независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

од Џон Караманика за Њу Јорк Тајмс Хип-хопот е чудесна замрсеност без центар, сеприсутен дури и кога не е секогаш видлив. Тој е извор на константна иновација, и историски текст зрел за разграбување. Тој е продолжение на рок, сол и џез традициите додека исто така експлицитно го разлабавува нивниот културен стисок. Тој еволуира побрзо од било кога - нови стилови се појавуваат секоја година, или побрзо, размножувајќи го потенцијалот на жанрот. И има влијание далеку над музиката: хип-хопот е исткаен во телевизијата и филмот, модата, рекламирањето, литературата, политиката и безборј други ќошиња на американскиот живот. Тој е lingua franca, невозможен да се избегне. Премногу е широк да биде содржан само под еден шатор, или ограничен на еден наратив. Жанрот е огромен, нелинеарен и нескротлив. Има свои внатрешни кавги и недоразбирања, а засегнатите страни понекогаш се пријатели и соработници, а понекогаш со недоверба ледаат едни на други. Па затоа во обидот да се каталогизира хип-хопот во целост, единствената разумна работа е да се препуштиш на какафонијата. Рамо до рамо стојат стилски иноватори, кросовер суперѕвезди, регионални херои, познати личности на микромаркетите. Има такви кои инсистираат на својот примат и се гледаат себеси како центар на гравитацијата, и оние кои се горди студенти на играта и го разбираат своето место во поширокиот уметнички лак на хип-хопот. Има такви кои се универзално признати, и такви кои им се познати главно на познавачите. Има агитатори и акомодационисти. Почитуваните и злоупотребените. Некои дури си играат со границите на она што вообичаено се смета за рапување. Сите заедно, овие уметници формираат семејно стебло на жанрот, она што ги истакнува мостовите помеѓу групите за кои вообичаено се дискутира одделно, и што ги нагласува начините на кои раперите - без разлика од кој град потекнуваат или ерата во која го нашле нивниот успех - се бореле со слични околности, креативни прашања и пречки. Во 1970-тите, маалските забави во Бронкс им го отстапија местото на ноќните клубови, а разговорните D.J.s ги поставија темелите на посветените M.C. -ја да почнат да доминираат. Наскоро, упадот на капитализмот го отстрани и го спакува делот од овие настани во живо што беше најлесно да се пренесе: рапувањето. Потоа отидоа во акција. До средината на 1980-тите, хип-хоп индустријата беше мал клуб, но голем бизнис, бидејќи публиката ширум земјата беше подготвена од комерцијалното објавување на песни од безброј уметници од Њујорк. Пристигна бран на она што наскоро станаа глобални ѕвезди: Run-DMC, LL Cool J, the Beastie Boys. Хип-хопот стана светска контракултура. Кога зазорија 1990-тите, тој цветаше насекаде во оваа земја - на југ, на запад, на средниот запад - и се истури во глобалниот мејнстрим. Во средината на 90-тите, благодарение на работата на Biggie Smalls и Puffy, Tupac Shakur, Dr. Dre, Bad Boy и Death Row, стана центарот на американската поп музика и покрај отпорот на оние кои беа убедени дека на рок музиката и́ беше судено да владее засекогаш. Во 2000-тите, центарот на моќта на жанрот се префрли од бреговите на југот, каде што жанрот цветаше (во голема мера далеку од контролата на главните издавачки куќи) во Мајами, Хјустон, Вирџинија, Атланта и Мемфис. 2 Live Crew, Geto Boys, Missy Elliott, Outkast, Three 6 Mafia - секој го апсорбираше она што беше увезено од остатокот од земјата и создаде новојазик и звучни рамки околу него. Хип-хопот стануваше широко споделен јазик со бројни дијалекти. За сето време, жанрот се прошируваше, станувајќи комерцијално сѐ поуспешен и неизбежен со секоја следна година. Тој стана центристички поп, која пак ги отфрли сопствените дисиденти: подземјето на Њујорк и Лос Анџелес од 1990-тите; прогресивните инди сцени од 2000-тите; и SoundCloud рапот од 2010-тите. Во изминатите 20 години, хип-хопот беше одговорен не само за дел од најмасовната поп музика на оваа ера - Drake, Kanye West, Jay-Z, Cardi B - туку и неговите шаблони станаа отворен извор за изведувачите во други жанрови кои позајмуваат од него, што и го направија, и го прават, нашироко. Хип-хопот стана клучна заедничка точка на допир за кантри музиката, за регетонот, за хард рокот, за К-попот и многу повеќе. Што се однесува до 50-годишнината, па , тоа е рамка на погодност. Датумот се однесува на 11 август 1973 година, кога DJ Kool Herc- во просторијата за рекреација во станбената зграда на улицата Сеџвик 1520 во Бронкс - наводно првпат измиксал две верзии од истата трака во еден беспрекорен брејк-бит. Тоа е, се разбира, еден начин да се размислува за биг-бенг моментот на хип-хопот, но во никој случај не е единствениот. Ако мислите дека рапувањето е наздравување, или зборување врз претходно снимена музика или зборување во ритмичка форма, тогаш хип-хопот постои повеќе од 50 години. Само прашајте ги Last Poets или DJ Hollywood, кој импровизираше со рими на микрофонот додека вртеше диско плочи. Исто така, во зависност од тоа кого прашувате, има и други кои претходно направиле два микса од истата трака. Но, лукавството и цинизмот во обидот да се устоличи датум позади кој сите ќе можат да застанат одразува помрачна и позагрижувачка вистина, а тоа е дека хип-хопот со децении се сметаше за еднократна употреба, непријатност, аберација. Комеморацијата и устоличувањето се чинеше недостижно. Долго време, хип-хопот мораше да се расправа за своето вистинско место во поп-музиката и поп-културата, соочувајќи се со непријателства кои беа расни, правни, музички и пошироко. Оттука, инсистирањето дека жанрот има точка на потекло, всушност е само уште еден начин да се инсистира на неговата важност, неговата стабилност и неговата иднина. Можете да се карате со конкретните детали - и многумина го прават тоа - но не со намера, а тоа е да се осигурате дека никој повторно не ја занемарува моќта и влијанието на жанрот. Откако го кажавме ова, хип-хопот никогаш немаше да згасне, бидејќи ниту еден стил на поп музика не бил толку приспособлив и итар. Хип-хопот директно одговара на своите критичари, а ненамерно ги конзумира и става во нова рамка своите претходници. Тој е немирен и непосреден, понекогаш се менува толку брзо што не престанува да се документира самиот себе. Значи, ова е место за слетување за размислување и точка за отскокнување во следните 50 или повеќе години.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

12.12.23 г., 18:19 Фестивал во 19:19, КИЦ, Салон 19:19, концерт Културно информативен центар (КИЦ), Mirche Acev, Skopje, North Macedonia Скопје, Македонија - Во традицијата на Културно информативниот центар Скопје, се раѓа нов проект кој ги има сите елементи потребни да го обогатат музичкиот живот во центарот на градот. „Фестивал во 19:19“, како што и самото име вели, настанува во салата со ист број - Салон 19:19, започнувајќи точно во 19:19 часот. Оваа музичка авантура не претставува само моментално настаниште, туку процес на обликување на нова традиција. Се знае дека најдобрите нешта се случуваат случајно, и „Фестивал во 19:19“ е идеален пример за тоа. Започнувајќи со првата година, овој фестивал го обележуваат три програмски денови, секој со своја уникатен принцип и звук. Програма за 12.12.2023: ДУО „ГЕЛЕБЕШЕВИ“ ДУО „ВЕЈСЕЛИ/БАФТИЈАРИ“ AMPLIDYNE EFFECT & AXIOTOMIC Програма за 13.12.2023: ЕЛЕГИЧНИ ПЕСНИ И МЕЛОДИИ СО ТРИО ИМЕРИ/AРИФОВСКА/КАЦАРСКИ КАЛАТА IMPROOF Овие музички актови се само дел од широката палитра која Фестивал во 19:19 нуди на својата публика. Од класична до нова музика, од елегантни песни до експериментални звуци, овој фестивал е исцрпна музичка авантура што го вклучува секој музички вкус. Влезот е слободен, што го прави овој настан уште посветен кон идејата за демократско пристапување кон уметноста. Со поддршка на Град Скопје како Европска престолнина на културата 2028, овој фестивал станува уште еден магичен дел од културната понуда на градот. Затоа, придружете ни се во овој музички вовед во нешто што сигурно ќе расте и развива во годините што следуваат. претходно следно

Со баба нема зезање

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

од Кристофер Р. Вајнгартен Техниката за снимање со потпис на чикашкиот кавгаџија, Стив Албини, беше невидливата сила што ги оживуваше најпрепознатливите звуци на алтернативниот рок. Претпочитајќи го терминот „инженер за снимање“ отколку „продуцент“, тој се залагаше за стил на возвишен реализам кој останува исто толку влијателен како и песните што ги снимал - најпознатите албуми на Nirvana, Pixies, PJ Harvey и Jesus Lizard. Тие сесии би ја дефинирале неговата кариера, но Албини, кој почина во вторникот во својата 61 година, не сакаше да каже дека има „звук“. Бендови од сите „направи сам“ жанрови - од познатите до непознатите - се спојуваа во неговото студио Electrical Audio барајќи го она што тој можеше да го обезбеди: органско, автентично и искрено претставување на нивната работа по разумна цена. Албини процени дека снимил „неколку илјади“ албуми во интервју во 2018 година; неговата продуктивност била поврзана со чистотата на неговиот процес. Сесиите на Албини беа направени брзо и прифатливо. Инструментите беа снимени со собни микрофони за да го снимат природниот одек на просторот. Претпочиташе аналогна опрема и снимки од еден обид. „Секој што има направено плочи во повеќе време од многу краток период, ќе препознае дека обидот да се манипулира со звукот откако ќе се сними никогаш не е толку ефикасен како кога е првично правилно снимен“, рече тој за списанието Sound on Sound. Еве 10 песни кои ја демонстрираат неговата филозофија на снимање. Pixies, 'Where is my mind“ (1988) За првата плоча што ја снимил надвор од кругот на пријателите, Албини го користел бостонскиот бенд Pixies како експериментално заморче за неговите сонични идеи: вчитувајќи го својот деби албум „Surfer Rosa“ со студиска врева од муабетите која е од ракав, одбивајќи да користи тишина помеѓу песните и ја натера басистката Ким Дил да ги пее вокалите во позадина натопени со реверби на „Where Is My Mind?“ во студиското купатило во кое имаше ехо.. Во ретроспектива, Албини рече дека неговите продукциски допири биле интрузивни, но следната генерација на алт-рок титани ги доживеа како бодрење. Where is my mind подоцна стана една од песните на која другите бендови ќе се повикуваат кога сакаа да работат со мене“, изјави Албини за Гардијан. „Никој не очекуваше дека ќе успее бидејќи ниту еден андерграунд американски бенд од таа генерација немаше ни минлива претстава за комерцијален успех како некаква цел. Луѓето само сакаа да фасцинираат “. The Breeders, ‘Happiness Is a Warm Gun’ (1990) Кога Албини работеше со Дил на нејзиниот соло проект Breeders, „Веднаш ги претпочитав од Pixies“, рече тој во книгата „Fool the World: The Oral History of a Band Called Pixies“ (Измами го светот: Оралната историја од бенд наречен Pixies). „Имаше симултан шарм во презентацијата на Ким на нејзината музика која е и детска и збунета, а исто така целосно зрела и некако валкана“. Бендот, често облечени во пижами, го направи своето деби ЛП, „Pod,”, во првата недела од она што требаше да биде двонеделната сесија. „Стив Албини не беше заинтересиран да ја „усоврши“ песната или изведбата: Неговиот métier беше да го добие најдобриот звук од опремата и да притисне „снимај“, рече басистката на Breeders, Џозефин Вигс во соопштението за вести во 2008 година. „Тој беше целосно задоволен од себе кога го миксаше албумот, велејќи: „Види - без EQ!“ The Jesus Lizard, ‘Mouth Breather’ (1991) „Кога мислам на Jesus Lizard, мислам на нив како на најголемиот бенд што некогаш сум го видел, како на најдобрите музичари со кои некогаш сум работел и како на најчистиот спој на возвишеното и профаното“, рече Албини во „The Jesus Lizard Book“. Група на нојз-рок хаос машини беше склона кон повреди, вплеткувања со публиката и голотија во јавност, а Албини некако ја изжнеа нивната енергија преку четири ЛП-ја. „Стив работеше брзо и евтино и направи добри зделки во студиото“ рече басистот на бендот Дејвид В’м. Симс пск, рече во Book: „Тој беше склон да понуди повеќе информации отколку што баравме, но се чинеше дека не му пречеше што генерално го игнориравме“. PJ Harvey, ‘Rid of Me’ (1993) „Знаев дека сакам да работам со Стив Албини уште кога ги слушав плочите на Pixies и слушајќи ги звуците што тој ги добиваше, звуци кои не беа налик на ништо друго што го имав чуено на винил“, изјави Пи Џеј Харви за „Спин“ за снимањето на нејзиниот пробивен албум Rid of me: „Навистина го сакав тојтолку соголен, многу реален звук. Знаев дека тоа ќе им одговара на песните. Тоа е како да допирате вистински предмети“. Некои критичари беа згрозени од каустичната продукција на Албини, во кој доминираа тапаните, но сепак „Rid of Me“, албумот ќе се покаже како еден од најтрајните во 90-тите. Nirvana, ‘Serve the Servants’ (1993) По мултиплатинумскиот удар на Нирвана со „Nevermind“, триото се повлече на едно затскриено место во Минесота за да работи со типот позади плочите на „Pixies“, „Breeders“ и „Jesus Lizard“ кои ги сакаа. „Не сакавме да се продадеме и Албини е познат по тоа што има интегритет“, изјави басистот на Нирвана, Крист Новоселиќ за Mojo. „ Едноставно имаше смисла, да се вратиме на нашите корени наместо само да направиме уште еден навистина исполиран албум“. Снимен за околу 12 дена користејќи еден грст од снимки од прва, последното студиско ЛП на Нирвана, „In Utero“, беше документ кој е потопен во фидбек, со издрпани рабовм, на бенд кој веќе ја препрограмираше рок-музиката за да го прифати грдото и несовршеното.“ Neurosis, ‘The Doorway’ (1999) Албини ги предводеше последните шест студиски албуми од Neurosis, титани на повторувачкиот, хипнотички, длабоко страстен поджанр познат како „пост-метал“. Фронтменот Стив фон Тил изјави за магазинот Fact зошто постојано го барале: „Мојот засилувач ќе звучи како да си ја заглавил главата на мојот кабинет. Така треба да биде, ништо не му пречи. Нема трикови, нема трикови, тоа е вистинско снимање. Како што беше со Zeppelin или Sabath или која било од вашите омилени плочи од 70-тите.“ Shellac, ‘Prayer to God’ (2000) Оваа ултранасилна отровна одмаздничка фантазија останува магнум опус на нојз-рок бендот на Албини, Shellac. „Беше инспирирано од небрежна рефлексија за идиомот на баладата за убиства, и колку беше [експлозивно] тоа што имаме традиција на песна која во основа е посветена на мажите кои убиваат жени“, Албини.изјави за магазинот Listen. „Тогаш, што ако постоеше човек кој би бил преголема кукавица за да убие некого, но исто толку мисли дека е во право и подеднакво фрустриран.“ Low, ‘Sunflower' (2001) Иако Албини е најпознат по нагласувањето на жестокоста на хеви-рок бендовите, тој исто така беше мајстор за доловување на интимното, без разлика дали снимаше кревки „slowcore“ бендови како Bedhead или арт-фолк иконокласти како Нина Настасија. “Secret Name” (1999) and “Things We Lost in the Fire” (2001) од триото Минесота, Low, опстојуваат како есенцијални документи за единствените хармонии што ги споделуваат брачната двојка Алан Спархок и Мими Паркер. „Репутацијата по која што беше познат беше: „О не, не пробувај ништо шашаво со Стив. Сè мора да биде реално и мора да биде панк“, се сеќава Спархок на поткастот „Life of the record”. „Па, не, всушност. Беше некако возбуден што ќе снима различни работи и возбуден што ќе испробува различни работи“. Godspeed You! Black Emperor, ‘Rockets Fall on Rocket Falls’ (2002) За нивниот трет албум, филмските крешендо-рокери Godspeed You! Black Emperor со девет членови, се оддалечи од својата величествена колажна уметност во повеќе делови, во корист на она што нивната издавачка куќа кажа беше „само сиров, лут, дисонантен, епски инструментален рок“. Албини го фати природниот интензитет на бендот на оваа 20-минутна експлозија на пркос. Cloud Nothings, ‘Wasted Days’ (2012) Во последната деценија или така нешто, Албини служеше како магнет за младите бендови, кои очигледно беа задолжени на неговиот абразивен аутпут од 90-тите - акти со високи децибели како Metz, Ty Segall, Ken Mode и Screaming Females. Неговата работа за Cleveland’s Cloud Nothings ја сигнализираше трансформацијата на бендот кој почна како пријатен пауер-поп бенд кој премина во критички признаена нојз-рок сила. „Сакавме да звучи како да свириме“, фронтменот на Cloud Nothings, Дилан Балди изјави за Спин. „И тоа го прави Албини: снима бендови како свират и звучат како да свират настап во живо“.

независна релевантна култура