Резултати од пребарување

Во петокот излезе последниот албум на André 3000 за кој дознавме преку цитирање на NPR поткаст каде што тој аполгетски објаснува дека колку и да сака во него едноставно нема рап албум. Иако тој годинава заедно со Killer Mike е номиниран за Греми награда во категоријата најдобра рап песна Scientists and Engineers, неговиот личен јазик е поинаков и секако дека чувството дека и́ должи на својата публика хранење на нејзините очекувања е легитимно но сосема непотребно. Наместо тоа го имаме New Blue Sun, чиста - во секој поглед - амбиентална музика, а реакциите се прекрасно позитивни, посебно што доколку коментарите по социјалните мрежи се некаква индикација, отвори цела нова публика за овој жанр, публика која е трогателно лојална. Ние трагавме по поткастот кој го најави овој албум, но наместо тоа дојдовме до получасовен видео разговор со GQ каде што André 3000 зборува за музиката која ни ја даде...не знаеме дали имал намера да биде поткаст, но што е битно рап/поткаст, потејто - потато.. п.с. за оние кои не го разбираат англискиот, можат да ги уклучат титловите на македонски јазик на ЈуТјуб, и ќе добијат одличен превод. (settings> subtitles> English(United States - Macedonian)

Се сеќавате на Последниот танц? Документарецот кој едноставно МОРАШЕ да се гледа на почетокот на 2020-та година, во кој Мајкл Џордан, размислувајќи за неговата последна шампионска кампања и наследство во НБА, го воодушеви светот со тоа што конечно ги отфрли своите поранешни соиграчи, ривали и насловите што го следеа во текот на неговата кариера? Па, замислете дека Последниот танц се состои само од едно долго интервју, го смени фокусот од кошарка на стенд-ап и наместо Џордан како легендата во фокус, е легендата на комедијата Кет Вилијамс. На 3-ти јануари, еден дел од интернетот експлодираше токму поради тоа, кога Вилијамс седна на речиси тричасовно интервју со дописникот на ЕСПН, Шенон Шарп на неговиот подкаст, Club Shay Shay (Клуб Шеј Шеј.) „Причината поради која морав да дојдам е затоа што направивте безбедно место за да се каже вистината“, рече Вилијамс во кулминацијата на интервјуто. „И ги гледав сите овие комичари на припроста комедија како доаѓаат овде и не те почитуваат и ти кажуваат лаги додека те гледаат во очи“. Дали тој беше таму за да го „ги расчисти сметките“? - праша Шарп како одговор. Очигледно тоа беше случајот. Во текот на интервјуто, Вилијамс дава неверојатни тврдења (тој рече дека Харви Вајнштајн понудил „да ми го цица пенисот пред сите мои луѓе во мојата агенција“); си ги каже јавно сите лични поплаки со околу десетина легендарни комичари, како Cedric the Entertainer  (кој наводно украл една од неговите шеги) и Мајкл Блексон (комичар кој не е „исвиркуван доволно“);  и ги отфрла гласините за неговиот личен живот. Можеби не е секогаш најдоследниот наратор, а има свои моменти - како кога ја нарекува Ким Кардашијан  „курва“ или кога има фиксација на машки комичари кои носеле фустани во филмовите - што е зачудувачки. Но, ова е во голема мера „врзи го појасот и уживај во возењето“ - ситуација. Уште пред да заврши премиерата на интервјуто на YouTube, тоа почна да станува вирална на Твитер.инспираше мемиња,вицеви, и проверка на факти; но и предизвикува одговори од некои од луѓето кои ги спомна; го започна дискурсот за тоа како младите Црни комичари ретко ја добиваат изложеноста на постарите Црни комичари ; и уште еден куп реакции. За да го постигнете целосниот ефект, мора да ја погледнете епизодата на поткастот во целост, но доколку уште не сте убедени дека треба да го направите тоа, ви нудиме краток избор на најинтересните моменти, флагрантни обвинувања и можно клеветење. За Кевин Харт: „За 15 години во Холивуд, никој во Холивуд нема да се сеќава на распродадените шоуа на Кевин Харт, дека луѓе чекале во ред да влезат, дека некогаш добивал овации во кој било комичарски клуб. Тој веќе имаше свои зделки кога дојде овде. Дали сме слушнале за комичар кој дошол во Л.А. и во првата година во Л.А., тој имал свој ситком на национална телевизија и имал свој филм наречен Soul Plane во кој имаше главна улога? Не. Никогаш не сме слушнале за нешто такво пред таа личност или откако таа личност дојде. Што мислите дека е “industry plant” ( Калем на индустријата е уметник кој е поддржан од голема мрежа,  но се претставува себеси како „домашно израснат продукт“ за да создаде псевдо-органски следбеници. Тие се поставуваат како работите чудесно им се случуваат врз основа на нивниот талент (преку пишување на блоговите, медиумско покривање, интервјуа по телевизии итн.)  Можеби луѓето не ги разбираат дефинициите на овие зборови. Тој штотуку го направи својот документарец со Крис Рок, каде што ви покажува дека целото негово воспитување во комедијата е на источниот брег. Па, како, истовремено, тој овде во Лос Анџелес го правеше истото? Никогаш не се случило. Во период од пет години, секој филм што го правеше Кевин Харт беше филм што некогаш стигнал на моето биро. А се́ што кажав беше „Можеме ли да тргнеме малку од ова Степин Фечит срање па после може да го снимам филмов? Не треба да биде отворено хомосексуален, бидејќи јас не сум хомосексуалец. Не му треба тоа за да биде смешно, нели?“ И јас го кажувам тоа, а тие велат: „О, да, нема проблем“, а потоа ќе му го дадат на другиот тип и ќе го натераат да го прави тоа  а јас ќе излезам како да сум лоша личност, затоа што стојам на мојот стандард.“ Тие ви велат дека нема вратари, но ние продолжуваме да го гледаме истиот човек како ја отвора портата. Зарем Кевин не ја пушти Тифани [Хадиш] да влезе? … Како мислиш - нема вратари? Овде има сто врати. Секоја што ја видов имаше чувар“. (На 4 јануари, Харт му одговори на Вилијамс Твитер во објава за промоција на неговиот претстоен филм на Нетфликс  Lift. . „Морам да го исфрлиш целиот тој гнев од тебе шампионе“, напиша тој. „Искрено е тажно.“) За Cedric the Entertainer: „Седрик седи овде и кажува зошто не е филмска ѕвезда. Седи овде личи на морж... Не може ни да ги тргне рацете од стомакот. Седи овде и вика: „Зошто не сум филмска ѕвезда?“ Никогаш не си напишал ништо! Запомнете, кога започнува Cedric the Entertainer, тој треба да знае да пее, танцува и кажува шеги. Затоа го нарекуваат „забавувачот“. Дознавме дека не знае да пее, не може да танцува и не пишува шеги. Направил четири комичарски специјали. Тие се толку лоши, Шенон, не се достапни на Нетфликс или Туби. Може ли да го кажам тоа уште еднаш за публиката? Тие се толку лоши што не се достапни на Нетфликс или Туби“. За Кање Вест: „Се сомневам дека сме прилично ужасни луѓе ако кажеме дека некој има ментална болест и потоа гледаме што прават. Ако кажете дека некој има посебни потреби, тогаш зошто би ги набљудувале и барате од нив одговорност како и со сите други? Зарем не би ги оцениле соодветно? Затоа што, мислам, на што реагираме? Вие сте тие кои го ставивте во позиција каде што мислеше дека е Бог и може да се нарече Yeezus. Вие сте тие кои му кажавте на типот што пишува  текстови за музика дека е генијалев. Вие сте тие. Значи, што очекувавте? Типот се ожени со курва! Мислам, се ожени со неа бидејќи таа беше тоа. Не дека не знаеше. Сфати дека го сака тоа. Тој се додворуваше на идеата. Тоа е она на што сакаше да го заснова своето семејство. Ако она што го велам не е точно, тогаш како таа заврши со Пит Дејвидсон? А што ако не е доволно добра за Пит и тој те остави? Што значи  дека бил производот? Не, јас не го поддржувам и не го злоупотребувам Кање, бидејќи не разбирам што бараме од него. Не знам зошто би гледале во кошаркар да кажеме: „Тој не постигна голови во хокеј цела сезона!“ Тој не игра хокеј!“ За Харви Вајнштајн: „Ме откажаа затоа што зборував за Харви Вајнштајн пред се́ да излезе на виделина. Но, тој ми понуди да го цица мојот пенис пред сите мои луѓе во мојата агенција. Што треба да правам? Тој го направи сето тоа. Мислам дека сум единствениот црнец на сценариото. Отидов таму - таму има уште тројца Црнци. Ха?! Му реков „не.“ Што направивте вие?” За Стив Харви: „Не можеше да бидеш филмска ѕвезда. Секоја година во Холивуд има 30.000 нови сценарија. Ниту едно од нив не побара Црн селанец  кој не знае добро да зборува и да личи на Компироглав. Стив ти кажа дека престанал да се занимава со стенд-ап бидејќи имал седум ТВ емисии. Единствениот проблем во приказната е што кога престана да се занимава со стенд-ап, ги немаше тие седум ТВ емисии. Тој престана со стенд-ап бидејќи влезе во комичарска битка наречена Шампионатот на стенд-ап комедијата со еден Кет Вилијамс во Детроит пред 10.000 луѓе и загуби. Затоа што Кет Вилијамс рече дека тој всушност е ќелав и дека носи перика. И не се воздржав, и затоа тој не можеше повеќе да прави стенд-ап. Замисли тој доаѓа да ти раскаже друга приказна во која тој станал толку голем и дека Берни [Мек] и тие се виновни затоа што сакале да бидат филмски ѕвезди. Што? Ти се јавуваше на Ocean’s Eleven да му ја земеш улогата на тој н - - - -. Што сакаш да кажеш дека не сакаш да бидеш филмска ѕвезда? Ова е како кога Стив Харви им кажува на луѓето дека порано бил бездомник. Тоа е мојота приказна. Тоа не е негова приказна. Стив Харви никогаш не бил бездомник. Марк Кари беше на турнеја со него пред 25 години. Заработуваше 3.000 долари по емисија во готово и правеше пет емисии неделно. Тие само ги раскажуваат приказните: „Благодарение на мојата сопруга, јас сум таму каде што сум.“ Тоа го кажуваше и за првата жена! Го забораваш тоа? Ни кажа дека е таа. Потоа отиде и се ожени за друга која „размислува како маж“(*алузија на неговиот бестселер „Мисли како маж,однесувај се како дама“)  За што зборуваш? Тие мислат дека можат да ја препишат историјата“. За Диди: „Дојдов во овој бизнис велејќи дека ќе разоткривам. Кога зборував за Мајкл Џексон, кога зборував за Р. Кели, ме откажаа поради овие работи. Затоа што „Зошто би зборувал за друг Црн маж?“ Расата не е местото каде што се повлекува црвената линија. Тоа е Божјата страна и страната отаде. И не ни е грижа за другата страна - точка. Точка. Сите овие девијанти со големи курови им следи пекол во 2024 година. Важи за сите нив. Не е важно дали сте Диди или кој и да сте. Т.Д. Џејкс (пастор) - било кој од нив. Сите лаги ќе бидат откриени“. За Faizon Love: „Ги препорачувам само комичарите кои се посмешни од мене. Секој што некогаш ви кажал поинаку бил дебел Фајзон лажго. Нема никој како мене во бизнисот… Фајзон рече дека е лесно да се добие специјал на Netflix. Имам 12 специјали. Погодете колку Faizon доби? Нула. Зошто му е дозволено да разговара за вистински стенд-ап комичари? Не дозволуваме луѓето кои се допингуваат да дискутираат за вистински спортисти“. За Мајкл Блексон: „Повеќето комичари не се исвиркувани доволно. Така завршувате со Мајкл Блексон, кој е вистински Африканец, но кој користи лажен африкански акцент. Ако сте африканскиот крал на комедијата, господине, всушност има комичари во Африка кои прават комедија. Ако сакаш да го кажеш тоа, мора да одиш во Африка и да учиш таму. Мора да вложите малку труд. И овие момци, го прифаќаат мојот совет, ја менуваат целата своја личност, а потоа ме мразат поради тоа“. (Блексон му одговори на Вилијамс во серија твитови на 3 јануари, велејќи, меѓу другото, „Кет Вилијамс е многу паметно џуџе нига, тој ги спомена најдобрите 10 живи комичари денес за да можеме сите да одговориме и да го направиме повторно релевантен“). За Џо Роган: „Џо не ме сака [во неговото шоу]... Џо доби шест комичари кои никогаш не биле смешни што сака да ги промовира“. За Тараџи П. Хенсон: „Тоа беше најтажното нешто  бидејќи замислете да сте во вашиот жанр - во вашата ниша, што и да е. Замислете дека сте во вашата лента, замислете дека сте еден од најдобрите во вашата лента до точка каде што, ако не ве најмат за улога нема три Црни актерки за кои можат да кажат дека се поголеми од тебе, на кои можеме да им ја дадеме улогата. Замислете дека сте во тој момент и да треба да се понижите и да кажете: „Не ми плаќаат, и не ми ја зголемуваат платата Тие сакаат да ме платат  истото што  и  плаќаат на новата девојка, а јас страдам на овој начин веќе една деценија и само трпам. Едноставно се разочарав, но само требаше да да кажам дека ова е погрешно“..“ Треба да се срамиме. Но, ова е земја во која не ги плаќаме наставниците, а потоа велиме дека децата се најважното нешто. Не можете да ги имате и двете! … Во овој временски период [се наоѓаме]. Тоа е периодот кога жртвите можат да кажат: „Ме повредуваа долго време, а јас едноставно не кажав ништо“.

Во „Берберот од Литл Рок“ се работи за Црн сопственик на мал бизнис, кој се бори со расна дискриминација во банкарството. Арло Вошинготн од Арканзас, се обидува да им помогне на Афро-Американците да ги надминат предрасудите во банкарството. Вошингтон води колеџ за бербери каде студентите учат како да шишаат коса и да водат сопствени бизниси. Тој, исто така, управува со People Trust, кредитна унија посветена на службата на црнечката заедница, чии членови се соочуваат со дополнителни бариери во добивањето заеми и други средства за финансиска поддршка. Џон Хофман, добитник на четири Еми награди, го режираше филмот заедно со Кристин Тарнер, а пензионираната Н.Б.А. ѕвезда Двејн Вејд служеше како еден од извршните продуценти. Режисерите изјавија за Њујоркер: „Додека расните поделби во нашата земја остануваат застрашувачки сложени и навидум невозможни да се надминат, Арло Вашингтон ни покажува пат напред - начин, како што вели Арло, „да го израмниме теренат за игра и да создадеме економска правда. "" За титлови на македонски, во „подесувања“ уклучете ги „титлови: превод: македонски“ .

Џеј Зи во последно време е тивок. Направи подолга пауза од музиката, ја подрасна косата и се раскомоти во улога на татко. Тој изгледа... зен. Среќен. Затоа беше малку изненадувачки кога се појави на Греми наградите годинава - каде тој и неговата сопруга Бијонсе историски беа игнорирани во главните категории - за да прифати измислена награда за која никој не знаеше дека ја добива. . Но, земајќи ја наградата Dr. Dre Global Impact Award со неговата ќерка Блу Ајви покрај него за морална поддршка, тој го одржа најдобриот говор на вечерта, во кој се осврна на непријатната историја на шоуто за награди кон Црната уметност, критикувајќи го контроверзно анонимно гласачко тело и појасни зошто тој и Бијонсе продолжуваат да се појавуваат од година во година. Обично ги земав како шишенца за Блу, но Блу повеќе не пие од шишенце, порасна, а плус има и свои Греми награди. Најпрво благодарам до Др.Дре. Благодарам господине. Сите врати кои ги отвори. Ни покажа дека можеме да бидеме рок ѕвезди кога те гледавме на насловницата на Ролинг Стоун. Прво беа RUN DMC со Aerosmith, но кога Запад излезе, го подигна тоа на сосема ново ниво.  Не́ постави на насловници, на Ролинг Стоун,  нè однесе низ светот ти и Снуп. Се́ што направивте, сите рекорди што ги скршивте. Ти благодарам за сето тоа. Очигледно е одлично да добиеш награда од таква икона… Колку далеку дојдовме. Со Вил Смит, Jezzy Jeff and the Fresh Prince, добија греми во 89-та. И ги бојкотираа наградите затоа што не беше пренесено доделувањето на ТВ. И тогаш…отидоа во хотел и ги гледаа Греми наградите… не беше одличен бојкот. Но тогаш во 1989-та земав пример од нив, и бев номиниран за најдобар рап албум а DMX таа година издаде два албуми, и двата беа број 1 а воопшто не беше номиниран. Затоа ги бојкотирав и ги гледав Греми наградите… Само го кажувам ова затоа што сакаме да ја погодите работата. Ве сакам, ве сакам, ве сакам, само сакам да ги погодите, барем да се приближите до погодување. И очигледно е субјективно. Затоа што е музика и е базирано на ставови. Но знаете, некогаш… знаете… не сакам да ја засрамам младава дама, но таа има добиено најмногу Греми од сите, а нема добиено Албум на годината. Па дури и според вашата метрика не функционира. Размислете за тоа: најмногу Греми… Никогаш не добила албум на годината. Не функционира. Некои од вас ќе одат дома вечер и ќе се чувствуваат како да се ограбени. Некои од вас можеби ќе бидат ограбени… Некои од вас не припаѓате во категоријата… Не не не… Кога имам трема ја кажувам вистината. Но надвор од тоа: мора да продолжиме да се појавуваме. Заборавете ги Греми на секунда, и во животот… додека ќерка ми стои и ме гледа со трема како и јас… Воопшто во животот треба да продолжите да се појавувате. Заборавете ги Греми, продолжете да се појавувате. Додека не ви ги дадат сите аколади кои сметате дека ги заслужувате. Додека не ве наречат „директоре“ додека не ве наречат генијалец, додека не ве наречат најдобриот на сите времиња. Ya feel me? (Ме контате?)

Ти си дипломиран ликовен уметник - но претходно студираше и на Институтот за етнологија и антропологија, но и организираше поетски настани и читања. Како ја откри твојата страст за уметноста и што те привлече кон избраниот медиум? Се запишав на ,,Етнологија" затоа што не ме примија на ,,Факултет за ликовни уметности". Додека студирав наоѓав време да цртам и сликам, земав приватни часови за цртање. Тогаш имав ментор кој ми беше добар другар и ми даваше книги и ја учев и теоријата на уметноста. Ова траеше преку цела година без прекин. Прекинував само кога ги спремав испитите. Највеќе сликав кога бев втора година на студии. Тогаш секоја недела си местев во мојата соба нова мртва природа и секоја недела имав нова слика. Летно време можев повеќе време да бидам на Матка и таму си сликав пејзажи. Се́ што ќе насликав го коментирав со мојот ментор што го имав тогаш. Така да етнологијата влезе непланирано во мојот живот, а кога се запишав на сликарство на мои 47 години ми помогна многу поубаво да разберам некои  работи од теоријата на уметноста. Современата уметност и етнологијата се многу блиски затоа што денешната уметност обработува теми од животот. Погрешно е мислењето дека етнологијата се бави само со традициите. Како ја гледаш моменталната состојба на уметничката сцена и како гледаш на новостите, трендовите или промените на кои сведочиш? Културната сцена во Македонија ми личи на старец кој има 85 години. Одделни гранки на уметноста се затворени во себе. Музичарите не доаѓаат на ликовни изложби, сликарите не одат на промоции на книги, литературни читања веќе скоро и да нема. Ако поканам некој на Канал 103 од младиве што пишуваат, без разлика дали е поезија или проза, мислат дека ќе им напраам нешто лошо и бараат изговор да не дојдат. Има и светли точки во нашата Македонија. Има манифестации кои траат години наназад без никаква финансиска подршка. Така функционира еднодневниот фестивал „Под земја полесно се дише“. Организаторите на овој еднодневен настан го прават фестивалот  во подземните гаражи, под плочник, каде што се нивните атељеа. Трае само една вечер и откако гостите ќе си одат, организаторите и учесниците го чистат просторот за да можат гаражите следното утро нормално да функциораат. Ова е најсветлиот пример за ентузијазам. Слично е и со недостатокот на средства… долги години опстојува Македокс. Фестивалот добива сретства колку да ги покрие трошоците и толку. ама фестивалот тера  15  години. Исто така, долги години се случува Бош Фестивалот во Гевгелија, што едвај успева да ги покрие трошоците. Организаторите на овие манифестации го прават ова од чист ентузијазам и немаат скоро никаква заработка. Вакви културни настани имаше и во другите градови низ Македонија. Такви беа, Дрим Он во Струга, Акто во Битола ама веќе ги нема. Мислам дека овој ентузијазам го носат луѓе на возраст 20 до 35 години. Младите под 20 години, тешко се снаоѓаат со организирањето на вакви настани, а над 35 се зафатени со своите семејства. Така се менуваат генерациите кои ја дефинираат музичката сцена во Скопје низ годините. Така се менуваат луѓето од ликовната сцена, Слично се менуваат и работите што се однесува на случувањата поврзани со литературата и музиката тоа е нормално. Колку се потпираш на своите соработници,  колеги, пријатели? Дали тоа заедништво е битен елемент во твојата уметност или можеш лесно и самостојно да функционираш? Денес ретко кој во било која дејност може да функционира сам. Дури и во процесот на создавање на ликовно дело, понекогаш потребна е помош од некој друг. Едно е кога работиш цртеж и слика а сосема друго е кога е во прашање друга техника како што е сито печат. За сито печат одам кај пријателите од Партизанска штампа за техничка поддршка. Сосема друга е прикаската кога се организира изложба и кога треба да се решат еден куп административни проблеми. Во тој случај вистина никој никој не може сам. Овде се повторно дугарите од Партизанска штампа. Поточно со Биљана Димитрова соработувам од 2012 година Биљана беше во тимот на Фрик Банда и го правеа Фрик Фестивал. Тогаш на Фрик Фестивал, учествував со Свирачиња а 2013 го направив големион ксилофон во МКЦ. Почетоците на Партизанска Штампа се од 2014 година, кога на Фрик Фестивал од Белград дојдоа наши приатели и не заразија со сито печат. Денес Партизанска Штампа е една голема неформална екипа каде што сме здужени многу уметници и пријатели од секакви професии со цел да си помагаме за било што. Сите овиие работи се многу нормални. За секој човек е многу подобро кога е во тим и кога работите ги прави тимски. Од друга страна многу е важно додека работиш некој проект да чуеш мислења кои не се исти со твоите, да чуееш мислења кои се дури и спротивни. Токму во спротивностите на мислењата е креативноста. Доколку си дадеш дозвола да замислиш, која е твојата идеална македонска културна сцена? Што стои на патот да го исполниме тој идеал? Ние овде во Македонија Можеме смо да си фантазираме за културна сцена во која уметниците кои сакаат да напраат концерт, изложба, претстава или сакаат да објават книга ке и бидат финансиски поддржани или од државата или од компаниите. За да може да се случи ова треба да се донесе закон за спонзорство па така компаниите да бидат стимулирани да финансираат проекти од културата. Од друга страна треба во секој град да има културен кварт или маало, каде што би имало концентација на културни збиднувања и атељеа за визуелни уметности  можеби комбинирано со стари занаети и угостителски објекти. Во Македонија нешто слично на оваа идеја има во Охрид и тоа само во туристичката сезона. Во  Струга и Скопје ваков потенцијал има во Старата чаршија ама таа е искомерцијализирана и за уметниците нема место. Во Битола и Крушево  има туристи ама тие не се заинтересирани за локалните уметници. Во другите градови од Македонија скоро и да нема културни збиднувања. Можеш ли да ја опишеш твојата креативна рутина - дали постојат конкретни ритуали или навики кои ти помагаат да влезеш во креативен начин на размислување? Не знам дали е тоа е ритуал, ама ми треба преда да почнам да сликам малку да поседам Пред сликата, да ги отворам боите  и за тоа ми требаат некои добри 15-тина минути.Сепак ми треба некое време да се прилагодам од надворешните влијанија и бучавата, па да почнам да сликам или цртам, ама не знам дали тоа е ритуал. Од искуство можам да кажам дека е пожелно и пред било што  да работиш да го смириш умот и да се концентрираш на тоа што го работиш. Како церебралната парализа влијае на твојот креативен процес, ако воопшто влијае? Церебралната парализа на мене влијае многу мотивирачки. Кога бев средношколец не бев многу комуникативенн не бев задоволен и сликањето ми помагаше да ги срушам тие бариери што ги имав. Сликањето ми помогна да се спуштам на земја и да го најдам вистинскиот начин на комуницирање со околината. Кога подоцна почнав да вежбам јога видов дека и преку јогата човек се ослободува од такви пречки. Испадна дека цело време сликарството сум го користел како арт-терапија. Дали има специфични техники или адаптации што си ги развил за да си го олесниш твоето уметничко изразување? Јас лично немам никакви потреби од посебен вид помагала додека сликам. Во процесот на сликање немам потреба од помагала затоа што во тој процес немам временски огранчувања а исто така немам потреба од прецизност. Друг е случајот кога свирам перкусии. За Музиката времето е најважниот фактор. За процесот на сликање времето не е решавачки фактор. Дали една слика ќе ја напраам за два саата или за два месеца не е важно. Друго е кога работам со дрво и кога користам електричен алат, тоа е поопасно и тогаш ми треба повеќе внимание и заштитна опрема, ама, и тогаш не користам некои посебни помагала. Кој или што ја инспирира твојата уметност? Секој човек ги коментира и ги споделува работите што го опкружуваат: Некој тоа го прави во разговори со пријатели, некој пишува а некој тоа го прави со визуелна уметност. Последните неколку години моите дела ги покажуваат моите размислувња за прекумерното користење на интернетот и тоа какоо стануваме зависници на алатките што требаше да ни бидат само помагала. Сите овие работи се интересни да се претворат во уметнички дела. Од друга страна природата со својата динамика и непостојаност ми е секогаш интересна без разлика како е претставена во моите секојдневни белешки. Може тоа да биде цртеж со молив, може да биде било која сликарска техника а може да биде и текст. Човекот ми е огромна инспирација во секоја смисла. Без разлика дали како фигура или со  неговите активности. Секојдневните муабети со моите пријатели за се́ и сешто се инспирација: за слика, за проект, за било какво потенцијално дело. Можеби некогаш разговараме за банални работи што ни се случиле во текот на денот и од сето тоа може да иузлезе итересна прииказна. Денес темите и интересите во визуелните уметности немаат граница и ограничувања. Исто така нема ниакви ограничувања во начинот на кој тие теми се претставени. Ова го одредува квалитетот на делото, дали едно дело е оригинално или е плагијат. Двајца автори може да направат дела со иста тематика а тоа да го направат секој на свој оригинален начин. Дали си  сретнал уметници кои влијаеле на твојата работа или уметничко патување? Лично запознав неколку уметници со попреченост. Некој од нив се бават со сликарство, но повеќето се бават со литература. Во Македонија и во Србија има ликовни колонии на кои заедно сликаат сликари со попреченост и сликари без попреченост. Во Македонија, Сојуз на здруженија на лица со телесна попреченост и овој сојуз, се труди да ги стимулира овие  лица а се бават со многу активности меѓу кои и литература и сликарство, и благодарение на овој сојуз во нашата земја се одржува ваква колонија. Сликарите со попреченост кои ги знам немаат формално образование ама затоа сликарството им е преокупација. Овие сликари од другите земји постојано учествуваат со свои дела на меѓународни конкурси а поретко на колонии. Преку овие дружења и јас и сите други гледаат дека сликарството за некои уметници со попреченост се претвора во мотивација за живот и начинн да се излезе од изолација и анонимност. Јас вистина и́ се дивам на Розе Мојсовска, која со помош а сликарството успеала да надмине многу психолошки пречки во животот. Да не заборавиме дека во нашава средина на простилук, лицата со инвалидност трпат огромен психолошки товар затоа што не се прифатени од другите.  Меѓу сликарите со попреченост,  исто така ја имаме и Афердита Кики која дипломира на Факултетот за Ликовни У метности во Тетово и со нејзиното сликарство го прошета цел свет. Интересна е приказната на мојот пријател Метод Закотник од Словенија кој во скок со падобран ги повредил нозете и сега е во количка. После секакви обиди да се опорави, уметноста, поточно сликарството му помогнало да ја прифати новата реалност. Од Словенија исто ги запознав Драгица Сушањ и Војко Гашперут, кои се во инвалидска количка но се активни во ликовниот живот  во нивната земја. Овие  неколку мои пријатели можеби не влијаеле стилски на мојот израз ама ми се пример за позитивна енергија и оптизизам а тоа го добиваат преку уметноста. Ова ми паѓа во очи затоа што околу себе гледам многу од луѓе од секакви професии кои немаат никаква попреченост а паѓаат во депресија и апатија и зрачат со песимизам и на некој начин се токсични. Каде се позиционираш во својот уметнички стил и како тој еволуираше со текот на времето? Уште на почетокот кога почнав да сликам, како мотиви ги сакав природата, човекот и сите работи што ме опкружуваат. Сите овие работи можат да се претстават на најразличен начин. Јас не можам да се ограничам дали овие работи ке ги прикажам преку фигурација и човековата фигура, Дали за проблемите на денешниот човек ке зборувам преку некоја концептуална поставка. Кај мене сето тоа оди спонтано. Многу е поважно за што зборува еден автор и едно дело, отколку како е стилски изведено. Кај мене се́ си оди спонтано и инспирацијата нема граници. Кога сум во природа секогаш имам мало блокче и Господ знае што се́ може да се случи. Исто така имам добра камера од телефонот, така да можностите од моментот да се направи скица или приказна се огромни. Гледајќи напред, дали има конкретни цели или пресвртници што сакате да ги постигнете во вашата уметничка кариера? Само сакам што помалце луѓе да ми ги разбираат делата и изложбите. Разговараше: Ана Чушкова;

од Ханиф Курејши; Сачин беше отсутен неколку недели, и кога се врати потскокнувајќи во куќата, се чини дека пораснал. Како семејство никогаш не сме биле огромни; Трејси и јас сме отприлика иста висина, пет стапки, 6 инчи (1.66м). Сачин носи дебели чевли, но се чини и дека станал поширок. Бидејќи е близнак, можам да го споредам со брат му, и тој исто така се чини дека станал покрупен но и повисок. Сончев зимски ден, и излегуваме од дома во Шепередс Буш Роуд, јас со мојата моторизирана инвалидска количка. Како што го поминуваме Ле Ситрон, француски ресторан - поранешното озлогласено Кафе Руж каде што можев да бидам виден како се врткам секоја вечер со пријателите - и двајцата сме погодени од истото сеќавање. Пред околу една година, Трејси и Карло гледаа документарен филм за бендот Нирвана и нивната прва турнеја во Лондон. Бендот ја имаше таа среќа да престојува во  неугледниот мотел на Шепердс Буш Роуд, и беа снимени како се зезаат надвор од Руж. Продуцентот на документарецот сега се врати на сцената, снимајќи го Шепердс Буш Роуд како што е денес. Случајно, тие го снимија Сачин како се пробива во етаблирачки кадар, а јас како клечам на вратата на Ле Ситрон, подготвен да скокнам кон него. Бидејќи јас сум сеприсутен во околината, Трејси и Карло всушност напола очекуваа да ме видат - и така и се случи, и плачеа од смеа. Тешко е да не помислиш на ова, како Сачин и јас се движиме по улицата, но после неколку јарди, станувам повеќе загрижен дека тротоарот е нерамен. Доколку сте во инвалидска количка од скоро, ќе ви биде јасно за прв пат во вашиот живот за точната природа на тротоарите по кои се движиш. Поблизу си до земјата од било кога порано, и секоја испакнатина ќе продира низ тебе со удар. Работите се подобруваат кога стигнавме во Шепердс Буш Грин,  каде што земјата е помазна. Наскоро сме кај мојот бербер каде што груб човек во инвалидска количка се лизна блиску до мене и почна да се восхитува на мојата количка, и истакнувајќи ги нејзините одлики со завист и прашува од каде ја имам земено. Објаснувам дека е најдоброто од Јавното здравство. Помина повеќе од една година откако ме има шишано мојот константен бербер, Македонецот Лула кој сметам дека ги има рацете на Микеланџело. Нашето семејство го знае петнаесет години, откако беше поставен во шупа која протекува веднаш до бензинската пумпа на Голдхак Роуд. Лула, всушност, му ја направи првата возрасна фризура на Киер, и момчињата и јас се бричевме таму. Сега, Лула има два салони и ресторан во близина, како и постојан загрижен поглед на неговото лице. Сачин ми помага да го прејдам прагот во берберницата, каде што има простор кој е ослободен за мојатаколичка. Киер, мојот најмлад син, ни се придружува.  Олеснување е што се враќам да правам нормални работи, во редовен ден, во моето маало. Честопати сите четворица одевме заедно на бербер; озборувавме, слушавме музика, се расправавме околу тоа кој ќе се шиша прв и се обидувавме да избегнеме еден од новите регрути на Лула кој неизбежно ќе ви дадеше фризура на „српски силувач“. За време на Ковид, кога не ни беше дозволено да се дружиме момчињата и јас моравме потајно да се шишаме. Ќе се сретневме позади зградата на Лула проаѓајќи покрај анонимна врата, покрај неколку влажни коридори, и во соба која никогаш не сме ја виделе, без прозорци. Ќе седневме пред минијатурно огледалце со големина на екран на ајфон, осветлени од една единствена светилка. Лула ќе почнеше да работи со неговите ножици. Делуваше како да сме дел од некое нелегално движење на отпор, или како да се одвиваше дилање на дрога. Сега, гледајќи надвор од прозорите кон Грин, гледам некого кој го препознава. Тоа е таткото на пријателите на Киер. Кога Киер беше во основно школо, дојде дома еден ден, откако играше со синот на овој човек и ни објави дека станал Муслиман. Го најдов на неговите колена, како се моли пред телевизорот, и не́ замоли нас, неговите родители, да ја почитуваме неговата конверзија. Практикувањето на оваа негова нова религија траеше неколкумина денови. Јас бев апсолутно гневен и сакав да отидам кај човеков и да го измавам прописно. За среќа, Киер набрзо се откажа од неговите религиозни практики и продолжи да гледа ТВ и да јаде бомбони во неговото слободно време како што правеше претходно. Сега го прашувам зошто се конвертираше и ми кажа дека сакал да биде како другите деца во одделението. Не сакал да биде изоставен. Му кажувам нема ништо лошо во тоа да бидеш изоставен, всушност може да биде луксуз, задоволство и форма на само-определување во кое можеш да се насладуваш. Сачин, Киер и јас на сонцето, го проаѓаме Грин, и назад во Шепердс Буш Роуд. Беше прекрасен ден.

Визуелната уметница, музичарка и режисер Лори Андерсон неодамна стана централна тема во засилената политика на Германија кон критиката на Израел. По прифаќањето на професорската позиција на Универзитетот за уметности Фолкванг во градот Есен во јануари, Андерсон и универзитетот заеднички објавија дека таа поднесува оставка на 26 јануари во знак на протест, наведувајќи ја нејзината поддршка за Писмото против апартхејдот пред две години. Универзитетот тврди дека писмото од 2021 година, поддржано од околу 16.000 уметници, меѓу кои и Нан Голдин, Емили Јасир и Кара Вокер, следи по повиците за бојкот на анти-израелското движење - BDS (Boycott, Divest, Sanctions), чија иницијатива германскиот парламент ја изедначи со антисемитизам во резолуцијата од 2019 година. Иако писмото од 2021 година не ја споменува конкретно БДС, се бара од меѓународните власти да воведат санкции кон Израел, меѓу другите барања. Во соопштението на универзитетот за оставката на Лори Андерсон се вели: „Во контекст на прашањето за нејзиниот политички став што сега стана јавен, Лори Андерсон конечно одлучи да се повлече од професорската позиција“. Андерсон во својата изјава прашува зошто се доведуваат во прашање нејзините политички ставови и посочува дека суштинското прашање е зошто воопшто се поставува ова прашање. Таа споделува дека разговарала за ситуацијата со универзитетот и со фондацијата Пина Бауш, која делумно е поддржувач на професорската функција, и заедно одлучиле дека тоа е најдобриот пат за понатаму. Случајот следи по воведувањето на закон во Берлин кој ќе ги обврзе културните работници кои добиваат државно финансирање да се „посветат против антисемитизмот“, со дефиниција за „антисемитизам“ врз основа на насоките на Меѓународната алијанса за сеќавање на холокаустот (ИХРА). Наиде на меѓународно признание и беше повлечен набргу откако 6.000 творци, вклучително и уметниците Џумана Мана и Џеси Дарлинг, потпишаа отворено писмо во кое го осудуваат предложениот закон. Во исто време, повеќе од 1.400 луѓе, вклучително и уметникот Лоренс Абу Хамдан и писателите Мохамед Ел-Курд и Ани Ерно, потпишаа уште едно писмо во кое ја потврдија својата посветеност на кампањата Страта Германија, област која ги повикува креативните работници да ги бојкотираат уметничките институции со голема државна поддршка. и ја осудуваат „МекКартијанската политика“ на нацијата. Други културни фигури и организации кои го критикуваат Израел, вклучително и авторката Маша Гесен, Forensic Architecture и уметникот Адам Брумберг, исто така виделе како нивната работа е задушена во Германија во последниве месеци. Во петокот, 26 јануари, Меѓународниот суд на правдата на Обединетите нации (МСП) не нареди итен прекин на огнот во Газа, каде што израелските сили убиле над 26.600 Палестинци од нападот на Хамас на 7 октомври во кој беа убиени 846 израелски цивили. Одлуката на МСП за случајот - донесен од Јужна Африка - бараше Израел „да ги преземе сите разумни мерки во нивна моќ за да спречи геноцид“, но избегна да ги нарече тековните израелски бомбардирања на Газа како „геноцид“. Спојот на уметноста, политиката и меѓународните односи во овие места го истакнува сложениот пејзаж во кој уметниците одговараат на нивните креативни потфати среде геополитичките чувства.

Греми се за девојчиците годинава Џанел Моне е номинирана за Албум на годината Импресивен број жени се номинирани за врвните музички почести, а сега и многу од нив ќе излезат на сцената со настапи. Момците настапуваат и со девојки — Бренди му се придружува на Burna Boy заедно со 21 Savage, додека Трејси Чепмен  нејзината песна „Fast Car“ ќе ја преиначи во дует со Лук Комбс. Големата дама - девојчица Џони Мичел ќе се качи на сцената за прв пат во историјата на Греми. Aphex Twin номиниран за најдобра денс/електро снимка со Blackbox Life Recorder SZA,Били Ајлиш,Дуа Липа, и Оливија Родриго исто така треба да настапат - како и Били Џоел, почесна девојчица откако Родриго го постави во нејзината песна Deja Vu“ од 2021 година.Variety исто така објави дека Мајли Сајрус вежбала да ја изведе „Flowers“, што можеби требаше да биде изненадување со оглед на тоа што таа допрва треба официјално да биде објавена како изведувач. Во меѓу време,SZA, Фиби Бриџерс и Викторија Моне се некои од врвот на почесетените на вечерта - да не ја спомнуваме Тејлор Свифт, која сака да постави некои рекорди со Midnight. Ова ќе се случува на 4 февруари во Crypto.com Арената во Лос Анџелес(кај нас веќе ќе биде 5-ти рано наутро). Подолу е сè што треба да знаете пред да ги викнете цурите да гледаат. СНИМКА НА ГОДИНАТА “Worship,” Jon Batiste “Not Strong Enough,” boygenius “Flowers,” Miley Cyrus “What Was I Made For?,” Billie Eilish “On My Mama,” Victoria Monét “Vampire,” Olivia Rodrigo “Anti-Hero,” Taylor Swift “Kill Bill,” SZA Па кои се номинираните цури? SZA води во групата на номинирани за Греми со девет номинации за нејзиниот втор албум,SOS, вклучително и во најдобрите категории на албум, снимка и песна на годината(Снимка(Record Of The Year) се занимава со специфично снимка на песна и ги препознава уметниците, продуцентите и инженерите кои придонесуваат за тоа снимање, додека песна( Song Of The Year)се занимава со композицијата на песната и ги препознава текстописците кои ја напишале песната.) Бриџери и Моне се веднаш зад неа со седум поединечни, а потоа следуваат останатите Boygenius,Џек Антоноф, Батист, Бренди Кларк,Мајли Сајрус, Ајлиш,Родриго, и една мала дама по име Тејлор Свифт, сите со по шест номинации. Жените се покажаа како силна конкуренција кога беа објавени номинираните на 10 ноември, со женски изведувачи на седум од осум места за албум, плоча и песна на годината. SZA има шанса да си собере сериозна количина метал, Свифт може да постави рекорд за победи на албум на годината - или Батист би можел повторно да не́ изненади сите  откако беше темниот коњ во 2022 и главното изненадување. Немојте да мислите дека е невозможно да се случи. АЛБУМ НА ГОДИНАТА World Music Radio, Jon Batiste the record, boygenius Endless Summer Vacation, Miley Cyrus Did You Know That There’s a Tunnel Under Ocean Blvd, Lana Del Rey The Age of Pleasure, Janelle Monáe GUTS, Olivia Rodrigo Midnights, Taylor Swift SOS, SZA А кој настапува? Дури и на Burna Boy ќе му се придружи една девојка, кога Бренди ќе излезе на сцената за прв пат во пар децении заедно со него и 21 Savage за првиот настап на Afrobeats на Греми. Трејси Чепмен ќе се појави што е уште поголем раритет, за да докаже дека навистина ѝ се допаѓа преработката на Комбс „Fast Car“, пеејќи го нејзиниот хит со него. Тие се само две легенди кои се официјално закажани, заедно со Џони Мичел (за прв пат досега),Џоел (за прв пат по децении), и U2 (во живо во Лас Вегас). СЗА, Родриго, Ајлиш и Липа се исто така меѓу жените кои настапуваат - и некои од најмногу номинирани на вечерта. Тревис Скот исто така ќе настапи. Боже господе, па тогаш ќе мора да имаат неверојатна жена домаќин, нели? Не - повторно е Тревор Ноа. Комичарот е домаќин на Греми четврта година по ред, објави Академијата на 13 декември. Барем ова шоу може да си го задржи домаќинот. Ноа, исто така, е  номиниран  за најдобар албум за комедија Ви посакувам. НАЈДОБРА ДЕНС/ЕЛЕКТРО СНИМКА “Blackbox Life Recorder 21F,” Aphex Twin “Loading,” James Blake “Higher Than Ever Before,” Disclosure “Strong,” Romy & Fred again.. “Rumble,” Skrillex, Fred again.. & Flowdan Дали има некои новини? Доста, всушност. Најистакнато, бројот на номинирани во категориите „Големата четворка“ (Албум, плоча и песна на годината, плус најдобар нов изведувач) се намалува од десет на осум. Академијата ги зголеми номинираните во тие категории на десет пред само две години, поради загриженоста за диверзитетот; имаше осум номинирани од наградите во 2019 година. Исто така, некласичен продуцент на годината и текстописец на годината ќе се префрлат во општата категорија, каде што сите членови на Академијата можат да гласаат за тие награди. Греми оваа година додаваат три награди: Најдобра африканска музичка изведба, најдобра поп-танцова снимка и најдобар алтернативен џез албум. О, и барем нема да мора да се грижите за вештачката интелигенција - Академијата додаде правило против придонесите на вештачката интелигенција на пријавите. НАЈДОБАР РОК НАСТАП “Sculptures of Anything Goes,” Arctic Monkeys “More Than a Love Song,” Black Pumas “Not Strong Enough,” boygenius “Rescued,” Foo Fighters “Lux Æterna,” Metallica

Во светот на биолошката разновидност, загрозените видови често се соочуваат со предизвик да преживеат соочени со различни закани. Од климатските промени до губење на живеалиштата, многу животински видови се изложени на ризици што ги ставаат во опасност. Во овие мрачни времиња, идејата за соживот на загрозените видови станува се посилна и поважна. За многумина, терминот „соживот“ често го поврзуваме со човековата интеракција со природата. Но, овој концепт не треба да се ограничи само на односот човек-природа. Во својата основа, соживотот е концепт кој го поттикнува взаемниот опстанок на сите видови, каде што секој има своја улога и придонес во екосистемот. На загрозените видови, како што е босанскиот планински тритон, на пример, им треба посебно внимание и поддршка за да преживеат. Проектите како „EX-SITU“ во Националниот музеј на Босна и Херцеговина ги поврзуваат уметноста и науката за да ја подигнат свеста за важноста на соживотот. Преку своите дела уметниците не само што ја покажуваат убавината на природата, туку го поддржуваат и одржувањето на загрозените видови. Соживотот не е само празен концепт, туку и практичен начин за одржување на рамнотежа во екосистемот. Секој тип, дури и онлајн, има своја улога и влијание. Подигнувањето на свеста и активното учество во проектите за зачувување на биолошката разновидност може да бидат моќни алатки за поддршка на соживотот на загрозените видови. Во планинскиот појас Враница, каде што Босанскиот планински тритон, вид на водоземен лазач, го споделува своето природно живеалиште. Се смета за загрозен вид, а Националниот музеј на Босна и Херцеговина активно работи на изградба на вивариум за ex-situ заштита, со цел да го зачува  дури и ако се случи изумирање во неговата природна средина. Босанскиот планински тритон и планираниот вивариум се централни точки на изложбата "EX-SITU" која ќе се одржи во Природнонаучниот оддел на Националниот музеј во Сараево. Осумнаесет уметници и уметнички групи од Централна и Југоисточна Европа ќе претстават свои уметнички дела што ги истражуваат врските помеѓу природата, човековата активност и различноста на загрозени видови во денешниот Антропоцен. Оваа изложба е уникатна во тоа што директно ги поврзува уметничките практики со научни референци, ставајќи го фокусот врз современата динамика на биодиверзитетот. Северна Македонија придонесува на овој проект преку двајца талентирани уметници - Дарко Алексовски, чија серија "И планините продолжуваа да ветуваат" раскажува приказни за природата, и Нада Прља, со својата инсталација "Се родив да летам III" и Umwelt што ја предизвикува нашата перцепција за врската меѓу човекот и природата. Овие уметници, заедно со уште шеснаесет колеги, креираат уметнички изрази што ги поттикнуваат размислувањето за присуството и заштитата на загрозените видови. Проектот не завршува со изложбата. Поминете во еднодневниот симпозиум каде што експерти од визуелните уметности и природните науки ќе споделат свои искуства и идеи. Се надеваме дека ќе ги слушнеме и две извонредни ликовни уметници од нашата земја, Христина Иваноска и Нада Прља, кои ќе бидат дел од овој важен дијалог. Овој симпозиум има за цел да ги поддржи и промовира размената на идеи, аспекти и предизвици што произлегуваат од изложбата и од проектот за заштита на Босанскиот планински тритон. Огромна благодарност кон кураторите, Маргарете Маковец и Антон Ледерер, како и кон сите учесници и поддржувачи на овој проект. Проектот на < ротор > центарот за современи уметности во Грац, Австрија, е особено посветен на заштитата на Босанскиот планински тритон, што ја прави оваа иницијатива уште позначајна.

Интелектуалецот и уметник помеѓу метеоролозите - Борис Секирарски, е вљубен во својата професија и тоа е очигледно од прва. Редовен е во објавите на Фејсбук, а неделава го спомена зборот на „п“ поради кој сите сме возбудени.. Спремете се, не е дека не е кажано.

Од Томас Смит 23 јануари 2024 година Не е претерување да се сугерира: The Smile се еден од најдобрите и најинвентивните рок бендови на планетата во моментов. Ова не треба да изненадува: двајца нејзини членови,Том Јорк и Џони Гринвуд, се клучни архитекти на Radiohead, додекаТом Скинер имаше успех како тапанар на џез-трупата  Sons Of Kemet. Тие се немирни, поврзани и технички чудесни низ нивниот втор албум „Wall Of Eyes“. Она што започна како „страничен проект“ за Radiohead сега делува дека е централно за музичкиот идентитет на Јорк и Гринвуд. Поминаа осум години од последната плоча на бендот„A Moon Shaped Pool“ – што на некој начин изгледаше како крај – при што секој член се занимава со соло проекти, филмски партитури и ремикси. Тизерите за повторна средба,од кои имало многу, допрва треба да се реализираат. Во меѓувреме, ова лето, The Smile ќе свири на арени и ќе биде хедлајнер на фестивали, а работеше со Пол Томас Андерсон на нова низа музички спотови. Треба да се запрашате дали уживаат во ова свежо бело платно, недостапно на историјата и багажот на нивната „вистинска работа“.Во 2022 година „A Light For Attracting Attention“ нивниот звучен идентитет беше консолидиран. „Wall Of Eyes“ е слично експанзивен во својата визија, но и воздржан, внимателно избирајќи ги моментите каде што треба да се зголеми интензитетот. Нејзината воведна насловна нумера е сличен на синглот на Radiohead од 2003 година „There, There“, но наместо тоа се определува за бујна оркестрација за разлика од крајот кој крчи, на вториот; „Friend of A Friend“ е лесен на своите нозе и изненадувачки интимен. „Bending Heretic“ – нивната најсилна композиција досега – го отелотворува овој нов начин на размислување: триото остава простор еден за друг, но не се плаши ниту да навлезат Започнува со истражувачкиот гитарски риф на Гринвуд, оној што ја поттикнува песната напред и покрај нејзината блескава форма, додека Јорк дава живописна слика на„60s soft top“ се пробива низ „Italian mountainside”. Тие - и слушателот со нив - на крајот се лизгаат на остра кривина  и музиката ја дочекува претстојниот гибел: на прагот од пет минути, грациозното збогување отстапува место за чиста паника, како затегнатите Психо-ескни жици набабруваат и на крајот се струполуваат во моментот на ударот.„The ground is coming for me now“(Земјата доаѓа по мене сега) - Јорк предупредува, но вината е споделена:„We’ve gone over the edge / If you’ve got something to say, say it now“ (Поминавме преку работ/ Ако имаш нешто да кажеш, кажи го сега) Тоа е момент на чиста брилијантност, еден од многуте на „Wall Of Eyes“. Онаму каде што претходно споредбите со нивниот каталог на Radiohead можеа да ги искриват очекувањата, широчината на понудениот материјал овде сугерира дека тој, на крајот, би можел да ја преврти таа динамика директно на главата. Дата на издавање: January 26, 2023 Издавачка куќа: XL Извор: The New Musical Express;

„Природонаучниот музеј на Америка“ ќе затвори две големи сали во кои се изложени предметите на Американските староседелци („Индијанци“), рекоа неговите раководители во петокот, како драматичен одговор на новите федерални регулативи кои бараат музеите да добијат согласност од племињата пред да изложат или извршат истражување на културните предмети. „Халите што ги затвораме се артефакти од ерата кога музеите како нашиот не ги почитуваа вредностите, перспективите и не  ја споделуваа хуманоста на домородните народи“, напиша Шон Декатур, претседателот на музејот, во писмото до вработените на музејот во петокот наутро. . „Дејствата што на некои можеби им се ненадејни може да изгледаат многу задоцнети за други“. Музејот викендов ги затвора галериите посветени на Источните шуми и Големите Рамнини и покрива голем број други експонати со културни предмети на  домородните Американци додека минува низ својата огромна колекција за да се увери дека е во согласност со новите федерални правила. кој стапи на сила овој месец. Музеите ширум земјата ги затвораат изложбите додека кураторите се обидуваат да утврдат дали можат да бидат прикажани според новите прописи. Теренскиот музеј во Чикаго веќе опфати некои експонати, Музејот за археологија и етнологија Пибоди на Универзитетот Харвард соопшти дека ќе ги отстрани сите погребни предмети од изложбата и Музејот на уметност во Кливленд прикри некои предмети. И Музејот на уметност Метрополитен во Њујорк во петокот вечерта соопшти дека отстранил приближно 20 предмети од своите галерии со музички инструменти. Но, потегот на Американскиот музеј за природна историја во Њујорк, кој привлекува 4,5 милиони посетители годишно, што го прави еден од најпосетуваните музеи во светот, испраќа моќна порака до фелата. Одделот за антропологија на музејот е еден од најстарите и најпрестижните во Соединетите Држави, познат по својата пионерска работа под долгата низа куратори, вклучувајќи ги Франц Боа и Маргарет Мид. Затворањето ќе остави речиси 10.000 квадратни метри изложбен простор недостапен за посетителите; музејот рече дека не може да обезбеди точна временска рамка за тоа кога ќе се отворат повторно експонатите. „Некои предмети можеби никогаш нема да бидат изложени како резултат на процесот на консултации“, рече Декатур во интервјуто. „Но, ние бараме да создадеме програми од помал обем низ музејот кои можат да објаснат каков вид на процес е во тек“. Промените се резултат на заедничките напори на администрацијата на Бајден да ја забрза репатријацијата на посмртните останки на домородните Американци, погребните предмети и другите свети предмети. Процесот започна во 1990 година со усвојувањето на Законот за заштита и репатријација на гробовите на домородните Американци, или NAGPRA, која воспостави протоколи за музеите и другите институции за враќање на човечки останки, погребни предмети и други имоти на племињата. Но, додека тие напори се одолговлекуваат со децении, законот беше критикуван од племенските претставници како премногу бавен и премногу подложен на институционален отпор. Овој месец,нови федерални прописи стапија во сила, кои беа дизајнирани да го забрзаат враќањето, давајќи им на институциите пет години да ги подготват сите човечки останки и поврзаните погребни предмети за репатријација и давање повеќе овластувања на племињата во текот на процесот. „Конечно нè слушнаа - и тоа не е караница, тоа е разговор“, рече Мира Масиел-Замора, археолог и куратор од бендот на Индијанците Печанга. Дури и за две недели откако новите регулативи стапија на сила, рече таа, почувствувала промена на тонот на разговорите. Во минатото, институциите честопати ги сметаа Домородните орални истории како помалку убедливи од академските студии кога одредуваа на кои современи племиња да ги вратат предметите, рече таа. Но, новите регулативи бараат од институциите „да оддадат предност на традиционалното знаење на Индијанците за линеарните потомци, индијанските племиња и домородните хавајски организации“. Можеме да кажеме: „Ова треба да се врати дома“, и се надевам дека нема да има отпор“, рече Масиел-Замора. Водачите на музејот со месеци се подготвуваа за новите регулативи, консултирајќи се со адвокати и куратори и одржуваа долги состаноци за да разговараат за тоа што можеби треба да се покрие или отстрани. Многу институции планираат да ангажираат персонал за да се усогласат со новите правила, што може да вклучува опсежни консултации со претставниците на племињата. Резултатот беше голема промена во практиките кога станува збор за изложби на Индијанци во некои од водечките музеи во земјата - онаа што ќе биде забележливо и за посетителите. Во Американскиот музеј за природна историја, деловите од колекцијата што некогаш се користеа за учење на учениците за групите Ирокези, Мохегани, Шајени, Арапахо и други ќе бидат привремено недостапни. Тоа вклучува големи предмети, како кануто од кора од бреза со потекло од Меномине во Салата на источните шуми, и помали, вклучувајќи пикадо кои датираат од далечната 10.000 п.н.е. и кукла Хопи Кацина од денешна Аризона. Теренските патувања за студентите во Салата на Источните Вудлендс се преиспитуваат сега бидејќи тие нема да имаат пристап до тие галерии. „Она што може да изгледа неусогласено за некои луѓе е поради идејата дека музеите се фиксирани во нивниот опис на светот“, рече Декатур. „Но, музеите се најдобри кога ги одразуваат променливите идеи“. Изложувањето на човечки останки на Индијанците е генерално забрането во музеите, така што збирките што повторно се оценуваат вклучуваат свети предмети, погребни предмети и други предмети од културно наследство. Со оглед на тоа што новите регулативи се дискутираа и дебатираа во текот на изминатата година, некои професионални организации, како што е Друштвото за американската археологија, изразија загриженост дека правилата допираат премногу до практиките за управување со колекциите на музеите. Но, откако регулативите стапија на сила на 12 јануари, имаше малку јавен отпор од музеите. Голем дел од имотите на човечки останки и домашни културни предмети беа собрани преку практики кои сега се сметаат за застарени, па дури и одвратни, вклучително и преку донации од ограбувачи на гробови и археолошки ископувања кои ги испразнија домородните гробници. „Ова е работа за човековите права и ние треба да размислуваме за тоа како тоа, а не како наука“, рече Кендис Сал, директорка на музејот за антропологија на Универзитетот во Мисури, кој сè уште работи на враќање на посмртните останки на повеќе од 2.400 индијанци од Америка. Сал рече дека додаде пет членови на персоналот да работат на репатријација во пресрет на прописите и се надева дека ќе додаде повеќе. Критиките на темпото на репатријација ги ставија институциите како што е Американскиот музеј за природна историја под притисок на јавноста. За повеќе од 30 години, музејот ги вратил посмртните останки на приближно 1.000 поединци во племенски групи; сè уште ги чува посмртните останки на околу 2.200 Индијанци и илјадници погребни предмети. (Минатата година музејот рече дека ќе ги промени практиките што се прошири на нејзината поголема колекција од околу 12.000 скелети со отстранување на човечки коски од јавен приказ и подобрување на капацитетите за складирање каде што се чуваат.) Главен приоритет на новите регулативи, кои ги администрира Министерството за внатрешни работи, е да се заврши работата за репатријација на домородните човечки останки во институционалните стопанства, кои изнесуваат повеќе од 96.000 лица,според федералните податоци објавена наесен. Владата им даде рок на институциите, давајќи им рок до 2029 година да ги подготват човечките останки и нивните предмети од погребните церемонии за репатријација. Во многу случаи, човечките остатоци и културните објекти имаат малку информации поврзани со нив, што ја забави репатријацијата во минатото, особено за институциите кои бараа строги антрополошки и етнографски докази за врски со модерни домородни групи. Сега владата ги повикува институциите да продолжат со информациите што ги имаат, во некои случаи потпирајќи се само на географски информации - како на пример во која област се откриени останките. Постоеше загриженост меѓу некои племенски службеници дека новите правила ќе резултираат со поплава од барања од музеите што може да бидат надвор од нивните капацитети и може да создадат финансиски товар. Говорејќи во јуни  во обраќање на  комисија кој ја разгледува имплементацијата на законот, Скот Вилард, кој работи на прашања за репатријација за племето Мајами во Оклахома, изрази загриженост дека реториката во врска со новите прописи понекогаш прави да звучи како домородните предци да се „фрлени предмети“. „Овој менталитет за продажба на  половни предмети на „тотална распродажба“ е многу навредлив за нас“, рече Вилард. Официјалните лица кои ги подготвија новите регулативи рекоа дека институциите можат да добијат продолжување на нивните рокови се додека се согласат племињата со кои се консултираат, нагласувајќи ја потребата да се бараат одговорност од институциите без да се преоптоваруваат племињата. Доколку се утврди дека музеите ги прекршиле прописите, тие би можеле да подлежат на парични казни. Брајан Њуланд, помошник секретар за домородни прашања и поранешен племенски претседател на индијанската заедница Беј Милс, рече дека правилата биле изготвени во консултација со племенските претставници, кои сакале нивните предци да го вратат достоинството во смртта. „Репатријацијата не е само правило напишано на хартија“, рече Њуланд, „туку тоа носи вистинско значајно исцелување и завршница за луѓето“.