DIVA: My journey through Your poetry, was “long and winding”, curious, and I consistently came to the following impression: The silence in your verses, rings off in a way a beloved guest leaves, and you sit in their absence: the glass on the table, the cushion on the floor… all of these are filling in the emptiness but resonates the silence even louder. The language - even though I read your poetry in four languages, always pedantic, clean, uncomplicated, but communicates complexity to the degree of existentialism. But it’s still an everyday language, that is atmospheric. The very last thing I read from the Fin Qui Visse Un Uomo.. was “Ma i poeti migliori hanno scelto il silenzio” . Do you live in silence, where is it if you do, is it a place, and is it synonymous with emptiness? And do the Poet and the Publisher ever meet or it’s the same man with two different hats? GM: I write in my absence. And absence is the home of silence. I exist, of course. As a man, as an editor. But as a poet – if I am indeed a poet – I feel posthumous in relation to my verses. I contemplate myself and my life from a dimension that is obviously not death yet, but a limbo. When I write, I need to strip myself of time, this heavy garment that alters my features, that alters the features of every man. Beyond time, silence is absolute and is the only language. To give word to silence, through poetry, is the highest expression of the absurd. And life, for me, is nothing but absurd. The immediacy of language is meant to compensate for the complexity of these contradictions. DIVA: You are the editor - in - chief of Utopia. The merit for publishing, in choosing the titles, is not in the potential of the numbers of the books being sold, but you’ve raised the bet, and cast Utopia in the role of the tastemakers: Utopia is the publisher of books that simply have to be recommended. So where does the needle point, of a young publishing house that has taken upon itself to dictate European culture, more specifically literature? Is it more on the side of fulfilling and invigorating, or frustrating and taxing? Or maybe all of the above? GM: I am merely a reader who edits other people's books. When I find myself reading a book that seems able – and it is very rare – to overcome the challenge of time and space, two chains to which man is bound, I try to publish it. Literature does not grow old. Or it is not literature. Literature does not lose power at the borders. Or it is not literature. When a novel that is a hundred years old continues to speak to me, for me it deserves to be republished. When a book arrives in Italy from the other side of the world, but continues to speak to me, for me it deserves to be translated. The rest lasts a season. Of enormous success, perhaps. But who cares? A good editor, in my opinion, must not be dazzled by the moment. Literature is always. Or it is not literature. Then, when there are thousands of readers who rely on the choices of a publishing house, as in the case of Utopia, everything is more exciting. The real judgment on my work as an editor, however, will be made by readers who are not born yet. It is for them that I work. DIVA: You have mentioned in a previous interview, that the condition on which you choose books to publish is - the possibility to escape the time and place, or cultures: If two centuries from now, someone on the other side of the world could connect and read the book - you have said - then you would consider it a good candidate for publishing it (In Utopia). What criteria, on the other hand, do you set for yourself, in your work, your process as a poet: do you have a question, a condition that “allows” you to release your work into the world? No writer, in my opinion, is able to evaluate his own work with lucidity, even if he is an editor. The writer of the text does not just read what he has written, like other readers. He knows the intentions and ambitions of the text, and continues to read, in the written text, what he has not written, what is in his head. The only help comes from time. Many months or even years later, a writer can read his own verses through the eyes of another person. Therefore, if I have no suspicion about the talent of those who write too much, I have many about that of those who publish too much. A good poet allows himself time to become his own editor. Fin qui visse un uomo risked not being published. I would have liked to get rid of it. It was a friend, poet herself, who knew the verses, who prevented me from doing so and, with the complicity of my partner, Laura, who coordinated with the publisher. DIVA: It’s striking and something you probably hear a lot: your youth in contrast to the timeless quality of the classic (and in the case of Grazia Deledda: discover), and expose them to new generations, and fresh sets of eyes. Even though, on Instagram, when announcing the Struga poetry festival, you humbly remark that the string of names that end in - Yours is baffling to You. But creatively and professionally you seem to be in a position of a man, an artist, a poet that is well into their mid-life stage, and this hypothetical man, barely remembers the youth you inhabit. Do you think this position can be dangerous, creatively, and disorienting? Or besides the “pinch me” moments you barely pay it any mind? As a reader or an editor, I have a deep complicity with authors, classical or living, whom I have never met in person. As Montale writes, «è possibile, lo sai, amare un'ombra, ombre noi stessi». This is an attempt to escape from the prison of time, too. Here, free, I feel I am the same age as Virgil, Petrarch and Ungaretti. I suggest, however, reading them. I am not sure I am a poet.

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

26.1.24 г., 19:00 силата ЕУ младите, Црно собрание, промотивен концерт, лабораториум Boulevard Saint Clement of Ohrid 68, Skopje, Republic of Macedonia Скопје, 26.01.2024 - Во среда, на 26. јануари , платформата СИЛАТА ЕУ МЛАДИТЕ започнува своите активности со премиерен настан во Лабораториум, а главната атракција ќе биде концертот на младинскиот бенд "Црно собрание". Овој настан претставува почеток на поддршка и промовирање на квалитетни младински иницијативи во Македонија. Бендот "Црно собрание" произлегува од скопската гимназија „Никола Карев“ и е резултат на проектната активност за училишни бендови, водена од Емилија Ристановска. https://www.youtube.com/watch?v=gJ7liHBoHfk Со впечатлив прв настап на средношколскиот фестивал „три дена култура“ во гимназијата Карев во 2022 година, бендот стана познат во круговите на младинската култура. Освен концертите во Македонија, "Црно собрание" ги обележа историските моменти на резиденцијата на Претседателот, на Денот на Европа и Денот на македонскиот јазик, што ги внесе во елитниот круг на младински бендови во земјата. Нивниот настап во Белград, на регионалната смотра „БГ Инвазија“ во 2023 година, докажа дека се издигнуваат и надвор од границите на Македонија. Бендот, иако жанровски недефиниран, се опишува најдобро како "алтернативен рок", со широк обем на различни стилови. Името "Црно собрание" носи со себе субјективно значење, оспорувајќи ги зададените норми и креирајќи свој идентитет во музичката сцена. СИЛАТА ЕУ МЛАДИТЕ , како платформа, не само што ги препознава талентираниот потенцијал на бендови како "Црно собрание", туку и ги обединува и поддржува во нивните напори да го обогатат младинскиот културен пејзаж во Македонија. Оваа иницијатива ќе служи како одлична пролет за СИЛАТА ЕУ МЛАДИТЕ, и иницирањето на динамична и креативна соработка во годините што следуваат. 🎵🎉 претходно следно

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура

независна релевантна култура There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

независна релевантна култура

Настани деновиве низ град: од Скопје, Битола, Охрид, Кичево, Струмица па до Лондон и Њујорк. Дива ве води на настаните кои мислиме дека мора да ги посетите. Од концерти фестивали и изложби, до саеми, кулинарски настани театарски претстави и јога - настани без престан СтрогПост, Аксиома, ДебиАлбум, Котур 14.11.24 г., 18:00 Вечерва( 26 декември ), во Котур, подгответе се за вистинска музичка сензација! Строг пост ќе одржи концертна промоција на својот деби албум, издаден под новото музичко крило на Аксиома. 🌟 Во срцето на звукот: Строг пост, составен од талентираниот Филип Букршлиев (гитара/синтисајзер), Дени Омерагиќ (бас гитара) и Кристијан Новковски (тапани), создава музика што осцилира помеѓу стилови како стонер рок, психоделичен рок, дум метал, пост рок, панк џез, и амбиент. Со брутални и заразни рифови, нивната музика е како експлозија на емоции и креативност. 🎸🥁 Визуелен виртуозитет: Деби албумот беше снимен во студиото „Алшар“ во Скопје, под раководство на Ивица Јанкуловски. Миксот и мастерингот се дело на Јанкуловски во периодот март-јули 2023 година. Сите песни се продуцирани и компонирани од триото, а дизајнот на омотот е креација на Кристијан Новковски. 🎨 Талент и награди: Од Светлост до Taxi Consilium, членовите на Строг пост свираат во многу групи и се носители на награди. Филип Букршлиев освои титулата „Најдобар млад џез музичар“ на Скопскиот џез фестивал во 2021 година. Аксиома ги отвора вратите: Овој деби албум е истовремено и првото музичко издание на Аксиома. Оваа асоцијација за културна соработка и истражување го поддржува уметничкото изразување во сите форми. 🌐 Дојдете и се присетете зошто го сакате звукот: Очекувајте гласен концерт, одлична атмосфера и, разбира се, промотивни цени на албумот во формат на компакт диск. Ве очекуваат и понекое изненадувања. Станете дел од оваа музичка експлозија на 26 декември во 21 часот во Котур! 🎶🤘 АКСИОМА: Ги обединува звукот и уметноста! #СтрогПост #ДебиАлбум #Аксиома #Концерт #Музика #Експериментално #ВистинскаУметност следно