Претседателската кампања на Доналд Трамп собра повеќе од 7 милиони долари откако тој беше букиран во затвор во Атланта во четвртокот, а неговите соработници ситуацијата ја претворија сликата во профитабилен бизнис. Веб-страницата „Трамп 2024“ продава шолји, маици, чаши за пиво и налепници на автомобили, сите украсени со неговата слика од затворот. Предметите, по цена од 12 до 34 долари, носат пароли како „Никогаш не се предавај!“ Трамп (77) е обвинет за 13 кривични дела поврзани со неговите наводни обиди да ги манипулира резултататите од изборите во 2020 година во Грузија. Тој е првиот екс-претседател кој е обвинет за кривично дело и единствениот кој има фотографија од регистрација во затвор. Тој негира дека сторил нешто незаконски и вели дека обвинението, заедно со трите други кривични случаи со кои се соочува - е дел од заговорот да го задржат надвор од функцијата. Сепак, неговата кампања ги преплави поддржувачите со мејлови и објави на социјалните мрежи користејќи го моментот како дел од нејзиниот апел за собирање средства, повикувајќи ги поддржувачите да „дадат придонес за иселување на изопачениот Џо Бајден од Белата куќа и да се спаси Америка за време на ова мрачно поглавје во историјата на нашата нација. “. Откако ја напушти Атланта во четвртокот, Трамп ги објави своите ставови на Twitter/X, за прв пат откако беше баниран во јануари 2021 година. Тој беше вратен на платформата откако Илон Маск го купи Твитер минатата година. Тој напиша: „Влегов во јамата на лавовите со една едноставна порака во име на целото наше движење: никогаш нема да ја предадам нашата мисија да ја спасиме Америка“. Во вчерашната е-пошта до поддржувачите, Трамп рече: „Длабоката држава направи се што е во нивна моќ за да се обиде да ме наслика како негативец додека ВИСТИНСКИТЕ негативци, сместени длабоко во мочуриштето во Вашингтон, тивко се извлекуваат со крвавењето на нашата земја. .“ Тој додаде: „Ве молиме дајте придонес за да го одбраниме нашето движење од бескрајниот лов на вештерки“. Во меѓувреме Сторми Даниелс, порно ѕвездата која тврди дека имала секс со него, вели дека нема шанси тој да тежи 95.5kg како што е наведено во податоците од регистрацијата во Фултон затворот. Таа на Твитер/Икс напиша „ммкеј... а јас сум 55кг и девица! Сум поминала многу време под мажи од 95кг а Прцулот(како го нарекува Трамп) не е еден од нив“ Последната пријавена тежина на Трамп беше измерена во 2020 година за време на неговиот годишен систематски преглед како претседател. Во тоа време тој тежеше 110 килограми и беше 2.5цм понизок(181цм), што го ставаше во категоријата обезен, според мерилото на БМИ за возрасни на американскиот Центар за контрола и превенција на болести. Поранешниот претседател (77), кој е познат по својата љубов кон стекови и хамбургери, се соочува со 91 кривична пријава во четири одвоени случаи.

Наташа Гелева на петнаесетотто издание на гевгелискиот фестивал БОШ настапи со своја изложба, но далеку од тоа дека беше пасивен набљудувач - токму спротивното. Она што во етнографијата се нарекува „набљудување со учество“ одлично ја опишува улогата која ја зема и со тоа ни донесе уште неколку „порции“ на портрети од БОШ, толку обемно што изгледа како официјалниот документарист на настанот.

од Сем Најт Долго време пчелите се сметаа за пророчки — гласници од друга сфера Во едно жешко, утро зашеметено од полен летово пројдов кај куќата на Герет Џон, пензиониран земјоделски еколог, кој живее на тивка уличка над реката во Оксфордшир, за да ги погледнам неговите пчели. Во британските пчеларски кругови, Џон, кој има бела брада и весел дидактички манир, е добро познат како „природен пчелар“, иако веднаш призна дека ова е проблематичен термин. „Тоа е оксиморон, нели? “- рече тој. Џон се грижи за можеби половина милион пчели, но не мисли дека чува било што. „Не би се нарекол себеси чувар на кучиња“, рече тој. „Но, јас имам куче“. Природните пчелари се радикалните неистомисленици на пчеларството. Тие веруваат дека мејнстрим пчеларството - како и повеќето хумано-центрирани интеракции со природниот свет - го изгубиле својот пат. Има и друг пат, но тој бара одучување и демонтирање на речиси двовековниот начин на одгледување пчели и институциите поврзани со него. За време на мојата посета, Џон ме замоли да не ја откривам неговата точна локација, бидејќи неговите пчели се надвор од радарот на Националната единица за пчели, владина агенција што го следи здравјето на пчелите, од пред околу една деценија, и тој претпочита да е така. Џон порасна во англиското село во шеесетите и седумдесеттите, кога пчеларството беше - како што се сеќава - нежна разбибрига со филозофијата „живеј и остави да живеат“ - мажи со превез кои се врткаат околу неколку кошници под јаболкниците, и тегли со мед кои се продаваа на портата на градината. „Беше многу, многу остави- ги -на -мира “, рече тој. "Природно." Кога Џон се вратил на занаетот, на почетокот на векот, бил шокиран од тоа што се случило. Во 1992 година, ектопаразитски паразит наречен Varroa destructor, кој скокнал од азиска пчела на западната некаде во педесеттите години, се појавил во Британија и убил неброено многу, милиони, пчели. Илјадници пчелари кои тоа го правеле за хоби се откажаа. (Вароата стигна до САД во 1987 година и создаде слична деструкција.) Имаше атмосфера на претпазливост и пропаст. Истражувачите на пчелите зборуваа за „Четирите П“ - паразити, патогени, погана исхрана и пестициди - како да се коњаниците на Апокалипсата. Британската пчеларска асоцијација, која служеше како чувар на занаетот од крајот на деветнаесеттиот век, одржа курсеви за контрола на штетници. „Страв“, рече Џон. „Болест. Болест. Болест.” Гледаше како колегите пчелари ги третираат своите пчели со митициди, за да ја контролираат вароата; увезоа поплодни матици и други неавтохтони пчели од јужна Европа, за да го поттикнат производството на мед; и ги хранеа семејствата со сируп за да ја преживеат зимата. „ Се претвори во агроиндустриско чудовиште, каде што требаше да се однесувате како да имате млечна крава од Холштајн“, се сеќава тој. Не изгледаше како ситуацијата да е во ред. Како вид, западната пчела (Apis mellifera) е стара милиони години. (Таа беше воведена во Северна Америка од европските доселеници во 1620-тите.) Иако луѓето го собираат неговиот мед и восок - сладост и светлина - во текот на илјадници години, пчелата не беше скротена. „Пченицата е доместифицирана. Кравите се припитомени. Кучињата се припитомени“, рече Џон. „Припитомувањето е заеднички процес. Никогаш не би можеле да припитомите славеј. Пчелите се исти како славејчињата. Сосема среќно ќе живеат во гнездо од кутија што ќе им ја дадете. Но, тие не зависат од вас. Не им требаш“. Џон не веруваше дека интензивниот пресврт во пчеларството им помага на пчелите. Погледна наоколу за да најде и други скептици и наиде на „Принципите на пчеларството наназад“, квази-мистичен тракт објавен во „Пчеларска култура“, летото 2001 година. Текстот е на Чарлс Мартин Сајмон, познат како Чарли Ништо, уметник и експериментален -рок музичар кој го измислил дингулаторот, инструмент налик на гитара направен од делови за автомобили. Сајмон, кој живеел во близина на Санта Круз, Калифорнија, бил и органски земјоделец и пчелар. Тој развил свој вид на пчелна рамка. (Есента 1851 година, пречесниот Лоренцо Л. Лангстрот, конгрегационалистички свештеник од Филаделфија, ја создаде првата комерцијално исплатлива кошница во светот со отстранливи рамки и, на тој начин го устоличи модерното пчеларство.) „Пчеларството наназад“ беше отфрлањето на Симон за занаетот што го практицирал четириесет години. Тој ги отфрли хемикалиите за лекување вароа; синтетички темелни рамки, за да ги насочат пчелите да градат уредно саќе; и отстранување на трутовите, кои не придонесуваат за производство на мед. „Нашата индустрија е водена од лудаци“, напиша Сајмон. „Тие беа полудени од стравот од смртта и истовремено неодоливо привлечени кон неа. Смрт на нашите сакани пчели. Смрт на нашата сакана индустрија. Смрт на самите нас“. Поголемиот дел од двата века откако кошницата на Лангстрот беше пуштена во продажба, природните пчелари го споредуваат конвенционалното пчеларство со индустриското земјоделство - натопено со хемикалии и во заблуда за човечката контрола. Тие се осврнуваат на разликите помеѓу животите на дивите, или слободните пчели и оние што се чуваат во пчеларници. Управуваните пчели обично се чуваат во кутии со провев ниско и близу до земјата, за разлика од спастрените гнезда високо во шупливите дрва. Повеќето колонии на пчеларите се многу поголеми од оние што се појавуваат во дивината, а ривалските колонии може да бидат одвоени само на неколку метри, наместо на 600 метри. Голем дел од медот на пчелите, кој треба да ги одржи во текот на зимата, се зема пред да имаат можност да го изедат. Пчелата-матица рано во својот живот оди на летови за парење, а потоа ги снесува оплодените јајца до нејзината смрт. Во пчеларниците, на кралиците често и́ се сечат крилјата, за да се прекине ројот (природна форма на размножување на колонијата), и рутински се проверуваат и се заменуваат со новодојденци, понекогаш увезени од другиот крај на светот. Прополисот - прекрасна, леплива супстанца што пчелите ја прават од смола од дрвја и која има антибактериски квалитети - пчеларите обично го гребат од сандаците бидејќи е досаден и тешко се мие од нивните раце. Сето тоа се страшни интервенции во ткивото на колонијата. Не е ни чудо што пчелите продолжуваат да умираат. Во нормална година, можеби десет или петнаесет проценти од пчелните колонии умираат во зима. Минатата зима, американските пчели претрпеа загуби на колонии од близу четириесет проценти, а причините беа вароа, „проблеми со матиците“ и изгладнетост меѓу водечките причини. Високите стапки на смртност имаат тенденција да доведат до поголем увоз на пчели, повеќе лекови за пчели, повеќе суплементи за пчели, повеќе програми за одгледување пчели и целиот неумешен циклус продолжува. Природните пчелари ги оставаат своите пчели на мира. Тие ретко лекуваат болести - дозволувајќи им на послабите колонии да пропаднат - и ги одгледуваат преживеаните во услови што се што е можно поблиску до шуплините на дрвјата. Тие ги полнат своите кошници со роеви што долетуваат, наместо со оние што доаѓаат од дилери кои тргуваат на Интернет. Тие ги чуваат пчелите заради себе - како златна каданка што се гнезди во дворот - и имаат евангелиски дух, како да се сопнале на голема тајна. Тие гледаат со презир кон конвенционалните пчелари. „Тие целосно го изгубија суштеството од вид“, ми рече Џон. Медот е осетлива тема. Џон рече дека го жнее само апсолутниот вишок - откако пчелите ќе имаат доволно за две зими и влажно лето - па дури и тогаш не зема пари за тоа. „Не е тоа мој мед да го продавам“, објасни тој. Друг природен пчелар, кој целосно се воздржува од земање мед, се осврна на филмот „Кога Хари ја запозна Сали“ за да ја објасни својата позиција: „Постоеше оваа реплика: „Сексот секогаш застанува на патот на пријателството“. Мислам дека медот секогаш ни застанува на патот на нас. Ги почитуваме пчелите“. Долго време се сметало дека пчелите се пророчки — гласници од друга сфера. Името на Дебора, пророчицата и судијката на Стариот завет, се преведува како „пчела“. Свештеничките кои се грижеле за пророчицата на Делфи биле познати како Мелиси. Мелиса исто така значи „пчела“. Веќе четврт век, вознемиреноста за судбината на пчелите е манифестација на нашата вознемиреност за состојбата на опрашувачите и нашите биоми воопшто. Но, тоа не значи дека правилно сме ги толкувале проблемите или дека луѓето се во најдобра позиција да најдат решенија. Природните пчелари мислат дека се препуштаат на пчелите за водство. „Ако одам во кошница и ја ставам раката на кошницата . . . Навистина можам да го почувствувам нивното присуство, таа рамнотежа , вештина и таа убавина што може да ја обезбеди само природата“, ми рече Џонатан Пауел, од Британскиот природен пчеларски фонд. „А сепак, ако помислам на пчела која лета до прозорецот од мојата куќа, ставајќи ги своите антени на мојата куќа, искрено се засрамувам од начинот на кој живеам и колку сум несмаен и будалест“. Во Оксфордшир, Џон ни го покажуваше патот до својот пчеларник, кој се наоѓаше на мало пасиште на задниот дел од неговиот имот, оградено со високи жива ограда. Имаше брава на портата и мала работилница, каде што прави и одржува околу петнаесет семејства. Медоносната колонија е женски комонвелт - биолошко чудо на општественото одлучување од страна на кралицата и нејзините илјадници работнички. (Пчеларството, напротив, долго време беше патријално. На монасите од Света Гора, во Грција, им беше дозволено да чуваат пчели бидејќи се претпоставуваше дека инсектите се сите мажи.) „Здраво, душички“, рече Џон, откривајќи го стаклениот ѕид за набљудување на кошницата Warré , првпат развиен од француски свештеник во 1930-те години, кој тој повторно го замислил. Остатокот од пчеларникот на Џон беше како изложба за недвижнини за пчелите. Имаше кошница од трупци на потпорници и ткаени скепи, кошнички кои беа популарни меѓу Викинзите. Конвенционалните кошници со пчели имаат тенденција да бидат преносливи, така што тие можат да се преместуваат низ фармите и лесно да се пристапи до нив, за да им помогнат на пчеларите да ги прегледаат и манипулираат со нивните пчели. Кошниците на Џон беа домови за пчелите да си ги направат свои. Приближувајќи се до скеп, тој ги отвори дланките, во покорна поза по примерот на ѕидните слики на древните египетски пчелари, и ме замоли да излезам од патеката на пчелите додека тие летаа и излегуваа од влезот. Џон најчесто го посетува својот пчеларник за да ги гледа и слуша своите пчели. „Во тек е одвивање на комуникација“, рече тој. „И тоа е двонасочна комуникација, доколку и́ дозволите да биде тоа“. Неговите модификации на кошницата Warré инкорпорира нови димензии, инспирирани од златниот сооднос на низата Фибоначи. Внатре, колонијата личеше на железничка станица во најголемата гужва. Џон ми ги посочи на пчелите кои мавтаа со своите крилја, за да ја задржат температурата и го регулираат нивото на јаглерод диоксид и држат под контрола, а чуварите беа стационирани на влезот, очигледно проверувајќи ги светло-жолтите зрнца од полен што пристигнаа на колената на нивните сограѓани, како што пребаруваат торби при влез во музеј. Во четириесеттите години, германскиот пчелар по име Јохан Тур го користел терминот Nestduftwärmebindung - буквално значи „гнездо-мирис-врска за топлина“ - за да ја пренесе жестоката газа на топлина, влажност, феромони и други мистериозни сигнали кои се неопходни за здраво пчелно гнездо. . Природните пчелари често зборуваат за кошницата со духовни тонови, како единствен, осетлив организам кој еволуирал паралелно со цицачите како нас. „Ова суштество не е како кое било друго суштество со кое некогаш комуницираме“, рече Џон. Го допрев стаклото. Кошницата чукна. Мирисот на мед се стркала низ пасиштето. Попладнето на 20 август 2002 година, Томас Сили, професор по биологија во Корнел, пристигна на чистина на работ на шумата Арно, во северниот дел на Њујорк, со дрвена пчелна кутија во која се наоѓало парче старо саќе исполнето со сируп. . Сили е водечки авторитет во светот за животот на дивите пчели. Тој дошол на истата чистина дваесет и четири години порано, во август 1978 година, како дел од истражувањето на шумата, при што пронашол девет диви колонии, кои живеат во дрвјата. Сили беше љубопитен и донекаде исплашен за тоа што се случило со пчелите во шумата по доаѓањето на деструктивната Вароа. Тој изгубил девет од неговите десет истражувачки кошници поради штетниците. На чистината, Сили талкаше со кутијата со пчели. Десет минути се прашуваше дали сите диви пчели исчезнале. Конечно, забележал пчела како се храни од цвет од златна прачка. Откако се нахрани од сирупот во кутијата, Сили со компас го читаше нејзиниот пат - нејзината патека- додека леташе назад во дрвјата. Кога пчелите ќе најдат нешто добро за јадење, тие ги информираат своите сродни собирачи со помош на танцот на вртење - репрезентација на насоката и растојанието кои ја земаат насоката од сонцето - што другите пчели го толкуваат, во темнината на гнездото, главно со допир. На чистината пристигнаа уште пчели. До крајот на попладневните часови, Сили пронајде две цврсти линии - едната на север, едната кон југ - што укажува на најмалку две гнезда во шумата. Во текот на следните дваесет и седум дена, Сили пронашол осум пчелни колонии во шумата Арнот, но на помала област и за помалку време отколку што имал во 1978 година - што сугерира дека дивата популација е исто толку здрава како и пред вароата. „Како е ова можно. . ?“ праша во Култура на пчели, следната година. Сили претстави три можности: пчелите во шумата биле доволно изолирани за да ја избегнат инфекцијатс; тие беа заразени и требаше да умрат; или - неговата надеж - пчелите биле изложени на вароа и развиле некаков облик на отпор. „Никој од нас тогаш не знаеше колку силна ќе биде селекцијата во дивината“, ми рече Сили неодамна. „Се испостави дека пчелите ги имаат потребните варијации за да развијат особини за да се спротивстават на паразитите. Додека пчеларите експериментираа со хемиски третмани и дизајни на кошници, пчелите во шумата генетски се менуваа. Нивниот животен стил исто така им помогна. „Колониите кои живеат во дивината имаат доста поволности кои работат во нивна корист“, рече Сили. Пчелите живееле во помали групи, релативно оддалечени една од друга, што го отежнувало ширењето на вароата. Тие се преплавија секоја година, што го прекина репродуктивниот циклус на паразитите. (Доколку колонија се роеви, гнездото останува без пчелни ларви, каде што се зафаќаат грини од вароа.) Дивите гнезда биле хигиенски и обложени со прополис. Нивниот Nestduftwärmebindung беше во функција. Сили ги сподели своите наоди во книги и трудови, но тие не беа она што повеќето пчелари сакаа да го слушнат. „Мојот телефон не ми заѕвони“, рече тој. Сили е нежен и отворен, но неговите заклучоци беа тотални. „Како што гледам, повеќето проблеми со здравјето на пчелите се вкоренети во стандардните практики на пчеларството“, ми рече тој во е-пошта, „кои ги користат скоро сите пчелари“. Во март 2017 година, Сили го предложи, како што го нарече Дарвинското пчеларство. „Решенија за проблемите на пчеларството и здравјето на пчелите може да се најдат најбрзо ако сме исто толку прилагодени на биологот Чарлс Р. Дарвин како што сме со пречесниот Лоренцо Л. Лангстрот“, напиша тој во American Bee Journal. Сили наведе дваесет разлики помеѓу животот на дивите пчели и оние кои се чуваат во конвенционалните кошници. Тој забележал дека најрутинските пчеларски активности - земање восок, спречување на роеви, дури и гледање во кошницата - претставувале длабоки нарушувања за пчелите. „Мислам дека никој не оспорува дека слободните пчели имаат подобар и полесен живот“, ми рече Сили. „Она што се оспорува е дали тоа е одржливо“. Сили призна дека секогаш ќе има комерцијални пчелни операции, за производство на мед и за опрашување на културите. Но, тие го сочинуваат малцинството: околу деведесет отсто од американските пчелари се хобисти, со дваесет и пет колонии или помалку. Сили ги споредил пчелните колонии со интензивно управување со тркачки коњи. „Тие живеат краток, тежок живот“, рече тој. „Целата моја цел беше да покажам дека постои алтернатива. Во Соединетите Американски Држави, пчеларите се учат само на она што можеме да го наречеме индустриска форма на пчеларство. И тука би рекол: „Не. . . тука има избор помеѓу тоа како сакате да се поврзете со организам чиј живот, на некој начин, го имате под ваша контрола““. Сем Најт е писател на персоналот во The New Yorker, со седиште во Лондон. Неговата прва книга, „Бирото за претчувство: Вистинска сметка за претскажаната смрт“, беше објавена во мај, 2022 година.

Филдер-Сивил, кој има 30 години, итно бил пренесен во болница откако неговата партнерка Сара Аспин го затекнала како се гуши во креветот откако го поминал попладнето пиејќи со пријател. Потоа итно бил пренесен во болница поради откажување на повеќе органи. Аспин, која има 15-месечен син со Филдер-Сивил, изјави за „Сан“ за неговата состојба: „Блејк имаше состанок во 13 часот со службата за условната казна и рече дека можеби ќе доцни затоа што ќе се види со пријател. Тој навистина никогаш не бил алкохоличар, но кога се врати дома ги развлекуваше зборовите и се тетеравеше - ми изгледаше дека е на нешто. Бев многу лута затоа што беше многу добро“. Таа продолжи: „Морав да му ги соблечам чевлите и панталоните за да му помогнам да легне во кревет. Кога се разбудив следното утросслушнав грозен звук на звук на гребење додека дишеше. Го видов Блејк кој лежеше и лицето му беше целосно сиво. Очите му беа свртени наназад, а устата му беше укочена“. Според извештајот, Филдер-Сивил го проголтал јазикот и се задушил од повраќаницата, а болничарите му внеле туба во грлото за да му овозможат да дише. Таблоидот, кој тврди дека Филдер-Сивил земал и хероин, шпекулира дека тој може да има трајно оштетување на мозокот. Аспин за ова рече: „Лекарите велат дека не ја знаат прогнозата. Рекоа дека го ставиле во кома за да му помогнат и поради инфекција. Се молам тој да преживее, но морам да се подготвам за можноста во која тој никогаш нема да се разбуди“. Филдер-Сивил беше во брак со Вајнхаус помеѓу 2007 и 2009 година и беше предмет на голем дел од лирскиот материјал за нејзиниот успешен втор албум „Back To Black“. Тој се бореше со зависноста од дрога во текот на целиот негов возрасен живот и беше принуден да преземе неколку лекувања на рехабилитација. Тој неодамна отслужи и двегодишна затворска казна во Лидс за вооружен грабеж и прекршоци со огнено оружје. Тој беше ослободен од затвор пред две недели.

од Ирен Орби за Њујоркер; Стариот пар лежи на грб на бел јорган, фатен за рацете како пар хартиени кукли. Нивните опуштени лица имаат изглед на грчки маски: процепи за затворени очи и црни дупки за ноздрите, усти свртени надолу како месечеви српови. Дали е ова вечен одмор или попладневна дремка што само наликува на него? Портретот се појавува на средината на „Додека смртта не се раздели“, нежна, висцерална серија фотографии на Боб и Мери Беренс, кои имаат на осумдесет години и се од Тексас во шеесет и седмата година од нивниот брак. Фотографката, нивната ќерка Беки Вилкис, ја направи фотографијата неколку месеци откако започна пандемијата на коронавирусот за време на она што се покажа како последната година на животот на нејзините родители. Парот Беренс се родени на една милја оддалеченост еден од друг во 1931 година. Тие се запознале во средно училиште преку Католичката младинска организација, и се венчале кога биле во нивните рани дваесетти години, откако Боб служел во Корејската војна. Тој имаше кариера во телефонската компанија Southwestern Bell, напредувајќи од инсталатор до извршен директор. Таа родила четири деца, дипломирала како млада мајка и предавала на паралелките во петто одделение во Хјустон. Во пензија, парот Беренси стекнаа лиценци за агенти за продавање на недвижен имот и доброволно работеа во болница во Вако - Мери го работеше регистарот за продавницата за подароци, додека Боб туркаше болнички кревети за брзата помош - пред да завршат таму како пациенти. Боб беше примен во јануари 2020-та година со конгестивна срцева слабост. Набргу потоа Мери доживеа мозочен удар. Неколку недели тие се лечеле во соседните и споени соби, но додека Мери заздравуваше и беше преместена во единица за независно живеење, состојбата на Боб се влоши и беше преместен во болница за терминално болни. И тогаш дојде ковид. Вилкис, која ја посетуваше болницата со нејзините браќа и сестри донесе итна одлука да ги пресели своите родители во нејзиниот дом. Нејзиниот брат и сестра ги однесоа со некои од нивните работи, а таа вечер Боб го изеде својот прв целосен оброк тие неколку недели - супа од домати и сирење на скара. Вилкис и нејзините браќа и сестри не очекуваа дека нивниот татко ќе издржи повеќе од неколку недели. Боб кој беше висок 1.81м ја намали тежината на околу 55 килограми. Мери едвај успеа да стане од каучот. Сепак, дел од нивната сила се врати во текот на утрата поминати заедно одмарајќи се во кревет или туркајќи ги нивните одалки по дрвеното пристаниште зад домот на нивната ќерка. Како дете, Вилкис ретко сведочеше на гестовите на љубов на нејзините родители, но исполнувањето на заветот „Додека смртта не не раздели“ ја осветува. Боб и Мери тимски решаваат крстозбори, FaceTime-уваат со правнуците и си помагаат еден на друг да си ги вовлечат нозете во ортопедски чевли. За да и́ угодат на двојката, Вилкис и нејзиниот сопруг ставија водоотпорна постелнина и поставија решетки во бањата. Додека се мотаат низ куќата, Боб и Мери поретко изгледаат како пензионери, отколку како самосвесни клинци. Таткото на Вилкис, кого нејзиниот брат го опишува како „професионален мајтапџија“, е сликан како се занимава со домино фигура, додека нејзината мајка изгледа саркастична и разиграна принесувајќи ја млазницата на рачниот небулајзер до усните како да е свирче за забава. Нивните геријатриски додатоци се клучниот потсетник за нивната кревкост. Во еден портрет Боб и Мери седат еден до друг на дрвени клацкалки, свртени со грб кон камерата додека се восхитуваат на затскриениот поглед на езерото. Нивните одалки се поставени зад и покрај нив. Како и сите кадри во „Додека смртта не се раздели“, и оваа слика го зема насловот од нивните зборови: „Да му кажам на тато дека умираме?“ Вилкис, мајка која е домаќинка, студирала хемиски инженеринг на колеџ, не се занимавала со фотографија се́ додека нејзините сопствени деца не пораснале и не заминало од дома. Нејзините рани дела вклучуваат елегантни студии за ѓубрето од брегот - топчиња за голф и пивски шишиња, 'рѓосани клинци и контејнери - откинати од брегот и поставени во таксономски колажи. Пред да се преселат нејзините родители, таа имала малку искуство со портретирање, а за „Додека смртта не нè раздели“ воспоставила едно основно правило. Доколку Боб и Мери затворат врата зад нив, таа нема да ја отвори. Инаку, како што треба да се забележи изјавата на една уметница, таа ги сметаше за „целосно послушни“ - дури и кога се муваа под чаршавите во портретот насловен „Попладневно уживање“. Едно чудо на серијата е искрениот однос на Вилкис кон телата на нејзините родители. Боб се качува на вага со една нога, како фламинго што стапнува на рамна карпа („Дали се помести иглата?“). Мери, сликана одзади, се соблекува за да се тушира ​​со пареа („Изгледам прилично проклето добро за една стара жена“). Под објективот на Вилкис, разголениот тен на нејзините родители личи на сè: од бледо, недоволно набабрено тесто до остра хартија. Мери, со крпа на градите, се чуди на сопствените темни вени, видливи и жилави како селските патишта на стара карта. На новогодишната ноќ, девет месеци откако парот се преселил, Боб паднал додека вежбал јога со своите правнуки. „Тоа е она што вие го нарекувате несреќа“, рече тој, обидувајќи се да се насмее, но колкот му беше скршен. Неколку дена подоцна, назад во болницата, Вилкис ги сними последните моменти на нејзиниот татко од перспектива на нејзината мајка. Мери ги овластила лекарите да ја прекинат неговата поддршка во живот („Боб, ти го потпишувам животот“) и на самиот крај, стисна во неговите млитави, познати прсти фотографија за паричник („Земи ме со тебе“ ). Таа поживеа уште два месеци, облекувајќи се и соблекувајќи сама („Ова порано не беше толку тешко“) или читајќи под ќебето на Боб на неговото старо место на софата („Можеби ако седам токму таму каде што седеше“), пред да подлегне на компликации од пневмонија. „Збогум, те сакам“, 5 март 2021 година. Боб и Мери сакаа сонце, свежо кафе и кантри танцување. Тие оставија зад себе четири деца, девет внуци и повеќе од десетина правнуци, вклучително, како што Вилкис вели во некролозите, едно или две „неименувани бебиња кои ќе дојдат набрзо“. Вилкис го сними погребот. Таа продолжи да фотографира и потоа. Таа ги фотографираше отфрлените одалки на нејзините родители, склопени во гаражата и златните кутии во кои се чуваат нивните кремирани остатоци. Таа организираше локална изложба на тие фотографии заедно со „мебелот“ што го направи од паломи и влошки за инконтиненција. На прозорците на галеријата, таа залепи винил транскрипции на текст од честитките за сочувство што ги доби нејзиното семејство. Таа дури предоцна сфати дека нема речиси никакви фотографии од себе со нејзините родители од нивната последна година заедно. „Во ретроспектива признавам дека имаше моменти кога ја користев камерата за да ме дистанцира од моментите на кои им сведочев“. „Додека смртта не не́ раздели“ ги зачувува тие моменти со грижа: Боб и Мери еден за друг, а нивната ќерка за нив.

“NOTHING BUT A MAN” 1964, Michael Roemer Во време кога немаше Црни режисери кои работеа во Холивуд или дури и надвор од него во драмите кои не беа продуцирани од студија, Мајкл Роемер - бел режисер кој тогаш работеше како документаристички филмаџија - патуваше низ Југот со неговиот партнер во продукцијата и пишувањето сценарија Роберт М. Јанг за да се сретнува со Црните жители и да учи за нивното секојдневие среде рестрикциите и теророт на Џим Кроу. Тие го снимија филмот во Њу Џерси за да ја заштитат екипата и актерите, Во центарот на филмот е романсата на еден млад работник (Иван Диксон) и учителка (пејачката Еби Линколн) која е среде класен раздор во Црната заедница, и насилството и економските потешкотии под Белото владеење. Тоа е приказна за лично страдање која е доловена со скулпторска грандиозност, но е и дијагноза на корените на американската политичка патологија.

А бе треба да ти текне

„Кендрик….Кендрик?“ повикува женски глас преку броењето на метрономот кое запира. Гласот е на Хелен Мирен, Дамата Хелен Мирен, во улога на терапевт на Кендрик, кој од своја страна е во улога на паднат ангел. Или таа улога за Count me out (изостави ме, не ме вбројувај) е камео без претерување - доколку ги изоставиме крилјата? Откако Ламар споделува анегдота за крадењето на паркинг местото на една жена, тој доцна во ноќта испраќа текст до својот психолог - „Се чувствувам како да паднав“ - и потоа продолжува да го растоварува своето чувство додека седи на клавир. Видеото заклучува со Ламар. Тие кратко се кикотат за инцидентот. Мирен сепак се враќа на темата „Ми испрати порака во два часот по полноќ", „Се чувствувам како да паднав“, "Зошто се чувствуваш така?“ Ламар воздивнува и одговара: „Животот“, при што сцената се сече на три дела: крупен, монохроматски снимки на Мирен и Ламар на левата и десната страна. Како што започнува песната, двете се разделуваат на спротивните страни на екранот, а средниот дел - во боја - ги визуелизира стиховите на Ламар на апстрактен начин. Песната, структурирана како терапевтска сесија со вовед од Алфорд, е претставена во целосна визуелна форма во видеото - психата на Ламар естетски амбициозно и нетипчно за овој формат. Мирен, која глуми во претстојната серија „1923“ заедно со Харисон Форд и e наратор во филмот „Барби“ на Грета Гервиг, веќе соработуваше со Ламар во различен капацитет за новиот албум. Како и зошто се случила оваа соработка не знаеме засега, освен дека амбициите растат и уметничкиот сензибилитет на Ламар се изострува како што самодовербата во својот глас се утврдува. За време на турнејата на раперот „Big Steppers Tour“, која штотуку го заврши своето последно шоу во Нов Зеланд, Мирен го раскажува шоуто во живо, служејќи како водич помеѓу сет-листата што прикажува голем дел од експанзивната дискографија на Ламар. Mr.Morale“ освои осум номинации за 65-тите Греми награди, вклучувајќи ги местата за најдобар рап албум и албум на годината, што е четврта номинација на Ламар во втората категорија. Вклучувајќи го и „Count Me Out“, Ламар објави четири музички спотови за албумот: „N95“, „Rich Spirit“ и краток филм за „We Cry Together“ во кој глуми заедно со актерката Тејлор Пејџ.

Не можеме да решиме дали направи повеќе идиотштини или му подари на светот одлични моменти. Засега...

П.С. Пред еден месец ни́ ја донесоа Аурора за кулирање на врв на планината:

Фарел Вилијамс го наследува Вирџил Абло како креативен директор на машката линија за Луј Витон - и со тоа што ја зема Ријана како лицето на маркетинг кампањата веднаш ја покажа својата неконвенционална позиција. Изборот на Фарел во најдобар случај може да се толкува како продолжување на наследството и визијата на Абло за разновидност, инклузивност и иновација во модната индустрија. Фарел Вилијамс има свој сопствена естетика и интерпретација на својата креативност, и воопшто не е дебитант во модата - долгогодишна соработка со Шанел сведочи за тоа, и дури делуваше како муза на Карл Лагерфелд, улога обично резервирана за жените во дизајнерскиот свет. Во најлош случај, неговата позиција може да се чита како притисок и предизвик за Фарел Вилијамс да го задоволи високиот стандард и очекувањата кои ги поставил Абло со неговиот револуционерен креативен печат. На 20-ти јуни, на неговото деби на машката модна недела во Париз, се чинеше дека ниту една релевантна фигура од тековната култура не фали: од Ријана и АСАП Роки, до Бијонсе и Џеј Зи - кој настапи заедно со Фарел, и ги пројдоа нивните заеднички траки а Џеј Зи, ја изведе и химната N++)(* in Paris… Од Ким Кардашијан до Тејлор Д Криејтор до Џеред Лето до Зендаја, сите дојдоа да му поскаат добредојде… Па сепак, една централна фигура не беше таму: Је. Је веќе повеќе од една деценија е прилично вокален, на темата на црните креативци кои се ограничени во своите улоги на рапери и спортисти и тука нивниот ангажман запира. Тој изискуваше место на масата, што го измамуваше чудењето дури и нетрпеливоста на самата црна заедница - беше несфатливо зошто бара одобрување од големите корпорации. Објаснувањето кое го даваше често беше наречено „бладање“ или „испад“ . Од неговата модна организација беше регрутиран Вирџил Абло што ефективно го прекина нивното пријателство покрај соработката. Но - откако Је безмилосно ја напаѓаше својата сега поранешна сопруга и нејзиниот тогаш - дечко (направи спот, кој беше стоп моушн анимација и прикажуваше киднапирање, и обезглавување на Пит Дејвидсон) и напаѓадите кон Еврејската заедница и јавното прокламирање на својата љубов кон Хитлер конечно го однесе во дупка, во острацизам од кој Је е многу можно никогаш да не може да се опорави. И покрај сето ова - неговото отсуство беше гласно, а имаше и тонови на прикриено славење (списокот на гости кажа доста). А и вајбот некако се чинеше дека е "ти танцуваме на гробот"... една работа е сигурна: Је ги користи овие опклади против неговите шанси за успех како гориво.

Креативните патешествија се често непредвидливи, уметничките хагиографии далеку од стандардизирани... потенцијалот на еден уметник веќе во своите први потези може да биде актуелизиран, или тој потенцијал да прејде во својата активна фаза после цел еден живот на изострување, вежбање и работа... Сепак возможно да се насетат контурите и рутата на движење на совремеите уметници: кога е најверојатно да го очекуваме моментот кога свежината, енергијата, пораката и важноста на приказната која ја раскажуваат и техниките и решенијата кои се користат во вообличувањето, но од друга страна и зрелост која ќе понуди автентична и интимна врска со која публиката (во случајов) ќе се препознае може да состави мапа која може да помогне во предвидувањето на позициите на уметникот во хаотичен свет кој се обидува да го осмисли и со тоа да го скрои и скроти хаосот. И покрај тоа што знаеме дека „на се́ што можеме да помислиме е вистина“ - сепак е изненадување кога налетуваме на зрел и оформен уметник - толку рано во неговата кариера. Мартикс во своето ново ЕП „Буден сонувам“ ни нуди четири песни на раперска интроспекција, со рими кои не се очигледни, и стихови кои во многу тоа излегуваат од клишеата на овој жанр - но доаѓаат од активен однос со книжевноста. Целото ЕП можете да го чуете на Spotify, Youtube i bandCamp.