независна релевантна култура

Настани деновиве низ град: од Скопје, Битола, Охрид, Кичево, Струмица па до Лондон и Њујорк. Дива ве води на настаните кои мислиме дека мора да ги посетите. Од концерти фестивали и изложби, до саеми, кулинарски настани театарски претстави и јога - настани без престан СтрогПост, Аксиома, ДебиАлбум, Котур 14.11.24 г., 18:00 Вечерва( 26 декември ), во Котур, подгответе се за вистинска музичка сензација! Строг пост ќе одржи концертна промоција на својот деби албум, издаден под новото музичко крило на Аксиома. 🌟 Во срцето на звукот: Строг пост, составен од талентираниот Филип Букршлиев (гитара/синтисајзер), Дени Омерагиќ (бас гитара) и Кристијан Новковски (тапани), создава музика што осцилира помеѓу стилови како стонер рок, психоделичен рок, дум метал, пост рок, панк џез, и амбиент. Со брутални и заразни рифови, нивната музика е како експлозија на емоции и креативност. 🎸🥁 Визуелен виртуозитет: Деби албумот беше снимен во студиото „Алшар“ во Скопје, под раководство на Ивица Јанкуловски. Миксот и мастерингот се дело на Јанкуловски во периодот март-јули 2023 година. Сите песни се продуцирани и компонирани од триото, а дизајнот на омотот е креација на Кристијан Новковски. 🎨 Талент и награди: Од Светлост до Taxi Consilium, членовите на Строг пост свираат во многу групи и се носители на награди. Филип Букршлиев освои титулата „Најдобар млад џез музичар“ на Скопскиот џез фестивал во 2021 година. Аксиома ги отвора вратите: Овој деби албум е истовремено и првото музичко издание на Аксиома. Оваа асоцијација за културна соработка и истражување го поддржува уметничкото изразување во сите форми. 🌐 Дојдете и се присетете зошто го сакате звукот: Очекувајте гласен концерт, одлична атмосфера и, разбира се, промотивни цени на албумот во формат на компакт диск. Ве очекуваат и понекое изненадувања. Станете дел од оваа музичка експлозија на 26 декември во 21 часот во Котур! 🎶🤘 АКСИОМА: Ги обединува звукот и уметноста! #СтрогПост #ДебиАлбум #Аксиома #Концерт #Музика #Експериментално #ВистинскаУметност следно

Скопје станува дел од звучната авантура на LAGOSS и Serpente! На 6-ти март 2025 година, во Салон 19:19 (КИЦ – Скопје), македонската публика ќе има единствена можност да искуси концерт што ги спојува фри џезот, експерименталните електронски пејзажи и чудната егзотика во едно мутирачко аудиовизуелно доживување. По настапите во Истанбул, Атина и Софија, LAGOSS и Serpente пристигнуваат во Скопје како дел од нивната турнеја, носејќи звуци кои потсетуваат на далечни и имагинарни острови, футуристички визии и аудиофилски експерименти. Кои се LAGOSS? LAGOSS е сајбер-тропско музичко трио од Тенерифе, составено од Даниел Гарсија, Гонсало Ф. Кардосо и Младен Курајица. Тројцата музичари имаат богата кариера и се дел од различни проекти со меѓународен кредибилитет, како Gonzo, GAF, Papillon, Tupperwear, Salétile и Afgan. Нивните музички авантури вклучуваат соработки со São Paulo Underground, Rob Mazurek и многу други. Дебитантскиот албум на бендот, Imaginary Island Music Vol.1, доби широки признанија, вклучително и позитивни критики од BBC Radio, RAI, WFMU, Blow Up Magazine, ToneGlow и ChainDLK. Нивниот втор албум, Imaginary Island Music Vol.2: Ascencion (2023), е продолжение на нивната мисија да создаваат уникатен микс од научна фантастика, современа тропикалија и изопачена егзотика. Нивните настапи во живо се аудиовизуелни спектакли, изведувани во реномирани простори како Café Oto, Strange Brew (Велика Британија), OCCI (Холандија), Recyclart (Белгија), ZDB, Passos Manuel (Португалија), Sala El Perro (Шпанија), Bandcamp space (САД) и дури во MAAT музејот во Лисабон и Keroxen Festival на Тенерифе. Поддршка/предгрупа: Serpente Serpente е проект на Бруно Силва, еден од најконзистентните експериментатори на португалската сцена. Препознатлив и под псевдонимот Ondness, Силва има богата дискографија со изданија за Not Waving's Ecstatic и Discrepant. Неговото ново издание Irmãs ("Сестри") ќе излезе за Alien Jams, продолжувајќи ја неговата аудио-истражувачка мисија. За сите љубители на звучни експерименти, психоделична егзотика и футуристички звуци, LAGOSS и Serpente се музички искуства што не смеат да се пропуштат! 📅 6.3.2025 | 🕗 20:00 ч 📍 Салон 19:19 (КИЦ - Скопје)

независна релевантна култура

независна релевантна култура

Тилда Свинтон доби почесна Златна Мечка за животно дело Берлинскиот меѓународен филмски фестивал, еден од најистакнатите филмски фестивали во светот, се соочи со нови обвинувања за антисемитизам откако хонгконшкиот режисер Џун Ли, на премиерата на неговиот филм „Queerpanorama“, го прочита говорот на иранскиот глумец Ерфан Шекариз. Говорот, кој ја критикуваше германската влада и нејзините културни институции, вклучувајќи го и самиот Берлинале, за поддршка на „апартхејдот, геноцидот и бруталното уништување на палестинскиот народ“, содржеше и контроверзен слоган: „Од реката до морето, Палестина ќе биде слободна“. Овој слоган, кој се однесува на територијата помеѓу реката Јордан и Средоземното Море, вклучувајќи ги Израел и окупираните палестински територии, е предмет на жестоки дебати. Додека некои активисти за палестински права го опишуваат како повик за мир и еднаквост, други, вклучувајќи ги и германските судови, го сметаат за повик за уништување на Израел и исфрлање на еврејското население. Германското Министерство за внатрешни работи го стави слоганот на списокот на забранети симболи, нарекувајќи го „заштитен знак“ на Хамас. Сепак, некои судови во Германија се спротивставија на ова толкување, оставајќи ја одлуката за казнивоста на слоганот во рацете на поединечните случаи. Ова не е првпат Берлинале да се најде во центарот на вакви контроверзии. Минатата година, критиката кон израелската политика за време на церемонијата на доделување на наградите, особено од страна на израелските и палестинските режисери на документарецот „No Other Land“, доведе до обвинувања за антисемитизам и повици за подобро управување со вакви ситуации. Како одговор на минатогодишната криза, Берлиналето објави нови насоки насловени како „Прашања и одговори за почитување и отворен дијалог за време на Берлинале“. Овие насоки ја нагласуваат посветеноста на фестивалот на заштитата на слободата на говорот, истакнувајќи дека германските закони за слобода на изразување се „исклучително сеопфатни“ и дека тие „завршуваат само кога ги повредуваат правата на другите, стануваат дискриминаторски или ја загрозуваат јавната безбедност“. Насоките, исто така, ги разјаснуваат гласините дека Берлинале ги забранува симболите на солидарност со Палестина, како што се кефија марамите или обележјето со лубеница. Сепак, симболите кои се општо забранети со германскиот закон, како што е свастиката, очигледно се забранети на фестивалот. Посебен дел од насоките е посветен на фразата „Од реката до морето“, наведувајќи дека нејзината употреба „изискува посебна внимателност“ и дека во Берлин веќе има случаи каде таквите изјави беа предмет на судски постапки. Реакции и одбрани Триша Татл, американската филмска кураторка која ја презеде функцијата директор на Берлиналето во април 2024 година, изрази жалење за инцидентот на премиерата на „Queerpanorama“. Таа нагласи дека учесниците беа предупредени за политичките изјави кои се особено чувствителни и потенцијално казниви. Сепак, Татл истакнува дека фестивалот не може да ги ограничува уметниците во нивното право на слободно изразување. „Ако ги замолчиме луѓето, наскоро нема да имаме меѓународен филмски фестивал“, рече Татл. „Ние цврсто се спротивставуваме на секаков облик на антисемитизам, но мора да осигураме дека слободата на изразување ќе биде зачувана.“ Политизирана Тилда Фестивалот започна со проекцијата на „The Light“, но вистинскиот момент на возбуда дојде кога Тилда Свинтон се качи на сцената за да го прими Златниот мечок :) за животно дело. Во својот инспиративен и остар говор, Свинтон го опиша Берлин како „безгранично царство без политика на исклучување, прогон или депортација“. Таа го нарече филмот како медиум „голема независна држава“ која е „вродено инклузивна и отпорна на обиди за окупација, колонизација или приватизација“ — очигледен коментар за изјавата на Доналд Трамп дека Газа може да стане туристичка дестинација. Нејзиниот говор на церемонијата на отворање беше полн со осуда на „настојувањата на окупација, колонизација, преземање, сопственост или развојот на ривиерски имоти“, што некои медиуми го протолкуваа какo критика кон Израел. Луиза Нојбауер и покрај ледените температури се појави само во својата порака Не запре со својот протест ниту на прес-конференцијата, кога Свинтон изрази поддршка за палестинската кауза, иако не именуваше конкретни земји или политичари. Свинтон, која долги години е активистка за палестинските права, изрази восхит кон движењето BDS (Boicot, Desinversión y Sanciones), но истакна дека одлучила да учествува на фестивалот бидејќи смета дека нејзиното присуство може да биде корисно за сите заеднички каузи. Германски славни личности со повик да се врати Дејвид Кунио, актер кој е држен како заложник во Газа Берлинале се наоѓа на крстопат помеѓу обврската да ги почитува германските закони и традицијата на слобода на изразување. Додека некои критичари сметаат дека фестивалот треба да биде построг во контролата на политичките пораки, други веруваат дека ограничувањето на слободата на говорот ќе ја загрози неговиот меѓународен углед. Со оглед на тоа колку воздухот беше густ од политичките пораки и гестови, и покрај обидот да се измазнат со холивудски сјај, не е некое изненадување што на крајот на денот - некој беше скандализиран и навреден. Оваа ситуација има елемент на драмедија - сценарио од кујната на Саша Барон Коен. Берлинале на 75 години: Ѕвезди, политика и филмска магија во обновено холивудизирано издание На својот 75-ти роденден, Берлинале се подмлади со нов изглед. Историскиот филмски фестивал докажа дека, и покрај тоа што е малку за‘рѓан и има брчки, се́ уште е доволно кул за да се дружи со Тимоти Шаламе, Роберт Патинсон и Џејкоб Елорди. Ненадејниот кул фактор во Берлин може да се припише на новата директорка, Триша Татл, која ги открива и одржува креативните текови но и носи повеќе А-листери на проекциите (оние кои обично можат да се видат во Кан или Венеција). „Целата индустрија навистина го сака Берлиналето да биде силно“, изјави Татл за Variety . Тимоти го освојува Берлин во тренерки Тимоти Шаламе пристигна во Берлин на Денот на вљубените за специјална проекција на „A Complete Unknown“ и веднаш стана главна тема во медиумите поради неговиот розев дукс и маица без ракави, кои ги носеше на црвениот тепих среде снежна бура. Внатре во киното, тој доби интересно друштво — неговата девојка Кајли Џенер. Со оглед на тоа што околу 20% од гласачите на Оскарите се меѓународни членови, можно е идните оскаровски кандидати да го следат овој пример и да го искористат Берлин како клучна станица во текот на наградната сезона. (Не)склучување договори И покрај присуството на големи ѕвезди и возбудливи наслови, годинашниот филмски базар беше забавен на фронтот на купопродажбата. Наместо традиционалното целоноќно преговарање на лице место, сé повеќе режисери испраќаат линкови до студијата дома, оставајќи го договарањето за подоцна. По сличната ситуација на овогодинешниот Санденс, Берлин исто така не виде многу потпишани договори во првите денови. Сепак, Sony Pictures Classics ги обезбеди правата за Северна Америка за трилерот со Џоди Фостер, „Vie Privée“, а Mubi и Focus ги купија правата за „The History of Sound“ со Пол Мескал и Џош О’Конор. Овие договори, сепак, биле договорени пред почетокот на фестивалот. Фактор на возбуда Најголемото откритие на Берлинале оваа година не беше филм, туку минисеријата „The Narrow Road to the Deep North“, во која главната улога ја игра Џејкоб Елроди, а режисер е Џастин Курцел. По прикажувањето на првите две епизоди, серијата остави силен впечаток кај фестивалската публика. Интересно е што таа сé уште нема дистрибутер во САД, но многу компании веќе покажуваат интерес. Познати продуценти во Берлин Основачите на продукциската куќа Plan B, Деде Гарднер и Џереми Клајнер, беа меѓу ретките продуценти од висок ранг кои се појавија на Берлинале. Нивната компанија, која ја води и Бред Пит, го прикажа новиот филм на Бонг Џун Хо, „Mickey 17“, неговото прво остварување по оскаровскиот „Parasite“. Гарднер исто така беше дел од посебен разговор на Европскиот филмски пазар, што беше голем успех за новата директорка на пазарот, Тања Мајснер, но и за Татл, која има блиски врски со американската филмска индустрија од нејзината претходна позиција во BFI London Film Festival. Берлинале оваа година покажа дека сé уште има моќ да привлекува големи имиња и да диктира трендови. Иако дел од традиционалните пазари можеби се менуваат, фестивалот останува место каде што културата, политиката и ѕвездената моќ се испреплетуваат на највисоко ниво.

независна релевантна култура

ERICA EZEIFEDI од: Ерика Езеифеди; Од крајот на март, ги следам рап битките и непријателства каде Дрејк (Drake) се позиционираше наспроти Future, Metro Boomin и Кендрик Ламар (Kendrick Lamar). Иако на почетокот се чинеше дека е стандардна рап препирка, сепак потоа зема друга насока. Набрзо, непријателството стана само Кендрик против Дрејк, а навредите што се фрлаа беа сериозни. Меѓу другото, Кендрик ја извика тенденцијата на Дрејк да ја присвојува Црната американска култура, го обвини дека е женомразец и насилник. И Кендрик - го избриша подот со него. Никогаш досега не сум видела толку голема ѕвезда да биде симната толку брзо и толку апсолутно. Каде и да отидев на мојот тајмлајн на TikTok, гледав луѓе кои рецитираа различни делови од четирите дисови на Ламар и, за време на празникот Cinco de Mayo, беа направени толку многу видеа од луѓе кои танцуваат на „Not Like Us“, со ритамот типичен за Западниот брег лесни за цитирање, тешки удари со поенти. Вестите за непријателството стигнаа дури и до мејнстримот незасегнат со хип хоп, и сите од Њу Јорк Тајмс до The Guardian имаа што да кажат на темата. Но, каква врска има ова со литературата? Па, ако припаѓате на кампот што ги гледа музичките текстови како литература, одговорот на тоа е очигледен. За сите останати, усните традиции одат подалеку од пишаните, како за почеток, а поезијата - што е, голем дел од рапот, има ритмичен квалитет што овозможува да се зборува на глас. Боб Дилан е добитник на Нобеловата награда, а Кендрик Ламар, касап на канадски рапери, доби Пулицерова награда во 2018 година за неговиот албум DAMN. Се́ на се́, ова непријателство беше толку интересен момент во Црната американска култура и делува како пресвртница за поп-културата во целина. И покрај тоа, има и такви кои се обидоа да го минимизираат моментот. Има многу објави низ платформите на социјалните медиуми кои се обидуваат да не́ засрамат нас, кои следевме како се одвива битката, а има дури и статија во Rolling Stone која цмиздри за тоа колку е тешко да ти е гајле „за рап војна среде вистинска војна“. Како да не можеме да одиме по улица и да џвакаме мастика во исто време. Хип хопот е огромен дел од Црната американска култура, па кога ќе видам сентименти слични на овие и кога ќе се сетам како се прават напори да се зачува уметноста на другите култури во хаотични времиња (како на пример кога Гети даде 1 милион долари за да и́ помогне на Украина да складира уметност за време на војната), ги препознавам по она што се: суптилни начини да се поништи Црната американска култура. Со сето тоа кажано, битката не беше без своите проблематични моменти. На моменти, и Кендрик и Дрејк дофрлаа бодежи еден на друг, со што ја редуцираа траумата на жените и девојчињата на обични вицеви. Токму ова префрлање на грижите на црните жени во позадина и гореспоменатото поништување на Црните луѓе и нашата култура, сакав да го споменам во првите неколку книжевни непријателства што ги истакнувам. Ричард Рајт против Зора Нил Харстон Ричард беше тој што го фрли првиот книжевен удар во овој beef(сленг, непријателство) Во 1937 година, Зора Нил Харстон ја објави Their Eyes Were Watching God (Нивните очи го гледаа Бога)-што стана нејзиното најпознато дело - се објавува. И тогаш, Рајт, самиот склон кон драми се фрли среде ситуацијата. Тој напиша есеј во кој ја осудува книгата на Херстон, во суштина велејќи дека нејзиниот фокус на потрагата на главниот лик на Црната жена за самоактуелизација - што го вклучуваше и нејзиниот сексуален живот - ги зајакнува стереотипите околу Црните луѓе и промискуитетот. Тој рече дека има, „нема тема, нема порака, нема мисла. Главно, нејзиниот роман не е упатен на Црниот човек, туку на белата публика чии шовинистички вкусови знае како да ги задоволи. а „лесната сензуалност, нешто што - според него - првпат фатило корен во пишувањето на Црнците благодарение на Филис Витли, друга Црна жена и книжевна ѕвезда. Сето тоа го кажува и покрај тоа што еден од неговите најпознати романи, Native Son следи еден млад Црн маж, Бигер Томас, кој уби бела жена чие име…е избор. Да. Една година подоцна, Херстон, ситничар како и секогаш - и со право - ја прегледува првата книга на Херстон Рајт Децата на чичко Том, велејќи „Овде има раскошни убиства, можеби доволно за да ги задоволи сите машки Црни читатели“. Ауу. Оваа расправија совршено го опфаќа прашањето за сексизмот во црнечката култура и директно ја покажува потребата Кимберли Креншо да го измисли терминот „интерсекционалност“. Времето кога Херстон и Рајт беа најактивни - за време на ренесансата на Харлем - беше време кога Црните креативци се бореа да не се хранат со негативните стереотипи околу Црните луѓе и да не се изразуваат автентично. Токму оваа потреба да се спротивстави на овие негативни стереотипи ги натера некои од Црнците да се вклучат во политиката за почитување, особено - и во некои случаи, исклучиво - што се однесуваше на жените. Ова го гледаме со Ричард Рајт, кој немаше проблем со пишување книги кои содржеа негативни стереотипи, но ја повлече линијата кај Црните жени кои автентично пишуваат за нивните искуства. Тони Морисон против Бил Моjерс Ова е помалку двострано непријателство, а повеќе Мојерс како си го покажува своето лице, додека Морисон го покажува свето трпение. Кога таа беше интервјуирана од него во 1990 година, ја праша дали некогаш може да напише книга во која нема да бидат во фокус Црните луѓе. Како што споменав претходно, нејзиниот одговор беше грациозен. Сепак, осум години подоцна, таа беше прашана за интервјуто со Мојерс од Чарли Роуз, и таа објасни како прашањето на Мојерс е вкоренето во евроцентризмот и колку сосема друг-уваше. Брам Стокер против Оскар Вајлд Иако ова непријателство е лом но на сладострасен начин, исто така е тажно. Абрахам Стокер и Оскар Вајлд всушност пораснаа заедно - нивните родители беа пријатели - и заедно отидоа на колеџ. Се вели и дека биле многу блиску. Толку блиски, всушност, што дури и́ се додворуваа на истата жена, популарната Флоренс Балкомб. Ова е делумно точката каде што започна непријателството. На почетокот, Вајлд и неговата примамлива накинџуреност го привлекоа вниманието на Балкомб, но потоа Стокер ја запроси - прилично скандалозно - и таа на крајот се омажи за примерниот Стокер. Подоцна, кога Вајлд беше испратен во затвор на две години поради тоа што бил квир, Стокер почнал да работи на Дракула. Писателот на Book Riot (Книжен бунт), Тика Витери забележа како Стокер го опишува ликот Дракула на ист начин како Вајлд е опишан од јавноста. И двајцата се опишани како „прејадени пијавици“ и ги претставуваат се́ што е зло и лошо во општеството. Салман Ружди против Џон Апдајк Во 2006 година, Џон Апдајк напиша рецензија за Шалимар кловнот од Салман Ружди, и имаше мисли.Поточно, за изборот на името, од страна на Ружди за еден од ликовите на книгата. Тој праша: „Зошто, ох зошто, Салман Ружди, во својот нов роман,Шалимар кловнот, нарече еден од неговите главни ликови Максимилијан Офулс? Читателите на оваа рецензија ќе бидат поштедени, на начин на кој што не беше рецензентот, од налудничавата вежба во обидот да го преклопи Офулс на Ружди со историскиот. Тие двајца немаат никаква врска еден со друг, освен во името и перипатетичкиот живот“. Потоа, Ружди, со сета своја ситничавост, одговори: „Зошто, ох зошто. . . ?’ Па, зошто да не? Некаде во Лас Вегас веројатно има машка проститутка наречена „Џон Апдајк“. Господине Ружди! Продолжувајќи, тој рече: „Она што најмногу ме разочара кај Апдајк е тоа што во својата рецензија тој не спомена дека штотуку завршил роман за тероризмот. Мораше да ме исфрли од видното поле, за да си направи простор. Не сум во линија на претежно англиското восхитување на Апдајк... Тој треба да остане во своето парохиско соседство и да пишува за размнување со сопруги, бидејќи тоа е она што може да го направи“. „Изгледаше како навистина да бил претепан, како да го претепала мексиканската полиција“. Габриел Гарсија Маркез vs. Марио Варгас Љоса Ова е непријателство како од реалношоу. Варгас Љоса ја изневерил сопругата со шведска стјуардеса. Потоа Патриша, неговата сопруга, оди кај најдобриот пријател на Варгас Љоса, Гарсија Маркез, за ​​совет. Тој предлага развод...а можеби и нешто друго. Одреден вид нешто друго што води до тоа Варгас Љоса да спопука Гарсија Маркез следниот пат кога ќе го види во Мексико Сити во 1976 година. Еден ден подоцна, Гарсија Маркез и неговата сопруга Мерцедес одат кај нивниот пријател Родриго Моја и Гарсија Маркез бара од него да ја фотографира неговата модрица. Моја рече: „Изгледаше како навистина да бил претепан, како да бил претепан од мексиканската полиција“. Цел хаос. Верувајте ми кога велам дека има многу повеќе книжевни непријателства- како онаа помеѓу Колсон Вајтхед и Ричард Форд (се работи за плукање!), и Ернест Хемингвеј и, како и сите негови современици - но се надевам дека мојот мал излет во литературниот скандал можњ да ги засити најлом аглите на вашите срца.

Господин Господин Стефан направи потег кој е без преседан во нејзината кревка историја - повика на протест МПЦ-ОА тргна во организација на протестот, но и нејзините сателити... Отец Пимен иако звучи помалку комично заземајќи ја позицијата на жртва - а претставник и член во една од најгломазните институции на моќ, сепак ќе го прашаме: зошто како жртви до сега не организирале протести? Што се сменило? Добрите познавачи на трансродовата проблематика се чудат што тргнало по зло, Катица, каде и кога залутала... Колумните на Ирена Цветковиќ „МПЦ, извинете што постоиме“ и Ана Василевска „МПЦ се плаши од Вирџинија Вулф“ беа меѓу најсилните и солидни гласови кои дојдоа како реакција на протестот на МПЦ-Охридска Архиепископија против владата на Р.С,Македонија ... И разбирливо дека наидоа на одговори со одобрување... И тоа не е се́.... nobody expects the spanish inquisition!

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

23.2.24 г., 20:00 Летечки пекинезери, концерт, лабораториум, ПМГ џез, секој петок Laboratorium, Bulevar Kliment Ohridski, Skopje, North Macedonia Скопје, Македонија – Во срцето на скопската џез сцена, PMG Jazz Klub, со бендот Летечки пекинезери ќе ги претстави своите најнови музички амбиции во петокот вечер во веќе култниот простор на Лабораториум. Познати по својата свинг-џез основа и виртуозно музицирање, пекинезерите ветуваат незаборавно музичко искуство исполнето со оригинални композиции и свеж звук. Формирани во 2004 година, Летечки пекинезери ги поместуваат границите на традиционалниот џез и веќе со деценија и пол се еден од водечките современи македонски џез состави. https://www.youtube.com/watch?v=F6YQ6-wFpPI Основачите Бојан Петков-Шамба (гитара) и Иво Солдатовиќ-Сол (кларинет) се стожерите на бендот, а нивната креативност во создавањето на оригинални теми е веќе добро позната сред љубителите на овој жанр.Заедно со нив, на сцената ќе настапат и испробаните членови на бендот Петар Христов (тенор-саксофон), Кирил Туфекчиевски (двоен бас) и Славчо Коцев (тапани). Секој од нив внесува посебен печат во музиката, создавајќи уникатен музички идентитет кој е лесно препознатлив и широко ценет.Откако минатата година успешно ги претставија своите авторски дела на јавноста, сега ветуваат дека ќе ја продолжат својата музичка експлорација, обеќавајќи нови музички правци и свежи интерпретации. Концертот е извонредна можност за сите обожаватели на џез музиката да ја искусат динамиката и иновативноста на овој бенд. Најавениот настан е дел од серијата концерти кои PMG Jazz Klub ги организира, со цел да ја промовира и поддржи локалната џез сцена. Клубот, кој е познат по својата посветеност кон откривањето и презентирањето на неоткриени таленти и на легендарни имиња, останува верен на својата мисија да нуди врвен џез на своите посетители. PMG JAZZ KLUB продолжува со својата серија концерти во Лабораториум. Овој ПЕТОК ќе уживаме во музиката ЛЕТЕЧКИ ПЕКИНЕЗЕРИ, без двоумење еден од водечките современи македонски џез бендови. Свинг-џез квинтет формиран во Скопје, во 2004 година, Летечки пекинезери е бенд со огромен репертоар оригинални теми, a за создавање на репертоарот, најмногу се ангажирале основачите на бендот, Бојан Петков-Шамба (гитара) и Иво Солдатовиќ-Сол (кларинет). Останати членови на бендот се: Петар Христов, тенор-саксофон, Кирил Туфекчиевски, двоен бас и Славчо Коцев, тапани. Пекинезери деновиве пробиваат нови правци на нивните музички интереси, па се чини ова е извонредна можност да се запознаеме со актуелните интереси на бендот. Концертот ќе се одржи во петокот вечер во Лабораториум, а влезот е слободен за сите љубители на квалитетната музика. За повеќе информации, љубителите на џезот можат да ја посетат веб-страницата pmgrecordings.com или да го следат PMG Jazz Klub на социјалните мрежи . Не пропуштајте ја уникатната прилика да ги чуете Летечки пекинезери и да уживате во нивните нови и оригинални интерпретации, кои сигурно ќе ги раздвижат вашите музички сетила - а и вие со нив. претходно следно

независна релевантна култура