоѓањето на рамката, размислувањето за композицијата и боите. Тоа беше околу 1983 година, но она што го донесе таму беа полароидите. Во текот на 60-тите до почетокот на 80-тите тој направи многу од тие инстант, разиграни и невини фотографии. Сега iPhone-ите го презедоа приматот. И иако тој самиот призна дека е страствен фотограф со својот телефон, тој исто така признава дека никогаш не гледа назад во неговите слики и одбива да ги смета за фотографија. Колку што сега можеме да користиме различни филтри и ефекти со полароид на сликите, има еден многу посебен и социјален аспект кој е составен дел од нив,кој е изгубен. Фотографирањето некого и гледањето како полека се развива заедно речиси беше ритуал. Колекцијата Polaroids на Вим Вендерс, од која дел ќе биде изложена на неговата изложба „Instant Stories“ в ја одразува другата страна на оваа социјална интеракција - честопати личноста прикажана на сликата би сакала да ја задржи. Од таа причина, во овој визуелен дневник наоѓаме многу кадри од околината на режисерот, филмски сетови и пејзажи од неговите патувања низ светот, но помалку портрети - тој ги подари повеќето од нив на прикажаните луѓе. Сепак, за оние што ги чуваше, сакавме да навлеземе во приказните зад познатите лица во тие излитени полароиди.

Настани деновиве низ град: од Скопје, Битола, Охрид, Кичево, Струмица па до Лондон и Њујорк. Дива ве води на настаните кои мислиме дека мора да ги посетите. Од концерти фестивали и изложби, до саеми, кулинарски настани театарски претстави и јога - настани без престан ПиЕМЏи, СаботнаВечер, makka bar, epicentar 14.11.24 г., 18:00 Саботна вечер пред Новата Година: сетови како музички огномети кои ќе ги осветлат сите клупски патеки Нова Година: ПиЕМЏи ја превзема сцената во македонски клупски Р....хај САБОТА, убав ден, точно ПРЕД Нова Година - датумот што ќе го запаметеме како моментот кога ПиЕМЏи го презема кормилото да ве однесат во морето на некои идни носталгии (кои пиемџи со сигурност ќе се обидуваат да ги надминат). Во Макка Бар и Епицентар, сите сетови и битови ќе ги извозат вибрациите на прославата, која е во знакот на анти-носталгијата. ПиЕМЏи - Живи клупски легенди Повеќе од 3 децении, ПиЕМЏи го дефинираат звукот на клупската сцена, создавајќи искуства што се воглавно во сферата на легендарното. Оваа саботна вечер ќе биде спој на младост и искуство, со ПиЕМЏи како капетан на бродот, на епска музичка одисеја. ДиЏеј лајнап Демонстрацијата на тема ПОРАНО НЕ БЕШЕ БОЉЕ ќе ја водат 🎧 Мирко Попов 🎧 Дарко Јорданов 🎧 Андреја Салпе 🎧 Виолета Качакова 🎧 Аудиоцигла (секси момак) и неговиот компањон 🎧 Демиџ Контрол Од 21 часот во Макка Бар, а потоа од полноќ и во Епицентар. Гарантиран ПРОВОД Целата вечер е посветена на ПИЕМЏИ, со гарантиран провод, смешки и магични моменти. Дами и господа, припремете се за музичко патување што ќе го разнежни вашето клупско срце. Не пропуштајте ја ваквата клупска атмосфера - резервирајте билет веднаш и придружете ни се во предновогодишната еуфорија со ПиЕМЏи! #ПиЕМЏиНоваГодина #КлупскаМагија #МакедонскиКлубскиРај #СаботнаВечер #МузичкоПатување следно

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура