Резултати од пребарување

Номининиран во категоријата краток анимиран филм. Погледнете:

После пресудата Навални се обрати со следните зборови на социјалните медиуми: “9 години строг режим. Мојот вселенски лет малку се одолговлекува - бродот е фатен во временска јамка. Ми текна дека сум во оваа сага како тој од Интерстелар. Запомнете, главните ликови влегуваат во станицата, издигнувајќи се од планетата, каде што времето тече неколку пати побрзо. И ги пречекува фраер со брада во бањарка: „Те чекам 23 години 4 месеци и 8 дена“. Точно, веднаш ја отфрлив оваа мисла. Прво, немам ни брада ни наметка. И второ: сето тоа е глупост. Бројките не се важни. Тоа е знак над креветот, тоа е се. И ниту јас ниту моите другари едноставно нема да „чекаме“. Како што кажав во мојот „последниот збор“, не само што ја продолжуваме работата на Фондот за антикорупција, туку ја подигнуваме на ново ниво. Фондацијата ќе стане глобална меѓународна организација. И навистина ни требаш во него. Посетете го: https://acf.international/ Паричниот дел од наградата Сахаров, што ми го додели Европскиот парламент, ќе биде првиот придонес во овој фонд. Граѓаните на ЕУ претставени од нивни претставници ми ја доделија оваа награда за борба против корупцијата. Благодарен сум и им испраќам пари за да ја продолжиме оваа борба. Патем, имајте предвид дека мојот „последен збор“ беше заглавен, прекинувајќи го емитувањето. Па, се разбира, зборовите имаат моќ. Путин се плаши од вистината, тоа секогаш сум го велел. Борбата против цензурата, доближувањето на вистината до народот на Русија остана наш приоритет. Кремљ ги разбива медиумите, а како одговор создаваме нови. На 5 март ви ја објавив „Популарна политика“ - сега веќе има речиси милион претплатници. Придружете ни се - заедно ќе ги направиме најдобрите медиуми во Русија: https://www.youtube.com/channel/UC7Elc-kLydl-NAV4g204pDQ Многу сум им благодарен на сите за поддршката. И, момци, сакам да кажам: најдобрата поддршка за мене и за другите политички затвореници не е сочувство и убави зборови, туку дела. Секоја активност против измамничкиот и лоповскирежим на Путин. Секое противење на овие воени злосторници. Во 2013 година, откако ја слушнав мојата прва пресуда, го напишав ова и сега ќе повторам: не се плеткај. Оваа жаба, која седи на цевка за нафта, нема да скокне. Ги гушкам и ги сакам сите! ❤️“

Изложба на уметнички дела посветена на осудената измамничка Ана „Делви“ Сорокин беше отворена во Њујорк на 17 март и ќе продолжи до 24 март 2022 година. Насловена „Ослободете ја Ана Делви“, изложбата прикажува пет цртежи направени од самата Сорокин. Уметничките дела се скици и може да се гледаат и како автопортрети и како авто-пародии. Преку нив Сорокин покажува дека живее живот „на висока нога.„ Едно од уметничките дела ја прикажува како се релаксира внатре во нешто што личи на затвор со елени надвор од бодликавата жица. Сорокин користи стрелки за да ги нагласи нејзините „Miu Miu“ наочари и „Tom Ford“ маичка. Уметничките дела се курирани од Џулија Морисон и Алфредо Мартинез.Интересно е тоа што Мартинез е фалсификатор на уметнички дела кој беше осуден пред околу две децении за продавање фалсификувани цртежи од Баскијат на колекционери. Но, тој се стекна со слава подоцна како уметник, обработувајќи ја неговата ситуација и дури беше прикажан во MoMA. Мартинез пресоздаде некои од делата на Сорокин. Еден од нив е насловен „Испрати биткоин“, на кој е прикажан Сорокин како носи Александар Ванг и пар „затворски чорапи“. Во него, Сорокин се гледа како гледа во огромен компјутерски екран и чита е-пошта, додека доминира пораката „Испрати Биткоин“ . Освен скиците на Ана Сорокина/Ана Делви има и позајмени дела од уметници каде предметот на инспирација е токму таа.. Но иако е Во Њу Јорк, таа не беше присутна на изложбата, бидејќи е во центар за депортација, чекајќи да отпатува во Германија, каде папараците спремно ја чекаат на Франкфуртскиот аеродром. Ана Делви е предводничка на таканаречената „изманичка култура„ која го привлече вниманието и насловните страни на јавноста преку серии како „Тиндер преварант„ и „Измислувајќи ја Ана „ ...

Денес му е роденден на новинарот и писател Ѕвездан Георгиевски… Битно е да им кажеме колку нѝ значат луѓето додека се/сме сѐ уште овде, цвеќињата да им се дадат сега… еве што нѝ кажа на Фејсбук:

Втората сезона на Еуфорија заврши пред еден месец, сруши секакви рекорди на гледање(на ХБО само Игра на тронови ја има надминато), и покрај тоа што ја чекавме две години - и ќе ја чекаме уште две: третата сезона е најавена во 2024 - се́ уште сме под импресии. Во еден момент траумата која ја сведочевме како гледачи, ја доживуваме како своја, но хуморот во најтензичните моменти, и прошката која ја понуди Ру - главниот карактер -на ликовите со кои ги играше овие моменти - дозволи и ние да здивнеме и да се осетиме поштедено, и да го завршиме патувањето на добра нота. Но како сите добри кинематографски искуства, во приказната има многу елементи кои се вплетени и ја придвижуваат, но и кои можат да стојат и да зборуваат сами за себе како независни целини. Па без ниту трошка истражување, ниту еден таб отворен за консултација, чисто од љубовта и сеќавањето на задоволен гледач, ги издвојуваме следните неколку (!) дефинирачки моменти за нас и за Еуфорија кои ја раскажуваат приказната на оваа генерација сега и овде, со убавината и вниманието која ја заслужува а многу од нив никогаш не сме ги виделе третирани на екранот. Скроз свесна дека целината не е збир на деловите отворам јутјуб таб и барам: ЗАВИСНОСТА Е КОМПЛЕКСНА БОЛЕСТ: Ру овердозира на забава за нова година: „Срце, мислев дека те изгубив„ МУЗИКАТА: ДАЛИ Е АВТОРСКА НА ЗЕНДАЈА И ЛАБИРИНТ(НО И ДОМНИК ФАЈК) ИЛИ ПОШИРОКИОТ САУНДТРАК - ИНТЕГРАЛЕН ДЕЛ НА ПРИКАЗНАТА, ПА МУ ДАВА ТРЕЈНСПОТИНГ- ВАЈБ. ФОТОГРАФИЈАТА Директорот на фотографија Унгарецот Марсел Рев вели"Фотографијата, по својата природа, не вклучува џиновска фабрика. Мислам дека е поажурен, поприменет во тековното време. Секогаш е малку естетски понапред од снимањето филмови. Тоа е моето чувство, но можеби сум само љубоморен. [Се смее] Фотографијата има повеќе влијание врз визуелноста на филмовите отколку обратно. Кога зборуваме за изведена фотографија, можете да имате напред и назад. Но, само на многу естетско ниво, фотографиите - фотографиите - секогаш се малку понапред од снимањето филмови. Тоа е пофлексибилен медиум... Голем дел од визуелноста на претставата е напишана во сценариото. Значи, не можам да земам заслуга за тоа бидејќи веќе е на хартија. Очигледно додаваме многу во лет и додека го подготвуваме и снимаме, но сето тоа е вкоренето во пишувањето."

15 март 2022 година Напорот на Русија да ја освои Украина може да кулминира во следните 10 дена. Русите се во неволја и тие го знаат тоа. Затоа посегнаа до Кина за помош и затоа сега регрутираат Сиријци. На руските генерали им снемува време, муниција и работна сила. Тоа не се заснова на никаква внатрешна интелигенција - јасно е од информациите од отворен карактер и моето искуство. Би можел да бидам далеку од реалноста, но уверен сум во оваа проценка. Суштинско предупредување за мојата проценка е дека ние, Западот, предводени од САД, мора да ја забрзаме и прошириме поддршката што и ја даваме на Украина на размери и со чувство на итност на Берлинската блокада (јуни 1948-мај 1949). Ним им треба оружје и муниција за да ги уништат ракетите, крстачките ракети и артилерија со долг дострел што предизвикуваат најголем дел од штетата на украинските градови, како и разузнавањето за лоцирање на тие системи и способноста да ги погодат бродовите на руската морнарица кои лансираат крстосувачки ракети во градовите од Црното и Азовското Море. Временскиот предизвик за Русија не е само воен. Ефектите од санкциите растат - Русија наскоро може да не плати долг од 150 милијарди долари во странска валута - а руската домашна огорченост исто така расте (треба да запомниме дека е невообичаено, но и крајно храбро обичните луѓе да протестираат во Русија на Путин и телевизиските уредници ненадејно да ги прекинат своите програми со развиорени антивоени плакати.) Треба да направиме се што можеме за да го поттикнеме тоа незадоволство и да им дадеме до знаење на храбрите Руси дека ја имаат нашата поддршка. Недостиг на муниција Русите се соочуваат со недостиг на муниција. Нивната транзиција кон војување за трошење ги зголемува стапките на потрошувачка над она што го планирале и она што можат да го одржат. Сè уште ќе имаат многу од конвенционалната артилерија и таканаречените неми бомби. Но, како што знаеме од минатите воени операции на САД, најсофистицираната муниција е многу скапа и толку поограничена во достапноста. Русите веројатно ќе го имаат истото искуство; Покрај тоа, тие мислеа дека кампањата ќе заврши во рок од неколку дена, така што големите залихи веројатно не беа подготвени. Потрошувачката за време на војна секогаш ги надминува планираните бројки, а урбаната борба го влошува тоа. Санкциите, исто така, ќе помогнат - Финска и Словенија порано и даваа муниција на Русија, а тие сега престанаа. Недостиг на човечки ресурси Пентагон соопшти дека 50 отсто од руската борбена моќ била посветена на Украина. Во екот на нашите војни во Ирак и Авганистан, бевме посветени со околу 29%. И беше тешко да се одржи тоа. Ова директно игра во дискусијата за опкружувањето на Киев. Русија нема човечка сила или огнена моќ да го опколи главниот град на Украина, а камоли да го заземе. Сум бил во Киев неколку пати. Бев таму во Киев пред пет недели, се сретнав со претседателот Зеленски. Тоа е многу голем, густ главен урбан центар на бреговите на една од најголемите реки во Европа. Тоа е тежок, сложен урбан терен. Украинците ќе можат да го држат отворен и да спречат опкружување, особено ако можеме да го достигнеме протокот на оружје и муниција до потребните нивоа. Ќе има, за жал, зголемени напади врз градот со воздушни и копнени системи, а многу повеќе невини украински граѓани ќе бидат убиени, повредени или раселени. Но, не верувам дека ќе падне. Дилемата на Русија само се влошува со нејзините борбени жртви. Иако секогаш сум скептичен во врска со бројот на тела на непријателот, верувам дека бројот на загинати е во илјадници (најверојатно во опсегот од 5.000-6.000 предложен од американски извори) и бројот на ранети е многу поголем. Современото бојно поле е крајно смртоносно, особено за слабо обучени или недисциплинирани војници. Овие се многу високи бројки само за првите две недели од војната и многумина доаѓаат од елитните единици на Русија - тешко е да се заменат (и Кремљ нема да може долго да ги крие овие загуби од руската јавност.) Извештаите за низок морал, раздор меѓу командантите, бунт на барем еден брод, дезертирање и слично, сето тоа во првите две недели се показатели за големи проблеми со работната сила. И во чист број, украинските вооружени сили сè уште се побројни или блиску се совпаѓаат со руските сили всушност на теренот во Украина. Не постои сугестија дека Русите имаат големи единици кои демнат во шумите некаде (а Пентагон рече дека не гледа знаци на значително засилување.) Значи, очигледно е дека замислената сила од 900.000 на руската војска е шуплива бројка. Нивниот јавен повик за 16.000 војници од Сирија и од други места укажува на тоа. Употребата на „стоп загуба“ од Русија на регрути чие време е приближно е уште еден показател. Украинската дијаспора се собира дома за да помогне во борбата; Русите не се враќаат дома - и навистина, многумина заминуваат за да ја избегнат борбата на Путин. Сега постои можност да се влоши нивниот проблем со работна сила. Следниот прием на регрути во руската армија е на 1 април, кога околу 130.000 руски семејства се бара да ги испратат своите синови (18-25) во воените центри каде што ќе бидат примени во руската армија како војници. Треба да направиме сè што можеме за да влијаеме на тој следен прием со користење на комбинација од човечки дострел, како и сајбер/технички средства за да се заобиколи руското затемнување на новинарството и социјалните медиуми. Милиони Украинци, Грузијци, Германци, Полјаци, Литванци, Летонци и Естонци и Финци имаат пријатели, семејство, деловни контакти, вработени и клиенти во Русија. Тие треба директно да допрат до нив - Литванците веќе започнаа кампања по оваа линија. Ако успееме да натераме одреден процент од тие семејства да се спротивстават, да им се придружат на оние илјадници Руси кои веќе покажуваат храброст да протестираат, тоа ќе испрати шокови низ Русија. Следните 10 дена се одлучувачки. Тоа е трка и не гледам доволно итност. Треба веднаш да ја притиснеме педалата за гас на подот. поручник. Генералот (Ret.) Бен Хоџис е Претседател за стратешки студии во Центарот за анализа на европската политика во Вашингтон, ДЦ.

Судењето на Навални е во својот 13ти ден, па тој остави порака на пркос на социјалните мрежи, резимирајќи ги случувањата: “Обвинителот побара 13 години во строга режимска колонија. Ако терминот е цената за моето човеково право да го кажам она што го сметам за неопходно, и граѓанското право да се борам за подобра иднина на Русија, тогаш тие можат да побараат и 113. Нема да се откажам од зборовите и од она што го направив. И другари, денеска објавив дека Антикорупциската фондација не само што нема да загине, затвори или, закочи, туку ќе влезе на ново глобално ниво на работа, станувајќи меѓународна организација. И задржување на овој фокус на истрагите против крадците од Кремљ. Не грижете се за мене. Сосема сум ок и се грижам само за тоа што другите се грижат за мене. дури ја замолив Јулија да не доаѓа на пресудата на 22 март, туку да го помине денот со Захар за да не ги дознае вестите од соучениците или наставниците. Во мојот последен говор зборував, се разбира, за војната. За тоа како стана директна последица на корупција и деградација. Крвава покритие за неуспехот на режимот на Путин. Сега сите не треба само да галамиме, да се колнеме меѓусебно, да се каеме и да жалиме. Секој мора да дејствува. На свој начин, како што може, земајќи ги предвид околностите, но да дејствува. Очигледно, како што остави во аманет Л.Н. Толстој, еден од нашите големи писатели, чиј цитат го завршив мојот говор: „Војната е производ на деспотизмот. Оние кои сакаат да се борат против војна, треба само да се борат против деспотизмот“. Обвинителот на судењето на затворениот руски опозициски политичар Алексеј Навални сака отворениот критичар на Кремљ да биде осуден на 13-годишна затворска казна под обвинение за проневера и непочитување на судот. За време на завршните изјави на 15 март, обвинителката Надежда Тихонова, исто така, побара од московскиот окружен суд Лефортово да го казни Навални со 1,2 милиони рубли. (9.900 долари). Судењето, кое започна пред еден месец, се одржува во поправната колонија бр. 2 во градот Покров во Владимирската област на околу 200 километри источно од Москва. (Видеото има англиски титлови- од јутјуб каналот “navalny”) Навални ја помина минатата година во казнената колонија на друго обвинение откако се врати од странство, каде што се опоравуваше од речиси фаталниот напад со отров за кој го обвинува Кремљ.

Нема да лажеме дека и покрај се́ - бев шокирана кога слушнав дека на состанokoт во месната заедница во Влае, на насобраните граѓани жена го одбранила градоначалникот со зборовите: живеете во град! Ако не ви се допаѓаат неговите процеси одете на друго место! Тоа е точно тип на работа што би кажал некој што е од „друго место„ како го замислува градот: немилосрдна бетонизација. Градот, во своите најсовршени форми е прилагоден на човекот и околината ..Почнавме да бараме инспирација во антропологија на архитектурата но таа потрага заврши кога пред некој саат излезе веста: Прицкер наградата за архитектура отиде на првиот црнец кој некогаш ја добил : Франсис Кебе од Буркина Фасо. Еве зошто е битен за нас: За многу архитекти, да се одликува со награди е задолжително отскочна штица за попрестижни комисии. И нема поголема награда од годишната награда за архитектура Прицкер. За архитектурата е она што е Нобеловата награда за литературата. Денеска беше објавено дека Прицкеровата награда за 2022 година му е доделена на 56-годишниот архитект Дибедо Френсис Кере. Со оваа награда, архитектот роден во Буркина Фасо ќе добие 100.000 долари и бронзен медал. Кере вработува голем број граѓани на Буркинабе (во 2020 година, неговата земја беше рангирана на 20-то место во светот по најнизок БДП по глава на жител) со работни места во столарија, заварување, изработка на тули, ѕидање и сликарство, обезбедувајќи локалната заедница да има поголема корист од неговите проекти како и посетителите. „Нормално со јавните објекти овде, никој не се грижи за нив“, рече Кере за Architectural digest во 2014 година, во врска со структурите во неговата матична земја. „Но, луѓето се посветени на овие проекти, се чувствуваат поврзани со нив. И ако нешто се случи, тие можат да ги поправат“. Кере е роден во 1965 година во Гандо, Буркина Фасо, како најстар син на селскиот поглавар каде што пораснал без струја или пристап до чиста вода за пиење. Тој се преселил на млада возраст за да стане единственото дете во неговото семејство што посетувало училиште. Дваесет години подоцна, Кере се преселил во Германија, каде што на крајот студирал на Техничкиот универзитет во Берлин и дипломирал во 2004 година со диплома по архитектура. По завршувањето на своето образование, Кере можеше лесно да го направи она што го направија толку многу архитекти пред него: остана во Европа за да се фокусира на облакодери, музеи и други профитабилни граѓански згради. Но, Кере избра поинаков пат. Тој се врати во Буркина Фасо, каде што процвета со обезбедување на својата заедница со многу потребна инфраструктура. По успехот во неговата родна земја, архитектот ја отвори својата фирма Kéré Architecture во 2005 година, со канцеларии во Берлин и Буркина Фасо. Дизајните на овогодинешниот лауреат се протегаат од кампусот „Startup Lions“ во Кенија (кој беше прогласен за „Чудото на чудата од 2022 година од АД) до серија единици за домување на наставници во Буркина Фасо. Она што ги поврзува овие две архитектонски дела е употребата на Кере на автохтони материјали, особено глина, која ја користел за правење дебели ѕидови. Оваа древна техника одржува свежа внатрешна температура во делови од Африка каде температурите често достигнуваат 45 степени целзиусови. Но, не само на неговиот роден континент, архитектот постигна успех. Во 2017 година, Кере го дизајнираше лондонскиот Serpentine Pavilion. Две години подоцна, архитектот ја завршил својата прва постојана градба во Америка со павилјон од борови трупци (направени од мртви дрвја) во руралното Fishtail, Монтана. Архитектурата, објаснува Кере, во основа е општествен процес - особено во посиромашните и помалку развиените региони во светот. Станува збор за интегрирање на луѓето за кои градите, правејќи ги да се чувствуваат, дека тоа е нивен проект. На овој начин тие се поистоветуваат со зградата исе гордеат со неа. „Архитектурата е многу повеќе од уметност. И тоа е многу повеќе од само градење згради“, вели архитектот Диебедо Франсис Кере од Буркина Фасо, интервјуиран од Марк-Кристоф Вагнер, во ова интервју за неговата архитектонска филозофија. Во најновото видео од каналот Луизијана, Френсис Кере со седиште во Берлин размислува за целта на архитектурата во општеството што се менува и влијанието што го врши неговата родна нација, Буркина Фасо. Во своите дела, Кере избира да работи со локални материјали - дрво и глина - иако неговите згради мора да имаат модерна артикулација. Локалната заедница многу често ги идентификува традиционалните материјали со предмодерна фаза на развој. Вклучувањето на луѓето значи да ги научиме на модерни градежни вештини, кои подоцна ќе им бидат потребни за одржување на зградата. Освен тоа, локалните материјали се идеални за соочување со климатските предизвици на регионот: глината ја задржува топлината надвор од зградата и ја стабилизира температурата внатре, што е „подобро од вештачката климатизација“, вели Кере. „Ако научиме да градиме со локални материјали, имаме иднина. Архитектурата може да донесе многу за локално општество како моето. Архитектурата ги прави луѓето горди, едноставно горди. А тоа може да генерира многу енергија“. „Преку градби кои покажуваат убавина, скромност, смелост и изум, и со интегритетот на неговата архитектура и гест, Кере грациозно ја поддржува мисијата на оваа награда“, се објаснува во официјалната изјава на Прицкеровата награда за архитектура.

Пред некој ден ми стигнува порака - линк до вест која гласи: „„Борба за Влае“: Да ја спречиме планираната бетонизација на зелените површини во населбата„ - го отварам, и како прелетувам преку зборовите со поглед почнувам да тонам во чувство на поразеност. И покрај „интересните времиња„ во кои живееме, би помислил човек дека веќе сум отрпната, посебно вест која се чини дека не е драматична на прва, и се чини дека се однесува на обичните дневни активности на скопските маала... Но не е така. Оваа вест ми кажува дека плановите кои ги доживувавме како закана веќе со години, а се туткаа како кусур - банкнота во поздравот со комшиите кога ќе се разминеме „како си што правиш, слушна ли..„ - стануваат се́ поизвесни. А се чинеше дека имаме некои фигуративни пет минути да земеме здив и да се одмориме во застојот кој го донесе пандемијата па и локалните избори. Плановите Влае драстично да се „преуреди„, да се исечат многу од дрвјата, многу од нив липи кои растат 30 години, и да се дигнат згради кои за сите намери и цели повеќе се кули во населба позната по начичканите сликовити куќи во уличките покрај Вардар е срцепарачки. Тоа е спротивно на урбанизација, движење и работење една населба да стане функционален град - тоа е урбаницид. СИТЕ БЛАГОРОДНИ ИДЕИ ЗГАСНУВААТ НА ТЕРЕН (околу пет минути после изборите) Кога сме кај локалните избори сакам да го потенцирам ова, за мотивите ми бидат јасни: јас, навивам за секој градоначелник. Навивам да биде општо сакан, и плановите за кои зборува - обично во предизборието - да бидат непречено реализирани. И тоа оние за апсолутниот минимум: улиците и јавните површини ќе бидат чисти, градската опрема како клупи, канти, контејнери, канделабри ќе бидат на број и здрави, ќе има зеленило, ќе има мир, ќе има услови за сите нејзини жители од деца до пензионери, до безбеден пристап луѓе со посебни потреби, до правилно згрижени животни, до места за миленичињата, до паркинг за сите, до дисциплиниран и непречен сообраќај - накратко: мирен, складен и пријатен живот. Ова е основниот ритам на животот, кој можеби од носталгија -но ми се чини како деца во поранешната Југославија градовите и населбите се чинеше дека ритамот беше не само складен туку и ентузијастички „свирен„. На пример една од најскапоцените сеќавања ми се : летна вечер, конечно жештината попушти, и седам со баба ми дедо ми на балконот, зборуваме тивко доколку некој спие - 12 после полноќ а цистерна со вода ја патролира улицата, полека, свечено, додека двајца работници со извлечени црева ги мијат улиците и плочниците. Па зошто пола век подоцна е дотолку потешко да се одржува овој ред кој во 20от век функционираше со децении? Доколку прашате вработени или „упатени„ многу голема веројатност е дека ќе почнат да рецитираат кафкијански процеси, лавиринти, поради кои ништо не е така едноставно. Пример: - има гужва на клупите во текот на целата вечер се слушаат расправии, тепачки, брмчење со мотори, а на добри денови само пијано пеење и пуштање музика од автомобилите паркирани во паркчето и така додека се раздени, секој ден, секое лето . Знаеме дека го нарушуваат јавниот ред и мир - чаре? Кафка бирократ: пааа за ова треба позорникар а таа служба ја нема „ричините се недостатокот на полициски службеници, односно лошото менаџирање со кадарот во службата наследено од претходниот период – голем одлив на човечките ресурси од Министерството за внатрешни работи по основ на пензионирање, во применување други начини на вршење на полициски работи, како што е патролната и мотопатролната дејност и поради реален недостаток од полициски службеници.“ КОГА ИМА ВОЛЈА - ИМА И НАЧИН Но - добрата вест е дека не мора да биде вака. Со политичка волја дури и најневозможните проблеми наоѓаат начин да бидат решени. Во секојдневието на еден државен работник(од премиерот до кнеговата кафекуварка, од министерката до нејзиниот шофер ) е заработување и нешто слава. Бидејќи славата доаѓа со самата позиција и титула( „а да го знам премиерот како не, на „ти„ сме) а пари никогаш доста, очигледно е дека позицијата се користи за правење на сојузи, смислување креативни решенија како парите да се размрдаат и да работат во своја полза. Но кога граѓаните (или народот) стануваат толку гласни што нивната порака јасно и гласно стигнува и до навидум високите, и тешко пробојни ѕидови - тогаш славата е загрозена, и мора да слушаат. А прва работа која што треба да ја чујат е: не сме идиоти, па затоа не ни помислувај да не́ изиграш. Ова, заедно со потсетувањето дека тие работат за нас, со наши пари, и ја добиле позицијата на моќ само со помош на нас како грб. Па затоа ние(граѓаните, народот, државата) - е единствен приоритет. „Јас те створив, јас ќе те растворам!!„ - обично вика гневен татко на блудниот син... Јас сум овде да ве потсетам на таа сила на народот, која може да биде во однос со тековните претставници во позиција на моќ - порелаксирана, но и не исклучиво кога ножот ќе ја удри коската. Всушност тоа е нашата обврска. Се чини дека старо - новиот градоначалник на Карпош Стевче Јакимовски има дилема пред себе, која треба да земе време а се надеваме и одговорност, за да ја разреши: „Дали ќе ја изберам славата? Каков однос ќе изградам овој пат со граѓаните кои ме гласаа?„ Се чини дека се движи внимателно во овој мандат, сосема свесен за она тивко мнозинство, кое знае да пресече кога ќе се замерат со него. Нашата препорака кон Стефчо е истата како кон било кој во тој тип на кариера: гледајте да го изедначите она на хартија со она на терен. Да бидете се́ она што би требало да бидете, е и повеќе од доволно за еден просечен граѓанин. Тој однос пак(на демократски освестениот и активниот граѓанин), бара информираност на сите механизми на правото, на демократијата, на протоколи и е секако работа. Ама секогаш ученикот кој учи конзистетно има подобри резултати од оние кои учат кампањски. Кога ножот ќе ја удри коската, кога толкав е бројот а понижени и угнетени што веќе не може да се игнорира, кога едно попладне брзаш да стигнеш дома затоа што сопругата ѕвони на телефонот без престан, а ти седиш заглавен во кола во гужвата, и не креваш затоа што си премрен од страв од филмовите што ти се вртат во глава и се одговор на прашањето „зошто ѕвони, што се случило?„ Но и истрошен од стресот на бесмислената сообраќаен метеж „ Зошто сум заглавен во гужва во Влае? Беше така мирно место?„

Уф. Толку е напорно да се следи Кање, што сме уморни само што го следиме на Инстаграм, а можеме да замислиме како е да си имаш работа со него во секојдневието. Тој и Ким Кардашијан решија да се разведат пред година ипол откако Кање тргна на претседателска трка(дознаваме деновиве дека бил во соработка со републиканската партија, за да може да им откине малцински гласови на Демократите) и таму откри дека најстарата ќерка сакале да ја абортираат, додека плачеше. Неколку дена подоцна папараците ја фатија Ким како плаче и самата. Не многу после тоа таа објави дека се решила за развод. Годината што следеше беше прилично мирна, додека Ким не се појави на Сабота навечер во живо емисијата каде што се опроба како комичар. Имаше скеч и со Пит Дејвидсон - тој во улогата на Аладин а таа на Јасмин. Не помина долго кога излегоа вести дека тие се пар, а од тогаш до сега Кање Вест не може да се смири од правење јавни испади. Кога излезе со спот за Easy каде во анимирана форма претставува како го киднапира и убива Пит Дејвидсон пошироката јавност беше згрозена, и инсистираше дека веќе не е смешно и дека ова однесување е малтретирање и злоупотреба, и тоа што Ким Кардашијан е богата не ја поштедува - се правеа паралели со Оџеј Симпсон: рагби суперѕвезда кој ја уби поранешната жена(блиска пријателка на мајката на Ким) на нејзината врата. Ким беше генерално тивка, но откако заврши со разводот - тоа се чини дека се смени. Таа во следните денови ја направи врската со комичарот Пит Дејвидсон „Инстаграм официјална„ - објави слики од нив двајцата - и со тоа станаа и официјално пар... А, пријател на Пит објави преписка на неговиот Инстаграм …она што паѓа во очи е дека овој 27 -годишник е многу позрел од 44годишниот Кање. - Ej Скит овде. Може да застанеш за секунда ида се смириш, 8 сабајле е и не мора да биде вака. Ким е буквално најдобрата мајка што сум ја сретнал. Што прави за децата е прекрасно, и треба да бидеш ебено среќен твоите деца што имаат таква мајка. Решив дека нема да ти дозволувам да се однесуваш на овој начин повеќе со нас. Ебено порасни веќе. -О, користиш пцовки. Каде си сега? -Во кревет со жена ти. -Драго ми е да видам дека си надвор од болница и рехабилитација. -Да, исто и мене, чудо е што тие места можат да направат за тебе кога ќе побараш помош. Треба да пробаш. Во Лос Ангелес сум денес, ако сакаш да престанеш да бидеш интернет кучка и да зборуваме. - Дојди на Неделната служба - Ова не е јавна расправа. Не сум овде да се сликам и за медиумите. Што е единствена работа што очигледно те интересира. Мојата понуда уште стои. Би сакал да бидеш маж еднаш во живот, дозволи ми да ти помогнам, човек, се борам со ментални проблеми исто така, не е лесно да ги изодеш, не мораш да се чувствуваш вака повеќе. Не е срамно да побараш малку помош. Ќе бидеш толку среќен и мирен. Немаш поима колку фин бев со тебе и покрај начинот на кој се однесуваше кон мене. Ги запрев SNL да зборуваат за тебе, или да се исмеваат со тебе нешто што сакаа да го прават со месеци. Запрев комичари да кажуваат шеги за тебе затоа што не сакав децата на мојата девојка да изгледаат лошо. Ти го чував грбот и покрај тоа што се однесуваше како гомно кон мене затоа што сакам се́ да проаѓа мазно... Ама ако продолжиш да ме притискаш како што правеше минативе 6 месеци ќе престанам да бидам фин. Не ме плашиш брат. Твоето однесување етолку пичкарско и засрамувачко. Тажно е да гледаш како си го уништуваш наследството на дневна база -Повеќе од добредојден си на Неделната служба. - А зошто не се сретнеме после Неделната служба и натпреварот на Сејнт?Ќе бидам во Беверли Хилс Хотелот можеме да нарачаме за јадење и да зборуваме во соба кај мене. Маж со маж. Што и́ правиш на твојата фамилија е опасно и ќе им остави лузни за цел живот. Те молам овие прашања приватно да ги средиме те преколнувам. - Сакаш да ме видиш. Дојди на Неделната служба. - Ова не е за јавноста човек Веројатно не е изненадувачки дека после објавувањето на оваа преписка Кање имаше Инстаграм сесија каде што имаше вербална дијареја - во неговата глава се чини дека тоа е еднакво со едначење на наративот. Можеби треба да знае дека кога нешто ќе изустиш не станува автоматски земање на контрола на наративот - има цела вештина во тоa….

.Според „Page Six“, музичарката Грајмс и активистката Челзи се во „сериозна“ врска и ја „U-Haul”-ирале(u-haul e сервис за селење), што значи дека моментално живеат заедно во Остин - се преселиле заедно изненадно. И во декември, Грајмс напиша на Твитер: „Културата на славните e задушувачка af. Не ја напуштам музиката, туку дефинитивно ја менувам мојата главна дневна работа по Book 1. Музичката индустрија e старa и уморнa, потпирајќи се на архаични системи“. Кога Менинг одговори, „гарантирано“, Грајмс ѝ одговори: „Бидејќи се чини дека го сфаќам твојот збор како конечен овие денови“. Грајмс за Vanity Fair кажа дека со Илон Маск(најбогатиот човек на светот) не се во типична врска и не живеат заедно но го доживува како нејзин дечко. После интервјуто раскинале. Имаат две деца, а Челзи Менинг беше осудена на 35 години затвор откако на WikiLeaks даде скоро милион класифицирани документи од војните во Средниот Исток. Ден после пресудата излезе како транс, и имаше многу обиди за самоубиство во затвор. Обама ја помилува кога си одеше од претседателската функција.

Грајмс откри во интервјуто за Венити Фер дека имаат тримесечна ќерка, која ја викаат нагалено Вај(Y), која ја добиле преку сурогат. Полното име и ́ е Exa Dark Sideræl. Тоа е нивното второ дете, првото е син(веројатно - модерните родители се воздржуваат да го наметнат родот на своите деца) кој го викаат Екс( X) - а целото, владино име му е X Æ A-Xii, кое Грајм објаснува се изговара : „"како буквата X.А потоа A.I."(ЕјАј). . Таа ја викнала новинарката на Vanity Fair да разговараат за нејзиниот албум Book1 (во моментот кога го пишуваме ова го нема на стриминг платформите) кога се слушнало плач на бебе од горниот спрат(Икс бил со татко му). Новинарката првично го игнорирала,но морала да праша: - Дали имаш уште едно бебе во твојот живот, Грајмс? „Јас немам слобода да зборувам за овие тема. Што и да се случува со семејните работи, само чувствувам дека децата треба да се држат настрана. “ Но сега веќе воопшто не е тајна - тие добиле дете со сурогат, затоа што минатата бременост била исклучително комплицирана, не само што се соочувала со крварења, туку бебето притискало на нерв а тоа резултирало со паѓања кои во подоцнежните стадиуми на бременоста биле опасни и за нејзе и за бебето. Минатата есен Маск, откри дека тие веќе не се заедно, односно дека се наполу заедно, а кога новинарката на Vanity Fair ја прашала Грајмс да појасно дали се заедно таа одговорила : „ Да. Не. Што подразбирате под „заедно“? „Нема вистински збор за тоа“, започнува таа. „Веројатно би го нарекувала како мој дечко, но ние сме многу флуидни. Живееме во посебни куќи. Ние сме најдобри пријатели. Се гледаме цело време… Ние едноставно си имаме секој своја работа на која работиме и не очекувам другите луѓе да го разберат тоа..Сега сме во најдоброта ситуација во која што некогаш сме биле... Треба само да бидеме слободни“. Тие планираат да имаат и повеќе деца. „Отсекогаш сакавме барем три или четири“. За нивната врска вели дека таа е негов бот за задоволство: „ „Продолжуваме да го водиме овој разговор каде што Е вели: „Дали си вистинска? Или живееме во моето сеќавање, а ти си како синтетизиран придружник кој е создаден да биде мој и овде?“ Степенот до кој се чувствувам конструирано да бидам таква совршена придружничка е луд“. Признаваме дека се боревме со цела сила да не го гледаме ова со голема доза на цинизам и потсмешливост, и се потсетивме дека студентите на уметност (што Грајмс сакала да биде но немала пари) често си земаат слобода да си поигруваат со јазикот и начинот на кој ја перцепираат реалноста, а фактот дека тие и надвор од младешкиот ентузијазам (таа во своите 30ти а Маск во своите 50ти) се́ уште си даваат дозвола на себе да бидат креативни во комуникацијата на пример, е шармантно. За тоа како е да се гради фамилија со официјално најбогатиот човек на светот, вели „Мислам, кога луѓето велат дека сум класен предавник, тоа не е...неточен опис . Од припадник на крајната левица се претворив во суштински капиталистички демократ. Многу луѓе се разбирливо вознемирени“. Но таа сака да знаете дека тој не е олицетворение на расипнички луксуз „Како, братот не би добил ни нов душек“. Ова се однесува на заедничкиот живот во Лос Анџелес. Нејзината страна од душекот имала дупка во неа. Кога таа го покренала прашањето, тој предложил да го заменат неговиот душек со оној во нејзината куќа. Сега душеците се во ред. Сепак: „Братот не живее како милијардер. Братот живее на моменти под прагот на сиромаштија. Зарем не може да живееме во многу несигурна куќа од 40.000 долари, до степен до кој бев јас? Каде што соседите не снимаат, а нема обезбедување, а јас јадам путер од кикирики осум дена по ред?“ Баш ни́ е жал...дали има Go Fund Me да донираме, да застанат на нозе? :( На Илон Маск ова му е девето дете, а на Грајмс второ. р