Доделувањето на Оскарите 2025 донесе неколку очекувани триумфи, но не помина без шокови, потценувања и моменти што предизвикаа лавина реакции кај публиката. Од доминацијата на Anora, до необјаснивото игнорирање на A Complete Unknown и изненадувачката победа на Flow, оваа вечер остави многу теми за дискусија. Anora триумфира со пет Оскари Како фаворит на вечерта, Anora на Шон Бејкер ја оправда улогата и освои пет златни статуетки, вклучувајќи ги Најдобар филм, Најдобар режисер и Најдобро оригинално сценарио. Филмот доминираше уште од самиот почеток на церемонијата, освојувајќи и награда за монтажа, што ја најави неговата неприкосновена ноќ. Изненадување или неправда? Mikey Madison ја освојува наградата за Најдобра актерка Иако многумина очекуваа Демі Мур да го освои Оскарот за најдобра актерка за The Substance, наградата заврши во рацете на Mikey Madison за нејзината улога во Anora. Со тоа, таа стана деветтата најмлада добитничка во оваа категорија. Во својата емотивна благодарница, таа оддаде почит на заедницата на сексуални работници, на кои филмот им посветува посебно внимание. „Wallace & Gromit“ оставени без награда Категоријата за Најдобар анимиран филм донесе едно од најголемите изненадувања на вечерта – латвискиот филм Flow ги победи фаворитите Inside Out 2 и Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl. Победата на Flow го означи и првиот Оскар за Латвија, но многумина сметаат дека британската анимирана легенда Wallace & Gromit беше неправедно запоставена. „No Other Land“ носи силна политичка порака Во категоријата за Најдобар документарен филм, No Other Land триумфираше, носејќи емотивна приказна за раселените Палестинци од Западниот Брег. Доделувањето беше проследено со моќен говор од режисерите Базел Адра и Јувал Абрахам, кои искористија момент да зборуваат за ситуацијата во Палестина и да ја критикуваат американската надворешна политика. David Lynch доби краток, но недоволен (с)помен Додека фановите очекуваа голема почит кон легендарниот режисер Дејвид Линч, Академијата му посвети само краток сегмент, што предизвика разочарување. Дополнително, In Memoriam оддаде почит на починатите од филмската индустрија, но пропушти значајни имиња како Michelle Trachtenberg и Tony Todd. „A Complete Unknown“ остана без награда Иако беше номиниран во осум категории, биографскиот филм за Боб Дилан A Complete Unknown не освои ниту еден Оскар. Многумина сметаа дека Тимоте Шаламе имаше реални шанси за Најдобар актер, но наградата му припадна на Адриен Броуди за The Brutalist. Diane Warren повторно игнорирана Ветеранот во категоријата Најдобра оригинална песна, Diane Warren, по 16-ти пат остана без Оскар, откако наградата замина кај песната El Mal од Emilia Pérez. Со ова, нејзината репутација како најпотценета номинирана продолжува да расте. Заклучок: Неспорни триумфи, но и контроверзни моменти Oscars 2025 можеби немаше премногу шокантни победи, но имаше доволно теми што ќе останат предмет на дискусија. Додека Anora триумфираше, а Flow го изненади светот, филмови како A Complete Unknown и Wallace & Gromit останаа со празни раце. Еден Оскар може да значи слава, но понекогаш најмногу се зборува за оние што не го добија.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Автор: Даријан Лидер; Терапевтите минатата недела беа затрупани со барања од новинари, клиенти и пријатели да дознаат колку е автентичен говорот на Сем Роквел за неговата сексуалност во серијата „Белиот лотос“. Ако не сте запознаени со серијата, станува збор за болна, прецизно набљудувана дисекција на американските вредности, фокусирајќи се на сексот, расата, класата, пријателството и аспирациите. Секоја сезона е сместена во еден од хотелите „Белиот лотос“, луксузни и скапи одморалишта каде економската и социјалната нееднаквост меѓу персоналот и гостите е голема, и каде злосторство дејствува како леќа преку која се акцентираат меѓусекторските тензии и дисонанци. Говорот на Сем Роквел; Напишана и режирана од Мајк Вајт, серијата е како американска верзија на филм на Мајк Ли, со публика која се грчи и немирно седи поради прикажувањето на сопствените предрасуди. Со брилијантна актерска екипа и извонредни изведби од актери како Ејми Лу Вуд, Паркер Поузи, Волтер Гогинс и Џејсон Ајзакс, ова е телевизија што не смее да се пропушти, и покажува што може да постигне внимателно и обмислено сценарио, со вистинско разбирање на човековата психологија. Па зошто говорот на Сем Роквел? Без да навлегувам во заплетот и контекстот, во основа станува збор за исповеден монолог за неговата потрага по сексуално задоволство и каде го довела таа потрага. Преселувајќи се од САД во Тајланд во потрага по „азиски девојки“, тој објаснува како излегол „надвор од контрола, ненаситен“, при што секоја сексуална средба служела само како проводник до следната. Оваа очајна и бескрајна потрага по исполнување е проследена со сознанието, по „околу 1000 ноќи“, дека никогаш нема да биде задоволен, и дека причината за оваа неспоивост меѓу желбата и задоволството е едноставна: тој спиел со „азиски девојки“, а всушност сакал ДА БИДЕ азиска девојка. Оттаму, следниот пат кога ќе се најде со лејдибој, наместо тој да ја пенетрира, таа го пенетрира него. „Беше некако магично“, вели тој, „навистина сакав да бидам една од овие азиски девојки кои јас ги ебам и да го почувствувам тоа“. Потоа објавува оглас за бели мажи како него да го пенетрираат – понекогаш повеќе од еден истовремено – облекува женска долна облека и парфем, и ангажира азиски девојки да го гледаат сексуалниот спектакл. Гледајќи им во очите, помислувал „Јас сум таа и јас се ебам себеси“. Од сексуална практика, монологот станува посериозен, со разговор за суетата на земните форми и будизмот. „Дали сум јас азиска девојка внатре, а средовечен белец однадвор?“, се прашува тој, а потоа открива дека конечно избрал трезвеност „за да избега од бескрајниот рингишпил на страст и страдање“. Монологот е навистина малку режиран, момент кога чувствуваме дека слушаме сценарио што се изведува, за разлика од многу пофлуидниот и природен дијалог во остатокот од серијата. Но прашањето што сите се чини го поставуваат е ова: Дали луѓето навистина ги имаат овие искуства и чувства? Дали е вистинско? Дали некој навистина би се префрлил така? Самиот факт што се поставуваат такви прашања укажува на тоа дека нешто многу реално е допрено: длабока двосмисленост во сексуалниот идентитет на многу луѓе, што говорот на Роквел толку јасно го изнесува. Прво, тука е прашањето за сексуалниот избор. Многу е вообичаено тинејџерите да развијат опсесии кон некого од ист пол, честопати личност која се чини дека отелотворува некоја верзија на машкост или женственост. Тие не можат да престанат да мислат на нив, може да ги имитираат и генерално гравитираат кон нив. Но дали тоа значи дека сексуално ги посакуваат или не? Дали опсесијата кон ист пол значи дека некој е геј? Преовладувачките општествени норми, и покрај површинската отвореност, обично кријат моќни дихотомии: некој мора да се вклопи во една од две кутии, машка или женска, стрејт или геј. Во која кутија „навистина“ припаѓа личноста? Тука христијанските конверзивни терапии и повеќето мејнстрим психодинамички терапии делат основна премиса: постои разлика меѓу идентификација и желба. Да бидеш привлечен кон некој друг не значи нужно дека сексуално го посакуваш, туку можеби дека сакаш ДА БИДЕШ тој. Запомнете дека адолесценцијата е време кога идентитетите се тестираат и истражуваат, така што е многу вообичаено да се создадат заљубувања и фасцинации кон ист пол, особено со оние кои се чини дека знаат како да се движат низ сексуалноста и социјалниот престиж, фигури кои се чини дека без напор отелотворуваат машкост и женственост. Но дали фасцинацијата значи сексуална желба? Ова е точка на забуна и двосмисленост за многу млади луѓе, што традиционалните конверзивни терапии го искористуваат со укажување на разликата помеѓу желбата да се биде некој друг и сексуалната ориентација кон нив. Психодинамичките терапии го истражуваат ова прашање со повеќе нијанси и грижа, со цел да избегнат нормативни судови и однапред одредени цели. Да сакаш да бидеш некој, сепак, можеби не е некомпатибилно со сексуалната желба, а идентификацијата и желбата можат да се менуваат или да се искусат истовремено кај некои луѓе. Говорот на Роквел ја изнесува тензијата помеѓу посакувањето и сакањето да се биде, но исто така покажува дека ова сакање да се биде може само по себе да иницира желба. Како што објаснува тој, откако сфатил дека сака да биде азиска девојка, тој потоа го зазема нејзиното место станувајќи сексуалниот објект на други мажи. Значи, со што се идентификувал, се чини, не е само жена, туку жена КАКО сексуален објект за маж. Овој вид на идентификација може да биде клучен за сексуалната желба, спојувајќи го идентитетот со сексуална позиција. Но кој е мажот, а кој жената тука? Жената е сексуален објект за мажот, полот на желбата, а мажот е „средовечен белец“ како него, слика во огледало, така што гледањето на сексот низ очите на платениот сведок е начин да се гледа себеси. Тој е на три места одеднаш: девојката што гледа, личноста која е пенетрирана и личноста што пенетрира. Сето ова е недвосмислено во монологот на Роквел. Тријаголната сцена ја изнесува мистеријата и траумата на сексот за дете. Двајца возрасни имаат секс, а ги гледа трето лице, како дете што ја набљудува сцената во спалната соба меѓу неговите родители. Што се случува? Како може ова да има смисла? Дали личноста што е пенетрирана чувствува задоволство или болка? Кој сакам да бидам во оваа драма? Дали можам да бидам на две места истовремено? Овие детски прашања ја формираат заднината на сцените што ги игра Роквел и им даваат компулсивен квалитет. Дилемите и збунетостите од детството не исчезнуваат, туку го обликуваат нашиот подоцнежен сексуален живот. Што чувствува жената за време на сексот? Зошто мажот ја посакува? Зошто би сакал да ја пенетрира? Како се чувствува тоа? Што ја прави објект на желба? Единствениот начин да се разработат овие прашања е да се заземат повеќе од едно место одеднаш, стратегија за која дискутирав во „Дали е секогаш само секс?“. Луѓето што имаат секс, всушност, често се обидуваат да се видат себеси низ очите на својот партнер, дури и отстранувајќи или криејќи делови од своите тела додека замислуваат што гледа или чувствува другата страна. Или замислуваат дека тие самите се некој друг, како да истражуваат што значи да бидат посакувани од перспектива на нивниот партнер. Сликовитиот приказ на Роквел исто така истакнува уште една клучна карактеристика на голем дел од машката сексуалност. Мажите често го поминуваат својот живот перформативно обидувајќи се да ја докажат својата моќ и мажественост, како заканата од неуспех тука да е постојана опасност, а не праг што требало да се помине во минатото. Тие мора секојдневно да докажуваат дека се мажи, што во многу случаи значи ДА НЕ БИДАТ жени. Ова се открива не само во хомофобијата и хипохондријата, туку и во шегите и мемите кои сите се вртат околу ужасот од пенетрација и од тоа да се биде во позиција на сексуален објект. Мачо машкоста, како што често се укажува, е фундаментално дефанзивна. Да се биде маж значи да се држи женската позиција настрана, надвор од свеста и честопати отфрлена со насилство. Додека го гледаме Волтер Гогинс како го слуша монологот на Роквел со отворена уста и очигледно во шок, неговото неверување го претставува неверувањето на многу машки гледачи, кои се запрепастени кога ја гледаат нивната сопствена психичка вистина како се открива. Нивната сопствена потисната женска позиција е отворено признаена и препознаена. Желбата агресивно да се пенетрираат жени често ја маскира желбата самиот да бидеш пенетриран, како тоа да е трансформирано од желба во страв. Оттаму и начинот на кој многу мажи го прифаќаат верувањето дека сите жени сакаат да бидат пенетрирани – тие едноставно им ги припишале своите сопствени чувства на жените. Сексот сам по себе може да биде маскирано лекување на таквите стравови. Роквел успева да излезе од циклусот, надминувајќи го светот на телесните задоволства и наоѓајќи – очигледно – некаков мир во апстиненцијата. Па, освен ако не откриеме нешто друго во некоја идна епизода… Извор: Хрониките на Ханиф Куреиши;

независна релевантна култура

А сега работа

независна релевантна култура

22.12.23 г., 17:00 Божествена рапсодија, инклузивност, Трисомија21, КолективВетерница, МНТ Македонски Народен Театар, Iljo Vojvoda, Skopje, North Macedonia Со влегувањето на "Божествена Рапсодија" во македонската музичка арена, сцената стана дом на вистинска музичка одисеја. Ова е нешто повеќе од шоу; ексклузивен експеримент што го менува начинот на кој гледаме и слушаме музика. Во следниве редови, ќе го истражиме значењето на "Божествена Рапсодија" и неговата улога во развивањето на инклузивноста во културата. Важноста на инклузивноста во културата: "Божествена Рапсодија" не е обично музичко шоу; тоа е искуство кое привлекува публиката во свет на инклузивност. Овој проект не само што го истражува новиот свет на современото сценско изражување, туку и го создава мостот меѓу различните културни и музички стилови. Секој елемент, од аранжманите до улогата на публиката, служи како свидетелство за потребата од инклузивност во културата. Проектот на Трисомија 21 Скопје, поддржан од Министерството за култура, Македонскиот народен театар и Колектив Ветерница, има за цел да го разшири видокругот на македонската музичка сцена. Преку соработката со инклузивниот хор, "Божествена Рапсодија" го прикажува секојдневието и комуникацијата како катализатор за заедништво. Активна улога на публиката: Во светот на "Божествена Рапсодија", публиката не е само пасивен набљудувач. Таа е активен учесник, имајќи улога во хорот или се вклучувајќи на свој уникатен начин. Оваа форма на интеракција создава интимно и лично искуство за секој присутен, ги ткае врските помеѓу уметниците и публиката, обединувајќи ги во заедничко изкуство. Нови идеи и концепции во македонската музичка сцена: "Божествена Рапсодија" претставува нешто повеќе од обичен музички настап. Тоа е шоу кое ги воведува новите идеи и концепции во македонската музичка сцена. Преку експериментални аранжмани и иновативен пристап кон изведбата, проектот создава простор за размислување и нов поглед кон македонската музичка рапсодија. Вистинска музичка рапсодија: За крај, "Божествена Рапсодија" е вистинска музичка рапсодија која ги отвара вратите кон нов и свеж поглед на македонската музика. Ова е шоу кое не се пропушта. Со уникатната комбинација на талентирани уметници, инклузивен хор и креативен пристап, "Божествена Рапсодија" е едно искуство што го трансформира начинот на кој ги доживуваме звуците и емоциите во музиката. Преку "Божествена Рапсодија", македонската музичка сцена добива нова димензија. Ова е шоу што го поттикнува заедништвото и инклузивноста, предизвикувајќи ги стандардите на традиционалната музичка изведба. Во ова шоу играат Елизабета Петковска, Ена Митревска, Коста Аризанов, Марио Мицкоски, Стефан Трпковски, Матеј Аларов, Оливер Блажевски, Ирина Прокопиева, Филип Ангеловски, Иво Веиќ, Нана Танеска, Ена Ковачевска, Ивана Полизовски, Данаја Ефтимова, Мартин Манчевски, Матеј Петровски, и Ана Јовановска. Режијата е во рацете на Колектив Ветерница. претходно следно

22.12.23 г., 18:00 Социјален центар Дуња, Rajko Zhinzifov, Skopje, North Macedonia Вечерва( 22-ри декември), Социјален центар Дуња ќе биде домаќин на филмската проекција на „The Hip – Brainstorm“, режиран од Јане Алтипармаков. Овој филм е поглед кон минатото, кон една разгорена алтернативна музичка сцена во Македонија, од која произлегуваат бендови кои оставиле траен печат врз нашата музичка историја. "The Hip" и останатите музички групи кои се спомнуваат во филмот, направиле значајна прогресивна промена во младинската култура. Филмот ни дава увид во нивното „раѓање“, патешествието и ефектите на нивната музика кои сè уште перзистираат денес. Во филмот учествуваат бројни познати имиња од македонската алтернативна сцена кои дискутираат и анализираат нивните музички дела и текстови. Исто така, филмот го анализира и општествено-политичкиот контекст во кој овие музичари твореле, овозможувајќи ни да добиеме подлабок увид во оваа важна ера на македонската музика. Оваа проекција е идеална можност за сите оние кои сакаат да се потсетат на оваа влијателна ера во македонската музичка историја, како и за сите оние кои сакаат да се едуцираат и да дознаат повеќе за неа. Со својата анализа на музичките дела и текстови, филмот овозможува едукација, но исто така е и носталгичен. Не го пропуштајте ова носталгично патување низ епохата на алтернативната музика во Македонија. Дојдете во Социјален центар Дуња на 22-ри декември во 19:00 часот. Филмот ќе се прикажува со превод на англиски јазик, а по дискусијата ќе слушаме алтернативна рок музика. претходно следно

независна релевантна култура