независна релевантна култура

Риши Сунак е обвинет дека „почнува караница“ со сојузник на НАТО откако ја откажа средбата со премиерот на Грција во 5 до 12 во расправа околу Елгиновите мермери. Сунак требаше да се сретне со Киријакос Мицотакис во Даунинг стрит утрово, но се повлече откако Мицотакис изјави за Би-Би-Си дека чувањето на елементите од Партенон од страна на Британскиот музеј е како Мона Лиза да се „пресече на половина“. Марк Харпер, секретарот за транспорт, потврди дека Сунак ја откажал средбата и рече дека владиниот став за мермерите е јасен. Тој додаде дека на Мицотакис, наместо тоа, му била понудена средба со Оливер Дауден, вицепремиерот. Харпер рече: „Премиерот не можеше да се сретне со грчкиот премиер. Нему му беше понудена средба со вицепремиерот, што се покажа дека не е возможно да ја одржи.“ Харпер инсистираше на тоа дека „сите наши меѓународни партнери се многу важни“, додавајќи: „Сигурен сум дека ќе има идни можности премиерот и тој да се сретнат во иднина за да разговараат за важни прашања. Ние продолжуваме да ги имаме тие дискусии со сите наши партнери, како што рековте, за да се фокусираме на важни прашања како што е намалувањето на илегалната миграција“. Запрашана дали тоа е намерно игнорирање Харпер рече: „Ја поставивме позицијата.“ „Владата многу јасно го изнесе својот став за Елгиновите мермери, а тоа е дека тие треба да останат како дел од постојаната колекција на Британскиот музеј“.. Мицотакис, кој јавно повика на враќање сите артефакти од Партенонот во Атина уште од првото преземање на функцијата пред пет години, исто така ја нападна одлуката на Сунак да го откаже состанокот. „Го изразувам моето незадоволство што британскиот премиер ја откажа нашата закажана средба само неколку часа пред да се одржи“, рече тој. „Секој кој верува во исправноста и праведноста на своите позиции никогаш не се плаши од спротивставени аргументи“. Сер Кир Стармер, лидерот на Лабуристите, се сретна со Мицотакис вчера. За мермерите накратко се разговараше, но лабуристите рекоа дека нема да го променат законот и не беше договорена промена на позицијата. „Да се ​​избере кавга со сојузник на НАТО заради новинарски наслови, покажува колку е слаб Риши Сунак. Требаше да зборува за економијата, имиграцијата, Блискиот Исток… тоа е она што земјата би го очекувала од лидер, но Риши Сунак не е лидер“. Говорејќи во неделата на Би-Би-Си со емисијата на Лаура Куенсберг, Мицотакис рече: „Ова не е прашање за враќање на артефакти... ова не е прашање на сопственост, ова е аргумент за повторно обединување. Каде може најдобро да го цените она што во суштина е еден споменик? Како да ви кажам дека сум ја исекол Мона Лиза на половина, и ќе имате половина од неа во Лувр, а половина во Британскиот музеј“. Мицотакис додаде дека ќе продолжи да се залага „за договор кој во суштина ќе биде партнерство меѓу Грција и Британскиот музеј, но ќе ни овозможи да ги вратиме скулптурите во Грција и луѓето да ги ценат во нивната оригинална средина... Јас сум трпелив човек и чекавме стотици години; јас ќе опстојам на овие дискусии“. Сепак, вели дека не постигнал толкав напредок како што би сакал во преговорите. Законот за британски музеј од 1963 година во моментов забранува целосно враќање на артефактите, но извор близок до лабуристите изјави за Фајненшл тајмс: „Ние се држиме до постоечкиот закон, но ако договор за заем што е взаемно прифатлив за Британскиот музеј и грчкиот Владата може да се договори, нема да застанеме на патот“. Во изминатите 40 години грчката влада формално ги бараше скулптурите и изрази желба да ја заврши изложбата во музејот Акропол во Атина. Во мај, Мицотакис победи на општите избори, обезбедувајќи околу 40 отсто од гласовите. Истиот месец, тој изјави за весникот „Индипендент“: „Никогаш нема да признаеме дека овие скулптури се во легална сопственост на Британскиот музеј... Но, повторно, мораме да бидеме конструктивни и треба да бидеме иновативни ако решението треба да биде Законот за британски музеј од 1963 година во моментов забранува целосно враќање на артефактите, но извор близок до лабуристите изјави за Фајненшл тајмс: „Ние се држиме до постоечкиот закон, но ако договор за заем што е взаемно прифатлив за Британскиот музеј и грчката влада може да се договори, нема да застанеме на патот.“ Во изминатите 40 години грчката влада формално ги бараше скулптурите и изрази желба да ја заокружи поставката во музејот Акропол во Атина. Минатата година, претседавачот со Британскиот музеј, Џорџ Озборн, рече дека треба да се направи „договор“ за споделување на мермерите од Партенон со Грција. На годишната вечера на музејот овој месец, тој го повтори овој план, изразувајќи надеж дека „можеме да постигнеме договор со Грција“, барем некои од скулптурите на Британскиот музеј „да бидат видени во Атина“. За возврат, тој сака „другите богатства од Грција, некои кои никогаш не ги напуштиле тие брегови, да бидат видени овде во Британскиот музеј“.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

17.2.24 г., 19:30 ПМГ, Поп култура фестивал, Силата еу младите, лабораториум Laboratorium, Bulevar Kliment Ohridski, Skopje, North Macedonia Поп култура е настан кој е дел од платформата Sila Eu Mladite. Тоа е покана за секојдневно активирање, ангажирање и учество на младите во современиот свет. Поп-културата е изјава дека речиси сите форми на уметност се обединуваат, а оваа можност дава платформа за младите да ги изразат своите идеи, текови и апели. https://www.youtube.com/watch?v=mgotXsfKFLk Оваа година, за да апелираме на младешката енергија и креативност се обраќаме на кремот на актуелната македонска поп-хоп генерација, во која членуваат Јанг Дади, Зи, Матеј Фолц, Вански и Димчуга . Но, тоа не е се, ќе има специјална покана и ексклузивен настап на прекрасната Млада Беба, директно од Србија. https://www.youtube.com/watch?v=ouAt-SoCiy4 Ова се само мал дел од оние кои со задоволство ги гледаме на претстојниот фестивал. Настанот ќе се одржи на 17 февруари, во лабораторијата ЕКЦ. Билетите се веќе пуштени во продажба во Лабораториум или онлајн за само 200 денари. Но, Поп култура не застанува тука. Ќе ги надмине физичките бариери и наскоро ќе биде дистрибуиран како винил! Ова е вистинска вест за сите љубители на ретро музички формати. Се надеваме дека го споделуваме ентузијазмот за оваа иницијатива, која на нашите млади ќе им даде простор да го изразат својот креативен дух како никогаш досега. Се гледаме на 17 февруари во Лабораторија. „ПОП КУЛТУРА е дел од платформата СИЛАТА ЕУ МАЛДИТЕ. ПОП КУЛТУРА е фестивал на современата македонска Поп музика, која произлезе од Хип - Хоп движењето, како најраспространета и најпопуларна форма за израз на денешната младина. А нашата младина е модерна. И убава. И паметна. Тоа јасно ќе го демонстрираме во сабота на 17 фебруар, во ЕКЦ Лабораториум. Настап на кремот на актуелната домашна ПОП ХОП генерација: Young Dadi Zee Matej Foltz Vanski Dimchuga ++ специјалната гостинка од Србија, прекрасната Mlada Beba. претходно следно

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Автор: Џенет Фланер 2 март 1957 година Пабло Руиз Пикасо стана уметник на возраст која го смести во категоријата дете-чудо - на околу седум години - и на седумдесет и пет години тој останува сосема истиот феномен каков што беше во текот на годините. Ексцесите на неговата уметничка надареност, на неговата волја, на неговите животни апетити и на неговиот карактер се чини дека биле идиосинкратски уште од најраното детство, така што, тоа што бил чудо од дете и феномен, за него, беше единствениот начин да биде природен. Дури и воведниот извештај за него доаѓа од необичен извор — неговото живо сеќавање за тоа како научил да оди. Повеќе од шеесет години по настанот, додека гледаше како сопственото дете ги прави своите први чекори, тој одеднаш кажа потсетувајќи се со задоволство, на својот најинтимен шпански пријател: „Се сеќавам дека научив да одам туркајќи голема лимена кутија со бисквити пред мене бидејќи знаев што има внатре“. Она што рано го разликуваше како некој кој е надвор од нормалното беше неговата неконвенционално висока состојба на свест. Тој очигледно го започнал својот живот веќе недопрен - со тоа што бил прерано подготвен и функционирајќи - наместо со класично продолжување низ пробните, квалификациски фази на развој вообичаени за просечното многу младо човечко суштество. Почнал да црта штом прстите можеле да го фатат моливот. На училиште во неговото родно место Малага, тој генерално имал со себе гулаб од гулабарникот на неговиот татко, кој би го ставил на клупата и го сликал за време на часовите, како протест против авторитетот и против тоа што воопшто некој се осмелува да го учи. Подоцна се колнеше дека не научил да чита и пишува на училиште, туку дека самиот се научил. Неговиот малолетнички инстинкт против авторитетот созреал без да се смени, а неговиот ибериски анархистички дух сè уште е еден од неговите неколку традиционални елементи. За време на неговото детство, тој, природно, не беше споредлив со нормалните мали момчиња, но исто така не беше споредлив ниту со другите големи уметници на денешницата кога тие биле деца; ако може да се процени според она што е познато, објавено и снимено за нив, тие биле сигурно обични деца кои само израснале во неверојатни мажи. Од првите, дури и меѓу уметничките генијалци, Пикасо беше јасно белиот обичен кос, rara avis. Преуранетоста на неговата дарба за цртање беше толку очигледна што додека тој беше сè уште на рана возраст, неговиот татко, Хозе Руиз, учител во локалното Училиште за уметности и занаети, почнал да му дава академски уметнички упатства кои биле скроени за некој со висока компетенција. Сењор Руиз бил духовит андалузиски уметник со ведар дух, се оженил доцна и, додека се родил неговиот син, станал зајадлив, лошо платен учител по уметност, кој морал да го издржува неговото растечко семејство: сопругата, неговата свекрва, двете снаи и деца (после Пабло следеше Долорес, три години помлада од него, а на крајот и другата сестра, Консепсион, која рано почина.) Одвреме-навреме, Сењор Руиз продавал слики од гулаби или јорговани, неговите специјалитети за трпезариите на буржоаската Малага, но како редовна ситуација семејството беше приклештено за пари. Специјалноста на младиот Пабло беше цртање на домашни животни - магариња, петли и кучиња - за Долорес и за неговите братучетки Конча и Марла, кои, за да ја променат монотонијата на неговата способност, барале тој да ја започне својата слика во некоја необична точка - на пример, со опашката на магарето или со задните нозе на кучето - и, навистина, тој можеше да започне слика каде било без да ја наруши рамнотежата на верноста, или логиката на вкупната композиција. Новиот информативен француски документарен филм „Le Mystère Picasso“, кој беше прикажан во Париз летото 1956 година, го прикажува растот на неколку слики и цртежи под неговата креативна рака и го прикажува како започнува замрсени композиции на инконсеквентни точки на напад. На една слика, на ал-фрески женска фигура , тој започнува со нејзиното стапало, а потоа прескокнува со својата четка за да скицира дел од околната морска сцена, а потоа ја снабдува со главата - ефективната ирационалност на неговата постапка е заснована на неговата врховна сигурност (што, на поедноставен начин, одлично ја покажа како мало момче) за точната положба на деловите од неговата слика што сè уште не ги има видливо обезбедено. Кога Пабло бил уште многу мал, татко му како патриотски чин го однел на неделните борби со бикови. Се чини дека суровите и анимирани сликовни квалитети на тауромахија оставиле повеќе од вообичаени естетски и психолошки впечатоци на неговите насилни мали чувствителности, подоцна сумирани во страдалните коњи и згодните и монструозни трауматични бикови кои се залетувале низ неговите платна, накитени со толку многу различни симболи и пренесени значења што и двете животни на крајот станаа дел од неговата приватна митологија. Поучувајќи го, неговиот педантен татко непотребно го поттикнувал напорно да работи; работата со уметноста на момчето му изгледаше како природна избезуменост. Тој доминираше во семејството како да е аутсајдер. На околу единаесетгодишна возраст, тој ја одржа својата прва јавна уметничка изложба - на влезот на продавницата за чадори во Коруна, галициски град кој не беше познат по дождот, каде што неговиот беден татко, кој сакаше сонце, имаше привремена учителска служба. Кога Пабло имал тринаесет години, неговиот татко, во знак на уметничка резигнација, ги предал своите бои и четки и никогаш повеќе не ги сликал цвеќињата или птиците. Пабло насликал доволно и за двајцата. На четиринаесет години, тој правел портрети на своето семејство на возрасен, маскулинистички, шпански стил. Тој насликал одличен, сè уште постоечки портрет на својата мајка, која била згодна и сакана и негова миленциа, и измачен, психолошки брилијантен портрет на целото лице, исто така сè уште зачуван, на неговиот брадест, средовечен татко, кој му ја држи главата. во дланката, и намуртено, без фокус, во израз на грижа и разочарување. Во 1895 година, Сењор Руиз бил унапреден да предава на Провинциското училиште за ликовни уметности во Барселона, а на Пабло, поради позицијата на неговиот татко, му било дозволено да полага натпреварувачки приемни испити во училиштето следната година, кога имал само петнаесет години. Исцрпните испити вообичаено биле распоредени во текот на еден месец (тие вклучуваа цртање машки акт на модел ), но тој ги заврши за еден ден и, дополнително, го освоил првото место пред сите возрасни натпреварувачи. Откако бил примен во училиштето, многу малку внимавал на часовите. Наместо тоа, тој работел во сиромашно, студено студио - едно од првите во серијата - што неговиот татко му го изнајмил зад аголот од улицата Кале дел Авињо или улицата Авињон, каде што се случило да биде во близина на бесрамен ноќен локал со значително поголема топлина и боја. Единаесет години подоцна, во 1907 година, тој го насликал динамичното платно што конечно беше познато како „Les Demoiselles d’Avignon“ и кое одбележа цела епоха во европската уметност. Иако ретко им даваше имиња на своите слики, освен ако не бил принуден од неговиот трговец со уметнички дела (а потоа, вели тој, ги насловува со „првото нешто што ми паѓа на памет“), тој сепак имал работен наслов за оваа револуционерна слика „Le Bordel d'Avignon“. Еуфемистичкиот заменски наслов подоцна го предложил млад уметнички критичар и негов пријател. Во 1897 година, една година откако се запознал со дамите од Кале дел Авињо, тој ги повторил своите испитни чудесии на Кралската академија за ликовни уметности Сан Фернандо, во Мадрид, каде што неговиот вујко доктор, најпросперитетниот брат на неговиот татко, љубезно го испратил да учи - иако, за жал, само со оскудни средства за живот. Во Мадрид, како и во Барселона, веднаш ги напуштил часовите како да се гробишта. За него академската уметност беше мртва; тој беше жив. (Неколку години подоцна, во Париз, кога Лео Штајн, помалку познатиот брат на славната госпоѓица Гертруда Штајн, му кажа речиси во укор дека цртал исто како Рубенс, тој рече: „Ако мислиш дека цртам толку добро како некој друг , зошто да не цртам само како мене? Попрво би ги имитирал моите слики отколку оние на друг сликар.“ Иако екстровертен, тој можеше да учи само од себе. Тој се разболел од шарлах и бил испратен на осуммесечно закрепнување во селото наречено Хорта де Сан Хуан, во Каталонија - регион кој уште тогаш агитирал за автономија. Тој потоа рече дека научил таму „сè што знам“. Неговите изјави отсекогаш имале тенденција да бидат екстравагантни, како да се преполнети прекумерно или со имагинација или со вистина. Она што го научи во Каталонија, живеејќи меѓу селаните, беше севкупноста на нивната сиромаштија. Самиот, се разбира, дошол од бедната полуинтелектуална буржоазија и шетал по живописните сиромашни населби на Барселона и Мадрид со своите пријатели студенти- уметнички без пари, но оваа грда, неплодна сиромаштија на шпанскатата земја беше неговото прво гледање. на беспомошнатата судбина на некои мажи. Неговото сеќавање на тоа, засилено со мизеријата што тој самиот ја знаеше во неговите рани денови во Париз (каде мораше да ги запали своите цртежи за да се загрее), ги создаде патетичните, општествено свесни слики од неговиот краток Син период, како што се портретите на „ Продавачот на имела“ и „Жена што пегла“, и графиката на огорченото лице, на изгладнетата двојка во „Штедливиот одмор“. (Заедно со сликите на светло облечените отпадници од неговиот розев период - циркуските арлекини, акробати и жонглери облечени во црвено - тие сè уште се емотивните миленици на пошироката јавност.) Каталонското искуство беше, исто така, основната позадина за неговото конечно придружување на Француската комунистичка партија. Кон крајот на 1898 година, кога Пабло штотуку наполнил седумнаесет години, тој одеднаш престанал да ги потпишува своите слики како „П. Руиз Пикасо“, го отфрлил патронимот на неговиот татко и почнал да го користи само презимето на неговата мајка. Според шпанскиот обичај, законското презиме на детето е двојно, и тоа е презимето на двајцата родители заедно, со моминското презиме на мајката на последното место, но детето го зема презимето на таткото како свое. Фактот дека младиот сликар го отфрлил татковското презиме било невообичаено - а исто така и непромислено, бидејќи со неговото раѓање тој бил особено добредојден во семејниот круг како единствениот наследник на семејното име на Руиз, и покрај тоа што неговиот татко бил еден од единаесет Руиз деца. Семејството на кланот, Сењор Диего Руиз де Алмогуера, производител на ракавици од Малага, разочарувачки роди седум ќерки, а од тројцата браќа на Хозе, братот Диего, иако оженет, немаше деца; братот Салвадор, докторот, беше вдовец со само две девојчиња; а братот Пабло, неодамна починатиот, по кого беше именуван новодојденикот, бил свештеник. Добредојденото машко новороденче на Хозе е родено, ноќта на 25 октомври во единаесет и петнаесет, 1881 година, а две недели подоцна бил крстен Пабло Диего Хозе Франциско де Паула Хуан Непомуцено Марија де лос Ремедиос Ципријано де ла Сантисима Тринидад Руиз Пикасо, четвриот дел од името по неговиот дедо Франциско де Паула Пикасо, а петтиот дел од името е по неговиот кум Хуан Непомуцено Бласко и Баросо, адвокат кој бил братучед на неговиот татко, а останатите се конвенционални побожни католички додатоци. Во неодамнешното свечено истражување посветено на откривање на секој можен факт за ултра познатиот Пикасо, излезе на виделина дека семејството на таткото на Пикасо може да се проследи наназад, преку бабата на Хозе Руиз, да го вклучи истакнатиот свет брат, преподобниот Алмогуера, кој умрел во слаткиот мирис на светоста, во 1676 година како надбискуп и вицекрал на Лима, Перу, во манастирот што тој го основал. Доволно разочарувачки, страната на Пикасо, која Пабло ја одбра да ја прикаже, не дава ништо подалеку од фотографијата на неговата прабаба. „Пикасо“ беше необично и малку познато име во Малага, и наводно со италијанско потекло (што самиот уметник го негира). Дедото на Пабло, Франциско де Паула Пикасо, поради некоја причина се школувал во Англија, а потоа – во Куба која сè уште била под шпанска власт – се впуштил во служба во Хавана како шеф на локалната царинска служба. Тој умрел таму од жолта треска, или можеби во мистериозни околности - семејството никогаш не било сигурно. Можеби затоа што Пабло бил посилно приврзан за мајка си отколку за неговиот татко, можеби затоа што нејзиното име било поубаво, и секако поретко од двете, или можеби затоа што тој самиот веќе бил чувствувал силна привлечност кон произволното и она што е без преседан, младиот бунтовник, на жалење на кланот Руиз, кои на тој начин беа изгубени за потомството (како и за идната светска слава), избрал да биде познат, и оттогаш да слика како Пикасо.