Резултати од пребарување

Добредојдовте во викендот! Еве на што можете да сметате! Раздор во Буква!: РАЗДОР се дум ритуали. РАЗДОР е визуелна поезија. РАЗДОР е сонична слика. РАЗДОР се обредни прочистувања. РАЗДОР е вашиот спас. Ќе богослужат Кристијан Новковски и Дени Омерагиќ. (ќе биде гласно) Аудиокултура: Утре се одржува вториот Vinyl Bazaar во Аудиокултура, на кој за првпат ќе се појави новото издание на PMG JAZZ, Kraj Vardarot Jazz Vol.2 (Nov Bran). Ова издание е испечатено во само 100 примероци и ќе биде достапно по промотивна цена. Аудиокултура овозможува 20% попуст на сите свои винили, а поттикнуваме што поголем број посетители да донесат нешто од својата музичка колекција за замена, продажба или пак само за да се "пофалат" со некои ретки изданија. Нашиот голем пријател и љубител на плочи Jan Ko Nen, со својата лична колекција на плочи ќе биде одговорен за музичкиот избор на саботниот Vinyl Bazaar No.2. Малиот новогодишен Темплум саем број 13 има цела недела интересни па и возбудливи настани! И годинава, по тринаесетти пат, ќе се одржи Малиот новогодишен саем на книги на Темплум. Изминатите 12 години саемот најчесто се одржуваше во ГЕМ клубот (одамна згаснат) и во МКЦ. Годинава за прв пат саемот ќе се одржи во првата недела на декември (обично се одржуваше во последната недела на последниот месец) и за првпат во галеријата Метаноја, во центарот на Скопје, улица Максим Горки број 19. Како и секогаш, малиот саем има повеќедневна богата програма: Мал новогодишен Темплум саем, 30.11.22. - 06.12.22. Галерија Метаноја (Максим Горки 19, Скопје) Учествуваат: Темплум и Сказнувалка Среда, 30.11., 20.00 ч. НАГРАДА ЛИФТ #5 Доделување на наградите од конкурсот за стрип Лифт 2022; изложба на најдобрите стрип табли; промоција на зборникот Стрип награда Лифт #5. Четврток, 01.12., 18.00 ч. - Камишибаи претстави за деца и млади (во духот): Панда и Дрон, Пргавиот зајак, Страшна ноќ... Петок, 02.06., 20 ч. - Ива Дамјановски, промоција на две стихозбирки, Тријажа и Почнуваме Сабота, 03.12. во 19.00 ч. - Промоција на три книги: стрип-сликовницата Панда во дрон од П. Вулкански и Р. Аврамовски; сликовницата Зборувам како река од канадските автори Џордан Скот и Сидни Смит; стрипот Малечката Сојка од финските брат и сестра Ахонен - 21.00 ч. Јоана Ристеска, концерт со гитара Недела, 04.12. во 12.00 ч. Сказнувалка читанка „Медените торти на Тон Телехен“ Георги Господинов е сакан и читан во Македонија, па нѝ гостува во Скопје Владимир Лукаш ќе има зафатен викенд! Во петок на промоција на „Поклони се и почни“ а во недела промоција на „Пу за Мите, пу за сите“ Сакаме љубовни песни! Промоција на стихозбирката (и флип-книга) „Пу за Мите, пу за сите“ од Владимир Лукаш, приказна(и) во стихови за еднорогот Мите и другите животни од чудната шума. Смеење до солзи – и за мали и за големи! Промоцијата ќе се одржи в недела, на 4-ти декември, во 19 часот во Metanoja Literary Café во рамки на Малиот новогодишен Темплум саем #13. Промотор ќе биде Александар Прокопиев, а модератор на настанот Билјана Црвенковска. Дел од песните ќе прочита Николина Андова - Шопова. ИЗЛОЖБА на фотографии, Живко ЈАНЕВСКИ, „ТОЧКИ НА ИНТЕРЕС" Истражувачки проект од 2020 година во Музејот на град Скопје на Оделот за „Современа фотографија и филмски материјал“, на случајно пронајдени фотографски материјали (филмски негативи) доведе до сознание дека целокупниот материја е од фоторепортерот и доаенот на македонската фотографија Живко Јаневски работен за потребите на „НИП Нова Македонија“. Истражувањето насловено „Меморијата на Живко Јаневски“ се насочи во правец на пронаоѓање на фотографиите во дневниот весник Нова Македонија и другите изданијата на Издавачкото претпријатие за нивно датирање и потребата за нивното објавување. Направен е детален увид на материјали кој се наоѓаа во пронајдените „жолти коверти“. Истражувањето во големиот материјал (285 црно бели филмови, 9500 негативи) упатува на сознание дека станува збор за еден релевантен документарен и авторски исказ. По извршениот преглед водени од естетските вредности на авторот се направи концепција и избор за изложба, се дигитализираа и обработија негативите за печатенње. Поголемиот дел од фотографиите биле објавени, служејќи како илустрации на текстови или студиозни презентации на одредени проблеми и теми во дневниот весник, а преку објавените фотографии се датира периодот на создавањето на фотографскиот материјал. Во овие фотографски записи, материјали достапни за оваа изложба, снимени во почеток на деведесетите години на минатиот век односно од средината на 1989 до 1994 година, документиран е периодот на осамостојување на нашата држава како и времето на големите опшествени промени. На филмските негативи запишани се првите денови на плурализмот, новото Собрание, заминувањето на ЈНА од Македонија, протестите за враќање на македонските војници од ЈНА, бројни посети на значајни политички преставници од повеќе земји и организации и бројни други случувања околу Собранието како и бројни културни и спортски настани. Проценка е дека тоа се извонредни материјали, снимени од еден наш врвен фото журналист, кои сега и јавно се презентираат во форма на изложба. На изложбата ќе бидат поставени 110 дигитално испечатени фотографии. Изложбата се реализира во галерискиот простор на Културно информативниот центар Скопје-КИЦ Изложбата "На чија страна си? За неврзаната деколонијална констелација" е повторно отворена 📢 ДВЕ ЈАВНИ ПРОШЕТКИ НИЗ МЕЃУНАРОДНАТА ИЗЛОЖБА „НА ЧИЈА СТРАНА СИ? : За неврзаната деколонијална констелација“ ⚡ Кураторки: Бојана Пишкур и Ивана Васева 📅 3 и 10 декември, 13 часот, Национална опера и балет Водачи на тура: Бојана Јанева (иницијативата „Најново нормално“) и Ивана Васева (ко-кураторка на изложбата) Напомена: Прошетките ќе започнат пред билетарницата на Националната опера и балет и се наменети за сите заинтересирани, без претходно пријавување. Ве очекуваме! 🔴 Изложбата е отворена секој ден од 10:00-18:00 часот, до 16 декември, а влезот е од билетарницата на Националната опера и балет, Скопје. ⚡ Учесници во изложбата: Дан Акостиоаеј | Архивски материјали од Неврзаното движење | Ѓорѓе Балмазовиќ | Ѓуверовиќ (таа/ неа) | Емилија Епштајн, Ана Кнежевиќ, Музеј на африканска уметност, Белград | Јован Ивановски, Ана Ивановска Дескова, Владимир Десков | Синиша Илиќ | „Картографија на меѓународните соработки во културата на СФР Југославија со земјите во развој“ (Теја Мерхар) | КУРС | Лабораторија на неврзаната уметничка колекција (Марина Челебиќ, Анита Чулафиќ, Нада Баковиќ и Наталија Вујошевиќ), Подгорица | Борко Лазески | Музеј на солидарноста Салвадор Аљенде, Сантиаго | Даринка Поп Митиќ | Дубравка Секулиќ | Ивана Сиџимовска | Хјун Сук Сео | Светска галерија на карикатури, Скопје | Мила Турајлиќ Дизајн на изложбата: Ивана Васева, Филип Јовановски во соработка со Димитар Милев, Тамара Џерков, Сандра Николовска 🔴 Изложбата „НА ЧИЈА СТРАНА СИ: За неврзаната деколонијална констелација“ планира да направи скок во времето. Таа го поврзува сегашното глобално геополитичко преструктуирање предизвикано од војната во Украина со наследството на Движењето на неврзаните во неговите основни принципи - антиколонијализмот и (транс)националната солидарност, и повикува одново на радикална реинвенција на светот и уметноста во него. Парафразирајќи го размислувањето на Франц Фанон кое го пренесува Хоми К. Баба, „На чија страна си?“ (1), што е всушност едно од горливите прашања пред деколонијалните земји во контекст на Студената војна, оваа изложба сега сака да го постави прашањето – На чија страна сме, всушност, кога ќе одлучиме да заземеме страна и позиција, политички и културолошки? Понатаму, како тоа се манифестира денес врз животот на луѓето? И што можеме да научиме од овие одлуки во минатото? Изложбата „НА ЧИЈА СТРАНА СИ: За неврзаната деколонијална констелација“ нашироко зборува за присуството на антиколонијални идеи и акции во неврзаната Југославија во самите процеси на деколонизација и како тоа наследство и знаење за (анти)колонијализмот и антиколонијалната солидарност е занемарено, па дури и избришано од денешното сеќавање. Понатаму, преку вклучените уметнички дела и јавна програма, сака да создаде енергичен и имагинативен простор за шпекулации за тоа какви би биле новите антиколонијални и антиимперијалистички неврзани, политички и уметнички, и како тоа би поставило поинаква перспектива за иднината. Исто така е и простор на заеднички напор за повторно замислување на транснационалната солидарност во актуелната низа на политички настани преку повторно откривање на парадигмата на солидарност на ДНЗ. Изложбата и јавната програма ја отвора оваа тема за прв пат во Северна Македонија. Исто така, редок е потфатот да се презентираат неколку дела од повеќе странски институции како на пример Центарот за современа уметност на Црна Гора, Подгорица, Црна Гора, Музејот на африканска уметност – Колекција на Веда и Др. Здравко Печар, Белград, Србија и Музеј на солидарноста Салвадор Аљенде, Сантиаго, Чиле. Оваа изложба претставува и дела од современи уметници и истражувачи кои се обидуваат да ги поврзат спомените од минатото со денешната ситуација и да потсетат на деколонијалната сила на ДНЗ, дела од уметници создадени во активните денови на програмата за културни односи на ДНЗ, како и неколку обемни истражувања на културните програми и соработки СФР Југославија со земјите во развој и архивски материјали поврзани со ДНЗ. (извадок од текстот за изложбата) Организатори: Факултет за работи што не се учат – ФРУ, Скопје, како дел од 17. АКТО Фестивал за современи уметности Партнери: Модерна галерија, Љубљана, Центар за современа уметност на Црна Гора, Подгорица Поддржано од Министерство за култура на Република Северна Македонија (како дел од 17. AKTO Фестивал за современи уметности), Европски проект ISLOKIN ко-финансиран од ЕУ) Соработници на изложбата: Денис Сарагиновски, Ненад Тонкин, Борис Василески, Мартина Петреска Графички дизајн: Кома дизајн студио, користени се оригинални илустрации и фоткографии на насловната страна на Ѓорѓе Симиќ за книгата „Колонии некогаш и сега“ од Вера Николова, издадена од РАД, Белград, 1954 година. Благодарност до Библиотека Браќа Миладиновци - Скопје и НУ Музеј на Македонија. Иницијативата „Најново нормално“ е посветена на сите заинтересирани кои имаат потреба од нова викенд алтернатива. Прошетката е предводена од Бојана Јанева која преку своето долгогодишно искуство како историчарка на уметноста се вложува кон промовирање и доближување на уметноста и културата до сите заинтересирани граѓани кои сакаат да искусат еден поинаков и возбудлив поглед кон градот и современите уметнички пракси. Оваа прошетка ќе ги втурне посетителите во едно необично искуство кое ќе им овозможи одново запознавање со градот Скопје и причините поради кои вреди повторно да му се навратиме со љубопитност, наместо со носталгија. #Изложба #НаЧијаСтранаСи Изложбата „НА ЧИЈА СТРАНА СИ: За неврзаната деколонијална констелација“ планира да направи скок во времето. Таа го поврзува сегашното глобално геополитичко преструктуирање предизвикано од војната во Украина со наследството на Движењето на неврзаните во неговите основни принципи - антиколонијализмот и (транс)националната солидарност, и повикува одново на радикална реинвенција на светот и уметноста во него. Парафразирајќи го размислувањето на Франц Фанон кое го пренесува Хоми К. Баба, „На чија страна си?“ (1), што е всушност едно од горливите прашања пред деколонијалните земји во контекст на Студената војна, оваа изложба сега сака да го постави прашањето – На чија страна сме, всушност, кога ќе одлучиме да заземеме страна и позиција, политички и културолошки? Понатаму, како тоа се манифестира денес врз животот на луѓето? И што можеме да научиме од овие одлуки во минатото? Изложбата „НА ЧИЈА СТРАНА СИ: За неврзаната деколонијална констелација“ нашироко зборува за присуството на антиколонијални идеи и акции во неврзаната Југославија во самите процеси на деколонизација и како тоа наследство и знаење за (анти)колонијализмот и антиколонијалната солидарност е занемарено, па дури и избришано од денешното сеќавање. Понатаму, преку вклучените уметнички дела и јавна програма, сака да создаде енергичен и имагинативен простор за шпекулации за тоа какви би биле новите антиколонијални и антиимперијалистички неврзани, политички и уметнички, и како тоа би поставило поинаква перспектива за иднината. Исто така е и простор на заеднички напор за повторно замислување на транснационалната солидарност во актуелната низа на политички настани преку повторно откривање на парадигмата на солидарност на ДНЗ. Изложбата и јавната програма ја отвора оваа тема за прв пат во Северна Македонија. Исто така, редок е потфатот да се презентираат неколку дела од повеќе странски институции како на пример Центарот за современа уметност на Црна Гора, Подгорица, Црна Гора, Музејот на африканска уметност – Колекција на Веда и Др. Здравко Печар, Белград, Србија и Музеј на солидарноста Салвадор Аљенде, Сантиаго, Чиле. Оваа изложба претставува и дела од современи уметници и истражувачи кои се обидуваат да ги поврзат спомените од минатото со денешната ситуација и да потсетат на деколонијалната сила на ДНЗ, дела од уметници создадени во активните денови на програмата за културни односи на ДНЗ, како и неколку обемни истражувања на културните програми и соработки СФР Југославија со земјите во развој и архивски материјали поврзани со ДНЗ. (извадок од текстот за изложбата) Организатори: Факултет за работи што не се учат – ФРУ, Скопје, како дел од 17. АКТО Фестивал за современи уметности Партнери: Модерна галерија, Љубљана, Центар за современа уметност на Црна Гора, Подгорица Поддржано од Министерство за култура на Република Северна Македонија (како дел од 17. AKTO Фестивал за современи уметности), Европски проект ISLOKIN ко-финансиран од ЕУ) Изложбата во Национална опера и балет ќе биде отворена од 10-18 часот. Соработници на изложбата: Денис Сарагиновски, Ненад Тонкин, Борис Василески, Мартина Петреска Графички дизајн: Кома дизајн студио, користени се оригинални илустрации и фоткографии на насловната страна на Ѓорѓе Симиќ за книгата „Колонии некогаш и сега“ од Вера Николова, издадена од РАД, Белград, 1954 година. Благодарност до Библиотека Браќа Миладиновци - Скопје и НУ Музеј на Македонија. И конечно доколку ви се гледа филм кој не е „Кајмак“, Проекција на филмот ,,МИМИ" Другари и другарки, Во петок (02.12.2022), со почеток од 20 часот, на Академска сцена ќе имаме чест да го погледнеме долгометражниот филм ,,МИМИ'' во режија на Даријан Пејовски. После проекцијата, публиката ќе има можност да поразговара со дел од екипата и актерите на филмот. За филмот: Мими ги напушта своите родители и болното минато од родното место, за да студира во Скопје. Ја запознава Сара - млада мајка со богат, но насилен сопруг. Работејќи во киоскот на вујко ѝ, и како бебиситерка за Сара, Мими копнее по единственото што не може да го има - мајчинството. УЛОГИ: НАТАЛИЈА ТЕОДОСИЕВА ТАМАРА РИСТОСКА ОЛИВЕР МИТКОВСКИ ПЕТАР МИРЧЕВСКИ САШКО КОЦЕВ СТЕФАН СПАСОВ ДЕНИЗ АБДУЛА ВЛАДИМИР ПЕТКОВИЌ Режија ДАРИЈАН ПЕЈОВСКИ Продуцент ТОМИ САЛКОВСКИ Сценарио ДАРИЈАН ПЕЈОВСКИ Ko-продуценти МАРКО ЈАЌИМОВИЌ, ДАМИР ТЕРЕШАК Кинематографер ДЕЈАН ДИМЕСКИ Сценограф ИГОР ТОШЕВСКИ Монтажа ВЛАДИМИР ПАВЛОВСКИ Костимограф ЕМИЛИЈА И.АТАНАСОВСКА Продукциска куќа СКОПЈЕ ФИЛМ СТУДИО, Северна Македонија Копродукциски куќи GIGGLING GOAT Црна Гора, MAXIMA FILM Хрватска.

SZA на настап на Saturday Night Live, каде што настапи со новиот сингл Shirt, го објави датумот кога албумот кој го очекуваме веќе пет години, конечно ќе излезе: 9/12 се појави на неколку кратки моменти позади нејзе. Таа ја постираше и насловницата, на нејзиниот Инстаграм која се чини дека е интерпретација на фамозната фотографија на Дијана во нејзините последни денови.

Је некако успеа повторно да ги шокира сите со отворената љубов кон Хитлер. Имено тоа не е прв пат да се случи: Кога гостуваше на TMZ пред неколку години, кога сите беа шокирани кога кажа дека „ропството било избор“ - новинарите кои биле присутни, сведочеа дека и во таа прилика ја изјавувал својата љубов кон Хитлер, но во монтажата го тргнале тој сегмент, веројатно од обзир кон неговото семејство. Што се обидува да направи и да постигне сега, тешко е да се каже, но вниманието за кое е констатно жеден, го добива во изобилство. Гостуваше кај Алекс Џоунс: кој само што изгуби судски спор, кој го задолжи речиси 1 милијарда долари, поради неговото упорно тврдење дека масовното убиство во основното школо Сенди Хук било ...одглумено. Дури и тој беше шокиран од Кање Вест. Еве го тричасовното гостување.

Повикот од кабинетот на претседателот дојде во сабота навечер: Подгответе се да одите следниот ден, кажа помошникот, и спакувај четка за заби. Немаше детали за дестинацијата или како ќе стигнеме таму, но не беше тешко да се погоди. Само два дена претходно, на 260-тиот ден од инвазијата на Украина, Русите се повлекоа од градот Херсон. Тоа беше единствениот регионален главен град што успеаја да го заземат од почетокот на сеопфатната војна во февруари, а Кремлин вети дека засекогаш ќе биде дел од Русија. Сега Херсон беше слободен, а Володимир Зеленски сакаше да стигне таму што е можно поскоро. Неговите телохранители настојуваа да почека. Русите ја уништија инфраструктурата на градот, оставајќи го без вода, струја или греење. Неговите предградија беа преполни со мини. Владините згради беа изманипулирани со жици за натегнување. На автопатот за Херсон, експлозија уништи мост, што го направи непрооден. Додека бегаа, Русите беа осомничени и дека оставиле агенти и саботери кои би можеле да се обидат да го нападнат претседателскиот конвој, да го убијат Зеленски или да го земат како заложник. Немаше начин да се обезбеди неговата безбедност на централниот плоштад, каде што се собраа толпи да го прослават ослободувањето на градот, кој е во домет на руската артилерија. „Моето обезбедување беше 100% против тоа“, ми рече претседателот за време на патувањето. „Ги погоди тоа. Тие не можат да контролираат практично ништо во регионот кој штотуку е ослободен. Значи, тоа е голем ризик и, од моја страна, малку непромислено“. Тогаш зошто го прави тоа? Руската цел на почетокот на инвазијата беше да се убие или фати Зеленски и да се обезглави неговата влада. Зошто да им се даде шанса да нападнат? Очигледната причина беше поврзана со информациската војна, која стана специјалитет на Зеленски. Со влегување во градот за кој Владимир Путин сè уште тврдеше дека е негов, лидерот на Украина ќе пробие дупка низ приказните за освојување и империјална слава што руските пропагандисти со месеци ги користеа за да ја оправдаат војната. Посетата на Зеленски ќе го продлабочи срамот од руското повлекување и ќе ја зајакне украинската волја да продолжи во текот на зимата. Но, тоа не беше причината што ја наведе за патувањето. „Тоа се луѓето“, ми рече тој во двочасовното интервју додека неговиот приватен воз се движеше низ земјата. „Девет месеци се под окупација, без светлина, без ништо. Да, тие добија два дена еуфорија поради нивното враќање во Украина. Но тие два дена завршија“. Наскоро ќе започне долгиот пат до закрепнувањето, а многу од неговите граѓани би сакале да се вратат во нормала, многу побрзо отколку што државата може да испорача. „Сега ќе паднат во депресија и ќе биде многу тешко“, објасни Зеленски. „Како што гледам, моја должност е да одам таму и да им покажам дека Украина е вратена,, дека ги поддржува. Можеби тоа ќе им даде доволно поттик за да издржат уште неколку дена. Но, не сум сигурен. Не се замајувам со такви илузии“. Нашата точка за рандеву за патувањето беше пред пожарникарна зграда, во дел од центарот на Киев кој беше без струја кога фотографот и јас пристигнавме следната вечер. Руските проектили оштетија или уништија голем дел од електроенергетската мрежа на Украина од почетокот на октомври, оркесстриран напор зимата да биде што поболна за цивилното население. Луѓето што ги шетаа своите кучиња ги користеа своите телефони за да ги осветлуваат тротоарите. Дури и централната чаршија беше во темнина, иако продавачите внатре сè уште продаваа свежо овошје и сирење, кисели краставички и свинско шкембе, на сјајот на уличните фенери. Кога поминавме покрај нив, носејќи ги панцирните елеци и шлемовите, се погриживме да земеме храна за по пат. „Донесете грицки“, предупреди еден од помошниците на Зеленски во СМС порака. „Овие патувања имаат тенденција да бидат многу неорганизирани“. Тоа не би го заклучиле судејќи според црното комбе што пристигна да не земе, како што беше договорено, во 19:30 рамно, и нè донесе преку контролните пунктови што го опкружуваат владиниот кварт. Областа ми стана позната уште од почетокот на инвазијата. Речиси девет месеци, тимот на Зеленски ми дозволуваше да поминам голем дел од моето време овде, работејќи внатре во претседателскиот комплекс и известувајќи за начините на кои тие ја доживуваа војната и како таа ги трансформираше и нив - и него. Затемнувањата му дадоа на местото изглед како да е опседнато од духови. Војниците ѕиркаа од бункерите скриени меѓу дрвјата, а зраците на батериските ламби трепкаа на прозорците од канцеларијата на Зеленски на четвртиот кат. „Дали имате документи со вас? праша еден од чуварите. „Добро, тогаш ќе знаеме како да го одбележиме твојот гроб ако заостанеш зад конвојот“. Шегата ги натера неговите другари да се скинат од смеење. Таа ноќ на претседателскиот воз му беа потребни околу девет часа да помине преку должината на Украина од север кон југ. Поголемиот дел од купеата ги презедоа мажите од обезбедувањето, кои ги одложија јуришните пушки, на багажниците, ги кренаа нозете и гледаа филмови на нивните телефони. Тие никогаш порано не виделе новинари во овој воз, а нивното единствено барање беше да не правиме никакви фотографии од приватниот вагон на Зеленски. „Ако Русите го најдат, тоа е мета“, објасни еден од нив. Од почетокот на инвазијата, воздушниот сообраќај над Украина беше ограничен на борбени авиони, беспилотни летала, бомбардери и крстачки ракети. Возот стана основно средство за патување на долги релации на претседателот. Однадвор, неговото купе не се разликува од обичен патнички вагон. Внатре, моите очекувања за хајтек команден центар на тркала, или барем добро снабден бар, не се исполнија. Немаше интернет на возот, а погодностите беа скромни. Билет од прва класа на Амтрак би понудил повеќе простор за растегнување. Но, Зеленски вели дека ужива во возот. Тоа му дава време за читање, а искуството го потсетува на детството. Кога пораснал, татко му работел како менаџер на системи во рудниците за бакар во Монголија, а патувањата за да го посетат траеле осум дена на железницата од нивниот роден град Кривји Рих во централна Украина, поминувајќи низ Русија и Сибир. Со задоволство се сеќава на патувањата - на огромните пространства на советската империја што се нанижуваат, чашите со чај послужени во метални држачи за чаши врежани со чеканот и српот. Меѓу многуте иронии на неговата неприлика, е тоа што Зеленски бил израснат во империјата чија преродба сега се бори да ја запре. Поголемиот дел од својот живот чувствуваше носталгија за културата и историјата што Украина ги сподели со Русија. „Ги имаше овие неверојатни советски комедии“, ми рече Зеленски. Меѓу неговите херои од детствотто беа филмаџии како Леонид Гајдај, чии дела беа строго цензурирани, но сепак шармантни и често смешни; една од нив го прикажува Иван Грозни како ги заменува животите со началник во советска станбена зграда. „Ова се класиците на мојата генерација, но јас не сум способен да ги гледам сега“, вели претседателот. „Тие ме револтираат“. Сеќавањата од неговата младост сега се обоени со злосторствата што руските сили ги извршија оваа година во служба на империјалните амбиции на Москва. Во април, помалку од два месеци од инвазијата, Зеленски ми рече дека остарел и се променил „од сета оваа мудрост што никогаш не ја сакав“. Сега, половина година подоцна, трансформацијата беше поостра. Помошниците кои некогаш го гледаа како лесен човек, сега ја фалат неговата цврстина. Навредите што некогаш можеби го вознемирувале, сега предизвикуваат само кревање раменици. На некои од неговите сојузници им недостасува стариот Зеленски, зафркантот со момчешка насмевка. Но, тие сфаќаат дека тој треба да биде поинаков сега, многу потежок и глув за одвлекување на вниманието, или во спротивно неговата земја нема да преживее. Рано наутро, возот застана во индустриска зона во регионот на Миколаев, каде што чекаше колона комбиња и теренци за да нè вози остатокот од патот до Херсон. Пустошот од војната набрзо се појави на двете страни на автопатот: автобуски постојки набиени со шрапнели, извртени гранати од бомбардирани згради, семеен ресторан во облик на замок кој изгледаше како да е покосен со верижен топ . Штетите околу Миколаев беа полоши отколку во поголемиот дел од земјата, бидејќи токму тука Украинците успеаја да го спречат рускиот напредок од југ во март. Кога стигнавме, на централниот плоштад во Херсон чекаа десетина гувернери, министри и генерали. Позираа и правеа селфја пред графитот исчкртан на фасадата на регионалниот парламент: Слава на вооружените сили на Украина! Слава на хероите! Една од соработничките на Зеленски, Даша Заривна, пораснала во Херсон и изгледаше блиску до солзи додека гледаше во украинските знамиња кои се веат над плоштадот. „Се плашев дека никогаш повеќе нема да го видам ова место“, ми рече таа. „И тука сме“. Првата експлозија одекна неколку минути подоцна. На сите нѝ се заледи крвта, гледајќи во небото во очекување на граната. Потоа дојде уште еден татнеж, кој звучеше поблиску од првиот. Некој сугерираше дека станува збор за тековен артилериски оган, иако ова изгледаше повеќе како оптимистичка претпоставка. Русите се повлекле на левиот брег на реката Днепар, околу една милја подалеку. Експлозиите продолжија да се огласуваат, но на Зеленски се чинеше дека не му пречат. Тој, како и обично, одби да носи кацига или панцир. На работ на плоштадот, војниците поставија Интернет терминал Starlink, приклучувајќи ја својата сателитска антена во дизел генератор. Претседателот го извади телефонот и ја побара лозинката за wi-fi. Повеќето од луѓето околу него беа вооружени со автомати, но ова беше неговото оружје, iPhone од доцниот модел што Зеленски го користеше за да ја води најголемата копнена војна на информатичката ера. Неговата вештина да му се обраќа на светот преку тој телефон - во неговите ноќни говори на социјалните мрежи, во неговите бескрајни повици со странски лидери и поддржувачи - беше критична колку и бројот на тенкови во неговата армија. Зеленски учествуваше на Светскиот економски форум во Давос и на самитот на НАТО во Мадрид. Тој има дадено интервјуа со водители на ток-шоуа и новинари и одржа разговори во живо со студенти на Стенфорд, Харвард и Јеил. Тој ја искористи славата на суперѕвездите од шоу бизнисот, за да ги засили своите повици за меѓународна поддршка. Џесика Честејн и Бен Стилер го посетија неговиот утврден комплекс. Лиев Шрајбер се согласи да стане амбасадор на официјалната платформа за собирање средства на Украина. Шон Пен донесе статуетка Оскар во Киев и му ја остави на Зеленски. Еднаш, претседателот му дозволи на тим од техничари да создадат 3Д холограм во неговиот лик, кој подоцна беше проектиран на конференции низ Европа. „Нашиот принцип е едноставен“, вели Андриј Јермак, шеф на кабинетот на претседателот. „Ако испаднеме од фокусот, ние сме во опасност“. Вниманието на светот служи како штит. Ефектот беше еден вид виртуелна сеприсутност што на моменти стана здодевен за некои од сопствените граѓани на Зеленски. „Ние секогаш бараме нови формати“, вели Кирило Тимошенко, претседателскиот советник кој го надгледува ТВ-маратонот кој ја пренесува пораката на Зеленски во домовите на Украина. „Но, порано или подоцна луѓето се уморни од поплавата на вести“. И тие почнаа да се прилагодуваат.. Ослободувањето на Херсон ѝ даде на нацијата ретка шанса да слави. Во центарот на плоштадот се собра толпа, а некој извика: „Слава на Украина!“ Одговорот беше рефрен, главно со женски гласови: „Слава на хероите!“ На фрустрација на неговото обезбедување, Зеленски отиде да ги поздрави, а толпата се зголеми напред додека тој се приближуваше. Новинарите побрзаа одзади, затворајќи го претседателот во толпа што неговото обезбедување не можеше да ја контролира. Еден војник, свртен со грбот кон претседателот, имаше ужас во очите додека ги скенираше лицата во толпата за закани. Зеленски се смееше и поздравуваше. "Како си?" тој рече. „Добро си?“ Успехот на Зеленски како воен водач се потпира на фактот дека храброста е заразна. Се рашири низ политичкото раководство на Украина во првите денови од инвазијата, бидејќи сите сфатија дека претседателот останал присутен. Ако тоа изгледа како природна работа за лидер во криза, размислете за историскиот преседан. Само шест месеци претходно, претседателот на Авганистан, Ашраф Гани - многу поискусен лидер од Зеленски - го напушти главниот град додека се приближуваа талибанските сили. Во 2014 година, еден од претходниците на Зеленски, Виктор Јанукович, побегна од Киев додека демонстрантите се затворија во неговата резиденција; и денес живее во Русија. На почетокот на Втората светска војна, водачите на Албанија, Белгија, Чехословачка, Грција, Полска, Холандија, Норвешка и Југославија, меѓу другите, избегаа од напредувањето на германскиот Вермахт и ја живееја војната во егзил. Немаше многу во биографијата на Зеленски за да се предвиди неговата подготвеност да се исправи и да се бори. Тој никогаш не служел во војска или не покажал голем интерес за воените работи. Тој беше претседател само од април 2019 година. Неговите професионални инстинкти произлегуваат од животот како актер на сцената, специјалист за импровизирана комедија и продуцент во филмскиот бизнис. Тоа искуство се покажа дека има свои предности. Зеленски беше прилагодлив, трениран да не ги губи нервите под притисок. Знаеше да ја чита публиката и да реагира на нејзините расположенија и очекувања. Сега неговата публика беше светот. Беше решен да не ги разочара. Неговата одлука да остане соочен со можен атентат даде пример, што отежнува на оние под него да бегаат. „Секој што заминал е предавник“, им рече Руслан Стефанчук, претседател на украинскиот парламент, на своите членови неколку часа по почетокот на инвазијата. Наместо да спасуваат жива глава и бегаат, многу Украинци се фатија за оружје што можеа да го најдат и се пуштија во одбрана на своите градови и села од напаѓачките сили вооружени со тенкови и хеликоптери за напад. „Воената теорија не ги опфаќа обичните дечки во тренерки и ловечки пушки“, ми рече највисокиот воен командант на Украина, генерал Валериј Залужни, опишувајќи ја одбраната на Киев за време на првите недели од инвазијата. Колку заслуга има Зеленски за таа одбрана? Во раните часови на инвазијата, претседателот беше информиран дека Русија се обидува да донесе илјадници војници до портите на Киев со воени товарни авиони, и тој дал наредба по секоја цена да го запре слетувањето на тие авиони. Еден од неговите советници, Михаило Подољак, никогаш не го видел својот шеф толку бесен. „Тој ги даде најстрогите можни наредби: не покажувајте милост. Користете ги сите достапни оружја“. Но, на вооружените сили на Украина не им требаше посебно ослободување за да го одбранат аеродромот каде што се упатија руските авиони. Машинеријата на отпорот на Украина веќе беше во движење, а Зеленски не беше на воланот. Тој помина месеци минимизирајќи го ризикот од целосна инвазија, иако американските разузнавачки агенции предупредуваа дека тоа е неизбежно. Кога војната започна, тој им даде слобода на своите генерали да водат на бојното поле, и наместо тоа се фокусираше на димензијата на војната каде што може да биде најефикасен: да го убеди светот дека Украина мора да победи по секоја цена. „Докажете дека сте со нас“, рече тој во говорот пред Европскиот парламент во првата недела од инвазијата. „Докажете дека нема да не пуштите низ вода. Докажете дека сте навистина Европејци, и тогаш животот ќе победи над смртта, а светлината ќе победи над темнината“. Од централниот плоштад во Херсон, претседателскиот конвој тргна надвор од градот, застанувајќи на патот за да ги почести и одаде признание на своите бранители. Првата беше церемонија на која Зеленски им додели медали на неколку десетици војници, вклучително и најмалку еден американски волонтер кој учествуваше во ослободувањето на градот. Вториот беше магацин претворен во центар за хуманитарна помош, натрупан со кутии со конзервирана риба, тоалетна хартија, зејтин и шпагети. Работниците продолжија со својата работа додека Зеленски гледаше наоколу. Еден човек на воланот на виљушкар изгледаше изнервиран кога претседателската придружба му се најде на патот, а машината гласно звучеше додека се обидувавме да маневрираме околу него. Приемот не беше многу поголем на последната станица на агендата, средбата со воената команда во нивниот бункер отпорен на бомби. Беше скриен под една стара машинерија, достапна преку тешка метална врата. Темниот коридор нè доведе до простор преполн со кревети на војници и офицери. Еден од нив продолжи да дреме во поголемиот дел од нашата посета, а потоа седна на креветот, ја навлече униформата врз ѕиврите и се врати на работа. Никој не застана на внимание или не го поздрави главниот командант кој го посети. Низ целиот тој хаос, ручекот се служеше во пластични чинии и хартиени чаши: ориз, супа од колбаси со леб стар еден ден. Херсон останува град во војна. Тоа утро, Украинците забележале руски дрон за набљудување како лебди над претседателот. Тоа гледаше него, а тие го гледаа тоа. Украинските безбедносни служби активно ловат руски агенти. „Тие живеат меѓу нас“, ми рече Зеленски. „Во становите, во подрумите, меѓу цивилите и мораме да ги разоткриеме, бидејќи тоа е голем ризик“. По неговиот оброк, Зеленски отиде на другата страна на бункерот, каде што офицерите подготвија воен брифинг. Сите беа замолени да ги остават своите телефони на вратата од конференциската сала. Во внатрешноста на ѕидот закачена борбена мапа, која покажува како напаѓачите се позиционирале зад две опасни пречки, кои сега имаа намера да ги користат како штитови. За да напредуваат од запад, Украинците ќе треба да го преминат Днепар под веројатен дожд од артилериски и митралески оган. За да напредуваат од север, тие ќе налетаат на најголемата нуклеарна централа во Украина, која Русите ја окупираа на почетокот на март. Неговите реактори сега стојат на првите линии на фронтот, а Зеленски сфати дека туркањето напред околу таа област ќе ризикува катастрофа. Тој мораше да размисли што Русите, во повлекувањето, би можеле да направат со тие реактори. Ваквите прашања веќе не се туѓи за Зеленски. Тој се бори со нив со месеци, развивајќи начини да ги структурира своите мисли околу дилемите што некогаш можеби го обземале. „Порано имаше толку лесен квалитет за него“, ми рече еден од неговите воени советници, Олексеј Арестович. „Брзи движења, брзи одлуки, многу разговори, шеги. Сега гледаш еден вид грубијан“, вели тој, стеснувајќи ги очите и имитирајќи ги туркајќи ги рамената напред. „Тој го изгуби тој актерски квалитет и се претвори во газда“. Кога станува збор за одлуките на бојното поле, Зеленски обично се фокусира на човечки животи - колкумина би биле изгубени ако тргнеме по овој пат? „Можевме да навлеземе во Херсон порано, со поголема сила. Но, сфативме колку луѓе ќе паднат“, вели тој. „Затоа беше избрана поинаква тактика и фала богу успеа. Мислам дека тоа не беше некој генијален потег од наша страна. Тоа беше разумот да победи, мудроста да победи против брзината и амбицијата“. Сонцето беше блиску до заоѓање додека се вративме во возот. Неговата локомотива во лер на растојание од најблиската станица. Во нормални денови - ако некои воени денови може да се сметаат за нормални - Зеленски и неговиот персонал постојано брзаат. Тие разговараат меѓу себе во наплив на информации, извештаи за статусот и воени брифинзи, прескокнувајќи од една точка на друга на дневен ред. Рутината се забавува кога тие патуваат. Возот намерно се движи со тмурно темпо. Во случај на ракетен удар на еден од вагоните, другите ќе претрпат помала штета со таа брзина, а повеќе патници ќе преживеат. „Тоа ни дава шанса да зборуваме во мир“, вели Денис Монастирски, министер за внатрешни работи, кој го придружуваше претседателот на некои од неговите патувања. „Зборуваме за нашите приватни грижи, нашите семејства, нашите деца. Поголемиот дел од оваа година Зеленски живееше одвоено од сопругата и нивните две деца. Главната причина е безбедноста; неговото присуство би ги ставило во поголем ризик. Но, тој, исто така, смета дека би било погрешно да се обноват нивните домашни навики додека толку многу украински семејства остануваат разделени од војната. Милиони бегалци од Украина живеат во странство, главно жени и деца, додека на мажите во борбена возраст им е забрането да ја напуштаат земјата без посебна дозвола, што не е лесно дадено според условите на воената состојба. Сепак, Зеленски го гледа своето семејство многу почесто сега отколку во првите недели од војната. За време на неодамнешната посета, неговиот 9-годишен син, Кирило, го изненади својот татко со неговата стручност за воени прашања. Зеленски изгледаше горд на новите интереси на момчето. „Тој го проучува сето тоа. Тој го бара на интернет. Тој разговара со телохранителите“, ми рече претседателот. „Тој е обожавател на нашите вооружени сили, нашата армија и тој длабоко знае која е нашата мисија, што ослободуваме, какво оружје имаме и што ни недостасува“. Кога возот почна да се движи назад кон Киев, Зеленски ме замоли да му се придружам во неговиот приватен вагон. Ролетните беа затворени. Наспроти едниот ѕид стоеше тесен тросед, а вителот документи ја покриваше конференциска маса. Тоа би било наше петто интервју откако тој одлучи да се кандидира за претседател во 2019 година, а влијанието на таа одлука беше напишано на неговите црти на лицето. Неговото лице сега има истрошен квалитет, со замор и слоеви болка околу очите. Седејќи спроти мене, Зеленски нарача кафе, зеде книга со мек повез и ја погледна. Станува збор за животите на Хитлер и Сталин за време на Втората светска војна, компаративна студија на двајцата тирани кои најмногу ја измачувале Украина. Зеленски сè уште немал време да ја прочита, но такви дела од историјата и биографијата одамна се меѓу неговите сопатници. Пред да одлучи да се кандидира за претседател, Зеленски расчеречи книга за Ли Куан Ју, основачот на Сингапур, чија брутална војна против корупцијата му донесе слава и почит во Украина. Зеленски беше обвинет од критичарите за прикажување на некои од истите авторитарни тенденции, за одземање на моќта на олигарсите и за настојување да ги затвори политичките противници кои тој ги смета за предавнички. Откако ја презеде функцијата, Зеленски читаше за Винстон Черчил, историската личност со која најчесто го споредуваат во последните месеци. Сепак, тој ја одбива сугестијата дека тие имаат нешто заедничко. „Луѓето зборуваат различни работи за него“, суво забележува Зеленски, јасно кажувајќи дека не се восхитува на досието на Черчил како империјалист. Украинскиот претседател би сакал да биде поврзан со други личности од ерата на Черчил, како авторот Џорџ Орвел или со големиот комичар кој го лапна Хитлер среде Холокаустот. „Го покажав примерот на Чарли Чаплин“, ми рече Зеленски во возот, „како го користел оружјето на информации за време на Втората светска војна за да се бори против фашизмот. Гледате, имаше такви уметници кои му помагаа на општеството, бидејќи имаа многу обожаватели, а нивното влијание често беше посилно од артилеријата“. Како што возот се движеше од регионите на бојното поле и зазеде малку брзина, стана јасно дека Зеленски бара многу повеќе од победи на бојното поле. Она што сака да го постигне за време на неговиот мандат е да го прекине кругот на угнетување и трагедија во кои Украина е заробена со генерации. За време на неговото детство, бабата на Зеленски зборуваше за времето кога советските војници дојдоа да ја конфискуваат храната што се одгледува во Украина, нејзините огромни жетви на жито и пченица, сите фрлени под закана од оружје. Тоа беше дел од обидот на Кремлин, во раните 1930-ти, да го преправи советското општество и доведе до катастрофален глад познат како Холодомор - „убиство од глад“ - во кој загинаа најмалку 3 милиони луѓе во Украина. Оваа тема беше табу во советските училишта, вклучително и оние каде и двете баби на Зеленски работеа како учителки. Една предавала украински јазик; другата предаваше руски. Но, тие зборуваа многу внимателно за историјата на гладот ​​дома. „Тие зборуваа за тоа многу внимателно“, вели тој, „дека имаше овој период кога државата одзеде сè, целата храна“. Дека овие политики резултираа со смрт на милиони стана широко признато низ Украина во 1990-тите, кога Зеленски беше во средно училиште. „Ги дознавме овие работи кога се појави интернетот“, вели тој. „Светот стана поотворен, а ние почнавме да учиме“. Темата за холокаустот се дискутираше многу поотворено и почесто во домот на Зеленски. И двајцата негови родители се Евреи. Семејството на неговата мајка во голема мера ја преживеа војната бидејќи некои од нив беа евакуирани со воз во Узбекистан кога започна германската окупација на Украина. Многу од роднините на Зеленски од страната на неговиот татко беа убиени од нацистите. Неговиот дедо од страна на таткото, артилериец во советската армија, ги загубил родителите и тројцата браќа во Холокаустот. „Овие трагедии дојдоа една по друга, прво Холодомор, а потоа Втората светска војна“, вели Зеленски. „Еден огромен удар па следеше следниот“. Прашав дали оваа историја на некој начин ја зацврсти Украина како нација, придонесувајќи за нејзината решителност во борбата со сегашната војна. Прашањето ми заработи продорен поглед. „Некои луѓе би можеле да речат дека тоа нè закорави. Но, мислам дека тоа одзеде толку многу од способноста на Украина да се развива“, вели Зеленски. „Тоа беше еден удар по друг, најтешкиот вид. Како тоа нè зацврстува? Луѓето едвај преживеаја. Ги скрши гладот. Тоа им ја скрши психата и секако тоа остава трага“. Сега дојде редот на неговата генерација да се соочи со ударите на странскиот напаѓач. Наместо Сталин и Хитлер, Путин се обидуваше да им ја скрши волјата лишувајќи ги од топлина и светлина, уништувајќи им ја способноста да берат храна или да размислуваат за многу други работи освен за преживување оваа зима. Веќе следната генерација Украинци, како синот на Зеленски, учеа за алатките на војната наместо да планираат просперитет. Тоа е моделот што претседателот сака да го наруши, а неговиот план се потпира на повеќе од оружје. „Не сакам да одмерувам кој има повеќе тенкови и војски“, вели тој. Русија е нуклеарна суперсила. Без разлика колку пати нејзините сили се принудени да се повлечат од украинските градови, тие можат да се прегрупираат и да се обидат повторно. „Имаме работа со моќна држава која патолошки не сака да ја пушти Украина да си замине“, ми рече Зеленски. „Тие ја гледаат демократијата и слободата на Украина како прашање на нивниот сопствен опстанок. Единствениот начин да се победи таков непријател - не само да се добие привремено примирје, туку да се победи војната - е да се убеди остатокот од слободниот свет да ја повлече Украина во друга насока, кон суверенитет, независност и мир. Губењето на слободата во една нација, тврди тој, ја нагризува слободата кај сите останати. „Ако нè проголтаат, сонцето на твоето небо ќе се затемни“. Се приближуваше полноќ кога се вративме во Киев. Вагонот на претседателот застана покрај дупка во бетонскиот ѕид, зад кој чекаше друга колона автомобили за да го врати во неговата канцеларија. Пред зори, Зеленски требаше да одржи говор на самитот на Г-20 на Бали, каде што војната во Украина беше на врвот на агендата. И покрај улогата што Русија ја игра во групата, нејзините пратеници беа отфрлени од многу нивни колеги во Бали, а нејзиниот министер за надворешни работи, Сергеј Лавров, одлучи да си оди дома порано. „Русите треба да разберат“, ми рече Зеленски. „Нема да добијат прошка. Тие нема да имаат никакво прифаќање во светот“. Непосредно пред 3 часот по полноќ, Зеленски седна во ситуационата соба на вториот кат од претседателскиот комплекс. На ѕидот зад него висеше златен трозабец, државниот симбол на Украина. Тој беше облечен во неговата вообичаена маслинесто зелена маица кога се вклучија камерите. „Поздрав“, рече тој, „до светското мнозинство, кое е со нас“. Битката за ослободување на Херсон беше завршена, објави тој, и потсетуваше на големите воени победи во историјата, како сојузничкото слетување во Нормандија на Денот Д, што го сврте бранот на Втората светска војна. „Тоа сè уште не беше конечна точка во борбата против злото, но веќе го одреди понатамошниот тек на настаните. Токму тоа го чувствуваме сега. Сега, Херсон е слободен“. Извор: Simon Shuster, TIME Magazine, 2022

Во 2015-та кога се објавија годинешните оскаровски номинации, хаштагот #oscarssowhite се рашири преку осудувачката смеа на твитерџиите - зарем можат „тие“ да бидат поочигледни во неразбраноста, културното слепило, и да ги игнорираат црните и малцинските креативци? Се чини дека „тие“ искрено беа засрамени и се обидуваа грчевито во следните години да го поправат впечатокот. 2022. Го водат три жени: комичарките Ванда Сајкс, Ејми Шумер, и Реџина Хол. Продуцент е Вил Пакер. Тој ги отвара Оскарите со Бијонсе, која е номинирана, и настапува од Комптон. Кралот Ричард, во кој глуми Вил Смит е филмот на вечерта уште пред и да почнат Оскарите. Конечно ја удираат онаа слатка точка на културолошки сензибилитет. И тогаш се случува инцидентот за кој се зборува до ден денес- Вил Смит во овој момент е на турнеја за извинување. Многу работи беа кажани ,како Вил Смит со шамарот го украде овој момент на црната креативност, но најмногу од сѐ му го украде моментот на Квестлов кој веднаш после шамарот го прими Оскарот за Лето на соулот - сите бевме во шок како екипата истапуваше на сцената. Можеби тие најмногу од сите. Скопскиот Џез фестивал нѝ го носи на проекција по втор пат во сабота, па можеби ќе може да му се врати вниманието и акцентот кој што е сосема заслужен. Го гледам филмот без никакво предзнаење. Сите наговестувања што ги имам се “документарец - лето - соул - квестлов“ . Како што почнуваат да се откриваат сликите на екранот почнувам да се преиспитувам. Чекај, дали е ова навистина Стиви Вондер. Зошто лицата кои ги гледам од 60-тите изгледаат толку живо, како да стојат пред мене? Зошто музиката е толку богата што можам да ја допрам...или вкусам? Дали се ова навистина автентични снимки? И одговорот, дознаваме како го гледаме филмот е: да, тие се автентични. Нема никакви интервенции. Камерманите и продуцентите импровизирале за да можат да го уснимат фестивалот најдобро што можат. И почнуваат едно по едно легендарно име да се нижат на сцената, и низ таа низа на црни бисери (главно) да го слушаме и учиме социолошкиот и културолошкиот контекст на Харлем на крајот на 60-тите, кришка на општествен живот, кој ревербира до ден - денес. Очигледно. Како што му ѕвони шлаканицата на Вил Смит во ушите на Крис Рок. Почнува со Стиви Вондер, а завршува со настапот на Нина Симон. Како e да гледаш митолошко суштество во очи? Moжеби нема никогаш да знаеме, но сигурна сум дека е прилично блиску до чувството додека ја слушаш Нина Симон како зборува помеѓу нумерите, и се обраќа на екстатичниот Харлем кој се измолкнал масовно на овој фестивал во истиот момент кога човекот стапнал на Месечината. Бели телевизиски куќи ги прашуваат посетителите што мислат за тоа и се навредени од одговорот: овој фестивал повеќе нѝ значи од тие прескапо платени неколку чекори. Како што авторите на документарецот забележуваат: на 100-на милји од Харлем е Вудсток. За Вудсток слушавме толку многу низ годините. ПРиказни, филмови, митови и легенди, но за Фестивалот на соулот каде настапија вистински џинови на музиката, и покрај грчевитите напори на оние кои го составиле - пропаднал во заборавот. Ситуација која трагично и трогателно можеме да ја препознаеме. Но дали можеме вистински да ја примиме пораката - дека навистина не мора да биде така? Филмот може да се гледа, и слуша и на друг начин. Можете сосема да го изземете социјалниот контекст на немири, цивилни права, будење на гордоста во идентитетот на едно американско малцинство и да го гледате филмот како концерт. И повторно ќе добиете нешто неверојатно вредно. Денес лесно е да дојдеме до филмови на интернет, но овој дефинитно е еден од оние филмови, токму поради настапите и музкиката, кој ќе даде многу повеќе на големо платно во кино. Чиста среќа во сабота (10.12), во 21:00 во Фросина ќе ја имаме таа шанса.

од Кетрин Портер и Констант Мехеут 30 ноември 2022 година ПАРИЗ - Тој е повеќе француски отколку, можеби, Ајфеловата кула или Сена. Секојдневно, е носена дома од милиони луѓе под мишките, или врзана на бандажите на велосипедите. Тоа е багетот, лебот кој со децении го постави темпото на живот во Франција и стана суштински дел од францускиот идентитет. Во средата, УНЕСКО, агенцијата за наследство на Обединетите нации, го нарече багетот нешто што е вредно како човекова оставштина, додавајќи го на неговата возвишена листа на „нематеријално културно наследство“. Одлуката доловува повеќе од знаењето за занаетчиството за правење леб - исто така го почести начинот на живот што векната леб со тенка крцкава кора, долго време го симболизира и што неодамнешните економски потреси го ставија под закана. Изборот на УНЕСКО дојде кога буланжериите (*пекари во Франција, кои го прават лебот на лице место), во руралните области исчезнуваат, загрозени од економските сили како бавното празнење на селата во Франција, и додека економската криза што ја зафати Европа ја зголеми цената на багетата повисока од кога било. „Тоа е добра вест во комплицирано опкружување“, рече Доминик Анракт, претседател на Националната федерација на француски пекари и слаткарници, кој ги предводеше напорите да се стави багетата на листата на наследство на УНЕСКО. „Кога на бебињата им никнуваат заби, неговите родители му даваат кришка багет да го глода“, додаде г-дин Анракт. „Кога детето ќе порасне, првата задача што ја извршува самостојно е да купи багет во пекара“. Француска делегација ја прослави објавата, дадена во средата во Рабат, Мароко, во класичен француски стил - мавтајќи со багети и разменувајќи си „la bise“, традиционалните два бакнежи, по еден за секој образ. Францускиот претседател Емануел Макрон реагираше на веста опишувајќи ја багетот на Твитер како „250 грама магија и совршенство во нашиот секојдневен живот“. Тој ја прикачи познатата фотографија на францускиот фотограф Вили Ронис од насмеано момче кое трча со багет, речиси исто толку голема колку што е и тој, стуткана под раката. Иако е само еден од многуте видови леб, што можат да се најдат во типична буланжерија, багетот е убедливо најпопуларен во Франција. Повеќе од шест милијарди се продаваат секоја година во земјата, според Федерацијата, за просечна цена од околу 1 евро (до 1986-тата година имаше фиксна цена). Багетот го одредуваше темпото на францускиот живот, колку што ги држи сеќавањето во земјата: од мирисот на лебот кој се пече во зорите, до луѓето кои го грицкаат зашилениот чвор на врелата „традиција“ на нивниот пат до дома, на крајот на работниот ден. Раѓањето на багетот е извор на многу урбани легенди: пекарите на Наполеон наводно го создале како полесен и попренослив леб за војниците. Се вели дека париските пекари го направиле конзистентност која лесно може да се раскине, за да ги прекинат тепачките со ножеви меѓу фракциите што го прават градскиот метро систем (кои можеле да го раскинат лебот со голи раце и не им требале ножеви за да го исечат). За волја на вистината, велат историчарите, лебот се развивал постепено - издолжените лебови веќе биле произведувани од француските пекари во 1600 година. Првично се сметал за леб за побогатите парижани кои можеле да си дозволат да купат производ кој брзо станувал бајат, за разлика од тешкиот, тркалезен миш на селанецот, што може да трае една недела - багетот стана главен производ во француското село дури по Втората светска војна, вели Бруно Лориу, француски историчар специјализиран за средновековна храна. Но, Французите првично не беа тие кои го поврзаа багетот со францускиот идентитет. „Првите што зборуваа за тоа како Французите јадат багети - овој многу чуден и поинаков леб - беа туристите на почетокот на 20-от век кои доаѓаа во Париз“, рече г-дин Лориу, кој го предводеше академскиот комитет што го надгледуваше теренот на багетот. „Тоа беше став на аутсајдерите што го врза францускиот идентитет со багетот“. Оттогаш, Французите го прегнаа како свој овој став, кога беа домаќини на годишен натпревар пред катедралата Нотр Дам во Париз за да се суди и избере најдобриот креатор на багети во земјата. Победникот, најавен со екстравагантен театрален гест, добива не само престиж, туку и годишен договор да служи на Елисејската палата, каде што престојува и работи за претседателот. Состојките на багетот се ограничени на четири: брашно, вода, сол и квасец. Но, специјалните квасци беа развиени за да ја инспирираат долгата фаза на ферментација на лебот; се користат специјални ножеви за да се постигне нејзината површина, со што се создава нејзиниот заштитен знак златна боја, како и дрвени лопатки со долги рачки за нежно да го извадат лебот од рерните. Багетот се јаде свеж, така што повеќето буланжерии прават повеќе од една серија дневно. Американско-францускиот историчар Стивен Каплан, можеби најпосветениот и најпознат хроничар на багетот, го запрепасти водителот на ток-шоуто Конан О'Брајан на „The Late Show“ во 2007 година кога рапсодизираше за сензуалното искуство на допирање и јадење добар багет, со својата „привлечна линија“, „гејзер со ароми“ и воздушни џебови и „малите места на спомени“ кои „сведочат за сензуалност“. За споредба, тој го опиша Wonder Bread како „невкусен“, „безвкусен“, „наполнет со хемикалии“ и „со нула интересност“. Франција поднесе повеќе од 200 одобренија за понудата на багетот до УНЕСКО, вклучувајќи писма од пекари и детски цртежи. Една песна-сведочење од Сесил Пиот, пекар, гласеше: „Јас сум овде / Топол, лесен, магичен / Под твојата рака или во твојата корпа / Дозволете ми да го дадам ритамот / на вашиот ден на безделничење или работа“. Списокот на сродни победници изгледа како културна турнеја низ светот, вклучувајќи го мансафот, традиционалното јадење од овчо месо и ориз од Јордан; зимски фестивали на мечки во пиринеските села и Кун Лбокатор, традиционални боречки вештини во Камбоџија. Со новиот статус на багетите, француската влада соопшти дека планира да создаде Отворен ден за пекарниците за „да го зголеми престижот на занаетчиското знаење потребно за производство на багети“ и да ги поддржи новите стипендии и програми за обука за пекарите. Сепак, багетот е под закана, при што земјата губи 400 занаетчиски пекари годишно од 1970 година, пад што е особено значаен во руралните области во Франција, каде што супермаркетите и синџирите ги надминаа традиционалните семејни пекарници. Работите да бидат уште полоши - и убод на француската гордост - продажбата на хамбургери од 2017 година ја надмина онаа на jambon-beurre, сендвичи направени со шунка на багет подмачкан со путер. Некои париски пекари изразија скептицизам дека веста во средата ќе придонесе многу за да го ублажи нивниот најгорлив страв дека високите трошоци за пченицата и брашното ќе продолжат да растат поради војната на Русија во Украина, принудувајќи ги дополнително да ја зголемат цената на саканите стапчиња леб.. „Ова признание од УНЕСКО не е она што ќе ни помогне да ја пребродиме зимата“, рече Паскале Џузепи, која беше зад пултот на нејзината пекара во близина на Шанселизе, сервирајќи ручек за сендвичи со багети. „Имаме уште поголеми сметки за плаќање“. Во близина, друг пекар, Жан-Лук Аусант, рече дека „не е навистина расположен да слави било што“ и, бришејќи брашно од прстите, негодуваше дека признавањето нема да промени „ништо“. „Сега кога размислувам за тоа“, додаде тој, „можеби ова да го искористам како изговор за да ја зголемам цената на мојот багет“.

Луѓето денес компостираат како никогаш досега и поради тоа се наметнуваат некои конкретни прашања. Меѓу нив е дали можете да го користите компостот како извор на топлина. Ако е така, дали е можно загревање на стаклена градина со компост? Одговорот е да, навистина можете да загреете стаклена градина со компост. Идејата за тоа датира од 1980-тите. Рудиментираните искри на идејата всушност биле имплементирани во текот на 1940-тите за време на Втората светска војна. Во тоа време, луѓето ги загревале своите оранжерии користејќи слама што се распаѓа. Во секој случај, акцент на одржливоста има во речиси сè што правиме во денешниот свет, а користењето на компост за загревање на вашата стаклена градина одговара на планот. Принципи на загревање со компост За време на процесот на компостирање, микроорганизмите ја разградуваат органската материја. Како што се распаѓа органската материја, таа создава топлина, вода и јаглерод диоксид. Неверојатно, но микробната активност создава многу топлина. Всушност, може да произведе температури до 55°C до 75°C, што е доволно да ги убие штетните бактерии и плевелите. Дополнително, истата топлина може да се искористи за создавање оптимални температури во стаклена градина во текот на зимата. Органската материја во компостот, должината на времето потребно за да се разложи и други услови помагаат да се одреди количината на енергија и топлина што се создава. Основи за компостирање Не сите форми на компостирање ќе ја загреат вашата стаклена градина. Како брз потсетник, запомнете дека постојат три главни начини на компостирање. Тоа се ладно, црви (вермикултура) и топло компостирање. Ладното компостирање се случува кога го натрупувате органскиот отпад на едно специфично место и едноставно дозволувате природните процеси да работат. Градинарите сметаат дека ова е најлесниот метод бидејќи можете само да ставите повеќе материјал на купот компост кога ќе стане достапен. Компостирањето со црви е процес кој користи црвени црви кои јадат одредени видови отпадоци од хартија и храна. Користењето на овие црви помага да се создаде ѓубриво богато со хранливи материи. Потоа, тука е топлото компостирање, што е единствениот вид за кој се занимаваме во оваа статија. Тоа е единствениот вид што ќе ја обезбеди количината на енергија потребна за доволно загревање на вашата стаклена градина. Топло компостирање Следново може да звучи комплицирано, но навистина не е. Кога ќе започнете со задачата да создадете топол компост, ќе треба да ги измешате отпадните материјали како што се хартиени кеси, тоалетна хартија, стари весници, дрвени отпадоци, суви лисја итн., со исечоци трева, отпадоци од храна или свежи лисја во специфичен сооднос. Професионален совет е дека ако имате животни од фарма како кокошки, коњи, кози или патки, можете да го користите нивното ѓубриво како дел од „зелените материјали“ на вашиот компост. Ова го намалува нивниот целокупен отпад и ви помага во напорите за компостирање. Нивниот отпад се смета за безбеден за компостирање. Забележете дека од материјалите наведени погоре, првата група се смета за „кафеав материјал“, додека втората се смета за „зелен материјал“. Во овој случај, кафеавите материјали обезбедуваат јаглерод, а зелените материјали обезбедуваат азот. Односот на компостот треба да биде еден дел од азот со два дела од јаглерод. Лесен начин да се создаде ова е само да користите една кофа кога ги собирате вашите зелени материјали и две за вашите кафеави материјали пред да ги фрлите сите заедно во куп или канта. Следно, ќе навлажнете сè. Можеби ќе се изненадите кога ќе откриете дека температурата во центарот на компостот ќе се зголеми до 68°C во рок од само еден или два дена. Потоа можете да го превртите компостот и повторно да го навлажните во редовни интервали, што му помага на купот да ја одржи својата топлина. Загрејте ја вашата стаклена градина Кога ќе се справите со тоа, загревањето на вашата стаклена градина преку загревање со компост може да биде релативно лесно. Можете да земете канти за компост што веќе ги поседувате и да ги користите за загревање одредени области. Алтернативно, можете исто така да се обидете да користите ровови кои ви дозволуваат да ги тетерате редовите за садење додека ја одржувате топлината на компостот помеѓу. Иако загревањето оранжерии со компост не е најраспространетата практика во моментот, ако сте спремни да го пробате, ќе откриете дека сте нашле нискотехнолошки, евтин (или без трошоци) метод за намалување на отпадот и вкупната потрошувачка на енергија. Покрај тоа, ќе помогнете да се продолжи сезоната на растење на вашите растенија. Тоа е победа-победа насекаде!

Иако овој Ноември започна со убаво и топло време- крајно време е да ги спремиме растенијата за зимување!

На скеч на германското комичарско шоу „Browser Ballett“, човек во нацистичка униформа, скоцкан со чизми и црвена свастика на раката, маршира на улица во 1933 година кога друг маж саска: „Нацист“. Нацистот, вознемирен од навредата, се соочува со него. „Кога ви снемува аргументи, лесно е да играте на нацистичката карта“, вели нацистот. Тој продолжува: „Само затоа што некој не го дели мејнстрим мислењето, тој не е автоматски нацист“. Вознемирен, другиот човек одговара: „Но да се биде нацист е веќе мејнстрим. Вие националсоцијалистите веќе ја имате моќта“. На што нацистот, со скромна насмевка, вели: „Ах, заборавив. Во вашиот свет, сите се нацисти“. Тоа е совршена сатира за тоа како функционира модерната десница. Десничарот започнува со фанатична провокација и, кога е искритикуван, се преиначува во фабричката поставка на тврдење е прогонуван, и на обвинувања за претерана чувствителност. Тој ужива во моќта што ја акумулира дури и кога се претставува како жртва. Оваа динамика е особено очигледна откако музичарот Кање Вест, кој сега се води како Је, ја објави својата намера да “death con 3 on JEWISH PEOPLE.”*(направи правописна грешка, и го замени дефкон - статус на подготвеност со death con 3 - мислејќи дека значи дека ќе изреагира бурно, насочено кон Евреите) Обично, мејнстрим конзервативците се малку повеќе нијансирани во нивниот антисемитизам. Тие го осудуваат луциферскиот марионетски мајстор Џорџ Сорос или, како што направи Доналд Трамп во реклама за кампањата во 2016 година, со слики на истакнати Евреи во финансиите, се однесуваат на „оние кои ги контролираат лостовите на моќта“ и „глобалните специјални интереси“. Марџори Тејлор Грин ги припиша шумските пожари во Калифорнија во 2018 година на вселенските ласери контролирани, делумно, од банкарското семејство Ротшилд. Даг Мастриано, републиканскиот кандидат за гувернер на Пенсилванија - а не, општо, противник на религиозното образование - неодамна го нападна својот демократски ривал Џош Шапиро што ги испрати своите деца во „ексклузивно, елитно“ еврејско дневно училиште, велејќи дека тоа покажува „презир кон луѓето како нас“. Таквата инсинуирачка реторика им овозможува на републиканците да разговараат со антисемитизам , и потоа да се навредуваат кога другите луѓе ќе забележат. Самото омаловажување тогаш станува дел од политичката порака: Тие луѓе повеќе нема да ви дозволуваат ништо да кажете! Вообичаено, овој перфоманс, зависи од јазикот со барем трошка двосмисленост, што му дозволува на говорникот да усвои став на наметната лажна наивност. „Очигледно сега е некој вид на расистичка работа ако зборувам за училиштето“, се збуни Мастријано. Је, како и да е, не бере гајле за двосмисленоста. Минатата недела, откако Шон Комбс, раперот познат како Диди, го критикуваше Је за неговите „White lives matter“ (белите животи се битни) маици, Је ги објави пораките од нивниот разговор на Инстаграм во која го обвини Комбс дека е контролиран од Евреите. Тоа доведе до замрзнување на профилот на Инстаграм на Је, па тој отиде на Твитер, каде што беше пречекан од веројатниот иден сопственик на сајтот, Илон Маск. Таму, откако ја објави својата вендета против еврејскиот народ, Је ни се обрати директно: Вие дечки, си игравте со мене и се обидувавте да ме ставите на црна листа, како секој кој се спротивставува на вашата агенда“. Ако републиканците беа способни за чувствување срам, можеби ќе почувствуваа нешто. Је, кој уште одамна го прифати Доналд Трамп, штотуку даде интервју со Такер Карлсон во кое тој ја осуди „безбожната агенда“ на медиумите и даде осуда против абортусот. Секогаш жедни за селебрити валидација , конзервативците го проголтаа интервјуто. Твитер профилот на „Republicans on the House Judiciary Committee“(Републиканци на Домот на комитетот за правда“ напиша на Твитер: „Кање. Илон. Трамп“. И сега, еве, Је го покажа, на начин кој не е исполиран, што подразбира неговото десничарско преобраќање. (Како што се испостави, Карлсон веќе знаеше; Vice оттогаш откри дека најпараноичните и најнеприкосновените коментари на Је биле изземени во монтажата од интервјуто.) Не е изненадувачки што малкумина конзервативци брзаат да се дистанцираат од Je, посветени како што се, и да го бранат своето право за злоставување на нивните непријатели без последици. На крајот на краиштата, антисемитите можеби се оригиналните тролови. Како што напиша Жан Пол Сартр во „Антисемит и Евреин“, првпат објавен на англиски во 1948 година, антисемитите „знаат дека нивните забелешки се несериозни, отворени за предизвик. Но, тие се забавуваат, зашто нивниот противник е должен да ги користи зборовите одговорно, бидејќи верува во зборови“. Антисемитите беа тие кои ја усовршија позата на исклучиво поставување на прашања; негирачот на холокаустот Дејвид Ирвинг славно побара Дебора Липштад, учена во областа на холокаустот, да дебатира со него. За да се критикува Јe, треба да се признае дека постои такво нешто како одење предалеку и дека има вредности повисоки од надмудрувања со либералите. Неколку конзервативци го направија стожерот; водителите на „Fox & Friends Weekend“, кои претходно ја осудија суспензијата на Инстаграм на Је, ги нарекоа неговите твитови „грди“ и „несреќни“. Други, пак, останаа на типичното десничарско сценарио. На Твитер, Тод Рокита, државниот обвинител на Индијана кој последен пат беше во вестите за напад на лекар кој извршил абортус на 10-годишна жртва на силување, ги обвини медиумите дека го таргетираат Је поради неговото „независно размислување“ и дека „има спротивставени мисли од нормата на Холивуд“. (Подоцна додаде дека дава „100 проценти поддршка за еврејската заедница и Израел“.) Десничарската медиумска фигура Кендис Овенс - која носеше кошула „Белите животи се важни“ заедно со Је - го канализираше „Browser Ballet“, глумејќи огорченост што Је го толкуваат како антисемит, човек кој ветува дека ќе води своја лична војна против еврејскиот народ. „Прво и најважно, што е „death con 3“? праша таа. „Дали мислеше на Def Con 3? Што би било позиција на воена одбрана, а не навреда - за оние од вас кои се навредени. Воена одбранбена позиција“. Таа, огорчена, додаде: „Како да не можете да го изговорите зборот „еврејски“ без луѓе да се навредат“. Апсурдизмот овде е мрачно смешен, но не треба да нè одвлекува од сериозното нешто што се случува. Она што е впечатливо за голиот антисемитизам на Је не е тоа што тој ја преминал границата, туку тоа што, за некои од неговите моќни сојузници, не ја поминал. Твитот од републиканците, до моментот кога го пишувам ова, не е симнат. Во понеделникот вечерта, Овенс беше во емисијата на Карлсон - една од најгледаните кабловски вести во земјата - го пофали Је што се залага за угнетените белци. Неговите твитови за Евреите не ги споменаа. Мишел Голдберг е колумнист на Opinion од 2017 година. Таа е автор на неколку книги за политика, религија и женски права и беше дел од тимот што ја доби Пулицеровата награда за јавна услуга во 2018 година за известување за сексуално вознемирување на работното место. @michelleinbklyn

Прво беше торта размачкана на Мона Лиза во Париз, потоа супа од домати попрскана на еден Ван Гог во Лондон, а потоа, во неделата, пире од компири фрлени врз Моне во музеј во Потсдам. Она што овие акции имаа заедничко, освен што вклучува бесценета уметност и јаглехидрати, беа намерите на демонстрантите зад нив. Очајни да стават крај на самодоволноста во врска со климатската криза и да извршат притисок врз владите да ја запрат екстракцијата и согорувањето на фосилните горива, тие рекоа дека прибегнале кон тактики од висок профил бидејќи ретко што друго успеало. Ниту една од сликите не беше оштетена, бидејќи сите беа обвиткани во заштитно стакло. Но, акциите станаа вирални и предизвикаа меѓународна бура на бес и дебата. Дали активистите беа заведени и жедни за внимание, кои му наштетија на легитимитетот на климатското движење, а притоа не правеа ништо за да и помогнат на Земјата? Или сè што е на ризик го ставија во жижата на јавноста, доколку не се преземат значајни климатски мерки - брзо! Нејасно е дали фрлањето храна врз уметнички дела, која следи по долгата низа тактики на герилски протести, се успешни. За климатските активисти, протестите резултираа со победи, бидејќи привлекоа многу повеќе внимание од сите подвизи до сега. И покрај децениските лобирања, петиции, маршеви и граѓанска непослушност, емисиите на фосилни горива што ја загреваат планетата се на највисоко ниво, а прозорецот за избегнување натамошна климатска катастрофа се затвора. „Се обидовме да протестираме седејќи по улици, се обидовме да ги блокираме терминалите за нафта, и добивме речиси нула покриеност од печатот, но она што најмногу добива покривање од медиумите, е да се фрли супа од домати на парче стакло кое покрива ремек-дело“, рече Мел Карингтон, портпаролката на Just Stop Oil, групата која стои зад нападот со супа на 14 октомври врз „Сончогледите“ на Ван Гог во Националната галерија во Лондон. Откако ја фрлија супата, двајцата активисти на Just Stop Oil ги залепија рацете за ѕидот. „Што вреди повеќе, уметноста или животот?„ - праша една од нив, Фиби Пламер, 21. Г-ѓа Карингтон рече дека чинот бил наменет да предизвика висцерална реакција, да ги принуди луѓето емоционално да ја искусат потенцијалната загуба на ремек-дело. „Кога ќе размислите за тоа, ова е она со што се соочуваме со климатскиот колапс“, рече таа. „Губење на сè што сакаме“. Супената акција, беше делумно инспирирана од епизодата во мај во Музејот Лувр, во која демонстрант ја намачка стаклената покривка на Мона Лиза со торта и ги повика присутните да размислуваат за Земјата. (Активистите на Just Stop Oil ја повторија таа тактика во понеделникот со кршење на чоколадна торта врз восочната фигура на кралот Чарлс III). „Сакаме да го водиме овој разговор и да го примениме на нашето барање за тоа што треба да направиме за да избегнеме климатски дефект и колапс“, рече г-ѓа Карингтон. Во Германија, климатските активисти земаа белешки. Карла Хинрикс, портпаролка на групата Last Generation, рече дека нејзината прва реакција била неверица додека не видела како Just Stop Oil го користи моментот за да го нагласи планираното проширување на истражување на нафта и гас во близина на брегот на Англија. „Сфатив дека е генијално“, рече г-ѓа Хинрикс. „Луѓето се шокираат, а потоа се отвора овој прозорец каде што почнуваат да слушаат“. На 23 октомври, двајца активисти на „Последната генерација“ се упатија кон музејот „Барберини“ во Потсдам и, во знак на наклонетоста на Германија за компири, фрлија течно жолто пире на стаклената предница на „Стогови на сено“ на Моне, која беше продадена за речиси 111 милиони долари во 2019. „Нашата победа е кога политичарите реагираат на климатската криза“, рече г-ѓа Хинрикс. „Ова е чекор на патот, за кој луѓето зборуваат, што не е занемарливо“. Г-ѓа Хинрикс и г-ѓа Карингтон рекоа дека нивните групи прво се осигурале дека уметничките дела се заштитени со стакло, а во сите три случаи музеите рекоа дека сликите се неповредени, освен малата штета на барем една од рамките. Некои музеи сега се обидуваат да ја зајакнат безбедноста (еден директор на Шпанскиот музеј рече дека персоналот ќе внимава на храна кога ќе ги снима ранците со рендген) и Барберини објави дека привремено ќе се затвори до 30 октомври. Исто така, постои загриженост за потенцијална „криза на заштита на уметноста“ во која дела би можело да бидат сокриени или трајно уништени. Уметноста била цел на демонстрантите и порано. Суфражетките нападнаа серија уметнички дела пред еден век, при што една од нив го исече „Тоалетот на Венера“ од Диего Веласкез со сатар, и поради тоа беше „искамшикувана“ во печатот. Протестите на супи и компири во музеите, на сличен начин предизвикаа шок и збунетост. „Срамна исповед: Не знаев дека климатските промени се предизвикани од француски импресионисти“, напиша на Твитер Скот Шапиро, професор на Јеил. Процветаа теории на заговор за мотивите на активистите, бидејќи и двете групи добиваат поддршка од Фондот за климатски итни случаи, непрофитна организација на која нафтената наследничка Ајлин Гети и режисерот Адам Мекеј беа значајни донатори. Стивен Данкомб, професор на Универзитетот во Њујорк и ко-основач на Центарот за уметнички активизам, непрофитна група која обучува активисти, рече дека фокусот на многу од коментаторите, го натера да се сомнева во ефикасноста на протестите. „Дали тие зборуваат за храна што се фрла на уметнички дела, или зборуваат за тоа како горивата базирани на јаглерод ќе го изгаснат животот на планетата? рече д-р Данкомб. „Ако пораката што се пренесува е дека активистите прават луди работи, дали тоа помага на каузата или не?“ Сепак, Хедер Алберо, предавач за глобален одржлив развој на Универзитетот Нотингем Трент, рече дека ваквите акции за привлекување внимание се неизбежни со оглед на тоа што конвенционалните средства за протест во голема мера не успеаја. За неа, таргетирањето на уметноста со висока вредност имаше смисла поради врската помеѓу богатството и економиите изградени на фосилни горива. „Ние сме во момент кога ни треба секоја алатка од шупата“, рече д-р Алберо. „Ако сте повеќе лути на фрлање супа на слика отколку тоа што владите инвестираат во фосилни горива, тоа кажува многу“. Брајан Забчик, поранешен организатор во њујоршкото поглавје на активистичката група за СИДА ACT UP, рече дека најпотентните протести имаат тенденција да имаат очигледни врски со метата. Демонстрантите за граѓански права ја подигнаа свеста за расистичките закони за сегрегација со нивното кршење. Активистите на Гринпис тргнаа по бродови за китови и нуклеарни локации. Поддржувачите на ПЕТА фрлаа боја на крзно. ACT UP се бореше против стигмата околу СИДА-та и доби одобрение за револуционерни лекови преку низа нарушувачки акции од висок профил, вклучително и организирање масовни “die-ins”и “kiss-ins,”(*sit-ins се протести кога демостраторите седат во знак на протест. Die-ins е кога симулираа жртви на СИДА на јавни простори. Во Македонија, имаше протест со чевли во знак на масовното напуштање на државата поради лоши социо-економски услови) прекинување на научни конференции и политички настани со сирени и лажна крв, марширање кај владините канцеларии и парадирајќи со ликот на Ентони С. Фаучи, шеф на Националниот институт за алергија и заразни болести. Г-дин Забчик, кој сега е менаџер за застапување во непрофитната група Спасете го Бартон Крик асоцијација во Остин, Тексас, рече дека поврзувањето на климатските промени со Ван Гог го чувствува како претерување. Сепак, рече тој, критиките секогаш се зголемуваат со повеќе конфронтирачки протести и тоа не е најдобрата мерка за успех. Иако ACT UP сега е фален, неговите тактики честопати беа оспорувани пред 30 години. Бенџамин Совакул, професор по земја и животна средина на Универзитетот во Бостон, рече дека најефективните социјални движења користат постојан и интензивен притисок долги временски периоди, и дека една мерка за успехот на акцијата е колку таа гради коалиции или ги отуѓува луѓето. Додека протестите во музејот беа поларизирачки, тој рече: „Барем зборуваме за тоа“. Пишувајќи во е-пошта до Тајмс, Ана Холанд (20), една од фрлачите на супа на Just Stop Just Stop Oil , рече дека се надева дека луѓето ќе го прошират чувството на заштита и одбранбеност што го чувствуваат кон сликата на Ван Гог на животот на Земјата. Таа праќа цитат од Ван Гог, преземен од писмо до неговиот брат Тео ван Гог. „Не е јазикот на сликарите тој што треба да се слуша, туку јазикот на природата“, напиша Винсент ван Гог, а потоа додаде. „Да ги ​​чувствувате самите нешта, реалноста, е поважно од чувството на сликање, барем е попродуктивно и поживотворно“. Кара Бакли е новинарка за климата која се фокусира на луѓето кои работат на решенија . Таа се приклучи на Тајмс во 2006 година и беше дел од тимот што ја освои Пулицеровата награда во 2018 година за известување за сексуално вознемирување на работното место. @caraNYT • Фејсбук

Една недела откако проектили со долг дострел го погодија Киев тој повторно беше погоден, овој пат од рој беспилотни летала. Малку по муграта, во понеделникот, неколку беспилотни летала камикази од Иран експлодираа во центарот на градот; според украинските власти, повеќе од дваесет други биле соборени. Најмалку четири лица загинаа. Русија, за која некои западни аналитичари веруваат дека е при крај со прецизна муниција, се чини дека ги користи иранските како алтернатива. Иранските власти негираа дека и дале оружје на Москва, но американските власти велат дека тоа го прават од крајот на летото. Едно од беспилотните летала погоди деловна зграда веднаш до постројката за греење и електрична енергија која беше цел на ракетен напад на 10-ти октомври. Триесет минути подоцна, друго беспилотно летало гласно зуеше, а украинската полиција и безбедносните службеници се обидоа да го соборат со рафални истрели од нивните пушки. Дронот урна втора зграда. Додека црн чад го исполнуваше воздухот, спасувачите се обидуваа да ги евакуираат цивилите, пожарникарите го гасеа пламенот, војниците ги носеа ранетите во блиските амбулантни возила, а сите, се чинеше, вознемирено бдееја на небото.