Резултати од пребарување

Локомотива, Викторија Илиоска и Тереза Лазарев ќе ја претстават современата сцена од Северна Македонија во Витри-сир-Сен. Локомотива – Центарот за нови иницијативи во уметноста и културата од Северна Македонија ќе учествува на Canal 2026, дводневна професионална платформа иницирана од CN D – Centre national de la danse, која во јануари ќе се одржи во Витри-сир-Сен, во близина на Париз. Настанот обединува десет француски танцови институции и шест институции од Балканот, вклучувајќи ги Грција, Словенија, Бугарија и Северна Македонија, и претставува еден од поретките формати во кои регионалната кореографска сцена се појавува не како маргинален гостин, туку како рамноправен соговорник во европскиот танцов екосистем. Canal 2026 ќе претстави 32 уметнички тима преку извадоци од перформанси, разговори, работилници, дебати, проекции и презентации на проекти. Програмата ќе се одвива на три локации – La briqueterie CDCN, MAC VAL – Musée d’art contemporain du Val-de-Marne и Théâtre Jean Vilar – а паралелно ќе постои и онлајн издание на платформата cnd.fr , кое започнува од март 2026. Форматот ја нагласува тенденцијата современиот танц сè повеќе да функционира како поле на истражување и институционален дијалог, а не само како сценска форма. Локомотива ќе биде претставена од Биљана Тануровска-Ќулавковски, која ќе ја презентира работата на организацијата и ќе ги претстави кореографките и танчерки поврзани со нејзината програма: Тереза Лазарев и Викторија Илиоска. Тануровска-Ќулавковски ќе учествува и на дискусија во петок, 30 јануари, во MAC VAL, на тема „Кои се специфичностите на кореографскиот екосистем на Балканот…?“, прашање што ја отвора комплексната мрежа на продукциски услови, институционални ограничувања и уметнички стратегии што ја дефинираат сцената во регионот. Во рамки на уметничките презентации, Викторија Илиоска ќе ја претстави својата пракса, вклучувајќи го и проектот Hope for the Best – Prepare for the Worst, перформативен тренинг кој го третира телото како ресурс, а театарскиот диспозитив како заедничка инфраструктура. Развиена во услови на културни кратења и економии што често функционираат екстрактивно, работата ја поставува публиката не како пасивен набљудувач, туку како активен материјал на ситуацијата, каде вниманието, физичкото присуство и издржливоста циркулираат како колективни ресурси. Делото го поставува прашањето за што треба да се тренираме како колективно тело во иднината што доаѓа, во време кога самата идеја за заедничко станува сè покревка. Тереза Лазарев ќе ја претстави својата уметничка пракса преку Passionate Animal, кореографски истражувачки проект што ја испитува врската меѓу колективната меморија и личната танцова меморија. Проектот прашува како нестабилноста и колапсот го трансформираат телото, не само како физичка форма, туку како носител на искуства и траги од историски и интимни прекини. Како дел од истражувањето, Лазарев ќе изведе краток танцов сегмент на музика од Александар Гроздановски, во кој движењето и звукот функционираат како слоеви на меморија што се преплетуваат во реално време. Учеството на Локомотива на Canal 2026 е индикативно за пошироката динамика во која балканските кореографски практики сè почесто се читаат како релевантни токму поради условите во кои се создаваат: во средини со ограничени ресурси, нестабилни институционални рамки и постојана потреба од адаптација. Во таа смисла, овие дела не се само презентации на естетски јазици, туку и модели на уметничко преживување и колективна имагинација. Оваа активност е поддржана од проектот „Култура за развој“ на Владата на Швајцарија, имплементиран од Хартефакт Фонд, CN D и Театроскоп – програма иницирана од Францускиот институт и француските министерства за култура и надворешни работи. Организаторите нагласуваат дека содржината и изразените мислења не можат да се толкуваат како ставови на донаторите.

Наградуваниот анимиран краток филм „Куќата од мали коцки“ на Кунио Като е бездијалошка, поетска медитација за стареењето, сеќавањата и животот што потонува слој по слој. (погледнете го на крајот на текстот) „Куќата од мали коцки“ (The House of Small Cubes )е мал, тивок, речиси невидлив филм ако не му пријдеш со забавено дишење како да приоѓаш на пеперутка или диво животно. Нема дијалог, нема објаснување, нема потреба да се „разбере“, само да се остане со него некое време, како со стара фотографија пронајдена меѓу страници на книга. Што ќе видиме кога ќе се приближиме? Куќа што расте нагоре бидејќи водата непрестајно расте. Старец кој додава нов кат секогаш кога сегашниот ќе стане неупотреблив. Секој кат е сегашноста, секое нурнување е во минатото. Просторите што веќе не можат да се живеат не исчезнуваат, тие само тонат. Под водата остануваат маси, чаши, детски чекори, нечии очи. Архитектурата тука не е функционална, туку мемориска. Куќата е тело. Водата е време. Филмот трае дванаесетина минути, но се чувствува како еден долг внатрешен монолог што никогаш не бил изговорен. Визуелниот јазик на Като е намерно кревок: линии што не се сигурни во себе, бои што личат на сеќавање пред да избледи. Нема спектакл, туку упорна, тврдоглава тишина. Токму таа тишина ја носи емоционалната тежина. Куриозитет што вреди да се знае: филмот ја доби наградата Оскар за најдобар краток анимиран филм во 2009 година – редок момент кога нешто толку интимно и антиспектакуларно влезе во центарот на глобалната сцена. Кунио Като, дотогаш релативно маргинален автор, остана верен на својот минималистички, речиси зин-естетски пристап и по овој успех. Ниту го „објасни“ филмот, ниту го претвори во платформа за големи пораки. Често се чита како алегорија за климатските промени, но филмот одбива да биде заклучен во еден кат. Може да се чита како филм за стареењето, за губењето, за прилагодувањето, за животот што продолжува и кога не изгледа логично да продолжи. Или едноставно за тоа како ги складираме спомените: не во главата, туку во просториите што веќе не ги користиме. Зошто да се гледа? Затоа што The House of Small Cubes не бара ништо од гледачот, освен внимание, присутност. Затоа што нè потсетува дека минатото не е зад нас, туку под нас. Дека се раѓаме во иднината секој ден. И затоа што во култура што постојано бара гласност и став, овој филм избира нешто порадикално: тивка, упорна емпатија.

Изложбата „Дисциплина на светлината“ на Јелена Ковачевиќ Воргучин и Предраг Узелац во Скопје ја затвора сезоната на Зрно фестивал со радикална одбрана на фотосинтезата како метафора за меморијата. На периферијата на есента, кога Скопје делува како град што чека да се накрене завесата за уште еден чин на непредвидливост, Зрно фестивал ја затвора својата година со гест на тивка одлучност: изложба на двајца професори од Нови Сад што го третираат светлото како дисциплина , не како алатка. Не како ресурс, туку како субјект. Јелена Ковачевиќ Воргучин и Предраг Узелац : двајца внимателни луѓе кои, на свој начин, секојдневно се занимаваат со најстарото прашање на фотографијата: ако светлината е сведок, кому точно сведочи? Во салата Империјал 2 во КИЦ–Скопје, нивните дела стојат едно до друго како два модела на постоење. Едниот, органски, зелен, минлив. Другиот, металоиден, упорен, но длабоко човечки. Заедно, тие го носат она чувство што го препознаваме кога ќе влеземе во тивка, добро курирана галерија: воздухот е ист, но просторот станува подлабок од сопствените ѕидови. Делата на Предраг Узелац го носат здивот на друга епоха. Не од носталгија, туку поради изборот на медиум што одбива да се одрече од тежината. Дрвена камера, стаклена плоча, сребрен раствор. Тоа не е само техника. Тоа е цел систем на верување: дека фотографијата сè уште може да биде сведоштво што не се распаѓа во дигиталната брзина. Узелац ги снима своите лицата на своите модели , тие се обични: граѓани, минувачи, луѓе со кои би се разминале на улица без да ги забележиме, но под неговите услови стануваат нешто друго, нешто што го тера гледачот да се задржи подолго отколку што првично планирал. „Сепак херои“ е проект што не бара од публиката да го препознае херојството; тој ѝ дава време да го види. Херојот, по Узелац, е оној што не излегува од рамката на своето секојдневие човек што го брани својо интегритет без барање видливост. Јелена Ковачевиќ Воргучин, пак, постапува како да е дел од тивка алхемија. Хлорофилните записи, медиум што граничи со ботаника и поезија, ѝ дозволуваат да го пронајде фотографското не во моментот, туку во процесот. Нема фотоапарат. Нема клик, нема блиц. Само трева, сонце и неколку недели на невидлив договор меѓу природните сили. Хлорофилот, како постар брат на фотографската емулзија, реагира на светлината не со фиксирање, туку со менување. Пигментот се смирува, бледнее, попушта. Сликата не се создава со додавање, туку со губење. Тоа е парадокс што Јелена го претвора во метод. Овие дела не нудат отпор кон исчезнувањето, тие го прифаќаат. И токму во тоа прифаќање има некаква исклучителна нежност. Во делата каде што се појавува фигура на мајката минимална, едвај присутна , хлорофилот станува архив на нешто што не може да се формулира без да се наруши. Споменот не е зачуван, туку само допрен. Како отпечаток на влага на страница што веќе почнала да се суши. Во овие зелени површини има некаква интуиција што нè потсетува дека сеќавањето не е херметичка структура, туку поле што секојдневно се преработува, како земја што ја зема светлината и ја враќа во нов тон. Меѓу среброто и тревата како две поетики се допираат без да се нарушат Ако работите на Узелац се обидуваат да фиксираат, работите на Јелена се обидуваат да пуштат. Едниот систем ја слави трајноста. Другиот- минливоста. Во нивната заедничка појава се отвора едно прашање што звучи старо, но се чини дека секоја генерација мора да го постави повторно: Што останува од светлината? А што: неизбежно, колку и да го одложуваме, се враќа во нејзината тишина? Зрно фестивал тука го добива својот најубав аргумент за кураторска смисла: двајца автори што се движат во сосема различни правци одеднаш го покажуваат истиот идеален лак. Среброто и тревата, херојството и сеќавањето, упорноста и распаѓањето — сето тоа се трансформира во една голема, колективна разбраност: дека светлината, колку и да ја дисциплинираме, секогаш има последен збор. Годинешната тема на фестивалот ФотоСинтеза во почеток звучеше речиси наивно, како игра со зборови, но со оваа изложба станува јасно дека кураторскиот избор бил многу поширок од биолошка метафора. ФотоСинтеза како животворен процес. ФотоСинтеза како безбедно собиралиште на воини на светлината. ФотоСинтеза како начин да се спојат оние што не се допираат, но се разбираат. Со учесници од целиот свет, фестивалот оваа година ги славеше сите можни видови на љубов кон светлината: техничка, етичка, лична, метафизичка. И можеби токму затоа оваа последна изложба делува како затворање круг — синтеза на две до скоро одвоени уметнички траектории што сега се погледнуваат како да биле наменети една за друга. Светлината, во овие две практики, не е невина. Таа бара избор. Узелац ја користи за да сочува. Јелена за да пушти да замине. Во тој дијалог се крие една мала, но важна вистина: секој човечки живот се движи меѓу двете тенденции. Сакаме да зачуваме нешто, а истовремено го разбираме неговото исчезнување. А можеби оваа изложба, со својата едноставна, а комплексна поставка, нè потсетува дека ниту една дисциплина на светлината не е конечна. И дека понекогаш токму уметноста , сребрената, кревката, упорната е најдобриот начин да се погледнеме себеси не како трага што ќе остане, туку како светлина што одамна почнала да се враќа дома.

Diva Misla е платформа за култура на живеење, женски гласови и урбан активизам – со критички текстови, интервјуа и визуелни приказни од независната сцена. Деновиве на Дива 1 2 3 4 5 Б Р З И ВЕСТИ Snoop Dogg со детска песна во поддршка на LGBTQ+ заедницата 5 days ago Кевин Федерлајн тврди дека Бритни Спирс користела кокаин додека го доела нивното бебе 5 days ago Паф Деди осуден на четири години затвор Oct 7 КУЛТУРА НА ЖИВОТ Дали е рано да ги собереме цвеќињата од дворот? Како да ги спасиме сарделите? Брз водич за преживување на растенијата под африканскиот бран Зошто мојата бугенвилија не цвета? Најчести причини и решенија ПОТКАСТ ЛЕКТИРА видео Fashion Neurosis со Courtney Love: разговор за стилот како исповед Sep 1 Тужбата на Макрон за Кендис Овенс каде завршува слободата на говор? Jul 23 Njuz.net: Српскиот сатиричен портал со гостување во Скопје Apr 17 Heaven (1987) документарниот филм на Дајен Китон и прашањето што никогаш не мирува Што е рајот? Филмот ,,Рај” (Heaven) е неочекувано интимно и чудно дело на актерката и режисерката Дајен Китон снимено во форма што стои некаде меѓу документарец, видео-есеј и визуелна архива на човечки соништа. Со прашањето „Што мислите, како изгледа рајот?“ таа му се обраќа на низа луѓе млади, стари, верници, скептици, комичари, мистици…. Камерата ги фаќа нивните лица додека одговараат со сериозност, иронија или детска наивност, додека зад нив се вртат архивски фрагменти од Екологија на тишината: човекот што садеше дрвја Анимираниот филм зборува за она што често го забораваме во време на избори: дека вистинските градители не ветуваат, туку засадуваат. ABC ја суспендира „Jimmy Kimmel Live!“ поради контроверзни коментари околу убивањето на Чарли Кирк Од 17 септември 2025 година, мрежата ABC повлече од емитување до понатамошно известување своето популарно ноќното шоу „Jimmy Kimmel... 1 2 3 4 5 УВИД КУЛ ГЕНЕРАТОР Минијатурна слика на Пикасо мистериозно исчезна во Шпанија Увид Лувр во шок – историски накити украдени за само седум минути Увид Зајакот беагалец Увид Дајен Китон, гласот на ексцентричната женственост што го промени Холивуд Увид Објавен потесниот избор за регионалната книжевна награда „Штефица Цвек“ 2025 Увид „Штефица Цвек“ 2025: Објавување на финалниот избор во Подгорица за време на Неделата на гордоста Увид Што значи признавањето на палестинска држава? Увид DAFT PUNK: 20 години подоцна, „Human After All“ се враќа на винил- и можеби нешто повеќе Дваесет години по излегувањето на нивниот најконтроверзен и најсиров албум, Daft Punk повторно нè враќаат во електричниот свет на Human After All , овојпат со ремикс издание на винил за првпат во историјата. Француското дуо, кое ја дефинираше модерната електронска култура пред да исчезне во тишината на 2021, го слави јубилејот со лимитирано 2xLP gatefold издание на Human After All Remixes, кое излегува на 28 ноември. Плочата е реминисценција на една ера кога клубовите пулсира „Акреа“ Кога везот зборува – модата како акт на културна ревитализација Дизајнерката Анета Трпчевска преку брендот „Акреа“ гради мост помеѓу етничките кодови и современата мода Повик до сите велосипедисти: „Ало 091, критично е!“ – Време е за 91-та Критична маса во Скопје Ало Скопје, критично е! За да се создаде „Портрет на модерниот денди“, Мет ангажираше суперѕвезда 29-годишниот моден фотограф Тајлер Мичел имаше свои идеи за тоа како да го изведе каталогот за пролетната изложба на Метрополитен музејот. Градинарство (37) 37 posts Поткаст лектира (30) 30 posts хип-хоп (23) 23 posts Фотографија (23) 23 posts Феминизам (21) 21 post Ин мемориам (20) 20 posts Оскари (20) 20 posts Поткаст (20) 20 posts Украина (19) 19 posts Градина (19) 19 posts КСП Центар Јадро (19) 19 posts КИЦ (17) 17 posts Кендрик Ламар (15) 15 posts Интервју (14) 14 posts ЛГБТ+ (14) 14 posts изложба (14) 14 posts Kanye West (14) 14 posts Сезона на награди '24 (12) 12 posts Оскари '22 (12) 12 posts Поезија (11) 11 posts Мирко Попов (10) 10 posts Мода (10) 10 posts Филм (10) 10 posts Drake (9) 9 posts Активизам (9) 9 posts АРТИВИЗАМ Amy Sherald ја повлекува својата изложба од Националната галерија на портрети на Смитсонијан поради страв од цензура Том Јорк го прекинува молкот за Палестина: „Да ги пополнам празнините“ Започнува „Викенд на гордоста – Скопје 2025“: Југоквир во фокусот со изложба за панкот и симпозиум за квир култура Пловечки универзитет од Берлин инспирираше со предавање за урбан активизам во Скопје ГРАДИНА Дали е рано да ги собереме цвеќињата од дворот? Пет насоки за есенска промена во градината Во групите за градинарство овие денови често се поставува истото прашање — дали е време да се... За Светскиот ден на мачките: средба со нашите незабележителни учители Мачката како културен и интимен феномен Дали еден ден е доволен за да се прослави биолошката и симболичка разновидност на мачките? Или... Како да ги спасиме сарделите? Брз водич за преживување на растенијата под африканскиот бран Градинарење во климатска криза Во групата „Дворчето“, каде што луѓето си помагаат со совети за растенија како со рецепти за зимница, се... Како да го разладиме домот без клима? Мал прирачник за преживување во време на 42°C и спарни тропски ноќи Во екот на жешкиот афрички бран кој оваа недела ќе кулминира со... Е-ФОЛК Дали Маргарет Мид мислела дека излекуваната бутна коска е најраниот знак на цивилизација? Народот против Марк Закерберг - Мета е на „жешкото столче“ „Пукни го балонот во живо“ се сели на Netflix ДЕНОВИВЕ НИЗ ГРАД ЗРНО – изложба на благородни процеси и живи фотографии 20 hours ago Во Салон 19:19 — магијата оживува со „Оки Железо и магичното сечило“ на Елена Бошбож 5 days ago Премиера на „Молкот на Марија Магдалена“ – театарска претстава за трговијата со луѓе Oct 14 Поетроника за млади во Public Room: поезија со пулс на електроника Oct 10 Перформанс Платформа фестивал (ППф) 2025 – октомври/ноември: телото како простор на трансформација Oct 8 Тасос Стаму: звуци на носталгијата и електронската тишина Oct 5 Ретроспектива на Александар Кондев: изложба на фотографии што ја одбележаа македонската уметност Oct 1 Утре започнува јубилејниот 20-ти АКТО фестивал за современи уметности Oct 1 Амплидајн Ефект со соло концерт на импровизирана амбиентална музика во Скопје Sep 24 „Жена инспирација“ – изложба на Весна Ничевска во КИЦ Скопје Sep 18 „Везилка“ – изложба на Јана Јакимовска во КИЦ Скопје Sep 17 „Празно саќе“: скулптурите на Маргарита Симовска во КИЦ – Скопје Sep 16 „Култура Бета“ со ново издание на „Поетска епизода“ на фестивалот „Комшилук“ во Побожје Sep 13 „Поглед кон далечина обоена сино“ - самостојна изложба на Дарко Алексовски во КСП Центар Јадро, Скопје Sep 13 Антивикенд програма на „Мртов коњ“: пет дена концерти, експерименти и светски гости Sep 5 „Штефица Цвек“ 2025: Објавување на финалниот избор во Подгорица за време на Неделата на гордоста Финалниот избор на регионалната книжевна награда „Штефица Цвек“ ќе биде објавен вечерва во Подгорица. Вечерва, на 3 октомври 2025 година,... Нина Симон беше радикална Нина Симон често се памети по нејзиниот ангажман во движењето за граѓански права. Но, беше ангажирана и во социјализмот. Деновиве низ вселената? Blue Origin ги лансираше првите исклучиво женски вселенски туристи Приватната вселенска компанија на Џеф Безос, Blue Origin, лансираше шест познати жени во вселената. Компанијата го документираше настанот... Немиот спектакл на Бјанка Сензори Авторка: Наоми Фрај; 31 август 2024 илустрација: Ричард Ченс; Ќе бидам искрена: ги обожавам славните личности. Сакам да размислувам за... Изложба „Не си одам дома“: Крикот на Клелија Живковиќ во галеријата „Мала станица“ Угнетувањето на нашата планета и на нашите тела се иста приказна. Расткајувањето на светот што умира може да се случи само со љубов и грижа. Најава на конкурс: „Кое е твоето чудо?!“ - Прикажи ја својата визија за родова еднаквост преку стрип Поддржете ја родовата еднаквост и квир правата преку вашето уметничко дело и покажете ни кое е вашето чудо! Познатата слика на Курбе беше цел на #MeToo протест во Помпиду центарот Во смела и контроверзна акција која предизвика понатамошни дискусии за уметничкиот израз и феминистички активизам, уметницата од Франција... „Дума ин Сума“: новите бајки за македонските хероини Прочитајте ја бајката „Дождовна бура“ на Лара и Мила, каде главната хероина е Мара Нацева - Анка. Невидените страни на Франческа Вудман Имаме нова рубрика : Муабети на диво: за што зборувавме кога зборувавме на „Брза кучка“ и ја отпочнуваме со есејот на Крис Вајли кој е објав Преиспитување на бајките преку очите на феминизмот: изложбата „Неименувана“ Во едно светло поинакво од вообичаеното, некаде меѓу приказните и реалноста, отворена е изложбата „Неименувана“ во КСП Центар Јадро. Но... Дива е посветена на приказните кои се месото на животот. Домашната независна култура е жедна и гладна и тука сме да и́ понудиме простор во кој може да се одомаќини. Дива е на сите. Најновиот елемент е поткаст Брза кучка, со Дива Лига од една страна а гости кои работат литература, музика, визуелни уметности, науки, живот како уметност од другата. Со институцијата, ритуалот разговор, се обидуваме да дознаеме како да стигнеме на место каде ќе бидеме среќни, и како изгледа активизмот кој ќе го постигне тоа. грррр.

независна релевантна култура

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home