Резултати од пребарување

Френсис Бин Кобејн ( Frances Bean Cobain) наводно се омажила за Рајли Хок (Riley Hawk) на почетокот во октомври. Кобејн – ќерката на фронтменот на Nirvana Курт Кобејн (Kurt Cobain) и Кортни Лав (Courtney Love), на чело на Hole– и Хок – син на легендата на скејтбордингот Тони Хок ( Tony Hawk )– наводно аплицирале за дозвола за брак минатиот месец во округот Сан Диего. Иако многу малку се знае за церемонијата, документите за брак ги добилеТМЗ, тие открија дека церемонијата, наводно, се одржала на 7 октомври и со неа раководел R.E.M. фронтмен и кум на Кобејн, Мајкл Стајп (Michael Stipe). Ова е вториот брак на Френсис Кобејн. Таа во 2014 година се омажи за Исаја Силва (Isaiah Silva) од The ​​Eeries. Двајцата се разведоа во 2016 година, само две години откако се венчаа. Кобејн наведе непомирливи разлики и изјави дека Силва не треба да има право на никакви пари од имотот на нејзиниот татко, кој беше проценет на 450 милиони долари. Силва и Кобејн, исто така, завршија со незгодна јавна и правна караница околу сопственоста на иконичната акустична гитара на нејзиниот татко која ја знаеме од настапот на Nirvana на MTV Unplugged. Силва на крајот ја доби сопственоста на познатата гитара. Како и да е, Хок и Кобејн се во врска од 2021 година. „Сакав да споделам неколку моменти кои беа снимени/создадени изминатава година кои ми донесоа голема радост. Еве да се надеваме дека 2022 година на сите ќе им биде исполнета со автентични врски, многу топлина и длабоки откритија за себе, среќна нова година“, стои во описот на нејзината објава. Инаку, од Nirvana излегува делукс 30-годишно реиздание на „In Utero“ на 27 октомври. Содржи три изданија кои сочинуваат вкупно 72 песни со 53 претходно необјавени песни во живо од некои од последните концерти во живо од Кобејн, Новоселиќ, Дејв Грол и гитаристот Пет Смир.

Уште едно име се придружува на листата на најпопуларните автори, а тоа е Џада Пинкет-Смит. Нејзиниот нов мемоар, насловен "Worthy" (Вредна), дебитираше на Њујорк Тајмс бестселер листата оваа недела, заземајќи го четвртото место на листата за не-фикција. Во пост на Инстаграм, Џада ја сподели својата среќа и благодарност кон нејзината публика. "Ви благодарам на семејството RTT, на „Вредна“ војниците и на сите кои сакаа да дознаат за мене отаде насловите," напиша таа. Во истата објава, нејзиниот сопруг(веројатно?), Вил Смит, исто така и́ честиташе речиси со еуфорија: "'Њујорк Тајмс Бестселер Автор, Џада Пинкет Смит' ЧЕСТИТКИ, МАМА! Големи изгледи." Во нејзиниот мемоар, Џада ја опиша драматичната ситуација на прославата на Оскарите во 2022 година, кога нејзиниот сопруг, Вил Смит, физички го нападна водителот Крис Рок. Таа истакна дека не сфатила дека тоа не било дел од шегата сè додека Вил не се вратил на своето седиште. Дополнително, во мемоарите, Џада Пинкет-Смит обелодени дека таа и Вил се разделени веќе седум години, била зачудена што тој сè уште ја нарекува неговата "сопруга". Сепак, најзначаен удел на книгата беше што ја цементираше Џада како „вештерка која сите ја мразат“(Мет Волш) затоа што голем дел од јавноста, нејзиниот мемоар и коментарите за време на промоцијата ги доживеа како понижување и омаловажување на нејзиниот „напатен“ сопруг Вил Смит - сентимент кој тој не го дели. Дури беше нарекуван и „доброволна жртва“. Исто така, популарното веб-шоу "Муабети на црвената маса" (Red Table Talk), кое го водеше заедно со нејзината мајка Адриен Банфилд-Норис и ќерката Вилоу Смит, ќе се врати следната година. Според актерката и музичарка, процесот на пишување на нејзината книга ја спречил да продолжи со емисијата.

Скопје, 26 октомври 2023 година - Визуелната уметност има способност да го изразува и претставува светот преку форми, бои и креативни идеи. Со цел да се поттикне истражувачкиот дух и талентот на младите визуелни уметници, Агенцијата за млади и спорт објави Конкурс за изложбата Young Art 2023, со кој ги повикува сите млади уметници и групи да ги достават своите оригинални дела. Целта на овој натпревар е промоција, стимулирање и препознавање на талентот на младите македонски уметници. Одлична можност за сите уметници на возраст од 15 до 29 години да се изразат и да ја споделат својата визија низ различни уметнички дисциплини. Натпреварот се состои од две возрасни категории: од 15 до 20 години и од 21 до 29 години. Ова им овозможува на секој учесник да се натпреварува во својата возрасна група и да ја претстави својата креативна работа. Стручната комисија, составена од искусни уметници и експерти, ќе ги испита сите пристигнати апликации и ќе ги оценува делата во согласност со современите уметнички практики. Проценката ќе опфати аспекти како талент, оригиналност, мајсторство на изработка и совпаѓање на избраниот медиум со идејата и концептот на делото. Уметниците можат да се натпреваруваат во следните дисциплини: Сликање: Делото не треба да биде поголемо од 200x200 cm и прифатени се сите техники на сликање. Скулптура: Скулптури или дела изразени во просторот, без ограничувања во однос на димензиите, материјалите или техниките на производство. Графика: Делото не смее да биде поголемо од 100x70 cm и изработено со традиционални техники на печатење, без дигитални отпечатоци. Графички дизајн (постер): Креирање постер во одредени компјутерски програми како што се Illustrator или Photoshop. Фотографија: Покрај принт, фотографијата мора да се испрати и во дигитален JPG формат со одредени димензии и со наслов и краток опис. Комисијата ќе додели новчани награди од 40.000 денари за категоријата од 21 до 29 години и од 30.000 денари за категоријата од 15 до 20 години во секоја од петте дисциплини. Изложбата Young Art годинава се одржува по десетти пат и има за цел да ги поддржи и стимулира младите во продукцијата на современа уметност. Секој уметник има шанса да го претстави својот индивидуален, визуелен и креативен ракопис пред јавноста и стручното жири. Доколку сте млад уметник во Македонија, овој натпревар е одличен начин да го покажете вашиот талент и да влезете во светот на современата визуелна уметност. Подгответе ги вашите предмети и испратете ги според условите објавени на веб-страницата на Агенцијата за млади и спорт до 03.11.2023 година. Вашето уметничко дело може да биде следниот голем придонес за македонската уметничка сцена, затоа не губете време и поднесете го вашето најдобро уметничко дело. Не заборавајте да ги следите деталите за поднесување на случајот и информациите за контакт за дополнителни информации. Со нетрпение очекуваме да ја видиме вашата работа на изложбата Young Art 2023 и да го споделите вашиот талент со јавноста. Уметноста има моќ да ги инспирира и инспирира луѓето, а вашиот придонес може да биде вистинска инспирација за македонската уметност. За сите дополнителни информации и прашања, можете да се обратите на следните електронски адреси: gordana@ams.gov.mk или nasuf@ams.gov.mk, секој работен ден од 08:30 до 16:30 часот или да ги посетите просториите на Агенцијата за млади и спорт, Сектор млади. Не пропуштајте ја шансата да го покажете вашиот уметнички потенцијал и да влезете во светот на визуелната уметност преку изложбата Конкурс за млада уметност 2023 година.

Скопје, 26 октомври 2023 година - Агенцијата за млади и спорт организираше конкурс за млади поети, со цел да ги анимира, промовира и стимулира младите поети. Сите заинтересирани, на возраст од 15 до 29 години, имаат можност преку овој конкурс да ја искажат својата поетска уметничка визија и својот глас. Натпреварот се одвива во две возрасни категории: од 15 до 20 години и од 21 до 29 години. Ова им овозможува на секој од учесниците да се натпреварува во својата возрасна група. Комисијата составена од стручни експерти ќе ги испита сите пристигнати пријави и при одлучувањето, ќе го оцени нивниот талент, оригиналност, идеи и севкупниот впечаток што делата им го оставаат. Ова обезбедува објективна и правична евалуација на секоја апликација. За да учествувате, треба да ги исполнувате следните услови: Да е на возраст од 15 до 29 години. Немаат објавени збирки поезија. Испратете го вашето најдобро парче поезија. Оваа година ќе бидат доделени три награди за најдобрите дела. Предвидени се 20.000,00 денари за прва награда, 15.000,00 денари за втора награда и 10.000,00 денари за трета награда, во две категории (прва категорија од 15 до 20 години, втора категорија од 21 до 29 години). Организаторите, Агенцијата за млади и спорт, ги охрабруваат сите млади луѓе на возраст од 15 до 29 години кои пишуваат поезија да се пријават на конкурсот. Тие ќе бидат оценети од стручна комисија, обезбедувајќи висок степен на професионалност и објективност. Конкурсот „Млади поети 2023“ е одлична можност секој млад талент од областа на поезијата да ја сподели својата креативна визија со јавноста и да се приклучи на книжевната сцена. Размислете добро и не пропуштајте ја вашата шанса да се изразите и да се натпреварувате за големите награди. Насоки за пристапување кон конкурсот: Секој кандидат своето дело треба да го достави непотпишано, во затворен плик. Надворешноста на пликот не смее да содржи никакви ознаки за испраќачот, а во средината треба да биде назначена точна адреса на Агенцијата за млади и спорт. Во пликот треба да има уште два затворени и запечатени плика. Едниот треба да ја содржи песната потпишана со шифра и на него треба да стои ознаката „Творба’’. Другиот треба да ја содржи документацијата за идентификација на испраќачот(шифрата со која е потпишана песната, име, презиме, возраст, контакт телефон и електронска адреса, како и копија од документ за лична идентификација, која по завршување на конкурсот ќе биде уништена согласно Законот за заштита на личните податоци), и на горниот лев агол од овој плик треба да стои ознаката „Не отварај’’. Адресата на која треба да се достават авторските дела е: Агенција за млади и спорт Сектор млади ул. Македонија 38, 1000 Скопје (Палата „Панко Брашнаров’’) Со назнака „за Конкурсот Млади поети„ Делата можат да се достават лично, во Архивата на Агенцијата за млади и спорт . За дополнителни информации, сите заинтересирани можат да се обратат на е-маил адресата imran@ams.gov.mk секој работен ден од 08:30 до 16:30 часот или да ги посетат просториите на Агенцијата за млади и спорт, Сектор млади. Не заборавајте да го означите како краен рок за доставување на предметите - до 03.11.2023 година. Ова е вашата шанса да ја споделите вашата креативна визија за светот, да се натпреварувате со други талентирани поети и можеби да го најдете вашиот талент како поет.

Автор: Марк Саундерс. Првиот дел ОВДЕ. Рутината И така, Трики, Мартина и јас продолживме да работиме во станот на Кенсал рајз некое време пред да ја преместиме операцијата во моето студио кое не беше многу далеку во Кеналот продакшн студиос на Кенсал роуд. Ова беше стара фабрика за чоколади поделена на многу единици од кои повеќето имаа компании поврзани со музичкиот бизнис кај нив. Тоа беше одлично место за работа со кул бар и ресторан каде редовно можеше да се видат музички ѕвезди како се дружат. Менаџерската компанија на Џамиракуај (Jamiroquai) беше во зградата, така што тие беа редовни муштерии- сакав да ги гледам прекрасните винтиџ автомобили на Џеј паркирани надвор. Како што може да очекувате од еден дечко наречен Трики, тој беше озлогласено недоверлив кога станува збор за појавувањето на сесии. Тој немаше часовник или саат во неговиот стан - немаше ништо на кое може да го чита времето. Мојата дневна рутина се состоеше во тоа да му се јавам на Трики околу 15 часот кај него дома. Тој ќе го кренеше телефонот, зевајќи, и јас ќе му речев: „Еј Трики, Марк е, требаше да бидеш во студио денес во 12, се сеќаваш?“. На што тој сонливо одговараше: „Тогаш колку саат е сега?“. Јас ќе речев: „3 саат“. И тој неизбежно ќе речеше: „Нееее…! Мартина ти се верува, 3 саат е?!„ Тогаш ќе ја слушнав нејзе како вели: „неее!“... стварно?! " - „ Веднаш ќе дојдам“ - , ќе речеше Трики. И тогаш некаде помеѓу 17 и 20 часот тој ќе се појавеше! Потоа ќе влезеше во „зоната“ околу три часа. Ќе направевме песна, Трики ќе го снимеше својот вокал, потоа ќе ја повикаше Мартина да дојде и да пее, а до 23 часот тој ќе речеше: „Ој се уморив, мора да оам дома во кревет“. Еден ден му се јавив на неговиот менаџер и му реков: „Не можам да го најдам Трики, требаше да биде тука пред еден куп време “. „Ах...“ рече таа „штотуку ми се јави од Њујорк, тој едноставно одлучи да оди минатата ноќ... извинете... не сум сигурна кога планира да се врати“. Сепак, оваа рутина не беше толку лоша за мене, како и да е, бидејќи сум љубител на поп музика, секогаш се обидував да ги направам песните прифатливи за на радио и прилично рано сфатив дека ако се обидам да додадам мелодија со клавијатури или дел со гитара, беше малку веројатно дека Трики ќе го прифатеше ако ме видеше дека го правам тоа - но доколку го правев тоа кога тој не беше присутен - па ќе го чуеше следниот ден, беше поверојатно дека ќе ги задржи. Трики генерално беше задоволен со трака од еден луп без нешто многу друго да се случува, без краеви и почетоци- не го интересираа светлината и сенките. Така, секогаш ги измолкнував музичките промени, ги спуштав луповите за скала или две и генерално се обидував траките да ги направам што е можно поинтересни и ги правев посладуњави. Светлите точки Има неколку траки за кои вреди да се зборува во детали. Мојата омилена е Black Steel. Ова беше дефинитивно посебна песна за мене на албумот. Трики сè уште контактираше со мајката - Индијка на една поранешна девојка и таа му испраќаше касети со индиска музика. Еден ден, Трики ми пушти нешто од овие касети и сакаше да ги семплувам тапаните за интрото. Очигледно, касетата беше копија на касета преснимена од друга касета и шуштеше како да нема утре - но на Трики не му беше гајле, се разбира. И така, го ставив семплот во луп, потоа додадовме некои делчиња со гитара кои свиреа наназад, и други чудесии. Трики ми кажа дека сака ова да биде преработка на песната на Public Enemy „Black Steel“. Па почна да ги пишува стиховите за да може Мартина да пее. Тој не ги доврши, по некое време и́ рече на Мартина: „Ах...ова ќе биде доста, само повторувај ги овие“. Совесно, Мартина отиде зад микрофонот и јас стиснав „снимај“ . Како и обично, она што го слушате на песната е првата работа што излезе од нејзината уста. Звучеше брилијантно и таа создаде кул мелодија иако немаше вистинска музика за пеење на траката, само индиски тапани со длабока табла. Кога заврши, Трики рече „тоа е тоа, значи оваа е готова!“ Не се согласив баш - не ми звучеше толку интересно, само вокал, тапан и малку чудност, но не реков ништо затоа што дотогаш веќе сфатив дека е најдобро да му даеш време на Трики ако сакаш да го убедиш да оди во друга насока за било што. Некое време после ова, братот на Мартина свиреше со својот бенд и сите решивме да одиме да му дадеме поддршка. Трики, како што често правеше, рече: „Нема да пијам вечерва. Последен пат кога излеов се напраив крш“. Па, кога стигнавме на свирката, кога го прашав што сака да пие, ми рече „дупло бренди друже“!. Свиреше предгрупата, но поголемиот дел од времето го поминавме во барот и не ми текнува ништо за нив. И Трики се напраи крш. Следниот ден, назад во студиото, менаџерката на Трики се јави и рече: „Тукушто се слушнав со еден бенд од Манчестер (можеби не беше Манчестер, но беше некаде од север), и велат дека Трики ги поканил да свират. На албумот.“ Се свртев кон Трики и му реков „дали го покани бендот што беше предгрупа вчера вечер да дојде и да свири на албумот?“ Тој рече „ја?...не…..дали? О Боже а можда сум ги, сеа коа размислувам!'. Прашав „Дали беа добри? Каков тип на бенд се?’. „Неам поим“, рече Трики. Како и да е, Трики реши да дојдат да свират и така беше договорен датум за неколку недели подоцна. Неколку дена пред тој датум, се сетивме дека бендот доаѓа во студиото спроти моето што го резервиравме за оваа сесија во живо (моето студио не беше доволно големо) и Трики рече „ шо ќе ги пуштиме да свират?'. Размислив за тоа и реков „а што е со Black Steel?….тоа е единствената трака што ја имаме, што нема многу на нејзе. Изненадувачки, Трики се согласи. Тој ден, многу возбуден бенд се појави во студиото точно на време, и желен да започне. Трики, сепак, беше многу помалку возбуден за целата идеја и не се обидуваше баш да го скрие тоа. Едвај зборуваше со бендот и остана во контролната соба додека јас го поставував бендот во просторијата за во живо, и пробав да сконтам каков бенд се тие, и се обидував да ги забавувам и да им го одвлечам вниманието од фактот дека Трики, типот поради кој што тие извозеле долг пат за да соработуваат, не покажуваше никаков интерес за нив. Се испостави дека свират музика во техно стил, но со живи инструменти. Не го очекував тоа - па да бидам искрен, немав поим што да очекувам. И кога сега мислам за тоа, не ми е јасно зошто не побаравме да ни испратат касета од нивната музика, пред да се појават?! Назад во контролната соба Трики беше намрштен, со својата црна качулка натегната преку главата додека пафкаше од својот сплиф. Го замолив тапанарот да ги удри томовите за да можам да ги проверам микрофоните на тапанот, Трики одеднаш се размрда. „Звучи лудило! Брзо, сними го!“, рече тој. Совесно го ставив DAT плеерот да снима. Имајте на ум сега, дека тапанарот не свиреше кул фанки ритам или нешто така, тој едноставно удираше по неколку отчукувања на секој том - бонг бонг - бум бум - там там. Можев да насетам каде оди сето ова во умот на Трики... ќе ја направиме целата оваа сесија и единственото нешто што Трики ќе сакаше да го искористи беа овие случајни удари на тапани кои штотуку ги снимив на DAT-от! Кога бендот почна да свири, ги замолив да изведат една од нивните песни за да се загреат. Тие беа добри. Беа стегнати, особено тапанарот кој свиреше како драм-машина. Вокало беше добар. „Но, како ќе функционира на Black Steel?“ си помислив. Знаев дека ќе треба нежно да му дадам до знаење дека нема да биде вклучен во оваа трака. Тој го прими ова изненадувачки добро и се чинеше дека е едноставно среќен што бендот ќе добие публицитет со тоа што ќе соработува со артист кој има вистински договор за снимање. Им го пуштив она што го снимивме досега за Black Steel и ги замолив само да бидат трпеливи за да видат како ќе излезе. Тогаш сфатив колку голема работа е да се побара, затоа што, како прво, Мартина пееше вокал без музика и можеби не беше ни блиску до „концертниот“ тон, но, импресивно сепак беше. Бендот се согласи да проба по моите инструкции, и иако ми звучеше премногу затегнато и круто, тие всушност свиреа некои акорди и мелодии на начин кој добро функционираа со песната. Го прашав Трики, кој повторно се спушти во својот дуксер, што мисли и тој рече „ја нема да користам ништо од срањево“. „Одлично“, си помислив, „ова оди добро“. Имав помисла дека Public Enemy се како панк рокерите во светот на рапот, па го замолив тапанарот да го напушти стегнатиот, машински начин на свирење, и го замолив да го испроба пристапот на тапанар на панк рок, на Секс пистолс - полабаво и многу краш цимбали. Тој се прими како патка на вода и навистина влезе во филмот. Одеднаш траката почна да оживува. Бев навистина возбуден, каде води ова. Го погледнав Трики, кој беше прилично коматозиран во овој момент и очигледно не беше заинтересиран. Бендот отсвири неколку преоди, и им реков „тоа е брилијантно, имам многу со што ќе можам да работам“ и многу им се заблагодарив што возеа толку долг пат за да го направат ова итн. - повторно се обидував да им го одвлечам вниманието од Трики кој едвај им кажа збор. Додека се пакував да одам, сопственикот/инженерот на тоа студио, кој беше сведок на целата сесија, ми рече: „Мора да имаш трпение на светец!“ кимнувајќи со главата кон Трики. Назад во студиото следниот ден, додека чекав Трики да се појави како и обично, почнав да го разгледувам она што бендот го свиреше и се обидов да направам груба структура користејќи ги нивните најдобри делови. Ми звучеше навистина добро и направив груба мешавина за му ја пуштам на Tricky мислејќи дека „нема смисла да се исполира ако Трики потоа го мрази “. Сфатив и дека најдобро би било да почекам малку пред да му ја пуштам. Како што беше, кога Трики се појави тој ден, не ја ни спомна сесијата од претходниот ден. Мислам дека тој целосно заборавил на тоа. Само продолживме со нова трака. Околу една недела, или така нешто, подоцна, кога знаев дека Трики ќе влезе во студиото секој момент, го ставив грубиот микс на Black Steel.„Што е тоа?!“ рече тој кога влезе: „Звучи лудило!“. Му реков дека тоа е она што бендот го сними за Black Steel. Тој беше многу возбуден и рече: „брзо, пушти го микрофонот!“ Влета зад микрофонот и го сними неговиот дел „many switch in, switch on, switch off“ (целосно украде сам од себе од Strugglin!). И тоа беше тоа… песната заврши. Беше среќен, не бараше финеси. Навистина сакав да користам нов софтвер кој може да ги отстрани звуците како шуштењето снимката од касетата - сакав да го исчистам шушкавиот тапан...но никогаш не стигнав да го направам тоа. Друга светла точка беше кога Алисон Голдфрап (Alison Goldfrapp) дојде да ја пее песната Pumpkin. Никогаш не сум слушнал за неа до тој момент, но таа влезе, беше многу фина и, откако ја преслуша песната неколку пати, влезе во кујната пред микрофонот, Трики не и́ даде никаков текст - тој сакаше да ја остави да испее по свое. Она што го слушате на плочата е нејзиниот прв и единствен обид. Таа беше брилијантна. Таа во основа го правеше она што го прават многу добри писатели, таа пееше како навистина да го мисли тоа, но пеејќи какви било звуци/зборови што ѝ доаѓаа во главата во тоа време. Понекогаш писателот ќе го направи тоа неколку пати и често ќе открие дека неколку зборови држат вода, и текстот на песната е изграден околу нив. Но, Трики сакаше да ја задржи нејзината прва снимка онаква како што беше. Па тоа беше тоа! Поради некоја причина, кога Алисон за првпат почна да ја пее нејзината фраза, Трики почна да се кикоти. Тоа и мене ме фати, и на крајот во основа се смеевме во текот на целото снимање и моравме да се обидеме да се собереме, за да го притиснеме копчето за разговор за да разговараме со Алисон кога ќе заврши песната и да и кажеме дека е брилијантна. За среќа бевме разделени со цврст ѕид, па Алисон не можеше да не́ види.

од Марк Саундерс; Tricky средба Го притиснав копчето на интерфонот за станот на вториот кат во Кенсал рајз - не баш особено шармантна област во Лондон. северно(sic) од Нотинг Хил и чекав. Ова беше мојот трет обид да се сретнам со Трики (Tricky) и веќе почнав да разбирам дека можеби има нешто во неговото име што имплицира неволја. Првите два неуспешни состаноци беа во Island Records, па затоа А&Р(*Артисти и репертоар) човекот на Трики, Дејв Гилмор (Dave Gilmour) (не...не тој!), ми предложи следниот пат да отидам во станот на Трики. Па, еве ме кај него на врата. Претходно ги ислушав двете постоечки песни на Tricky што ми ги даде Island - Aftermath и Ponderosa и бев фасциниран да дознаам зошто овој човек, Tricky, сака да работи со мене. Ова не беше вид на музика на која некогаш сум работел во минатото или доброволно нешто посебно би сакал да ја слушам - но фактот дека Трики беше дел од екипата на Massive Attack беше доволно за да ме натера да посакам барем да го запознаам… ..доколку некогаш успее да се случи. Доволно брзо потоа, вратата се отвори и таму беше Трики. Беше без маица и изгледаше жилаво, повеќе како лут уличен тепач отколку нов артист со договор со музичка издавачка куќа. Она што го комплетираше неговиот изглед, беше неговата избричена глава која беше покриена со густа бела крема. Тој изгледаше напнато. Се претставив и тој веднаш се отвори со голема насмевка, ми ја подаде раката и ми рече, со неговиот нагласен и уникатен бристолски акцент, дека е голем обожавател на Cure - а потоа, покажувајќи ми ја главата, рече „оф немај гајле за ова, иам ебана егзема.“ Горе во станот ми понуди шолја чај. Наскоро посакав да не прифатев затоа што Трики сега ја плакнеше чашата во која пред неколку моменти се чуваа мувлосаните остатоци од старо отстојано пиво измешано со еден куп стари отпушоци. Бев многу изненаден од неговата енергија - сепак. Откако ги слушнав Aftermath и Ponderosa, очекував човек кој е многу олабавен. Но, откако работев со Трики некое време, дознав дека кога тој беше во зоната, сплифот едвај да го омекнуваше. Тој ќе беше во полна брзина околу три саати па и нешто повеќе, а потоа ќе станеше толку исцрпен што ќе мораше да си оди дома да спие. Нашата средба тој ден очигледно помина доволно добро, бидејќи една недела или така нешто, подоцна, се вратив во станот на Трики за да започнам со работа на нови песни за Maxinquaye. Прв ден Во тесната трпезарија на малиот стан беше многу ниско буџетното „студио“. Имаше Atari ST компјутер со Cubase, семплер на Akai S1000, дек за снимање, некој вид тастатура, дигитална 8 трака машина Адат, Mackie деск со 16 канали, нискобуџетен AKG 3000 микрофон, евтин компресор Behringer и пар звучници Јамаха NS10. Прилично основни работи што Island му ги обезбеди. Подот беше натрупан со винили - ама навистина натрупан, беше тешко да не се нагази на винил кога се одеше во станот на Трики. Во нешто што изгледаше како прилично случаен избор, тој посегна по неколку плочи и соопшти: - „Сакам да семплувам една трака од оваа и една трака од оваа“. „Добро“, реков, а потоа следеше пауза во која што очекував да скокне во акција и да ми покаже каков волшебник е со целата оваа опрема. Сепак, Трики го прочита мојот израз и, гестикулирајќи кон опремата, низ смеа рече: „О... Не знам како функционира ништо од ова - издавачката куќа мисли дека знам! Ха ха ха, кикот кикот кикот“. Реков „О...ок...“, сфаќајќи токму тогаш дека ова нема да биде чисто инженерски ангажман. Го ставив секој од албумите на декот и пуштив по малку од секоја песна што Трики ја избра за семплови и реков: „Не сум сигурен дека ова ќе функционира - овие песни се во различни клучеви и со различно темпо... нема да се вклопат заедно'. Имајте на ум дека сега технологијата е многу подобро опремена да се справи со ситуации како овие, но тогаш она што го бараше Трики не беше толку лесно изводливо. Трики рече: „ама ја сакам да чујам“. Па, неволно ги земав семпловите од двата дела од песните што ги избра Трики, ги вчитав на две копчиња од тастатурата и притиснав Play на двете копчиња и потоа ги ставив во луп во Cubase. Резултатот беше како кога сте на фестивал и кога одите помеѓу сцените и слушате два бенда како свират во исто време - што Јенките би го нарекле „train wreck“. Реков „Гледаш, ти реков…“, но ме прекина подигнатата, траварска рака на Трики. Трики кимаше со главата на ритам што не постоеше во ниту еден од семпловите, тој очигледно беше на друг авион. Во меѓувреме, чекорев горе-долу зад него мислејќи... „Боже мој, овој човек е тотално луд“. Кога повеќе не можев да ја поднесам какафонијата, го прекинав секвенсерот. Трики ме погледна и рече: „Тоа е лудило ти викам ја!“. Реков „Искрено не го делам мислењето со тебе Трики…“. Потоа очајнички почнав да ги чепкам семпловите во, како што мислев, прилично залуден обид да направам овие две делчиња да функционираат заедно. Се обидов да го детјунирам едниот семпл наспроти другиот, се обидов да го растегнам другиот за да одговара на темпото на првиот примерок итн. И да си ибе векот, после 15-на минути на чепкање, двата семплови одеднаш се вклопија - на сосема неочекуван начин. Бев прилично шокиран од ова. Трики рече сосема озбилен „ој ти реков дека е лудило, нели!“. „Исусе боже“ си помислив: „Мислам дека тој всушност не може да увиди разликата“. Ова дефинитивно не беше мојата нормална територија. Бев навикнат да работам со бендови како The Cure кои можеа да свират на вистински инструменти и да пишуваат нормални песни - или бендови како Erasure во кој Винс беше генијален програмер и можеше да смисли неверојатни призвуци од над 50-те и повеќе синтисајзери во неговото студио и исто така пишуваше одлични песни. Трики и јас тој ден се впуштивме во создавање на првата песна од нашите заеднички сесии, „Strugglin“. Беше навистина мрачна, морничава песна со оние чудни длабоки расштимани семплови - но функционираше и звучеше одлично. Текстовите на Трики - кои мислам дека тој ги смисли на лице место беа брилијантни…. ‘In hell I'll be lost in the layers of weakness All around the surface brainwashed with the cheapest Strugglin', strugglin', strugglin' Brainwashed with the Hallucinagenics in my system Like, I'm trippin' Many switch in Switch on, switch off’ „Во пеколот ќе се изгубам во слоевите на немоќ Насекаде на површината со испран мозок со најевтините Се борам, борејќи, се борам, Испран ми е мозокот со… Халуциногеници во мојот систем Као, трипам Многумина се вклучуваат Вклучи, исклучи“ За да биде уште повеќе морничава, додадов семплови од крцкањето на подните даски, звук на навивање на пиштоли и семплови на капење на вода. Поради некоја причина, можеби секундарно вдишување, си замислив дека сето тоа се одвива на стар дрвен брод што чкрипи. Мартина и Трики беа пар во тоа време и живееја заедно во станот во Кенсал. Мартина тогаш имаше 19 години - Трики 26. Мартина беше многу тивка и се моташе низ станот додека работевме на траката. Таа не зуцна скоро ништо. Изгледаше дека има многу малку енергија. Долго време за време на снимањето на албумот мислев дека можеби нешто не е во ред со неа, но еден ден Трики ме праша дали можам да ја однесам со кола некаде и јас се согласив. Штом влезе во колата, таа беше сосема друга личност. Таа оживеа и се размуабети со мене за фактот дека ако не го правеше овој албум, ќе студираше океанографија во Калифорнија. Тогаш сфатив дека очигледно не е лесно да се живее со некој толку интензивен како Трики. Кога ја завршивме траката, Трики напиша неколку зборови за Мартина да пее, ја повика и рече: „Е’e Мартина, оди и испеј го ова“. Очекував таа да се премислува за стиховите, дека ќе сака да ја слушне песната неколку пати додека таа смислува некои мелодии за зборовите итн. Но, не, таа се префрли во кујната каде што беа поставени микрофонот и слушалките. Притиснав play и record на Adat и она што се случи потоа беше наежување-и-кревање-на-влакненцата-на-вратот - момент. И покрај евтиниот микрофон и компресор, гласот на Мартина звучеше чудесно- таа имаше таква топлина и карактер во гласот, толку убедлива ранливост. Прогонувачките мелодии што излегоа од неа беа прекрасни...тие совршено одговараа на расположението на траката. Немаше загревање за неа, беше полн погодок во еден обид. Чисто инстинктивна ствар. Направивме уште една снимка чисто онака, и на крај ја искористив како сенишен вокал во позадина. Таа беше веројатно најтивката пејачка што некогаш сум ја снимил - не многу погласна од шепот. Еден ден Мартина се накашла додека беше на микрофонот и за малку ќе ми ја разнесеше главата! Беше очигледно дека оваа девојка имаше во себе нешто неверојатно посебно. Рапот на Трики исто така звучеше неверојатно. Квалитетот на неговиот глас беше толку чуден и мрачен. Некој еднаш ми рече неколку години подоцна „Еј, штотуку го гледав филмот „5th Element“ [во кој имаше улога и Трики] и го искористиле истиот ефект на неговиот глас што го користевте и вие ​​на Maxinquaye!. Морав да му кажам… „Не бе човек… верувал или не, така звучи и во реалниот живот“. Еднаш додека ја слушавме траката гласно, некој тропна на вратата. Тоа беше момчето што живееше долу. Тој рече: „Не сакам да се жалам, но се обидувам да вечерам, а басот ја движи мојата чинија околу масата, морам да ја држам додека јадам“. Беше неверојатно кул поради оваа незначајна непријатност и се обидовме, не секогаш успешно, да бидеме потивки оттогаш. Вечерта кога ја завршивме Strugglin, Дејв Гилмур, А&Р човекот на Island , пројде за да види како помина нашиот прв ден. Трики му срола голем џоинт и му рече да оди во „студиото“ и да слуша со исклучени светла. Трики, Мартина и јас чекавме надвор. Кога се појави косата му стоеше право нагоре и беше видно изваден од памет од искуството - но мислеше дека е брилијантна! Во тој момент немавме DAT плеер за да снимиме груб микс за потомството - имавме само касетофон. Кога се работеше за мастер на песната, на албумот беше касетната верзија. Се обидовме да го измиксаме „правилно“ на DAT, но јас и Трики решивме дека вајбот на касетата од првиот ден е „таа правата“. Отидов дома таа вечер и му заѕвонив на мојот менаџер и му реков... „Еј, правам многу повеќе од само инженерство на оваа плоча, Трики не е програмер/продуцент кој Island мисли дека е“. „Остави ми го тоа на мене“, рече таа. Таа се јави следниот ден пред да се вратам во станот на Трики и ми рече „Без гајле, разговарав со Дејв Гилмур и тој се согласи да те потпише како ко-продуцент и да ти даде поени (авторски права)“. Супер си помислив. Меѓутоа, во вистински стил на издавачка куќа, кога албумот беше направен и изгланцан околу три месеци подоцна - и покрај тоа што момците од куќата, Дејв Гилмур и Џулијан Палмер ми честитаа за одлично сработеното- деловниот оддел на Island го повика мојот менаџер и и́ кажаа дека нема да го испочитуваат договорот што таа го договори со Дејв затоа што „Дејв не беше на доволно висока позиција во компанијата за да одобри таков договор“. Толку шармантно што почекаа најмалку три месеци за да ни го кажат тоа. На крајот го добив тоа што го заслужив бидејќи мојот менаџер исто така раководеше со најпочитуваниот миксер во Велика Британија во тоа време наречен Марк Спајк Стент кој работеше со врвни уметници како Madonna, Depeche Mode, U2,и Oasis. Тој ѝ рекол да му каже на Island дека ако не постапатфер со мене, тогаш тој никогаш повеќе нема да работи за Island . Бинго! Фала Спајк!

Битолскиот колектив Пондер викендов во Мезе бар Јагода ги носи и „From Another Mother" (покрај Funk Shui и Bad Juju). Тие објаснуваат - откако потсетуваат колку е важно за една не-скопска културна струја да биде покриена од медиумите - кој и каков е хрватскиот бенд: „ Прог рок, панк фјужн, пост хардкор, наречи го како сакаш. From Another Mother се Владо и Борна и некој трет во улога на тапанар кој се менува по потреба. Ова загребачко трио пршти од енергија и создава тотално лудило на нивните концерти, бришејќи ја границата меѓу публиката и бендот, како и границата меѓу свирењето инструменти и неколку олимписки дисциплини како ритмичка гимнастика и трчање 200 метри со пречки. Досега имаат издадено ЕР и два албуми, Bratebra, Epileptir i ATATOA, кои се во живо отсвирени во над 20 европски држави на неброени фестивали и клубови. На концертот ќе го промовираат нивното ново издание, ЕР-то од 4 песни насловено Zest, кое има малку побрзи аранжмани, без компромис, директно и сирово во главата.“ Почетокот на бендот „From Another Mother" ни носи еден од најважните елементи - нивното долгогодишно присуство (11 години) на музичката сцена Овој бенд се издвојува по дивите и сложени аранжмани, и енергичните и луди изведби - кои потсетуваат на нивните земјаци ЛЕТ3 но и на нашите ДОПЕ Куќата.Жанровски често ги вклучуваат во math rock, но самите членови велат дека одлуката каде ќе ги категоризирате зависи исклучиво од слушателот. Ова опирање на жанровската предетерминираност трае веќе со децении, и доколку немаше и практична смисла (на пример каде да се пребаруваат по стриминг сервисите) можеби и ќе изумреше праксата барем во еден добар дел од современата музика. Членовите на бендот Владо Ремеш, Борна Јамброшиќ и Данило Добриќ, освен соработници во From Another Mother, имаат и други музички проекти, со што ја покажуваат својот креативна разноврсност, и страст кон музиката. Борна е басист во бендот Luul te Đutko и Plodovi Zemlje, кому неодамна му се придружи и Владо како гитарист. Владо со своите ангажмани во бендот има нежен и помирен соло проект наречен VOADO. Данило, кој се приклучи на бендот по заминувањето од долгогодишниот тапанар, учествува и во други музички иницијативи. Приказната за раѓањето на бендот „From Another Mother" влече корени во КСЕТ, каде Владо и Борна случајно се запознале. Нивната заедничка страст за музиката, особено Red Hot Chili Peppers, беше основата за формирање на овој бенд. Со текот на времето ми се придружи Данило и заедно го развија својот музички израз, носејќи ни музика која по својата природа е изискувачка, но и возбудлива. Секој од членовите на бендот има своја приказна за почетоците со во музиката, но тие НЗС-то го нарекуваат љубов кон музиката. Своите први чекори Борна ги направил на четиринаесетгодишна возраст, инспириран од System of a Down, додека Владо, под влијание на истиот бенд, започнал сам да учи гитара. Музичката кариера на Данило започна седум години пред да се приклучи на бендот, кога запозна пријател кој свиреше на тапани. „ И тогаш одлучив да научам да свирам. Две години лупав по перници и ја наговарав мама да ми купи бубњеви и конечно ми успеа. Тогаш почнав да лупам бубњеви по станот, а после и по бендови. И така пројдов низ маса бендови да сега дојдам до овие дебили“ Една од интересните работи е како свиокот го доби своето име. Кога свиреле на KSET на натпревар за млади и неафримирани изведувачи наречен Čuješ?! Бендот победил (2016-та) godine. Овој натпревар ми ја отвори вратата и ми овозможи да свират во Бруцошијадата во ФЕР. Владо опишува како нивните музички идеи се развивале преку различни бендови, додека Борна ја нагласува сложеноста на аранжманите специфични за нивната музика. Овој предизвик дури доведе до проблем да се најде постојан тапанар, бидејќи ритмите во нивните песни бараа талентирани и искусни музичари. „Освен Данило - тој е експерт!“ Тие го издадоа својот втор албум, ATATOA, со помош на германскиот издавач Kapitän Platte, кој ги продуцираше нивните винили и ЦД-а и го објави нивниот албум на стриминг сервиси, но остатокот од работата беше оставен на нив. На прашањето што е музика за него, Данило одговара: „„Музиката е љубов. Љубовта е бог. Бог е љубов.'“ За Влада музиката е ѕвонечка радост, начин на изразување. „Навистина ми се допаѓа слободата. И се трудам да живеам што е можно послободно. Слобода, општо слобода на изразување. Не знам колку глупаво звучи, но знам дека фул често музиката ме крева. Често слушам оптимистичка музика и тоа ме прави да се чувствувам подобро. Поврзан е и со лачењето на хормоните, па создава позитивна енергија. Освен ако слушате премногу блек метал или досадниот Џони Кеш може да создаде негативна енергија (хехе). Тоа е мјуза до коска!“ За Борна, музиката е толку возвишена што е „навредливо е дури и да се обидуваш да вербализираш што е музика“. Повеќе за настанот ОВДЕ.

Денеска ќе се фокусираме на тема која често не добива доволно внимание - непочитување на границите, како динамика во сите меѓучовекови односи, а посебно од најблиските. За да го разбереме ова, треба да истражиме како тоа влијае на нашите односи, менталното здравје и што можеме да направиме за да ја управуваме ситуацијата која може да биде осетлива тема, посебно кога влогот се чувствата на оние кои ни се најблиски. Границите како важен аспект на меѓусебните односи Секој од нас има потреба од личен простор и граници. Постојат невидливи линии што ги поставуваме околу себе за да го задржиме нашиот интимен простор и да ги одредиме нашите лични правила и потреби. Но, што се случува кога блиските луѓе не ги почитуваат тие граници? Тоа може да предизвика сериозни последици. Научните истражувања покажаа дека непочитувањето на границите може да предизвика страв, стрес и анксиозност. Кога им препуштаме на другите да ги прекршат нашите граници, ние се изложуваме на состојба на вознемиреност и непријатност и може да се чувствуваме нападнати или изгубени. Непочитувањето на границите може да предизвика сериозен стрес, а кога телото е изложено на високо ниво на стрес веќе нашироко е познато дека тоа може да доведе до физички проблеми како напнати мускули, главоболки и зголемен ризик од срцеви заболувања. Кога немате способност да ги браните вашите лични граници, често наидувате на незадоволство и конфликт во меѓучовечките односи. Ова може да ги растури блиските односи и да не́ однесе во ситуација во која се чувствуваме изолирано и осамено. Истражувањата покажуваат и дека непочитувањето на границите често води до конфликти. Луѓето на кои им недостига способност да ги почитуваат туѓите граници честопати се соочуваат со незадоволство и дефанзивност од другите, а тоа пак, до раскинување на блискоста и довербата, и да не́ доведе во ситуација да се чувствуваме уште поизолирани и осамени. Психолошките последици од непочитувањето на границите Психолошките последици од непочитувањето на границите се длабоки и значајни. Еден од најочигледните ефекти е намалувањето на самодовербата. Кога нашите граници постојано се прекршуваат, може да се чувствуваме како да не сме чуени или важни. Ова може да доведе до долгорочни проблеми со самодовербата и самопочитта. Дополнително, непочитувањето на границите може да предизвика стрес и анксиозност. Кога сме изложени на постојан притисок и кршење на нашите граници, се изложуваме на постојан страв од непредвидливост и конфликт. Ова може да доведе до физички и емоционални проблеми. Страв и анксиозност: Кога нашите лични граници постојано се прекршуваат, ние се изложуваме на страв и вознемиреност. Чувството на сигурност и контрола се намалува, а се појавува страв од непредвидливост и потенцијални опасности. Ова може да предизвика хронична анксиозност. Депресија: Непочитувањето на личните граници може да биде поврзано со депресија. Постојаната изложеност на ситуации каде што вашите граници се прекршени може да доведе до губење на интерес и задоволство, едноставно - радоста на животот, кои се карактеристики на депресивните состојби. Самодоверба и самопочит: Честото прекршување на границите ни кажува дека нашите потреби и желби не се важни, а тоа може да доведе до намалување на самодовербата и самопочитта, а истовромено ни кажуваат дека нашите желби не се важни - а со тоа и самите ние. Стрес и физички проблеми: Непочитувањето на границите може да предизвика сериозен стрес. За време на стрес и напнатост, телото е изложено на високо ниво на стрес, што може да доведе до физички проблеми како напнати мускули, главоболки и зголемен ризик од срцеви заболувања. Изолација и осаменост: Луѓето кои не се во можност да ги заштитат своите граници често се чувствуваат изолирано и осамено. Ова може да предизвика тој да се повлече од другите и да ја изгуби поддршката и да се нарушат меѓучовечките односи. Проблеми во меѓучовечките односи: Кога немате способност да ги браните вашите лични граници, често наидувате на незадоволство и конфликт во меѓучовечките односи. Ова може да ги растури блиските односи и да ги остави да се чувствуваме изолирано и осамено. Заштита на личниот простор и граници Сега кога ги знаеме за последиците од непочитувањето на границите, како можеме да ги заштитиме? Прво и основно, треба да им ги објасниме нашите граници на луѓето блиски до нас. Соопштувањето на нашите потреби и очекувања може да помогне да се избегнат конфликти и недоразбирања. Поставувањето и одржувањето на личните граници е од суштинско значење за заштита на нашето ментално здравје и интимен простор. Исто така, важно е да се биде доследен во почитувањето на тие граници на другите. Ако не сакаме другите да ги прекршуваат нашите граници, ние мора да ги почитуваме нивните. Ова ќе создаде меѓусебно воведување и способност за живеење во хармонија. Прво и основно, треба да им ги објасниме нашите граници на луѓето блиски до нас. Соопштувањето на нашите потреби и очекувања може да помогне да се избегнат конфликти и недоразбирања. Исто така, важно е да се биде доследен во почитувањето на тие граници на другите. Ако не сакаме другите да ги прекршуваат нашите граници, ние мора да ги почитуваме нивните. Ова ќе создаде меѓусебно почитување и способност за живеење во хармонија. Комуницирајте јасно и конкретно: Кога некој ги прекршува вашите граници, најважно е јасно и конкретно да комуницирате за тоа како се чувствувате и зошто одредена постапка или однесување не е во ред со вас. Изразете ги вашите потреби и очекувања на разбирлив начин. Користете неконфронтирачки јазик: Обидете се да користите неконфронтирачки јазик и тон на гласот. Не треба да постапувате конфронтирачки со другата личност. Изразете го вашето мислење и поставете граници на начин што ќе оставите и двете страни да се чувствуваат почитувани. Бидете доследни: ако некој постојано ги прекршува вашите граници, бидете доследни во одбраната. Не попуштајте под притисок или влијание. Доследноста во процесот ќе ја научи другата личност дека сте сериозни во врска на она што го кажувате. Избегнувајте навреди или обвинувања: Важно е да избегнувате наметнување на вина и обвинувања кога ги поставувате вашите граници. Ако е можно, искажете го вашиот став и потреби без да го напаѓате другиот. Нека чувствуваат дека барате решение, а не конфронтација. Понудете алтернативни решенија: Во некои ситуации, може да биде корисно да се понудат алтернативни решенија или начини за задоволување на потребите на двете страни. Ова може да помогне во изнаоѓање компромис и подобро решение. Избегнувајте наметнување на грижа на совест: Важно е да научите да ги препознаете наметнувањето на грижа на совест и емотивни уцени и манипулации кога некој се обидува да ги помести вашите граници. Не давајте објаснувања за поставување на вашите граници и не попуштајте под притисокот. Побарајте поддршка: Не плашете се да побарате поддршка од други блиски луѓе или професионалци ако имате потешкотии да ги поставите и одржувате границите кои ве чуваат. Психотерапевти и советници за односи можат да ви помогнат во оваа област. Користете техники за самопомош: Техниките за самопомош како што се медитација и дишење може да ви помогнат да се смирите и да ги одбраните вашите граници во тешки ситуации. Како заклучок, заштитата на вашите лични граници е важен аспект за одржување на здрави односи и добро ментално здравје. Научете како да комуницирате јасно, бидете доследни и избегнувајте конфронтација и бидете подготвени да ги заштитите вашите граници кога е потребно. Одржувањето рамнотежа помеѓу почитувањето на туѓите граници и одбраната на сопствените е клучот за создавање здрави и хармонични односи. илустрации: Сонливо млеко;

од Томас Л. Фридман; Со оглед на тоа што Блискиот исток е на работ на целосна копнена војна, во петокот наутро размислував за тоа како последните две големи војни на Израел имаат две многу важни заеднички работи: и двете беа започнати од недржавни актери поддржани од Иран - Хезболах од Либан во 2006 година, и Хамас од Газа сега - после повлекувањето на Израел од нивните територии. Обете започнаа со дрски напади на граничните премини - Хезболах уби тројца и киднапираше двајца израелски војници во 2006 година, додека Хамас покрај војниците брутално уби повеќе од 1.300 и киднапираше околу 150 израелски цивили, вклучително и постари луѓе, бебиња и мали деца. Таа сличност не е случајна. И двата напади беа дизајнирани да ги оспорат новите трендови во арапскиот свет, кој почна да го прифаќа постоењето на Израел во регионот. И што е најкритично, резултатот од овие изненадувачки, смртоносни напади преку релативно стабилните граници беше тоа што тие го излудеа Израел. Во 2006 година, Израел во суштина му одговори на Хезболах: „Мислите дека можете едноставно да правите луди работи како киднапирање на нашите луѓе и ние ќе го третираме ова како мал спор околу границите?! Можеби изгледаме како да сме од Западот, но модерната еврејска држава преживеа како „вила во џунглата“ - по описот на поранешниот израелски премиер Ехуд Барак - „затоа што ако дојде ножот до коска, ние сме подготвени да играме по локалните правила. Немајте илузии за тоа. Нема да можете да бидете полуди од нас за да не́ избркате од маалото“. И така израелските воздухопловни сили немилосрдно удрија по домовите и канцелариите на раководството на Хезболах во јужните предградија на Бејрут во текот на 34 дена колку што траеше војната, како и клучните мостови во и надвор од градот и меѓународниот аеродром во Бејрут. Водачите на Хезболах и нивните семејства и соседи платија многу лична цена. Одговорот на Израел беше толку жесток што лидерот на Хезболах, Хасан Насралах, рече во сега фамозното интервју на 27 август 2006 година, со либанската Нова ТВ станица, набргу по завршувањето на војната: „Не мислевме, дури ни 1 процент, дека фаќањето [на двајца израелски војници] ќе доведе до војна во овој момент и со овие размери. Ме прашувате, да знаев на 11 јули ... дека операцијата ќе доведе до таква војна, дали ќе постапев на ист начин? Велам - не, апсолутно не“. И навистина, од 2006 година, границата меѓу Израел и Либан беше релативно стабилна и тивка, со малку жртви на двете страни. И додека Израел беше погоден во однос на неговиот глобален имиџ поради масакрот што го нанесе во Бејрут, тој не беше ни приближно толку изолиран во светот или на Блискиот Исток на краток или долг рок, на што се надеваше Хезболах. Хамас сигурно ја пропуштиле таа лекција кога реши да го наруши статус квото околу Газа со сеопфатен напад врз Израел минатиот викенд. Ова е и покрај фактот што во текот на изминатите неколку години, Израел и Хамас развија некој вид на соживот околу Газа што им овозможи на илјадници жители на Газа да доаѓаат во Израел секојдневно за работа, ја полнеше касата на Хамас со парична помош од Катар и им даде на жителите можност да работат со Израел, при што стоките од Газа се извезуваат преку израелските поморски пристаништа и аеродроми. Наведените причини на Хамас за оваа војна се дека владата на Бенјамин Нетанјаху ги провоцира Палестинците со утринските прошетки што израелскиот министер за национална безбедност, Итамар Бен-Гвир, ги правеше околу џамијата Ал Акса во Ерусалим и со чекорите што тој ги преземаше за да ги направи условите на затвораниците Палестинци потешки. Иако овие потези на Израел беа нашироко гледани како провокации, тие едвај го оправдуваат Хамас да ги стави сите свои влогови на маса како што тоа го направи минатата сабота. Поголемата причина поради која дејствуваше сега, а која Хамас нема да ја признае, е тоа што виде како Израел е повеќе прифатен од арапскиот свет, а наскоро можеби и од родното место на исламот, Саудиска Арабија. Иран беше приклештен од блискоисточната дипломатија на претседателот Бајден, а Палестинците стравуваа дека ќе останат заборавени. Така, Хамас во суштина рече: „Во ред, Евреи, одиме таму каде што никогаш претходно не сме биле. Ќе започнеме сеопфатен напад од Газа кој нема да запре со војници, туку ќе ги убие вашите баби и дедовци и ќе ги заколат вашите бебиња. Знаеме дека е лудост, но ние сме подготвени да ризикуваме за да ве испровоцираме да станете полуди од нас, со надеж дека пожарите ќе ја согорат целата арапско-израелска нормализација во процесот“. Да, ако мислите дека Израел сега е луд, тоа е затоа што Хамас го удри со тупаница по лицето, го понижи, а потоа му го избоде едното око. Така, сега Израел верува дека мора да го врати своето одвраќање со тоа што ќе докаже дека може да го над-луди најновото лудило на Хамас. Израел ќе ги применува правилата на Хама - термин измислен пред години да се опише стратегијата што ја примени во 1982 година сирискиот претседател Хафез ал-Асад, кога политичките предци на Хамас, Муслиманското братство од Сирија, се обидоа да го соборат секуларниот режим на Асад со започнување на бунт во градот Хама. Асад со денови немилосрдно ги напаѓаше населбите во кои беше Братството во Хама, не пуштајќи никого да излезе, и внесе булдожери и го израмни како паркинг, убивајќи околу 20.000 свои луѓе во тој процес. Отидов по тие урнатини неколку недели подоцна. Еден арапски водач што го познавам ми кажа приватно како, потоа, кога го прашаа Асад за тоа, тој лаконски ги крена рамениците: „Луѓето живеат. Луѓето умираат“. Добредојдовте на Блискиот Исток. Ова не е како граничен спор меѓу Норвешка и Шведска или жестока дебата во Харвард Јард. Господи, колку би сакал да беше, но не е. Оваа војна, Израел-Хамас, е дел од еволуирачката ескалација на лудоста што е во тек во ова соседство, но секоја година станува се́ поопасна бидејќи оружјето станува се́ поголемо, поевтино и посмртоносно. Како Бајден, јас стојам 100 отсто со Израел против Хамас, бидејќи Израел е сојузник кој споделува многу вредности со Америка, додека Хамас и Иран се противат на она за што се залага Америка. Таа математика ми е прилично едноставна. Но, она што ја прави оваа војна различна за мене од која било војна досега е внатрешната политика на Израел. Во изминатите девет месеци, група израелски крајнодесничарски и ултраортодоксни политичари предводени од Нетанјаху се обидоа да ја киднапираат израелската демократија на очиглед на јавноста. Религиозно-националистичко-доселеничката десница, предводена од премиерот, се обиде да го преземе израелското правосудство и другите клучни институции со елиминирање на моќта на израелскиот Врховен суд да врши судска ревизија. Тој обид отвори повеќекратни фрактури низ израелското општество. Израел непромислено беше доведен од неговото раководство, на работ на граѓанска војна поради идеолошко бегство во фантазијата. Овие фрактури беа согледани од Иран, Хамас и Хезболах и можеби ја поттикнаа нивната смелост. Ако сакате малку да ги почувствувате тие фрактури - и вулканскиот гнев кон Нетанјаху за начинот на кој ја подели земјата пред оваа војна - погледнете го видеото што стана вирално во Израел пред два дена кога Идит Силман, министерка на Ликуд партијата на Нетанјаху, беше исфрлена од болницата Асаф Харофех во Црифин кога отиде да посети повредени жртви. „Ја уништивте оваа земја. Бегај одовде“, ѝ викнал израелски лекар. „Како не ви е срам да водите нова војна?„“ ѝ рекол друг човек. „Сега е наш ред“, се слуша како докторот вреска на видео објавено на X, порано познат како Твитер, а објавено од The Forward. „Ние сме на власт. Ќе владееме овде - десно, лево, обединета нација - без вас. Уништивте сè!“ Израел претрпе неверојатен удар и сега е втурнат во морално невозможна војна за да го над-луди Хамас и истовремено да ги одврати Иран и Хезболах. Липам за ужасната смрт што сега ги чека толку многу добри Израелци и Палестинци. И, исто така, длабоко сум загрижен за израелскиот воен план. Едно е да се одврати Хезболах и одвраќање на Хамас. А нешто сосема друго да се замени Хамас и зад себе да остави нешто постабилно и попристојно. Но, што да се прави? Конечно, сепак, како што стојам денес со новата израелска влада на единство во нејзината борба против Хамас за да го спаси телото на Израел, ќе стојам и по оваа војна со бранителите на демократијата на Израел против оние кои се обидоа да ја киднапираат душата на Израел. Томас Л. Фридман (Thomas L. Friedman) е колумнист за надворешни работи во сегментот Opinion. Тој се приклучи на The New York Times во 1981 година, и има освоено три Пулицерови награди. Автор е на седум книги, меѓу кои и „Од Бејрут до Ерусалим“, која ја доби Националната награда за книга.. @tomfriedman Facebook

Минатиот четврток, 12-ти октомври, се отвори „NOMEN EST OMEN“ на Колективот ЗЕРО, во мултимедијалниот центар Мала станица, на Националната галерија (и ќе трае до 29-ти) . Тоа го протолкувавме како повик да се потсетиме на Маклабас. „NOMEN EST OMEN“ на Колектив ЗЕРО, која ќе биде отворена на 12 октомври 2023 (четврток), со почеток во 20 часот, во мултимедијалниот центар Мала станица, на Националната галерија. Се сеќавате на 1998 година? Сте биле воопшто родени? Тоа беше време на создавање и истражување во сосема нова атмосфера, време кога македонската кинематографија беше во нова пост-југословенска ера. Филмот наречен Маклабас, во режија на Александар Станковски, го отсликува тоа лиминално време, комплицирано, мачно, неизвесно, но засладено со носталгијата сите тие реалности се само опашки кои се влечат како поговор. „Маклабас“ е продуциран со многу љубов, ентузијазам и посветеност, и сниман во период од речиси четири години. Со основна видео опрема, S-VHS камера и практично без финансиски средства. Првичната идеја била правење документарен филм од 15 минути, која била развиена во заедништво, идеја која собра значителен број познати лица од скопското уметничко подземје, кои ја обликуваа бајката во филмски израз. А со помош на Министерството за култура „Маклабас“ стигна до публиката во кино. Александар Станковски, кој е искусен сликар, но и стрипаџија, се опроба со перформанси, радио-драми па неизбежно беше да го видиме и во филмот. Сценариото за „Маклабас“ е дело на самиот Станковски и внесува нов здив во светот на македонскиот филм: Кога низа мистериозни убиства ќе го упатат вистинскиот агент Ансаров, започнува дива истрага. Жртвите се агенти на различни странски разузнавачки служби, но ова е само првиот дел од сложувалката. Што ги обединува овие луѓе? Ансаров преку своите врски и контакти открива дека сите овие убиства се поврзани со мистериозниот минерал познат како „Зелениот дијамант“. Овој минерал не само што е редок, туку и произведува лек кој ги менува моќите на неговите корисници. Но, дали е ова само обична дрога? Во исто време, елитните научници го истражуваат Зелениот дијамант и откриваат дека тој можеби е порта за димензиите на антиматеријата што хибернираат. Се исцртува нова граница на знаење и можности кои за многумина се невозможни. Ансаров најпрвин се соочува со мистеријата на убиствата и навредите за да ги разоткрие, но набрзо се заплеткува во опасна игра на моќ, пари и тајни научни истражувања. Сепак, зелениот дијамант не е обичен камен. Тој е свесен за своето постоење, а сепак поседува нешто што наликува на самосвест. Ансаров одеднаш се наоѓа во немилосрдна војна помеѓу мултинационалните корпорации кои сакаат да го контролираат и научниците кои се обидуваат да го разберат. Секој обид да се донесе одлука завршува трагично, а поради нешто што никој не го очекуваше – средбата со Маклабас. Овој примитивен, исконски шумски човек стои како заштитник на минералот и природата. Тој не дозволува негова експлоатација и го смета за сквернавење на недопрената невиност на природата. Ќе успее ли Ансаров да ја разоткрие нишката на мистеријата и да го спаси Зелениот дијамант од рацете на суровите корпорации? Или можеби, ќе сфати дека некои тајни мора да останат скриени во темнината на природата? Од урбаните средини и политичките интриги, филмот се сели во планините на Маусдонија, каде што Доброто и Маклабас ( Даскалов) држат стража. Природата се јавува како заштитник на трпеливите, и ги одбива силните зла. „Маклабас“ ја завршува својата задача и заминува во светот на цивилизацијата. Сценариото и дијалозите се прилагодени на наративот на филмот и се потпираат на идеите на андерграунд културата. Главните улоги ги толкуваат познати личности од македонската ликовна сцена, а во улогата на инспекторот Ансаров е Мирче Доневски. Ова е собир на млади интелектуалци кои се обидуваат да го искажат својот став кон светот. Во интервју за магазинот Град во 1998-та година Станковски ја појасни вклученоста на андерграунд сцената и користењето на нивниот жаргон: „А останатите се изреки на луѓе кои се чудесни мудреци на андерграундот во Скопје, како веќе споменатиот Христо Поп Дучев, па познатиот Марсовец од Маџар маало, Владо Манчевски, или на еден од најголемите познавачи на СФ идеологијата, Башким Адеми, или изреката на фамозниот Јово Брамс, или Бравс Роговски, „Дрогирајте се за да бидете хај, а не даун!“ Тие поговорки се исчилени од ова милје и ставени се во контекст на приказната како најавувачи, поткрепувачи и иронизатори. Тие во однос на приказната доаѓаат како контрапункт или иронија или сарказам. Тоа филмот го прави постмодерен, а не модерен, зашто ние сме свесни дека тоа е заебанција. Ние не веруваме во тоа како Бретон и компанија. Па дури и тие најверојатно се заебавале кога велеле дека најчист надреалистички чин е кога ќе излезеш надвор и ќе пукаш со пиштол на сите страни.“ Режија: Станковски Александар - Ацо Сценарио: Станковски Александар - Ацо Директор на фотографија: Галевски Влатко Сниматели: Јанковиќ Александар - Фриц, Ферро Бранд, Хоџа Нехру Монтажа: Живоиновиќ Војо Продуцент: Галевски Влатко Главни улоги: Даскалов Илија, Доневски Мирче, Панов Митко Тон: Зафировски Братислав - Брацо

од Нога Тарнополски Писокот на сирената за воздушен напад ја проби тишината која беше натежната над гробницата на Јинон Шај, 21-годишниот војник во Тел Авив, убиен борејќи се со Хамас за време на неговата крвава инвазија. Откако застана, за да го проследи прекинот, неговиот брат Офир беше непоштедлив: „Група имбецили ја водат земјата во која живееме, земјата во која мојот сакан помал брат беше убиен заштитувајќи ја татковината која нè заборави - не затоа што тоа беше неизбежно, туку затоа што оваа срамна влада е вмешана во сè во што не треба да биде вмешана. Мојот сакан брат беше убиен од терористи исполнети со омраза, но оние кои срамно им ја отворија вратата е израелската влада, од министерот за национална безбедност и неговите пријатели месијани - кловнови кои се зафатени со креирање насилни, идиотски слогани - до премиерот. кој прави се́ што е во негова моќ да ја дезинтегрира државата Израел“. Шеј зборуваше за Премиерот Бенјамин Нетанјаху и неговата екстремно десничарска влада и за министерот за национална безбедност Итамар Бен-Гвир, расистички провокатор кренат на висока функција заедно со уште неколку екстремисти за да состават влада по последните избори. Таа влада се соочува со растечки хор на критики од сите агли на израелското општество по ненадејниот напад на Хамас со војската фатена на препад, на која и́ беа потребни многу часови за да стигне до градовите во кои терористите масакрираа над 1.200 луѓе. „Вие“, продолжи Шеј, „ги изневеривте војниците на израелските одбранбени сили. Ги изневеривте жителите на границата со Газа. Ја предадовте државата Израел. Ти го предаде мојот сакан брат. Очекувам сите вие ​​да преземете одговорност и веднаш да поднесете оставка на крајот на војната“. Уште една сирена прекина пред да заврши. „Нема да заборавам и нема да простам. Ветувам дека ќе те прогонувам до крајот на времето“. Околу половина метар зад него стоеше министерот за економија Нир Баркат - кој се надева дека еден ден ќе го замени Нетанјаху како челник на Партијата Ликуд - неподвижен, загадочен како сфинга. Подоцна истиот ден, тој ја посети болницата Тел ХаШомер во Тел Авив, каде што се сретна со Ширел Хогег кој посетуваше ранет роднина. Тројца од роднините на Хогег се исчезнати или мртви. „Подобро да се научите да прифаќате критики“, му довикна на Баркат, мавтајќи му со прстот во лицето. „Затоа што ја растуривте оваа земја! Вие како бизнисмен знаете што се случува кога ќе ја демонтирате корпоративната структура на една компанија! Ја уништивте институционалната структура на оваа земја!“ Откако Нетанјаху се врати на власт пред десет месеци, Баркат, еден од првите милијардери во областа на технологијата во Израел и најбогатиот човек во политиката, е лојален војник на „судските реформи“ на Нетанјаху, кои практично ќе ги кастрираат судовите во земјата. Израел беше во кревка форма пред избувнувањето на војната, облеана со немилосрдните масовни протести заради обидот за државен удар на Нетанјаху против владеењето на правото. „Ја распаднавте оваа земја. Сега“, загрме Хогег, „Сакам да те слушнам како преземаш одговорност. Сакам да видам како ја раскинуваш кошулата и молиш прошка од 2.000 луѓе. Десет проценти од сите воени загуби на Израел беа заклани на под ваш надзор“. Баркат: „Ќе зборуваме после војната“. Хогег: „Зошто после војната?!" Баркат: „Затоа што во моментов сум окупиран со најважното: да дојдам да те погледнам во очи“. Хогег: „И можеби да побараш прошка?“ Баркат: „Секако да побарам прошка“. Хогег: „Каде е премиерот на Израел? Сите требате да застане во ред како вие за да се фотографира и да побарате прошка од израелскиот народ, да паднете на колена, да ја раскинете кошулата“. Баркат: „Не се сомневам дека сите ќе мора да бараме прошка, сите без исклучок -“ „И поднесете оставка“, рика друг човек во болничкиот коридор. Рејтингот на премиерот се движеше на околу 27 проценти пред крвопролевањето. Очигледно свесен дека нема јавен легитимитет да го води Израел во војна, Нетанјаху доцна во средата навечер формираше итен воен кабинет со Бени Ганц, поранешен началник на Генералштабот на Израелските одбранбени сили, кој ја предводи опозициската партија од десниот центар. Освен видео клипот објавен на социјалните мрежи, Нетанјаху чекаше 70 часа пред да и се обрати на нацијата. Два дена подоцна, водител на Канал 12 упорно го прашуваше Јоси Шели, генерален директор на канцеларијата на Нетанјаху, „Каде се сите министри?“ Шели ги одвратуваше прашањата, првично изгледаше како да ги обвинува жртвите на еден од најголемите масакри - посетителите на музичкиот фестивал во пустината, за неуспехот на владата да одговори на јавниот гнев. „Партијата даде несуштински придонес во хаосот“, рече Шели. Потоа го спореди идентификувањето и пребројувањето на жртвите и заложниците со „стоењето во ред во супермаркет. Не е важно колку касиерки има - понекогаш е невозможно да се справиш со сите“. Можеби најразбесната група во Израел се семејствата на стотици луѓе за кои се верува дека се заробени од Хамас во Појасот Газа. Владата рече дека нема да ги земе предвид заложниците за тоа како ќе ја води војната против Хамас во отсуство на конкретни информации за тоа каде точно се држат заробениците.Семејствата на американските и француските заложници со двојно државјанство имаат толку мала доверба во владата на Израел што ги молеа Џо Бајден и Емануел Макрон да ги спасат нивните најблиски. Во вторникот три семејства одржаа прес-конференции на кои го предупредија Нетанјаху. „Ако не го добиеме потребното внимание“, рече Ури Дејвид, чии ќерки,Таир и Одаја, се водат за исчезнати, „оваа земја ќе трепери“. Кабинетот на Нетанјаху, исто така, одлучи да ги ослободи министрите од нивната обврска да присуствуваат на воени погреби за време на војна. Јоси Фукс, секретарот на кабинетот со американско потекло, издаде лаконска изјава објаснувајќи дека, „за жал, има стотици погреби. Го приспособивме протоколот за испраќање министри да ја претставуваат владата на погребите на безбедносните сили, давајќи им приоритет на потребите за време на војна“. Одлуката беше осудена дури и од израелксиот Хајом, таблоидот што го основа покојниот казино магнат Шелдон Аделсон за да ја поправи репутацијата на Нетанјаху. Многу сојузници на Нетанјаху веруваат дека политички тој е мртов човек. Амит Сегал, новинар кој се смета за многу близок до премиерот, на радио панел рече дека „тешко е да се види како може да го преживее ова“. Алон Пинкас, поранешен израелски генерален конзул во Њујорк и советник на неколку премиери - но никако обожавател на Нетанјаху - предвиде дека протестите ќе се вратат и „ќе се изменат во негово соборување за оваа војна“. „Биби е отсутен“, рече професорот по политички науки Гидеон Рахат од Хебрејскиот универзитет, користејќи го прекарот на Нетанјаху. „Што воопшто направи Биби? Слушајте ги неговите зборови - тој вели: „Го наредив тоа и тоа.“ Тоа е целата приказна; седат таму и издаваат наредби. Нетанјаху е целосно надвор од контакт со реалноста. Нема поим каде живее. Тој не е свесен за големината на овој момент“. „Ова се случува кога имате популистичка влада која ја напаѓа државата“, продолжи Рахат, „ги напаѓа нејзините институции. Како може една држава да функционира кога ги напаѓате сите професионалци? Она што го гледате во Израел - она ​​што треба да го види секој гласач на земјата - е резултатот“. Историјата на Нетанјаху за бегство од она што претходно изгледаше како политичка смрт, му го донесе прекарот „волшебник“. Сепак, ударите продолжуваат да доаѓаат. Поблиску до Нетанјаху, министерот за образование Јоав Киш во четвртокот рече дека „ние сме одговорни за ситуацијата. Се фокусиравме на глупости“. Опозицискиот лидер Јаир Лапид, кој одби да се приклучи на воениот кабинет за вонредни состојби се додека Нетанјаху ги држи своите екстремистички министри, ја обвини владата за „непростлив неуспех“ и рече дека „оној што го предизвика овој неуспех не може да го поправи“. На 20 септември, Лапид, кој е вклучен во брифинзите за строго доверливи разузнавачки информации, во видео порака предупреди дека има причина да верува дека Израел е ранлив на повеќе фронтови напад како резултат на „недостатокот на координација на владата со безбедносните агенции“. Кабинетот на премиерот го објави својот четврти демант за отфрлање на такво претходно предупредување. Нетанјаху беше ажуриран само откако„избувнаа нападите, а не порано“. Како што војната влезе во својот шести ден во четвртокот, министерката за транспорт Мири Регев ги посети ранетите во истата болница во Тел Авив што ги посети нејзиниот колега. Регев неодамна се врати од Мексико, каде што беше на одмор кога Хамас нападна - што доведе до обвинувања дека нејзиното отсуство придонесе за повеќечасовното одложување на резервистите на првите борбени линии додека Хамас беснееше слободно. Членовите на семејството на ранетите се собрале околу нејзиниот автомобил додека таа заминувала. Едната, која изгледаше дека е на работ на колапс, фрли шолја кафе кон нејзиниот автомобил додека се оддалечуваше, викајќи: „Кучко! Курво!“

Кога минатата година се отворија вратите на Музејот на модерна електронска музика (ММЕМ) ( Museum of Modern Electronic Music (ММЕМ) ) на плоштадот Хауптваше во Франкфурт, се чинеше дека клупската музика конечно си го добива заслуженото. ММЕМ беше прогласен за прв музеј во светот кој го слави техното, конечно давајќи му на жанрот официјален дом во Германија, земјата каде што пулсирачкиот унц унц ритам ја најде својата земја под нозете на глобалната музичка сцена. „Има музеи за многу други видови музика“, вели Алекс Азари, техно пионер и директорот на ММЕМ во видео,направено од Германскиот музички центар и објавено набргу откако Азари обезбеди место за себе во музејот. „Но, нема ништо слично за полето на електронската музика, техно, хаус, клупската култура“. Тоа тврдење беше вест за основачите на Underground Resistance, музичката етикета со седиште во Детроит зад техно музејот познат како Exhibit 3000. Сместен на Големиот булевар во Детроит, скромниот простор е отворен од 2002 година; во сопственост на техно пионерот Мајк (Мед) Бенкс ( Mike (Mad) Banks ) и е управуван од Бенкс и диџејот и продуцентот Џон Колинс (John Collins). Соработниците, кои сега се во своите педесетти и шеесетти години, го отворија музејот за да не се изгуби или избрише приказната за потеклото на техното од Детроит како што растеше популарноста на жанрот. Ситуацијата ескалираше кога Питер Фелдман ( Peter Feldmann) , тогашниот градоначалник на Франкфурт, испрати покана за забава на отворањето на ММЕМ која гласеше „среде Франкфурт, од каде што техното потекнува“. Акумулираните игнорирања предизвикаа пожар во жестоко заштитничката техно заедница: female:pressure, глобален конзорциум од жени, небинарни и транс електронски музички уметници,напиша отворено писмо осудувајќи го она што тие го гледаа како патријархално избледување на жанрот создаден од квир и уметници кои не се бели. „Доколку тврдењето е чиста маркетиншка мерка“, се вели во писмото, „недозволиво ги искористува културите на луѓето со истории на миграции и угнетување со маргинализирање на нивните достигнувања“. За членовите на Underground Resistance, ММЕН исто така претставуваше и нешто друго: континуирано запоставување на техното - и Детроит - во САД. Музејот во Франкфурт беше резултат на долгогодишното лобирање од некои од најзначајните германски диџеи и музичари. Азари можеше да добие заем од петстотини илјади евра и бесплатен закуп за просторот од градот Франкфурт, сигнал дека германската држава ја ставила својата тежина зад индустријата за ноќен живот која е витален дел од туристичка економија. Државната поддршка за уметноста не изгледа сосема исто на онаа страна на Атлантикот. Буџетот за Националната фондација за уметност всушност порасна од 2016 година за речиси шеесет милиони долари, на двесте и седум милиони долари во 2023 година, но таа бројка е помала од буџетот на германското Министерство за култура од 2,3 милијарди евра. Германија, исто така, обезбеди милиони евра директна поддршка за уметниците кои беа погодени од пандемијата. Анемичното финансирање на уметноста во Америка значи дека институциите што го споменуваат културниот извоз на земјата изгледаат како макети. На џез-музејот во Њу Орлеанс му беа потребни 61 година да добие федерален грант, и, со сите извинувања до Националниот џез музеј, но неговиот скромен дом во Харлем не одговара баш со влијанието на жанрот. Музејот Мотаун - кој се наоѓа на само една милја од Exhibit 3000, во Детроит - е двоспратната поранешна куќа на Бери Горди (Berry Gordy) и оригиналното студио, симпатичен помен на скромните почетоци на хитмејкерот, но тешко дека е катедралата што би ја очекувале од еден од епохалните културни мотори на Америка. (Во тек е надградба од педесет и пет милиони долари, финансирана од донации и приватни грантови.) Долгоочекуваниот хип-хоп музеј во Бронкс треба да ги отвори вратите во 2024 година, повеќе од педесет години откако жанрот започна. Наместо да чекаат бенефактор или расправија за финансирање од Градското собрание, момците од Underground Resistance ја претворија зградата во која е сместено нивното студио во рудиментиран музеј. „Го започнавме Exhibit 3000 за да ја раскажеме точната историја на техното и затоа што не сакавме да бидеме испишани од нејзе“, ми рече Колинс. „Знаеме дека Детроит е прв“. И покрај сета своја привидна едноставност, техното е жанр со комплицирана историја што може да мутира и да се менува во зависност од тоа со кого разговарате. Повеќето луѓе се согласуваат дека Детроит е лулка на она што денес го знаеме како техно: four-on-the-floor ритам управуван од ударен тапан на четвртините ноти и снер или хај-хет на втората, четвртата или осмата нота. Жанрот е бескрајно променлив поради тој шаблон, како што е модифицирана лентата за склопување на автомобили за да одговара на новите модели и вкусови. Иако може да биде тешко да се слушне, звукот на техното еволуирал од блескавите рифови на диското и виртуозните басови и клавијатури кои се свират во фанкoт.„Hot Stuff” на Дона Самер користи four-on-the-floor ; истото е случај и со „Stayin’ Alive“ на Bee Gees и „Le Freak“ на Chic. Но, не е баш случајот да диџеите од Детроит преминаа директно од танцување под диско топки до програмирање механизирани ритам во еден еволутивен скок. Сврзното ткиво дојде како поклон од Frankie Knuckles од Чикаго, кој во раните 1980-ти, почна да го разглобува диското за да состави нов звук на битови кои се во луп и пулсирачки бас. Музиката беше толкав хит во геј-клубот во Чикаго наречен Warehouse - каде што Knuckles беше домашен диџеј - што луѓето почнаа да ја нарекуваат „хаус (домашна) музика“. Наклс изјави дека делумно бил под влијание на озлогласената Disco Demolition Night, која се одржала во паркот Комиски во Чикаго, во 1979 година, каде илјадници диско плочи биле уништени во оган. Целата работа беше трик промовиран од радио диџејот од Чикаго, Стив Дал - во главите на рок пуристите како Дал, дискотеката беше премногу геј и премногу црна. Наклс и неговите соработници со радост се стрчаа кон тие критики. Хаус музиката брзо се прошири на исток од Чикаго до Детроит. Градовите ги делат само неколку стотици милји, а младите патуваа горе-доле да се забавуваат и да ги посетуваат клубските вечери, собирајќи D.I.Y. микстејпи како звучни сувенири. Темпото не се промени многу помеѓу хаусот и диското - песната „Can You Feel It?“ од 1986 година од влијателниот хаус диџеj Mr. Fingers, ги има скоро истите отчукувања во минута како „Le Freak“ - но сцената во Чикаго создаде нешто екстатично со поставување на повторливи рифови и вокали над битовите на Роланд ритам машината. Тројца клинци од Мичиген по име Хуан Аткинс (Juan Atkins), Дерик Меј ( Derrick May) и Кевин Сандерсон (Kevin Saunderson) ја слушнаа иднината на музиката дома. Тројцата се сметаат како кумови на техното и нагалено се нарекуваат Belleville Three (Белвилската тројка), именувани по градот крај езерото каде што оделе во средно училиште. (Нивниот пријател и соработник Еди Фолкс ( Eddie Fowlkes) , роден во Детроит, кој исто така беше многу влијателен во развојот на техното,понекогаш се нарекува Четвртиот Белвил.) Тие беа под силно влијание на радио стајлинзите во слободна форма на на диџејот од Детроит наречен Electrifying Mojo, кој вртеше сè од Prince преку J. Geils Band до Parliament-Funkadelic за време на неговите ноќни емисии. Клучно, Мојо свиреше и плочи од бендот од Дизелдорф Kraftwerk, чија сенишна машинска музика, заедно со екстатичните грувови кои доаѓаа од Чикаго, им дадоа на Belleville Three шаблон за сопствен резервен звук. Иронично, членовите на Kraftwerk и самите беа под длабоко влијание на Motown и соул уметници како Џејмс Браун (James Brown.) Но, наместо да го имитираат сировиот американски звук, тие се́ соблекоа до леденото, хромирано јадро. Тоа беше непогрешиво германски, подвиг на музичко инженерство од музичари склони кон експериментирање. Но, сепак запали нешто во уметниците кои ги составија своите први сетови во Детроит. Диџејот Карл Крег (Carl Craig) еднаш славно ги опиша Крафтверк како „толку крути, што беа фанки“. Крафтверк не беше осамен феномен. Европа ја инкубираше својата нова електронска денс-музичка сцена во 70-те и 80-те, бидејќи диџеи од места како англиските Мидлендс и Белгија почнаа да си играат со нови играчки со имиња на вонземјани: Роланд ТР-808, Корг Поли-61, Акаи. MPC60. Микрожанровите почнаа да никнуваат додека музичкиот полен се шири низ континентот: њу бит, синт поп, електронска боди музика. Брзината на музичката размена тогаш беше побавна, а единствената изложеност на диџеите на нејасни нови звуци беше често преку специјализирани дистрибутери или патувањето надвор од својата земја. Уметниците кои се пробија - Kraftwerk во Германија,Farley (Jackmaster) Funk во Чикаго - на крајот имаа исклучително влијание врз тоа како се развиваат звуците. Но, многу од сцените чепкаа по во нивните сопствени географски работилници, дозволувајќи и́ на околината да диктира што создаваат, како ветерот што обликува карпа. За Аткинс, Меј и Сондерсон, техното беше нивната сопствена метал-машина музика, ехо на напуштените згради во кои некогаш беа сместени динамата на иднината. Најраното техно е прогонувачко, како затворените фабрики на Крајслер и Форд повторно да проработеле и некој го стиснал копчето за снимање. Како што белото бегство во Детроит прерасна од капење во потоп, во седумдесеттите и осумдесеттите, градот за прв пат стана мнозински Црн. „Тоа беше град во опаѓање, но исто така беше време кога ги гледавме Црнците на моќни позиции на начин што генерацијата пред нас не го виде“, ми рече Џејмон Џордан (Jamon Jordan), официјалниот градски историчар на Детроит. „Градоначалникот беше Црнец, училишниот началник беше Црнец, началникот на полицијата беше Црнец. Да се ​​види тоа беше важно“. Главните радио станици во Детроит имаа Црни диџеи и, она што беше ретко - беа во Црно сопствеништво. Афрофутуризмот беше важен вид на раното техно. Уметниците како Џејмс Стинсон (James Stinson) и Џералд Доналд( Gerald Donald) изработија наративи со пост-индустрискиот Детроит како позадина. Нивната група Drexciya ја замисли музиката што би ја создала водната, афрофутуристичка цивилизација населена со деца на робови фрлени во морето за време на Средниот премин. Музиката на Drexciya реже и пука, екстатични звуци на Црна Атлантида илјадници години во иднината. Drexciya беше еден од неколкуте рани техно-акти потпишани со Underground Resistance, кој Мајк (Мед) Бенкс ( Mike (Mad) Banks) и Џеф Милс (Jeff Mills) го основаа во 1989 година, откако поминаа години на музичката сцена во Детроит и развија апетит за техно благодарение на Белвилската тројка. Формирањето на U.R. означи еволутивен скок за Детроитското техно, бидејќи музичките, политичките и економските нишки кои беа споени уште од почетокот на жанрот почнаа да добиваат влијание. Во 1991 година, Бенкс го создаде и Submerge Distribution, ентитет кој помогна да се донесе звукот на техното од Детроит до диџеј сетовите и слушателите ширум светот. На крајот, Submerge стана толку витална духовна врска на техно сцената што основачите решија да ја направат и физичка. Тие го нарекоа Exhibit 3000, именуван по адресата на Submerge на 3000 East Grand Boulevard. Го посетив музејот во декември и решив да го започнам возењето на местото каде што East Grand се навива југозападно, обвиткувајќи се околу фабриката за електрични возила на Џенерал Моторс’. Булеварот се расплетува како подвижна лента низ северната страна на Детроит и е прошаран со знаменитости од историското минато на градот. Седиштето на G.M. беше три улици западно од Exhibit 3000 до 2000 година; Првата Model T фабрика на Хенри Форд беше на авенијата Пикет, две улици југоисточно од музејот. Нема знаци кои ги дочекуваат потенцијалните посетители на Exhibit 3000. Закажувате состанок, се појавувате во зградата од црвена тула која наликува на кутија, и тропате на сината врата што води до седиштето наUnderground Resistance. Џон Колинс ја отвори вратата, носејќи очила и црна волнена полу-ролка. Оддава професионален изглед и првите неколку минути од нашиот разговор ги мина опипувајќи дали сум таму да слушам или да претпоставувам. Самиот музеј е со големина на мала галерија и го зазема првиот кат од седиштето на Underground Resistance. Горе се наоѓаат неколку студија за снимање, а уметниците влегуваа и излегуваа за време на мојата посета. На едната страна од просторијата има хронолошки приказ за потеклото на техното, почнувајќи од неговите филозофски основи: слика на насмеаниот Колман Јанг (Coleman Young), првиот црн градоначалник на Детроит; омоти од Kraftwerk и Funkadelic; фотографии на Нишел Николс (Nichelle Nichols) и Леонард Нимој (Leonard Nimoy) во нивните костими од „Ѕвездени патеки“. (Футуристичката утопија на серијата- и револуционерната улога на Николс како поручник Ухура - во голема мера се вбројуваат во етосот на техното.) Бенкс, еден од основачите на Underground Resistance, излезе од задната соба каде што гледаше натпревар од Светското првенство со пријателите и срдечно ме поздрави по пристигнувањето. Кога го запознав, тој носеше нешто што е униформа во Детроит: работни чизми и изветвени комбинезони Кархарт омекнати од годините работејќи на градилиштата. Додека Колинс и Бенкс ме носеа низ собата, забележав како експонатите почнаа да формираат поцелосна шема на музичката заедница во Детроит. Имаше правлива копија од „Техно бунтовници“, сеопфатната историја на жанрот на новинарот Ден Сико (Dan Sicko); собрани записи од уметници кои беа дистрибуирани и промовирани од Submerge низ годините; сини регистарски таблички од Мичиген украсени со „техно”; и неколку дела од уметници од Детроит, вклучувајќи ја и сликата „Детроит Вавилон“, од Рон Закрин (Ron Zakrin). Во уметничкото дело, два нуклеарни реактори седат на сива далечина како вонземјански песочни часовници, слика што изгледа како омаж на делумното топење во реакторот Ферми 1 во 1966 година, споменато во песната на Гил Скот-Херон (Gil Scott-Heron) и Брајан Џексон(Brian Jackson) - „We Almost Lost Detroit“. Во делото на Закрин, реакторите се напојуваат од пар Роланд 808. Машините се голем дел од изложбата на Exhibit 3000. Зад стаклен прозорец на задниот дел од музејот се наоѓа стар струг за сечење што се користи за производство на мастер винили. Во цела една секција доминира приказ на винтиџ ритам машини и синтисајзери- Korg PolySix, Roland TR-727 - кои му го дадоа на техното неговиот возбудлив звук, создавајќи трофеен ѕид на технологијата, секое парче со своето потекло и значење. Има дури и случај на минијатурни автомобили со големина на Hot Wheels играчки и слика на сјаен понтијак во виолетова боја, знак за културното наследство што го преземате само со раѓањето во Детроит. Банкс ми се приближи додека ја гледав фотографијата. „Бев премногу млад за да одам во Виетнам, па отидов низ соседството кога децата беа регрутирани и ги прашав постарите момци дали можам да ја земам нивната кола ако ги заебат таму“. Неколку луѓе се согласија, и се́ уште звучеше изненадено што некој рекол да. Бенкс е природен комичар и раскажувач, но раскажувајќи ја оваа приказна тој премина од ужаснат во тмурен. Виолетовиот автомобил му припаѓал на сосед кој загина во борба, рече тој. Тој го купил автомобилот од родителите на детето и го чувал во одлична состојба со децении. Колинс ме одведе до футрола на ѕид во близина на центарот на собата. Едноставно е означено како „Иднината“, а екранот е исполнет со фотографии од бебиња и училишни портрети од поширокото семејство на Underground Resistance. Тоа е повеќе олтар отколку изложба, надежно бдение за влијанието на музиката врз Детроит и заедницата што таа сака да продолжи да ја поттикнува. Внесена порака, издигната од мала клипка во форма на алигатор, ја поставува мисијата на nderground Resistance како предизвик: Ние сме урбани Афро-Американски футуристи кои беа пионери на уште еден звучен подарок за светот. Звукот го носиме во иднината. Се поставува прашањето: дали историјата на алчност и незнаење ќе се повтори и несвесно ќе не́ направи ирелевантни? Дали научивме нешто? Алекс Азари (Alex Azary) ме чекаше застанат под тенда спроти ММНМ. Беше метално-сив декемвриски ден во Франкфурт, и кога го сретнав во попладневните часови, минималната светлина веќе згаснуваше во монохроматски самрак. Носеше густо плетено капче и големо палто, шмркајќи затоа што штотуку преболуваше лоша настинка. ММНМ е сместен на потонатата ледина под плоштадот Хаупваш, како некој да одлучил дека на еден голем град му треба јама за разговор токму во неговиот центар. За време на мојата посета, божиќниот пазар беше во полн ек, со туристи и мештани кои гризеа bratwurst и пиеја glühwein од керамички шолји, зрнца од пареа правејќи ја целата сцена да изгледа како празнична разгледница. Мора да го барате ММНМ за да го најдете, и се вртев неколку пати пред да го најдам правилното скалило. Единствените други луѓе на плоштадот беа група мажи во јакни во боја на камен, кои тивко разговараа и пушеа. Просторот најскоро беше окупиран од Детскиот музеј во Франкфурт; Тимот на Азари ги урна ѕидовите и обои сè во црно, за да му даде чувство на андерграунд клуб. Во неделите пред да пристигнам,ММНМ беше домаќин на изложба на Sven Väth диџеј од Франкфурт, а посетителите можеа да вртат плочи од неговата лична колекција. Јас ја посетив по завршувањето на изложбата, па просторот имаше чувство на празна канцеларија помеѓу размена на потстанари. Го прашав Азари дали смета дека ММНМ е музеј во традиционална смисла. „Сакам овој простор да биде културна институција за клупска музика“, одговори тој. „Сакам ова да биде место за млади луѓе да доаѓаат, да се собираат, да се инспирираат и да научат за минатото, сегашноста и иднината на клупската култура и електронската музика“. Почнав да се прашувам дали сум преокупиран со семантиката на нештата. Музеите работат по дефиниран образец, а традицијата бара тие да бидат во еднаква мера реликвии и училишта, без разлика дали се во големи размери како Лувр или во поскромните димензии на ММНМ или Exhibit 3000. Тие исто така изискуваат строга кураторска дефиниција за тоа што е вдомено во нив, така што посетителите можат да разберат како концептите течат и се судираат еден со друг. Музичките жанрови не се толку дефинирани како музејски експонати, се разбира. Границите се порозни и подложни на расправа. Азари има налетано на една од тие расправии пред вратите на ММНМ дури и да се отворат, кога се појавија критики од групи како што се female:pressure. Тој ми кажа дека не го смета просторот како „техно“ музеј, велејќи дека медиумите го користеле описот како кратенка за целата електронска музика, и со тоа создале вистинска лексичка контроверзија. Наслов во Times гласеше: „Со новиот музеј, службениците му даваат печат на одобрување на техното“ и влијателниот медиум за електронска музика fact објави дека „Франкфурт добива техно музеј“. „Ова е музеј за сите видови електронска музика: амбиент, техно, хаус, драм ен бејс - сето тоа“, вели Азари. Тој исто така тврди дека коментарите на Питер Фелдман за време на отворањето на музејот биле фрустрирачко изненадување и дека поранешниот градоначалник ги оштетил изгледите на ММНМ за поголема владина поддршка со привлекување негативно внимание. Азари дури и не би го нарекол техното свој феномен. Неговата дефиниција за жанрот е толку широка што ги вклучува раните Depeche Mode и Richie Hawtin. За Азари, техното е вајб, а не звук. „Мислам дека нешто како техно не може да се нарече изум, иако разбирам зошто момците во Детроит треба да се држат до таа дефиниција“, рече тој. „Треба да се разликувате“. Дури и ако Азари се обидуваше да избегне натрупување негативно внимание од медиумите, штетата беше направена и создаде јаз проширен од расната динамика која беше во игра. (Бордот на директори и извршниот персонал се првенствено бели; Раководството на Submerge е целосно црно.) Џон Колинс ми кажа за едно неодамнешно интервју во Австралија на кое модераторот го претстави пред публиката како куратор на првиот американски техно музеј. „Морав да ја прекинам и да кажам: „првиот техно музеј во светот.“ Имаше и проблем со географијата. Франкфурт беше витален центар на електронската музика во 1970-тите и 1980-тите, но со текот на годините важноста на сцената опадна. Падот на Берлинскиот ѕид, во 1989 година, ја помести оската на Германската електронска музичка сфера неколку стотици милји североисточно, до новообединетата престолнина. Клубовите почнаа да се појавуваат во напуштените згради во Источен Берлин, кои понекогаш постојат само неколку ноќи пред да исчезнат засекогаш. Во 1991 година, Димитри Хегеман(Dimitri Hegemann) го отвори Tresor во подрумскиот трезор на неискористената стоковна куќа во Мите, на поранешната источна страна на Берлин. Клубот беше жежок и мрачен, а неговите ниски тавани создаваа клаустрофобична екстаза со саундтрак од хаус и техно. „Берлин отсекогаш беше остров и сите овие идеи што ги имавме се раѓаа во ноќта“, ми рече Хегеман. Хегеман го покани Underground Resistance да настапува во Трезор истата година кога тој го отвори клубот. Џеф Милс одржа маратонски настап таа вечер, со лицето покриено со црна балаклава дури и во задушливата топлина во подрумот на Трезор. Берлинската техно сцена полека се развиваше како што плочите од Детроит се пробиваа преку Атлантикот и импресариите како Хегеман негуваа нова заедница. Underground Resistance настапија со покриени лица, со цел да го насочат вниманието на публиката на музиката, а не на диџеите. Тоа не беше важно. Толпата беше воодушевена од умешноста на Милс на грамофоните, како да гледаа како се измислува нов јазик во реално време. Тоа не беше последен пат Милс да ја држи публиката на Трезор во занес. Има една слика од целоноќна забава во Трезор, обесена во стаклена кутија во Exhibit 3000. Милс, кој е Црн, претседава со толпата бели деца клабери облеани во пот. Фотографијата е измиена во отсјај на сијалицата, бидејќи некој ја сликнал, кога нефункционалното светло за строб го забавило нејзиниот ритам до мрзливо трепкање. „Никогаш не виделе некој да диџејува толку добро толку долго. А ние бевме, као „Ние сме од Детроит, вака се прават работите кај нас“, ми рече Мајк Бенкс. Продолжената сесија во 1991 година во Трезор засекогаш ја смени траекторијата на техното. Жанрот полека се пробиваше во Манчестер и Шефилд во Велика Британија, но Детроит и Берлин се чинеше дека споделуваат еден етос. Секој град беше издлабен и преобликуван од заедниците напуштени од нивната влада. Напуштените згради и напуштените стоковни куќи, исто така, претставуваа празни места за диџеите и продуцентите да пуштаат музика за волните уши. Детроитската техно заедница со години ги негуваше тие толпи со прогресивно размислување - Милс во клубот Чикс, Бенкс во Музичкиот институт - и најдоа сроден дух во подземниот клуб на Хегеман. Не одевте во Трезор да слушате што се слуша на радио, туку одевте да ја слушнете иднината. Според Бенкс, Крафтверк биле во публиката таа вечер во Трезор. Тој ги забележал членовите на бендот и поитал да му каже на Џеф Милс, кој не му веруваше додека не ги виде Ралф Хутер(Ralf Hütter) и Флоријан Шнајдер(Florian Schneider) во задниот дел од просторијата. Бенкс рече дека тоа е како да гледал живи легенди, момци кои им ги дадоа нацртите за нивниот сопствен звук. Тој рече дека Хутер и Шнајдер биле само благодарни што ги препознала следната генерација на техно чудо од деца. „Разговаравме за секунда во тоа тесно, мрачно скалило што излегуваше на површината“, рече Бенкс, пред да се префрли на комично лош германски акцент. „Ви благодариме што се сеќавате на нас“, рекоа тие.“ Како и повеќето уметности, музичките жанрови се појавуваат како реакција на другите жанрови. Повлекувањето на единствена линија од модуларниот минимализам на техното до фанк рифовите од 1960-те може да изгледа невозможно - додека не сфатите дека уметниците во Детроит слушнале што прави Крафтверк и го обликувале тоа во својот лик, но Крафтверк само сакале да бидат како Џејмс Браун, кој му ја оддаваше својата сопствена почит на Little Richard. И така се вовлекуваат влијанијата до бескрај. Тие испреплетени односи се дел од причината зошто е тешко да се дефинираат жанровите во строга смисла, но да се негираат границите на еден жанр значи да се издиши влијанието на неговите креатори. Главните категории на музика - поп, рок, кантри, хип-хоп - постојат главно како комерцијални и културни стенографии. Но, кога ќе се спуштите во нивните подкатегории, нивните граници почнуваат да се изоструваат и почнувате да се среќавате со заедниците, уметниците и обожавателите кои ги создале првично. И тие се заштитнички расположени. Љубителите на електронската музика се жанровски опсесивци и со задоволство ќе ги објаснат тенките, но клучни разлики помеѓу, да речеме, асид хаусот и транс. Широката интерпретација на техното како жанр од страна на Азари се спротивставува на општоприфатената дефиниција за влијателен звук и ги отсекува неговите творци од историјата во тој процес. Хегеман ја припиша грешката на ММНМ во недостаток на проучување, иако знае дека Азари не мислел ништо лошо. „Тие направија грешки на почетокот“, рече тој. „Тие не зборуваа за влијанието на жените или влијанието на Детроит. Им се случи цело срање, затоа што не направија сериозно истражување“. Техното беше култивирано од андерграунд сцената со години пред да стане мејнстрим клупски звук, а многу од родоначалниците на жанрот сè уште настапуваат, привлекувајќи голема публика низ светот. Музејот што им оддава почит на пионерите на електронската музика има многу смисла - но само ако навистина им оддаде признание. Сè друго може да биде протолкувано како отпишување и се навраќа на причината зошто Underground Resistance на создаде свој музеј. На излегување од Exhibit 3000, Колинс ме одведе до продавницата за плочи во подрумот на зградата. D.J. Alley Cat, дојде да ме поздрави додека почнав да ги листам со палецот куповите винил, а Колинс ги истакна потписите испишани на ѕидовите и таванот на собата, од посетителите кои патувале до булеварот Источен Гранд 3000 во последните дваесет и една година . Имињата и белешките напишани со постојан маркер изгледаа како заштита против испишувањето од нивната сопствена историја. Колинс стоеше зад касата на продавницата, изгледајќи како закоравен активист кој ги гледал истите судири како доаѓаат и си одат со години. „Ова е за луѓето кои се обидуваат да си ги присвојат срањата што не им припаѓаат“, рече тој. „Тоа е постојана борба. Тоа е постојана битка“. ♦︎ Т.М. Браун е писател и новинар во Бруклин. Неговите дела се појавија во New York Times, Rolling Stone и Vice.