Резултати од пребарување

CNN конечно влегува во поткаст играта, и тоа влегува на голема врата! Со голема но заситена тема: Diana Spencer. Поткастот се вика: When Diana Met… и пилот епизодата ќе биде "Кога Дијана ја сретна Камила Паркер". Водителката е Aminatou Sou која, ја знаеме од „Call Your Girlfriend” (Јави ѝ се на другарка ти), кој е неделен поткаст „тежок„ 351 епизоди, од 2014 година. Значи, голема ТВ мрежа, застанува позади искусна поткастерка да направат содржина во медиум кој е меѓу најпопуларните во моментов за една од најпознатите жени во 20-от век, би требало чудо да не биде успешен. „Просторот е многу збиен во моментов, бидејќи е голема комеморативна година. Што го разликува нашиот поткаст од општата галама е, тој е многу личен, и не е баш фокусиран на славата и гламурот. Ние сме во момент на преиспитување на начинот на кој ги третиравме јавните личност и во случајот на принцезата Дијана – некој што починал многу, многу млад, оддамна – сè уште има многу непознаници околу тоа која е таа, па сакавме да истражиме доста од овие пресврти во нејзиниот живот за да видиме што можат да тие да нѝ кажат за неа, но уште побитно за тоа каде беше јавноста во перцепцијата за Diana Spencer.„ . . Само последнава година – две ги имавме Круната (Crown), го очекуваме филмот Спенсер (Spencer) каде Kristen Stewart ја игра Дијана), а и CNN неодамна продуцираше доку-серија во шест продолженија, но никогаш не сме ја чуле таа тема на поткаст. Исто така, после случувањата со Harry и Meghan Markel која се чини дека ја реплицира ситуацијата во која беше Дијана барем наизглед, и интервјуто со Опра, тука сме за било која содржина која нѝ е на располагање. Поткастот "Кога Дијана се сретна со..." ја има својата премиера на 11 ноември.

Во моментов на Revolt оди скоро тричасовниот поткаст со Ye во live формат (иако е снимка) Drink Champs во живо. Drink Champs е на Black effect network поткаст мрежата на Charlamange Tha God - и не стигнавме ни до еден час слушање а веќе имаше доста “бомби”- Кање одбива да живее во куќа, тој како и богаташките деца (trustfund kids) присвоил номадски живот. Но и интересни моменти со веќе титанското ривалство со Drake: открива дека Drake му вршел притисок надвор од рап стиховите, како што Ye го нарече: професионално хипхоперство… послушајте …

Је минативе недели беше тргнат од Инстаграм по што Илон Маск му понуди добредојде на Твитер. Издржа таму околу 24 часа. Овој пат се закачи со Евреите. Тогаш се појави на конзервативната Фокс Њуз за едночасовно интервју со Такер Карлсон и конечно заклучи со три часа на Drink Champs (Шампиони по пиење ) каде што со својот настап(носеше капче 2024 како најава на кандидатура за претседател во таа година ) содржината поради која што беше прогонет од социјалните мрежи изгледа како чај од камилица. N.O.R.E. следниот ден мораше да се извинува на The breakfast club а семејството на Џорџ Флојд најави тужба.

Последниот албум на Кунг-фу Кени го добивме во 2017та, тој ги доби сите цвеќиња(таа изрека доаѓа од: зошто да чекаме некој да почине за да им ги подариме цвеќињата кои ги заслужил, зошто тоа не го направиме додека луѓето се сè уште овде?) за кои можеше да се надева, и потоа го снема - сосема он бренд за него. Го слушнавме во пар соработки, најпроминентна беше онаа со неговиот братучед Baby Keem „I thought you'd known better I am the omega, pgLang, Rollie gang, SIE Don't you address me unless it's with four letters I been ducking the pandemic, I been ducking the social gimmicks I been ducking the overnight activists, yeah I'm not a trending topic, I'm a prophet I answer to Metatron and Gabriel pgLang: И тогаш минатиов август се јави со писмо: мисијата со Top Dawg Entertainment е завршена, и со меѓусебна почит и благослов после девет албуми (десетиот во подготовка) го напушта ТДЕ (тој од својата страна потврди дека ги надминале своите најлуди амбиции и дека во разделувањето нема лоша крв). “ Ги поминувам повеќето денови со минливи мисли. Пишувајќи. Слушајќи. И во колекција на стари Бич крузери. Утринските возења ме задржуваат на рид од тишина. Можам да пројдам со месеци без телефон. Љубов, губитоци, и тага - ја разбуричкаа мојата зона на удобност, но сноповите на Господ, зборуваат преку мојата музика и фамилија. Додека светот околу мене се врти, јас размислувам за она што значи најмногу. Животот во кој моите зборови ќе заземјат. Има убавина во довршувањето. И секогаш верба во непознатото. Ви благодарам што ме имате во вашите мисли. Вие сте во моите молитви. Ќе се видиме доволно скоро. „ Јасно е дека навистина пишува и дека е во состојба на мир, кој во неговите стихови дознаваме дека е добиен со внатрешна титанска борба, но покрај убавите зборови, дознавме дека тој започнува своја компанија - Пг ланг (п-то е на кирилица инаку:) ) - Каде велат - креативци од најразлични раси, генерации, етничности, ќе можат да си го најдат домот во издаваштвото, поткастите, музиката, филмовите - било кој медиум и да им треба... Да се скрши онаа генерациска клетва. За нејзе планираме да зборуваме многу во Дива. Но, немавме намера да зборуваме екстензивно за pgLang - само како контекст кој ја вдомува следната вест: Кендрик Ламар, на 16ти февруари, ќе биде гостин-домаќин на поткастот на новинарот Алекс Пападемас The Big Hit Show, поткаст кој делува во поглавја, за „ лудо успешно парче на поп култура, толку големо, што го менува светот„. Овој серијал ќе биде за албумот на Kendrick - To Pimp a Butterfly. Ќе вгости имиња како раперката Rapsody, и Џорџ Клинтон, а е во продукција на Higher Ground - продукциската куќа на Мишел и Барак Обама, која има договор со Спотифај. Има веќе тизер за серијалот, и најавено е освен гостите, дека ќе се дискутира за притисокот кој Кеј Дот го чувствувал после good kid, m.A.A.d city .... Но и како песната Alright стана химна на БЛМ движењето : Ако господ нè чува, ќе бидеме добро... На истиот ден ќе излезе првата епизода од трилогијата за Кање Вест Jeen-yuhs на Нетфликс, а со оглед на тоа како збеснува (пресметано) деновиве, манипулирајќи ги алгоритмите за да биде на врвот на трендинг категориите, подобро и да не правиме паралела, или натпревар од ситуацијата... Само е потсетник...

Легендарниот диџеј Гоце од САФ на популарниот српски Агеласт подкаст

Првата епизода од The ​​Apology Line, минатогодишниот хит на поткаст мрежата Wondery, започнува со мрачен глас што интонира предупредувачка порака: „Следната содржина има описи на насилство, вклучително и сексуално насилство, и можеби не е погодно за сите слушатели“. Наречете го предупредување за содржина, ако сакате. А всушност, тоа е позитивно - го привлекува вниманието и ве вовлекува. Основана во 2016 година од поранешниот извршен директор на Fox TV, Хернан Лопез, Wondery се етаблира како најсигурен снабдувач на палп: вистниски криминал(true crime) жанрот во поткастинг сферата. Тие ги држат слушателите приврзани, па може да се каже и навлечени, со стегнато уредување, злокобна музика како саундтрак, и ветување дека доаѓа уште една неверојатна фаза на заплетот. Лопез има кажано во интервју, дека сфатил дека поткастингот е бранот на иднината кога ја слушнал првата сезона на Серијал, во 2014 година. Неговата иновација била да ги отстрани високоумните новинарски ноти - претензиите на Серијал да информираат и усовршуваат и да просветлуваат со поголеми општествено-политички прашања - додека го поттикнуваат сензационализмот: насилство, секс и, идеално, грозорморен судир на овие две. Парите се уште една суштинска состојка. Поткастите на Wondery често се сместени во светот на богатите бели професионалци, можеби итро намигнување кон публиката која ја посакуваат огласувачите. Валканиот Џон е за измамник кој се претставува како анестезиолог кој го измамува сопственикот на успешен бизнис за внатрешен дизајн во лажен брак. The Shrink Next Door ја раскажува приказната за психијатар кој наводно ги злоупотребува своите пациенти. Д-рСмрт се фокусира на случаи на страшни медицински грешки. Во универзумот Wondery, Хипократовата заклетва се победува, а високобуржоаските неурози вешто се разгоруваат. Како и денешниот интернет, „Линијата за извинување“ им понудил на своите корисници анонимност, давајќи им слобода да бидат и брутално искрени и диво да лажат. Нејзината завршна бонус епизода ѝ дава дотерување на формулата Wondery, допирајќи го боемското - но сè уште бела и од високата средна класа - средина. Ја раскажува приказната за Алан Бриџ, уметник од Њујорк, кој во 1980 година почнал да објавува флаери низ Долниот Менхетен, рекламирајќи нова телефонска услуга: „Внимание аматери, професионалци, криминалци, работничка класа или висока…Олеснете си ја душата! Повикајте не́ за извинување“. Известувањето ги советуваше повикувачите да го сокријат својот идентитет, велејќи дека нивните изјави ќе бидат снимени и „да се пуштат во јавноста во време и место за рекламирање“. Бриџ постави телефонска секретарка и повиците почнаа да доаѓаат: признанија од неверни сопружници, мамење студенти иситни крадци; приеми на тајни желби и скриени пороци; и помрачни, повознемирувачки сведоштва од поединци кои тврделе дека извршиле насилни злосторства, вклучително иубиство. Бриџ, кој го криеше сопствениот идентитет зад називот Господин Извинување, ги подредуваше снимките, ги уредуваше иги организираше според темата - секс, омраза, хумор, зависност, духовни работи итн. - и намести повеќе телефонски апарати што дозволуваа Јавноста да се јави и да слуша. Понекогаш Бриџ ја прикажуваше работата во галериите и музеите на изложби. Во една незаборавна прилика, Бриџ, грижејќи се да ја задржи својата анонимност, присуствуваше на отворањето на инсталацијата на линијата за извинување во Новиот музеј носејќи апсурдно неприкладна лажна брада. Резултатот беше проект многу попривлечен и потраен отколку што првично Бриџ скромно го замислил како „експеримент“ . Тој ја одржуваше линијата за извинување 15 години, составувајќи огромна архива на ленти, со пораките на повикувачите и неговите сопствени одговори и коментари. Токму овој златен рудник од примарен извор го полни поткастот со енергија. Слушањето на тие децениски снимки - гласови што чкрапаат од минатото, откривајќи ситни гревови и емитување грижа на совест - е морничаво искуство и можете да разберете зошто Бриџ се збунил од она што го создал. Поткастот ја прикажува неговата зголемена опсесија - како границата што ги дели животот иуметноста на Бриџ постепено еродира, ги оштетува неговите односи, ги исцрпува неговите финансии иго потресува неговиот душевен мир. Деталите доаѓаат од добро поставен извор. Серијата ераскажана од Мариса Бриџ, за која рано дознаваме дека евдовицата на Алан, иако околностите на неговата смрт не се откриени до епизодата 6. Самата уметница, Мариса е топло присуство, која ја расплетува приказната во јасен, неблескав стил . Приказната што таа ја раскажува е, меѓу другото, романса, која започнува со симпатична средба на забава во центарот на градот исе протега низ годините на додворување и на моменти немирен, но задоволовувачки брачен живот. Главна причина за тензија во бракот била линијата за извинување и фиксацијата на Алан со неа. Мариса опишува како низ станот на Бриџис во секое време одекнувал звукот на повикувачите кои оставаат пораки од телефонската секретарка. Некои од тие телефонски повици беа страшни. Во првата епизода на поткастот, го слушаме бурниот монолог на човек кој вели дека извршил бројни кражби и напади. Тој ја пофали линијата за извинување како „фантастична услуга“ која му ја ублажила вината, дозволувајќи му да продолжи со својот криминален живот. Повикот завршува со застрашувачка објава насочена кон „личноста што ја води оваа услуга“: „Ќе откријам кој си. И, ти велам точно сега, извини, но ќе те убијам“. Гласот на повикувачот, со неговите нервозни ритми инагласокот од маалата надвор од Менхетен, е непогрешлив њујоршки звук. Линијата за извинување има посебен регионален ипериодичен шмек, пренесувајќи ги слушателите назад во Њујорк од 1980-тите и 90-тите години - позабавен, не толку, како сега, гентрифициран град, каде што уметник како Алан Бриџ може да го продолжи својот неисплатлив страствен проект со години, собирајќи пари од столарство, за изнајмување на запуштена, но обемна мансарда во средината на градот. Исто така, тоа беше време пред уметноста, културата и она што проаѓа како општествен живот да бидат вакумирани од интернетот. Поткастот буди носталгија за изгубената ера на аналогна технологија ихартиени медиуми: фиксните телефони и телефонските секретарки икасетите кои се неопходни за функционирањето на линијата за извинување, зините иалтнеделните колумни и летоци од весници со откинувачки картички што ги користел Бриџ за да го промовира проектот ида го шири неговото евангелие. Но, линијата за извинување не беше толку пред-интернет колку што беше прото-интернет. Повикувачите се свртеа кон линијата за катарза, за терапија, за надминување на моралните дилеми и за барање смисла. Многумина, веројатно повеќето, се јавија за зезање - тоа беше нова форма на забава. Како и денешниот интернет, линијата за извинување им понуди на своите корисници анонимност, давајќи им слобода да бидат ибрутално искрени и диво измамнички; како и на интернет, оваа анонимност поттикна провокативен, а понекогаш инасилен говор. Клучно, услугата беше интерактивна. Господинот Извинување и редовните јавувачи на линијата се вклучија во тековен дијалог, разговор во форма на снимени пораки кои се протегаа низ месеци игодини. Накратко, повикувачите на линијата за извинување формираа виртуелна заедница, не за разлика од оние што денес се множат на мрежите на социјалните медиуми ифорумите на Редит. Таа заедница еовековечена на снимките што Алан ги остави зад себе кога умре во 1995 година, а највпечатливите моменти од поткастот доаѓаат кога продуцентите ја пуштија лентата да оди. Овие снимки го привлекуваат вниманието на слушателите кон мистериите на самиот медиум, вклучувајќи ги и егзистенцијалните. (Флаерите што ја рекламираа линијата за извинување имаа бурно означување: „Кога ќе се јавиш, ќе бидеш сам со магнетофон.“) Снимките исто така откриваат дека Алан Бриџ, бил поткастер avant la lettre, собирач на човечки приказни кој собирал аудио суровини во впивачки театар. Идеалната верзија на The Apology Line би можела едноставно да ги репродуцира винтиџ елементите, токму онака како што им беа претставени на телефоните ипосетителите на уметничката галерија во минатото. Наместо тоа, Мариса Бриџ и нејзините копродуценти Џозеф Лампорт, Мелиса Дуенас и Мајкл Мур (не, не тој) донесоа несреќна одлука: создадоа поткаст Wondery или колку блиску до Wondery под, што дозволува нивната чудна тема. Линијата за извинување силно се навалува кон макабр . Има долг дел посветен на повикувач кој бил жртва на семејно насилство. Слушаме за неколку редовни членови на линијата за извинување кои се изјаснуваат дека се убијци, вклучително и еден кој се идентификува како Зодијак-убиециот. Потоа, има еден кретен, по име Ричи, кој тврди дека есериски убиец на геј мажи. Почнувајќи од епизодата 3, фокусот се префрла на обидите на Алан да ги потврди тврдењата на Ричи ида го улови. Овде, машинеријата на поткастот почнува да меле и да ѕвони, а од отворите да дува чад. Во нарацијата на Мариса се вовлекуваат клишеа: „Алан чуваше многу тајни од многу луѓе. … Ми се чинеше дека импулсивноста на Алан го чинеше неговата шанса да го фати чудовиштето што ги прогонуваше нашите животи толку долго“. Една единствена приказна се претвора во форма на конвенционална - стандардна вистинска криминална приказна, преполна со лажни тревови и обложена со застрашувачки акорди на синтисајзер. Мислам дека не е спојлер да се открие дека резолуцијата на заплетот на Ричи е незадоволувачка. Обидот да се претвори смртта на Алан во ноар трилер е уште едно наметнување, вежба во намерниот Wondery-изам. „Овој живот... е прекрасен сон“, вели Алан на снимката што се пушти доцна во последната епизода. „Кога овој сон ќе заврши, не е како да се будиме ида сме во друга реалност. Тоа е повеќе слично на одење во таа длабока состојба на сон“. Алан Бриџ, всушност, беше детектив, еден вид: не гума за џвакање по трагата на убијците, туку замислен истражувач на загатките што ги покрена неговиот луд уметнички проект, прашањата за вината и доблеста, покајанието иослободувањето, фактите и фантазијата, животот исмртта. Таа приказна епомалку сензационална и поинтересна - повистинита, може да се каже - од вистинското злосторство. Еве ја првата епизода на Јутјуб, но ви препорачуваме да ставите слушалици, и ...потонете на најдобар можен начин(На епл поткаст спотифај, дизер, или гугл поткастс).

„Лори Андерсон има порака за нас луѓето“ Дали е доволно комплицирано? дали е доволно едноставно? дали е доволно лудо? дали е доволно убаво? дали е доволно глупаво? Ова се петте прашања кои Лори Андерсон си ги поставува секој пат кога прави нешто креативно. И ги споделила, со Сем Андерсон, водителот на The Sunday Read - едиторијалот на поткастот The Read во продукција на New York Times. Тој е нараторот , Лори не ја слушаме како гостин или домаќин, но секако е присутна преку музиката и приказната која почнува во самиот почеток на пандемијата, февруари 2020. Најразличните анегдоти, и звучни возбудливи имиња, луѓе кои се провлекуваат - нè вовлекуваат без трошка самосвест или срам да уживаме во пристап на масата со кул децата(Пети Смит, Абрамовиќ, Јоко Оно, Дона Каран Брајан Ино) .. „Јас сум многу брблива личност. Учам за работите со тоа што зборувам за нив.“..кажува Сем - дека кажува Лори. Не сум сигурна која е пораката за нас луѓето, но беше забавно да го „видам“ секојдневието на Лори, раскажано со книжевен квалитет. AWAKEN е сосема поинаква приказна - таа се појавува како капетанот наратор... Лори Андерсон се чини дека скокнала без никаква задршка во поткастерство. Доколку ја знаете и нејзиниот смирувачки глас, знаете дека можно е да не ви биде важно за што зборува, која е темата на поткастот, само хармоничната вибрација на бојата на гласот е доволна. Но - таа се чини дека заинтересирана духовно, интелектуално за будизмот, и неговите пракси, филозофии. Па така таа води поткаст серија од 10 епизоди, која рефлектира од изложба и нејзините експонати, со истото име. Првата епизода е : соочување со хаос во која ја кажува својата приказна комичарката Апарна Нанчерла, која го објаснува својот животен пат до Будизмот. "AWAKEN е поткаст и почесник на Webby , чиј домаќин е познатата музичарка и изведувачка уметница Лори Андерсон за динамичниот пат до просветлување и што значи да се „разбудиш“. Во 10 епизоди се нурнуваме во личните приказни на гостите кои споделуваат како доживеале промена во нивната свест и како резултат на нивната перспектива за животот. Од длабока интроспекција до љубопитни моменти кои го менуваат животот, будењето може да има многу форми, од секојдневно до свето. Преземајќи инспирација од изложбата AWAKEN: тибетско будистичко патување кон просветлување, ние ги користиме уметничките дела како отскочна даска и слушаме од автори, уметници, носители на мудрост и будистички учители, бидејќи секое патување е различно.„ - објаснуваат во Рубин музејот кои се дом на поткастот. Патот на скептикот кон просветлување: Уметност, медитација, и смрт како авантура“ Овде Лори е гостинка. Ја кажува својата лична приказна околу својата приврзаност кон Будизмот. „Мојот сопруг, умре толку прекрасно, имаше таков талент за тоа“ - кажа, на шок на водителот... ѝ се заблагодари што го сподели тоа со нејзе. Медитација водена од Лори Андерсон - смрт и повторно раѓање... Мислам дека не е потребно некое посебно објаснување. p.s. The Wire ја има Лори повеќе во радио шоу, каде можеме да го чуеме нејзиниот музички избор - "Изданието на 28 јули на неделното шоу на The Wire на Резонанс ФМ имаше избор на специјален гостин од Лори Андерсон, плус песни од Тег и Адел Поурсамади, Ал-Касар, Иан Кар со Nucleus и повеќе":

Мирко Попов се навикнавме да го гледаме како наставник со лењир кој удира по прсти на палавите Фејсбук деца. Или тоа, или - во дефанзивна состојба, од шок на истурена врз глава коска-ладна вода. Таа дефанзивност го остава обично помеѓу бравадо и гризања со цинизам, но не и овде. Овој 90-минутен разговор со „клинците„ Андреј Игњатовски и Петар Марковиќ (продуцент им е Дејан Џолев - имаат продуцент!:) ) кои се прилично информирани и елоквентни поткастери и имаат одличен сенс за медиумот и го возат како најизверзираните професионалци, е толку интригантен.... го гледаме Мирко во омекната, човечна, и отворена варијанта.

Салмон Ружди беше нападнат во петокот и избоден со нож, за време на предавање во Њујорк. Напаѓачот беше уапсен и беа покренати обвиненија за обид за убиство: засега не се знае дали Либанецот Хади Матар кој живее во Њу Џерси е инспириран од фатвата од 1989. А Салман Ружди, првично беше на вентилатор, но сега нема потреба за тоа, зборува и се шегува и покрај тоа што веројатно ќе го изгуби едното око, и нервите на една од рацете се сосема оштетени од оштрицата на ножот - извести неговиот агент. Додека Ружди закрепнува, да ги послушаме поткастите -- раскази прочитани од него. Недела, беше ден како деца кога ги слушавме нашите радио драми, па е ете прилика да ја обновиме оваа традиција. Стариот човек и плоштадот: Малиот Крал: Да ве потсетиме дека сите поткасти можете да ги слушате не само овде, туку и на сите поткаст и не-поткаст платформи( често и на youtube, матичните вебсајтови)!

Една недела по објавувањето на нејзиниот нов албум, Бјорк се враќа со повеќе детали за Fossora, со нејзиниот прв сингл „Atopos“, кој треба да излезе наскоро. Таа се огласи на Инстаграм за да ја сподели фантастичната насловница, потврдувајќи дека албумот има одредено датум на издавање на 30 септември. Како новиот албум на Бјорк да не е доволна причина за возбуда, таа лансира и поткаст кој епизода по епизода, проаѓа на својствен начин за Бјорк - бегајќи од она што би требало да биде промотивен поткаст (ако има нешто такво)- низ целата нејзина дискографија. Првите три епизоди од поткастот, Björk: Sonic Symbolism, ќе имаат „интимен и извонреден“ поглед на Debut, Post и Homogenic: секој со своја епизода. Гости ќе бидат филозофот и писател Одни Еир и музикологот Асмундур Јонсон. „Повеќето од нас поминуваат низ фази во нашите животи кои траат приближно три години, и не е случајно што често е потребно колку време е потребно за да се направи албум, книга или филм“, вели Бјорк во трејлерот. „Во разговорите на овој поткаст, јас и моите пријатели се обидуваме да доловиме кои расположенија, тембри и темпа вибрираа за време на секој од моите 10 албуми.„ Во соопштението за медиумите, таа додаде: „Кога ме прашуваат за разликите во музиката на моите албуми, најбрзо ми е да користам визуелни кратки резови. Тоа е некако зошто моите кавери на албумите се речиси како домашни тарот картички. Сликата на предната страна може да изгледа како само визуелен момент, но за мене тоа е едноставно опишување на звукот од неа. Се обидувам да го изразам со палетата на бои, текстурите на текстилот, со она што го држам, држењето на телото во кое се наоѓам, а нејзиниот агол го покажува неговиот однос кон светот. Исто така, емоцијата на гласот се обидува да го сподели целокупното расположение на албумот. Можеби можете да го наречете некој вид на звучна симболика? “

Лори Андресон стана неочекуван поткастер кој се чини застанува пред микрофонот на секоја дадена шанса - па веќе ја пр епорачавме во Поткаст лектира: гласот ѝ е сугестивен, хипнотичен и без некоја посебна содржина има АСМР квалитет дали зборува за Будизам или уметност. Па следејќи ја нејзе, налетавме на серијал поткасти од седум епизоди на Андерсон Купер - новинарот од Си-Ен- Ен, каде Лори гостува и зборува за смртта на Лу Рид и тагата која следела. Со оглед на тоа дека Лори еднаш кажа „ Лу умираше толку убаво“ - ја исклучив музиката веднаш и го пуштив „All there is: Lori Anderson The Release of Love". Половина од епизодите на серијалот се разговори, речиси интерни монолози наменети за неговите деца, кои се случуваат како Андерсон го пакува и чисти апартманот на неговата почината мајка. Другата половина разговара со Стивен Колбер - водител, комичарката Моли Шенон, поетесата и писателка Елизабет Александер. Жанрот на поткастите од недела во недела еволуира, и сепак, Андерсон Купер успеал да продуцира нешто уникатно, и што е побитно - лековито без да се навали накај поп психологијата на само-помош жанрот. Во интервјуто со Аманда Петрушич за Њујоркер, и самиот обjаснува. Откако мојот сопруг неочекувано почина летово, најдов утеха во поткастот на Купер за смртта и загубата, „All There Is“. „Ако сакаш да бидеш најчовечен што е можно да бидеш, тогаш ова е дел од тоа“, вели Купер, од тагата. „Тагата ви овозможува да сакате поцелосно, да ги искусите работите поцелосно“. Кога водителот на CNN, Андерсон Купер(Anderson Cooper), имал десет години, тој го изгубил својот татко Вајат од срцева болест; кога имал дваесет и една година, неговиот постар брат Картер се самоубил. Во 2019 година, неговата мајка, уметницата и дизајнерка на облека Глорија Вандербилт, почина на деведесет и пет години од рак на желудникот. (Вандербилт гледаше, очајна и беспомошна, како Картер скока од терасата на семејниот стан на четиринаесеттиот кат во Менхетен.) За Купер, кој сега има педесет и пет, загубата стана неочекуван светилник во неговиот живот - начин на постојано потврдување на својата хуманост. „Мајка ми и јас разговаравме многу за ова“, изјави неодамна Купер. „Без разлика низ што поминувате, има милиони луѓе кои поминале низ многу полошо. Ми помага да знам дека ова е пат кој е добро пропатуван“. Во септември, Купер го започна „All There Is“, поткаст од седум епизоди за неговиот премин низ тагата. Тоа е нежно и елегантно искрено истражување за тоа како смртта може да ги отвори животите на луѓето што останале. Потполно обелоденување: И јас тагувам. Изминатиов август, мојот сопруг од седумнаесет години почина; Имаме прекрасна едногодишна ќерка Нико. Досега, искуството со тагата ми беше збунувачко. Понекогаш се чувствувам како зомби кое е прободено во срцето со остар колец, но наместо да колабирам или да умрам, јас само продолжувам да се тетеравам, да лелекам повремено, да се сопнувам кон хоризонтот. Се најдов слушајќи го поткастот на Купер кога се чувствував гладна за дружење и поддршка. Навистина помогна. Неодамнешното утро во работен ден, се сретнав со Купер во неговиот дом, реновирана пожарникара од 1906 година во Гринич Вилиџ, кој го дели со неговиот поранешен партнер и сегашен со-родител, сопственикот на ноќен клуб Бенџамин Мајсани. Нивните синови - Вајат, две и пол години и Себастијан, осум месеци - си играа горе. Купер ми го покажа местото, кое беше стилски поставено со антиквитети и уметнички дела соодветни за периодот, вклучително и неколку слики од неговата мајка. Ископа неколку млаки шишиња со вода од мал фрижидер. „Сакав обична кујна, бидејќи воопшто не ми е грижа за храната“, се пошегува тој. Во подрумот имало десетици кутии со хартии и други ефемери ископани од станот и уметничкото студио на неговата мајка. Тој не сакаше да го предаде проектот на професионален архивар, делумно затоа што работата на сортирање се чувствуваше премногу идиосинкратично и премногу интимно. „Мајка ми спаси сè. Тоа се букви кои имаат значење“, рече тој, копајќи низ преполнета картонска кутија. „Ова се писма и шкртаници од Ричард Аведон. Ова е Божиќна честитка на Доминик Дан од крајот на шеесеттите. Ова се писма на Труман Капоти. Овие се од Гордон Паркс“, рече тој, држејќи полни раце хартија. „И тогаш некои од нив се само чисто љубовни белешки меѓу мајка ми и Сидни Лумет. Или писма помеѓу татко ми и мајка ми“. Тој воздивна. Купер и јас се сместивме во неговата библиотека да разговараме. Му кажав дека веднаш по смртта на мојот сопруг, се чувствував одвратена од литературата за тагата, со нејзините флоскули и нејасни уверувања. Тој кимна со главата. „И јас избегнував секаков вид литература за тагување, што веројатно повеќе се однесува на моите ограничувања - сигурен сум дека има навистина храбри луѓе кои прават неверојатни работи“, рече тој. „Мојата мисла да се впуштам во ова не беше да станам дел од тоа. Јасно е дека не сум професионалец во оваа област; Навистина не ни планирав да правам поткаст“. Наместо тоа, Купер размислувал за една од неговите омилени книги, „Човековата потрага по значење“ на Виктор Е. Франкл од 1946 година, која го опишува ужасното затворање на Френкл во Аушвиц и техниките и филозофиите што ги усовршил за да преживее. „Тој го раскажуваше она низ што минувал додека живеел низ сето тоа, речиси гледајќи го клинички или од мала дистанца. Да не ги споредувам моите мали чувства со неговото искуство во Аушвиц, но како што почнав да ги разгледувам работите на мајка ми, ми падна поразително и почнав да се снимам себеси затоа што ми требаше некој со кого можам да разговарам“, рече Купер. Процесот делуваше веднаш заздравувачки. „Тогаш си помислив: „Ох, добро, можеби треба да го споделам“. Во рок од два дена од лансирањето на шоуто, беше број 1 на табелата со поткасти на Apple во САД. Последната епизода од сезоната ќе се емитува во среда. „Бев преплавен од реакциите“, рече Купер. „Не знаев дека некој ќе слуша, искрено. Нашиот разговор е лекториран и кондензиран. Во втората епизода од „All There Is“, Стивен Колбер ја воведува идејата за негување благодарност за загубата. Скептични сте дали тоа е навистина возможно. Но, надвор од благодарноста, за која се согласувам дека е многу да се очекува, љубопитен сум дали откри дека тагувањето направи да се чувствувате вончовечки. Родителството и тагата - што случајно ги доживеав многу брзо последователно - и двете отворија нешто во мене. Ме потсети на една реплика од кореспонденцијата на Волт Витман, преземена од старогрчката драма „Heauton Timorumenos“ или „Само-мачникот“: „Јас сум човек; Ништо човечко не ми е туѓо“. Дали искуството на длабока тага ја прошири вашата човечност на начин што го сметате за корисен? Да, целосно. Да. Ако сте отворени за тоа, тагата го има тој потенцијал. Стивен зборуваше дека сакаш да бидеш најчовечки што можеш да бидеш. Ако сакате да бидете најчовечки што можете да бидете, тогаш ова е дел од тоа. Тагата ви овозможува да сакате поцелосно, да ги искусите работите поцелосно. Пред три години, Стивен и јас направивме интервју за CNN, само неколку недели откако мајка ми почина. Идеите што ми ги изнесе тогаш беа навистина зачудувачки и остануваат неверојатни. Еден беше цитат од Џ.Р.Р. Толкин: „Кои Божји казни не се дарови?“ Другото беше: „Научете да го сакате она што најмногу посакувате никогаш да не се случило“. Тоа се такви идеи на следно ниво. Дали сум благодарен за ова? Тоа е навистина тешка работа за да се избориш. Но, тоа е исто така интересна рамка за да се има на полицата како можност еден ден. Размислував за тие зборови бескрајно во последните три години. Ми го отвори умот. Има оваа акумулирана мудрост кај луѓето кои поминале низ тоа, и да не постои дневна група за разговор на WhatsApp каде што луѓето го споделуваат акумулираното знаење. . . само размислете за целото внимание што се посветува на раѓањето и на целата тишина околу смртта. Ми се допаѓа тој цитат на Витман. Една од работите што си ги повторувам е: „Ова го прават луѓето. Ова е она што се случува со луѓето. Ова е она што се случува со луѓето; тоа е она што луѓето го прават“. Дел од тоа е, јас сум некако социјално незгоден, па морам да си кажам и себеси: „Ох, луѓето си велат добро утро еден на друг. Ако сте во лифтот, луѓето велат здраво“. Но, на поголемо ниво ова е едноставно она низ што поминуваат луѓето, и јас не сум првиот човек што минува низ ова. Мајка ми ми велеше: „Зошто да не јас? Зошто да бидам изземена од ова?“ Има и чудна моќ во тагата. За момент се чувствував речиси непобедливо. О, целосно. Кај мене, чувството брзо избледе. Но, во текот на тие први денови беше, не можеш да ме повредиш; Веќе сум премногу повредена. Јас сум веќе најповредена. Отидов на места каде што постојано ја тестирав мојата непобедливост. Ја тестирав со години. Се насладував на тоа. Веќе го немам тоа чувство, но го имав долго време. Сите ја имаме оваа илузија за тоа како изгледа смртта - светот престанува да се врти, а луѓето умираат во бавно движење. Тогаш ја гледате реалноста на тоа и гледате колку е лесно да се умре. Колку повеќе гледате колку е лесно да се умре, и како всушност изгледа смртта, толку помалку ќе се чувствувате непобедливи. Секогаш има нешто друго што може да ви се земе. Имаше ли некој дел од тебе таа мисла, свесно или несвесно, Можеби ако се изложам на доволно смрт и страдање, ќе отрпнам? Не воопшто. Не можете да си дозволите да се чувствувате вкочанети од она што го гледате. Ќе им направиш лоша услуга на луѓето за кои си таму да известуваш, затоа што не можеш да разберете низ што минуваат ако го споредиш со нешто друго што си го видел и го ставаш на лизгачка скала на тага. Разговарав со Би Џеј Милер на оваа тема. [Милер, лекар за палијативна нега, беше погоден од струен удар како додипломец во Принстон и е тројно ампутиран; ја изгубил и сестра си Лиза поради самоубиство. Тој е автор на „Водич за почетници до крајот: Практични совети за живеење живот и соочување со смртта.“] По искуството што го имаше Би Џеј, тој сакаше да работи во областа помеѓу животот и смртта. За мене, тоа не беше за желбата да станеш отрпнат на тагата; дел од него, сега сфаќам, сакаше да се доближи што е можно поблиску до смртта. Зборував со него за онаа сцена во „Танц со волците“ - ова е многу лигаво, но јас продолжувам да го споменувам. Чудно, тој исто така се сеќаваше на оваа сцена и на тоа како го гледале со неговата сестра. Кевин Костнер јава на коњ, пред пукотници. Тоа не е наплив на адреналин; повеќе е само да се оставите отворени на што и да се случи. Тоа чувство е многу моќно. Бев во престрелка во центарот на Јоханесбург еден месец пред изборот на Нелсон Мандела. Снајперисти на згради, пукајќи во толпата приврзаници на Партијата на слободата кои демонстрираа. Не можеше да се каже од каде доаѓаат истрелите. Тоа траеше најмалку половина час. Тоа беа меѓу најнеобичните триесет минути во мојот живот. Но, тоа е она што го барав. Тоа не беше потрага да се чувствувам вкочанет. Беше за да се чувствува. Го препознав новинарскиот инстинкт, репортерската љубопитност, во форматот на поткастот - еден вид закопано верување дека ако само погледнете нешто од доволно агли, ако разговарате со вистинските луѓе, ако го направите вистинското истражување и прашате вистинските прашања, можете да разберете сè. Се прашувам до кој степен твоето рано искуство на загуба и тага ја водело твојата кариера. За тебе, дали отсекогаш било: Дозволи ми да се обидам да дојдам до темелот на темата? Целосно. Тоа е се. Почнав да посетувам курсеви за преживување како шеснаесетгодишник. Прво, едномесечен курс во опсегот на реката Ветер, во Вајоминг, а потоа еден во Мексико. Рано го напуштив средното училиште и се возев во камион низ субсахарска Африка. Се обидував да ја изградам, во мојот ум, мојата способност да преживеам во светот, кој изгледаше како многу страшно место. Се сомневав во сопствената способност да преживеам. Затоа тргнав на курс за учење - си помислив, треба да учам. Дали беше олеснување да се најдеш на места каде што смртта беше толку јасно присутна што не можеше да се минимизира или игнорира? Навистина не мислев дека, во ред, сакам да одам на места каде што се зборува јазикот на загубата; Сакам да одам на места каде што животот и смртта се нешто за што можеме да зборуваме, каде што ќе биде толку поразително што ќе бидам принуден да ги чувствувам работите. Јас навистина не го видов тоа така. Но, тоа е јасно она што ме мотивираше да почнам да одам на места кои беа несигурни, многу реални, елементарни - каде животот и смртта беа нешто со кое луѓето се бореле и зборувале. Не сакам да звучи како да влегувам со лупа да ги проучувам луѓето. Но, сакав да бидам покрај луѓе со кои би можел да се поврзам, кои страдаат и кои ја разбираат болката, и каде можам да зборувам за тоа на начин на кој не можам овде. Не беше пријатно. Честопати бев многу депресивен и тажен, имајќи го предвид она што го гледав и околностите во кои живеев, со месеци, во Сомалија или Сараево или Кенија. Да се ​​разбере, да може да се сретне со некој друг во болка, да се научи и сочувствува, беше извонредна работа. А сепак се обидував да разберам: Зошто се случуваат работите? Се сеќавам дека бев во Руанда за време на геноцидот. Бев таму само многу кратко. Но, јас престојував во Руанда често пред геноцидот. Само ги прашував луѓето: „Зошто го правите ова? Зошто твојот сосед би го направил ова?’ Обидувајќи се да разберам како луѓето преживуваат, како луѓето ги прават изборите што ги прават. Една од работите што ме изненади кога го правам овој поткаст е: ова е прв пат да се чувствувам како што се чувствував во странство во мојот секојдневен живот. За мене е необично да можам да ги водам овие разговори со луѓе, дури и да го водам овој разговор. Чувствувам дека ова е најзначајниот разговор што би можел да го водам, а сè друго со што ќе се занимавам денес не е толку значајно или толку важно како ова. Стивен Колбер еднаш кажа нешто за тоа како луѓето никогаш не знаат дали можат да кажат што се случило со неговите браќа и неговиот татко. Неговиот одговор беше нешто во смисла на „Не можам да верувам дека луѓето не ме прашуваат за тоа секој ден“. Тоа ми одекна. Тешко е да се водат овие разговори, но се чувствувам многу среќен. Сведочењето е длабок чин. Би замислил кога известуваш од воена зона, или веднаш по катастрофа, постои огромна глад за тоа - луѓето мора да ви пријдат и да речат: „Дојди овде. Видете го ова. Држете ја оваа тага со мене“. Кога го хостирате овој поткаст, мора да искусите нова верзија на тоа - да станете некого на кого луѓето можат да му ја покажат својата тага. Апсолутно. Тоа е нешто што на почетокот не го знаев. Се сеќавам дека отидов во Сомалија во август 1992 година, во градот наречен Баидоа. Тоа беше за време на глад таму. САД штотуку започнаа некои летови за хуманитарна помош, но тоа беше пред да испратат војници. Стигнав таму, не знаев ништо, не знаев каде да одам, никогаш не сум бил на вакво место. Некои деца, тешко вооружени, дојдоа до мене на пистата каде што бев фрлен од помошен лет. На крајот морав да ги вработам, затоа што требаше да ангажираш вооружени лица во Сомалија во тоа време. Тие рекоа: „Каде сакаш да одиш? Велам „Претпоставувам во болницата? Ме однесоа во болница, и ми ја покажаа во хируршката сала. Реков: „Не можам да одам во хируршката сала“. Тие рекоа: „Секако дека можеш. Ти си Американец“. Интересна работа да се каже. На крајот отидов во хируршкиот театар, а таму имаше американски лекари. Сакаа да се раскаже приказната. Тие работеа со ламби. Сечеа екстремитети. Луѓето сакаат да знаете кое било нивното дете. Луѓето сакаат да знаете низ што минуваат. Тие не сакаат да умрат во тишина. Зачуден сум од тоа колку луѓе посегнаа накај мене. Се трудам да ја прочитам секоја нивна порака, бидејќи чувствувам дека тоа е најмалку што можам да направам. Не можам да одговорам на сите нив, но секоја шанса што ќе ја добијам, ако сум во кола и одам од едно место до друго, ако снимам нешто за „60 минути“, меѓу другото, ги читам пораките на луѓето. Тие неверојатно трогателни. Една од работите што ги најдов особено храбри за поткастот е тоа што е фокусиран на чудната и тешка работа на чистење на станот на мајка ти. Модерен, просветлен човек треба да знае дека нештата не се важни - поважно е невидливото наследство што луѓето го оставаат зад себе, кого сакале, кои биле, како живееле. Но, што ако премногу го отфрламе материјалното наследство? Има еден момент во емисијата кога наидувате на кутија со ремени на вашиот татко. Не е очигледно сентиментална или значајна кутија со ремени, но, сепак, почувствував такво олеснување само што те слушнав како велиш: „Не знам што да правам со овие каиши“. Каде се ремените? „Каишите. Не сум направил ништо со нив. Тие се уште се во истата кутија. Преселив сè или овде, и го напикав во подрумот или во мојата куќа во Конектикат. Минував низ тоа за време на викендите кога моите деца дремат. Некои денови мислам - не можам да го направам ова денес. Други времиња тоа е само ставање работи во помали кутии, а потоа собирање и организирање. Некој ми испрати слика вчера од нешто што го направиле со ремени. Тие ги врамија, во суштина, некако сите еден врз друг, и изгледаше прилично убаво. Постои цела индустрија на луѓе кои ќе направат јоргани од облеката на вашата сакана или ќе ви помогнат да ги пренамените работите на други начини. Идејата да направам јорган или нешто за моите деца - што некако ми се допаѓа. За каишите, не сум сигурен. Повторно ги погледнав изминатиов викенд. Некои се овие тиркизни и сребрени каиши, домородните американски или во стилот на првите нации кои беа нешто во доцните седумдесетти. Да ги исфрлам не е навистина опција, бидејќи имам толку малку вистински физички предмети што му припаѓале на татко ми. Не знам што се случи со повеќето работи. Неодамна отворив фиока од џемперите на мајка ми, за да ги спакувам, и го најдов овој пар долен дел од пижами, завиткан во бела хартиена хартија, со белешка од неа која вели: „Енди, ова беа пижамите на татко ти“. Не знам. Ремените. Не сум сигурен што да правам. Сакав да те прашам и за насловот на поткастот. Во првата епизода, ја раскажуваш приказната за името, која е преземена од „Is That All There Is?“, песна на Џери Лајбер и Мајк Столер која беше хит за Пеги Ли, во 1969 година. Тие зборови можат да бидат оптимистични, или крајно очајни, во зависност од тоа како се кажани. Како Ли ја изведе е весело, но и недоверливо: „Сериозно? Тоа е тоа?" Сепак, се прашувам дали искуството на тагата некогаш го направило универзумот да се чувствува поголем или помистериозен за тебе? Поголемиот дел од мојот живот, го гледав на ист начин - низ очите на десетгодишно дете. Правењето на овој поткаст ме отвори за други начини на гледање на тагата. Научив од луѓето со кои разговарав дека има и други начини да се гледа. Сметам дека тоа навистина е корисно. Лори Андерсон ми рече нешто на крајот од нашиот разговор, и јас бев толку запрепастен од тоа што штотуку го завршив интервјуто. Таа истакна дека малото дете што јас некогаш бев починало. Тоа беше откровение за мене. Не размислував за тоа во тие услови. Не остана никој кој навистина го познаваше тоа мало дете. Болно е да се зборува за тоа, но исто така е некако неверојатно, таа идеја. Сè уште се обидувам да сфатам што точно значи тоа. Секако, дел од вас умира кога ќе умре некој што го сакате. Но, идејата, само идејата дека личноста што си била умира. . . одеднаш да сфатите дека детето е мртво - или, барем, не постои во сеќавањето на некој друг што живее? Тоа ми беше неверојатна мисла. Тагувањето кога имаш мали деца е толку комплицирана практика. Мојот прв инстинкт беше да го заштитам моето дете од мојата тага, како да е отров. Но, тогаш почнав да мислам дека можеби е поштетно - или барем позбунувачки - да се сокрие тоа од неа. За мене беше застрашувачко што ненадејно го оставив татко ми надвор од сликата. Татко ми беше толку присутен родител; мајка ми секогаш работеше. Јас навистина не ја познавав толку добро. Сега не само што го нема татко ми, туку и животот ми се чувствуваше многу нестабилен. Така, кога и мајка ми покажуваше нестабилност, или неспособност да функционира. . . гледајќи ја нејзината тага ме натера да се чувствувам уште понестабилно. Повторно, ова се различни околности, но јас се држев за мојата дадилка, со која можев да разговарам за мојата тага. А сепак таа немаше моќ во куќата, бидејќи нејзината позиција беше ранлива. На мајка ми не и се допадна тоа што имав близок однос со неа, па моравме да го криеме тоа. Мајка ми само што се врати на работа. Требаше да работи -колку и да мислат луѓето за тоа дека беше богата, таа требаше да работи. Татко ми умре во време кога целата работа со џинс-дизајнер само што почнуваше, и таа мораше да ги промовира и да патува низ земјата. Се сеќавам дека ми кажа дека татко ми починал, и се сеќавам дека во куќата беа некои луѓе кои дојдоа со неа од болницата: Ал Хиршфелд, карикатуристот од Њујоркер; неговата сопруга Доли. Се сеќавам дека беше во кревет многу време и плачеше. Како дете, да се види тоа беше многу вознемирувачко. Се исклучив. Беше многу тешко. Со текот на годините, мајка ми спомнуваше приказни за татко ми, а јас едноставно не можев да ги потврдам. Ќе слушав,ќе чуев и на некој начин се соигрував. Но, не можев. . . Се повлеков длабоко во себе. Исто така, во твојот разговор со Стивен Колбер, тој зборува за својот живот пред и по смртта на татко му и браќата - фразата што ја користи е „прецвикување на кабелот“. Зачудувачки е како нашиот мозок се чини дека веднаш реконфигурира сè - нашите сеќавања, нашите искуства - околу оваа нова пукнатина. Има толку многу на што веќе не можам да се сетам. Дали се имаш снимено себеси како си го кажуваш ова? Претпоставувам сега, на некој начин. Затоа што апсолутно треба. Не можам да зборувам за тебе, но за мене не е како шест години подоцна одеднаш да се сетив на многу повеќе. Она што го паметиш сега е можеби најмногу на што ќе се сеќаваш. За брат ми почнав да пишувам деновите по неговата смрт, само ситници, приказни, бидејќи веќе не се сеќавам на нив. Ги паметам само затоа што ги прочитав. За мене, тие не се вратија. Среќен сум што запишав за мојата медицинска сестра - мојата дадилка, Меј, која би ја нарекол мојата медицинска сестра. Мали шкотски изреки што ги имаше, нејзините сеќавања за мене. Посакувам да ја снимив додека беше жива. Ако пишувањето изгледа премногу напорно - имате бебе, па мора да најдете време да го направите тоа - само правете гласовна белешка на вашиот телефон одвреме-навреме, каде и да сте, само кажувајќи некоја случајна меморија, гарантирам дека за две години нема да зажалите што ги имате тие снимки за слушање. Јас не сум професионалец. Не сакам да ти давам совети. Но, за твојата ќерка, за Нико, осумнаесет години од сега кога ќе го почувствува ова отсуство, да има снимки од тебе во ова време, сега, и да може да ти го слушне гласот, на возраста што ја имаш сега, и зборуваш со идната . . . можеби снимките се само ти кој и́ ги раскажува овие приказни. Можеби тоа ќе ти помогне да го направиш тоа. Во една епизода, опишуваш како загубата на вашиот татко, брат и мајка ве натера да се чувствуваш како „чувар на светилникот на празен остров“ - последниот човек што стои, осамен управител на оваа конкретна приказна. Раскажувањето на таа приказна беше еден вид тековен проект за вас. Покрај поткастот, напиша книга за твоето семејство, сними документарен филм со мајка ти. Да, јас работам на овие Ice Capades. [Се смее.] Се чувствувам како да се граничам со „Во ред, доста“. Мојот пријател Енди Коен вели: „Навистина го подготви ова. . . .“ Што остана освен „Глорија Вандербилт. . . на мраз!"? [Се смее.] Дел од мене се бори со прашањето „Дали требаше да го објавам ова јавно?“ Но, немаше да ги имам овие разговори со луѓе ако не се обврзав да го правам ова. Една од работите со кои се борам сега е колку долго да го правам ова? Дали престанувам? Дали правам пауза, а потоа повторно започнувам?“ Едно нешто што отсекогаш сум го ценела во врска со твојата работа како известувач е тоа што имаш неверојатно јасни очи за исклучувањето помеѓу убавата, паметна идеја и живата реалност на ситуацијата. Мислам дека тоа беше присутно, да речеме, во твоето известување за ураганот Катрина, а присутно е и овде, кога станува збор за совети за метаболизирање на тагата: тоа не е сосема сомнеж, но тоа е еден вид прагматично „Во ред, но што? ” Да, целосно. Ако станеш упатен во литературата што ја има, книгите за самопомош, многу е лесно да ги имате тие слогани во вашата глава. Но, всушност да можеш да ги живееш е сосема друга работа. Можеш интелектуално да знаеш, да, знам дека треба да го прифатам животот. Јас целосно го прифаќам тоа. Навистина не знам точно како да постапам. Бев многу внимателен во обидот да дознаам со кого да разговарам за поткастот. Не дека имам нешто против луѓето кои долго време работеле на помагање на други луѓе. Само сакав овие да бидат многу искрени разговори. Едно нешто што не се појавило многу во ниту една од епизодите досега е ова големо, егзистенцијално прашање за тоа што точно се случува откако ќе умреме. Можеби тоа е премногу теолошко, и затоа предизвикува поделби. Се најдов себе фиксиран. Лори Андерсон малку зборуваше за тоа. Ја сакам. Таа рече дека верува дека луѓето се претвораат во други работи. „Не знаев дека Вацлав Хавел се претвори во аеродром, но луѓето навистина се! Го сакав тој момент. „Луѓето навистина се!“ Луѓето навистина се претвораат во љубов. Идејата дека љубовта што ја чувствував кон мојата дадилка, дека мојата дадилка е љубов за мене - тоа одекнува со мене. Но, исто така, мислам дека тоа може да биде неуспешно. Има луѓе кои имаат многу силни религиозни верувања за тоа што се случува по смртта. Интересно е тоа што го кажуваш. За тебе, тоа е важно. За мене, тоа не беше толку присутно во мојот ум. Можеби затоа што сум само себичен и се е прилагодено на мене. Како: „Ох, тие се мртви. Тие се добро.” [Се смее.] Мојата ќерка има прекрасна дадилка од дваесет и две години, а јас се најдов себеси како влетувам во собата и ѝ велам: „Еј, девојче. Што мислиш, што се случува кога ќе умреме?“ Дваесет и двегодишниците го сакаат тоа прашање, се кладам. [Се смее.] Изгледот на ужас што ѝ се појави на лицето! Како дваесет и двегодишник, ме интересираше тоа прашање, но никому не го препорачувам. Твојот брат умре многу ненадејно, од самоубиство; и твојот татко почина релативно ненадејно, за време на операција на срцето. Со мајка ти имавте време да се збогувате, да се пресметате со транзицијата. За вас, како беа различни овие искуства на тага? Мислам дека беа многу различни. Мислам дека можноста за разговор со некого и способноста за подготовка прави огромна разлика. Со татко ми, имаше подготовка, но јас не бев свесен за нејзе. Така, за мене тоа беше ненадеен шок среде ноќ. И тогаш очигледно смртта на брат ми беше исто така огромен шок. Но, со мајка ми и мојата дадилка имаше долг период до тој момент. Мајка ми дозна дека има рак, а девет дена подоцна таа е мртва. Но, таа почна да опаѓа. Таа еднаш падна. Таа имаше медицински сестри во последните две години од нејзиниот живот. По смртта на татко ми, и по смртта на брат ми, бев подготвен за сечија смрт. До тој момент, претпоставував дека сите ќе умрат. Знаев дека сите ќе умрат. Очигледно, сите интелектуално знаеме дека сите ќе умреме, но посебна работа е активно да размислувате и да се подготвите себеси за сите мртви во вашиот живот. Еве што е - првиот пат кога ја покривав новогодишната ноќ, тоа беше 2002 година, во 2003 година. Имаше многу загриженост за безбедноста по 11 септември 2014 година. Имавме состанок во Си-Ен-Ен со тимот што требаше да го покрива новогодишното известување, и се сеќавам дека на состанокот на тимот, со целосна сериозност реков - зборувавме за планови за вонредни ситуации, ако има проблем - реков , „Можете ли само да ми го дадете бројот за повик до бирото на CNN во Атланта? Така што ако има напад, а ние слеземе, а не можеме да емитуваме и многу луѓе бидат убиени, ќе можам да се јавам во CNN и да продолжам да емитуваме? И ме погледнаа како: „Колку си ебен егоист што претпоставуваш дека сите други околу тебе ќе умрат, но некако ти ќе бидеш тој што ќе преживее и ќе се јавиш да продолжиш да известуваш? [Се смее.] Но, уште од тие рани загуби, постојано ги правев тие планови за вонредни ситуации во мојата глава. Дел од одењето во војни беше да се види што се случува кога општеството ќе пропадне. Сараево беше опкружен со Срби, во ридовите, кои лобуваа со минофрлачи по градот, и затоа знам како е да спиеш во облакодер каде што прозорците се издувани, а ветрот кине низ ходниците. Тоа ме подготви. Не градев бункер со залихи во мојот подрум, но веројатно треба. Видов некој алкохол таму долу. Тоа е од еден од старите барови на Бенџамин. [Се смее.] Дали тоа чувство некогаш завршува? Дали некогаш сте доволно подготвени? Дали во вашата кариера, на ваша возраст, сте стигнале до точка каде што мислите, во ред, видов многу, доживеав многу - сега сум подготвен да бидам жив на Земјата и да не се плашам? -Многу размислувам за таа идеја. Мислам, кога е време навистина да почнеме да уживаме во сè? Мојот брат не можеше да спие ноќе како мало дете; ќе влезеше да го види татко ми, а татко ми работеше. Брат ми ќе му се стуткаше во скутот. Една од работите што татко ми секогаш ја велеше - брат ми сигурно беше осум или нешто повеќе тогаш - тој ќе речеше: „Картер, уживај. Уживајте, уживајте.” Ми се допаѓа таа идеја. Си го кажувам тоа, бидејќи знам дека тоа би го рекол татко ми. Сфаќам дека можам да го направам тоа на некој начин сега повеќе од кога било досега. Имањето деца, за мене, направи огромна разлика во мојот живот. Никогаш не сум уживал во моите денови колку што уживам сега, само што сум во присуство со овие мали суштества. Работата ми беше навистина важна. За мене работата беше она што ме оддалечи речиси со се. Тоа беше константа во мојот живот. Тоа ми овозможи прво да се втурнам во работите што најмногу ме плашат. Извор: Аманда Петрушич, The New Yorker 30 октомври, 2022 година Аманда Петрушич е писателка на персоналот во The New Yorker и авторка на „Не продавај по ниедна цена: Дивиот, опсесивен лов на најретките рекорди во светот со 78 вртежи во минута“.

Њујоркер нѝ ги препорачува нивните најдобри поткасти за минатата година, во сосема њујоркер стил: сите се озбилни амбициозни, ангажирани. И секако, можеби за некои од нив ќе мора да платите претплата, но можете да ги најдете на сите поткаст платформи. Имаше многу превирања во индустријата на поткасти, но многу емисии продолжија да потхрануваат, осветлуваат и воодушевуваат. Оваа година беше пресвртница во историјата на поткастот. Аднан Сајед, чиј случај беше основата на Undisclosed, на понатамошното известување во Serial, беше ослободен од затвор по дваесет и три години. Како што медиумскиот пејзаж продолжи да се менува, што резултираше со потреси што ја разбрануваа подсферата - одлични емисии завршуваат, се предаваат уздите од еден на друг, адаптацијата на аудио таленти - продолжи да се завршува одлична работа на сите нивоа, од корпоративни џинови до јавното радио до независни играчи. Истражувачкото известување продолжи да напредува, но некои од "најхранливите" серии го олеснија расположението, заситувајќи ја формата со хумор, изненадувања и радост - како кога Том Хенкс се појави на Dead Eyes. Еве некои од најдобрите поткасти што ги слушнав оваа година. Let’s Make a Sci-Fi - Ајде да направиме СФ Продукциското студио Kelly & Kelly од Ванкувер, кое ја направи многу смешната сатирична серија од вистински криминал жанрот This Sounds Serious, има склоност да прави незгодни жанрови (драмедија по сценарио во фикција, документарен филм базиран на рифови) пријатни за слушање. Во „Ајде да направиме научна фантастика“, тројца писатели на комедии, Рајан Бејл, Меди Кели и Марк Чавез се зафатија со пишување на научно-фантастична емисија, но додека ги изнесуваат идеите за ракови со големина на германски овчар, три милји -долгите меѓугалактички бродови и „вселенските коњи“, тешко им е да не се насмеат. Секоја епизода ги следи како бараат совет од експерт и разговараат за нов аспект на градењето на научно-фантастичниот свет, но главно шоуто е освежувачка вежба за разбирање на тоа што всушност претставува креативниот процес: имагинација, ризик, логика, забава и вселенски коњи. Dead End: A New Jersey Political Murder Mystery - Ќорсокак: мистерија за политичко убиство во Њу Џерси Оваа серија од Ненси Соломон од WNYC, се фокусира на убиство од 2014 година што звучи како заплет на Агата Кристи роман. Истакната и политички поврзана двојка, Џон и Џојс Шеридан, во среќен брак четириесет и седум години, се избодени до смрт во нивниот дом во предградието на Њу Џерси; местото на злосторството вклучува урната гардероба, маша од камин, исчезнато оружје за убиство и подметнување пожар во спалната соба со бензин. Сето ова води до поголема мистерија: Што по ѓаволите се случува во Њу Џерси? Ракувањето со случајот е сомнително од самиот почеток. Заклучено е убиство-самоубиство, извршено од Џон Шеридан, „дедо со мек темперамент“ и извршен директор на институција за здравствената заштита, поврзан со тројца гувернери од Њу Џерси - и потоа се откри; доказите се игнорираат и погрешно и невешто се работи со нив; веројатно интервјуираните остануваат неинтервјуирани. Соломон, кој го покрива Њу Џерси и неговата политичка корупција за WNYC ги води слушателите на патување кое ќе открие многу, низ заплетканите политички, правни и економски зделки на државата, преку луѓето и проектите поврзани со Шериданите и нивните четири сина, вклучувајќи го и Марк, тогашен адвокат кој работи во изборната кампања на гувернерот Крис Кристи, кој од „човек од естаблишмент“ станува разочаран реалист. Тоа е еден од најдобрите поткасти за тоа како работите се случуваат, а често и како не треба, во државната власт. Непосредно пред да заврши серијата, Њу Џерси повторно го отвори случајот. Heavyweight Поткастот на Џонатан Голдстин за порозните човечки врски, кој сега е во седмата сезона, е очигледно одличен, а овогодинешната серија не е исклучок. Како Normal Gossip, нов и заслужено сакан поткаст, тој истражува зачудувачки меѓучовечки приказни со ревност и љубопитност. Но, Heavyweight ги вклучува самите теми и се труди да го реши прогонувачкиот проблем од минатото на една личност - важна слика пронајдена во ѓубрето на аголот на улицата Бруклин. Одамна нарушена комуникација меѓу најдобрите пријатели од средно училиште кои биле тајно заљубени. Мистерија која вклучува тага и битбокс. Несреќа на VHS од деведесеттите, во која тинејџерка снима концерт на Били Реј Сајрус во текот на ТВ интервјуто на нејзиниот татко ветеран. Дека Голдстајн воопшто успева да се движи низ овие деликатни лични ситуации, а камоли на микрофон, е напросто неверојатно. Шоуто постигнува комбинација на топлина, хумор и длабочина која сè уште се наоѓа ретко, и е најдоброто од она што формата на поткаст може да го направи. Stolen: Surviving St. Michael's - Украден: Преживеаната од Свети Мајкл Новинарката на The Cree, Кони Вокер, која порасна во Оканеската прва нација во Саскачеван, донесе неколку приказни за злосторства против домородните девојки и жени до меѓународната публика преку нејзините поткасти, вклучително и Missing & Murdered: Finding Cleo и Stolen: The Search for Jermain. Во Украден: Преживеаната од Свети Мајкл, Вокер истражува личен случај, откако нејзиниот брат ѝ раскажува приказна: дека нивниот покоен татко, офицер на кралската канадска коњичка полиција, еднаш застанал човек поради несовесно возење, сфатил дека тој бил свештеник кој го малтретирал како момче и го претепал на смрт. Вокер се сеќава на нејзиниот татко како измачен и насилен, но нејзините помали браќа и сестри го знаеле како подобар човек; приказната, смета таа, може да биде битен дел за негово разбирање. Нејзиниот татко го познавал свештеникот во индиското резиденцијално училиште Сент Мајкл, каде што живеел како момче, а истрагата на Вокер ја води до приказната за канадскиот станбено-училишен систем, кој ги одвоил домородните деца од нивните семејства и насилно ги асимилирал во Англо -Христијанскиот јазик и култура, и резултираше со генерации на трауми и злоупотреба, од кои голем дел беа извршени од свештеници и калуѓерки. Како што се развиваат епизодите, слушаме од старешините на заедницата кои биле студенти во Свети Мајкл, па дури и од свештеник опишан како насилник од чичковците на Вокер. Свештеникот, сега постар и изнемоштен, со задоволство се сеќава на училиштето и му кажува на Вокер дека малтретирањето деца „не е мој стил“.). Преживувањето на Свети Мајкл е влијателна семејна историја која преминува во застрашувачка социополитичка историја, а чувствителните продукциски детали на Вокер не само болното наследство на системот, но и традициите - средбите во колиби, берење слатка трева за лекови - кои им помогнаа на преживеаните да заздрават. Bone Valley Во традицијата на истражувачки поткасти како In the Dark и Suspect, серијата на Гилберт Кинг, која ја води и известува со истражувачката Келси Декер, ја користи приказната за убиство и неговите последици за да ги осветли институционалните пропусти во кривично-правниот систем. Кинг, кој освои Пулицер за неговата книга Ѓаволот во Гроув од 2013 година, нè привлекува со една интригантна кука: судијата со активен мандат на Флорида, Скот Кап, помага да исправи грешка во правосудието. „Технички, јас не би требало да го правам ова“, му вели Кап: тој може да го изгуби своето место или дури да ја изгуби лиценцата. „Но, ако јас не го сторам тоа, кој ќе го направи тоа?“ Тој го моли Кинг да ги прочита судските записници во случајот на неговиот поранешен клиент Лео Шофилд, кој е во затвор со децении откако беше осуден за убиството на неговата сопруга Мишел Шофилд во 1987 година, која беше пронајдена избодена до смрт во јама со фосфат во Флорида. , кога таа имаше осумнаесет, а Лео имаше дваесет и една. Кинг ги чита транскриптите, а потоа ги посветува следните три и пол години на известување. Случајот на државата беше слаб, а форензичките докази силно укажуваат на друг осомничен, Џереми Скот. Кинг и Декер ја расплетуваат приказната, сместена во работничката заедница во Флорида, со сложени детали, вклучително и во последната епизода, во која го посетуваат Скот во затвор, со незаборавни резултати. Fiasco: The AIDS Crisis Претходните поткасти на Леон Нејфак ги истражуваа, со исклучителна грижа, приказни како што се импичментот на Клинтон сагата Вотергејт и борбата на Бостон со десегрегација на училиштата. Нивниот фокус е искуството на живеење низ историјата, често во епохи кои сега се закануваат да исчезнат од меморијата. Извонредната нова серија на Нејфак, за зората на епидемијата на сида и силите што се собраа за да се борат против неа, оживува опсежни политички и јавно-здравствени наративи преку незаборавни детали за ликот: доктор прогонуван од сеќавањата на еден човек кој умира, во циглена куќа на Менхетен , опкружен со птици во неговиот домашен птичарник; населба во Сан Франциско во која луѓето, како мускулестиот поштар кој секогаш носеше шорцеви, постојано исчезнуваат. Елегична песна за затворањето на бањите. Како и секогаш, овие приказни резонираат во сегашноста, иако Нејфак избегнува да ги направи врските експлицитни; тука, присуството на младиот Ентони Фаучи помага да се направи тоа наместо него. Will Be Wild Оваа серија од крекерскиот тим на Илја Мариц и Андреа Бернштајн, кои го направија извонредниот Trump, Inc. за WNYC, го истражува, во огромна живост и детали, бунтот на 6-ти јануари и неговиот контекст. Слушаме од еден тинејџер од Тексас кој го известил ФБИ за неговиот татко „трипроценташ“ (канадски и американски крајни десничари со своја милиција); од федерален разузнавач кој добива итно предупредување додека оди накај Панера Леб; од полицаец од Капитол. Способноста на Мариц и Бернштајн да зумираат интересни ликови и да создаваат живописни сцени е неверојатна, а како и во нивните претходни серии, за матните деловни зделки на Трамп, резултатот ја осветлува темата што инаку може да задржи тврдоглава обвивка на неразбирливост. The Prince Мајсторската биографија од осум дела на Кси Џинпинг од Економист, објавена околу почетокот на третиот мандат на Кси како генерален секретар на Кинеската Комунистичка партија, исто така функционира како културна и политичка историја на модерна Кина и не е зачудувачки само во неговото романескно раскажување, туку и во неговата чиста репортерска храброст. Австралискиот водител на серијата, писателката на „ Економист “, Сју-Лин Вонг, ангажира цела низа експерти, локални жители, колеги-репортери и архивски интервјуа за да го изгради нејзиниот наратив. Таа ги интервјуира американските домаќини на Кси од посетата на Ајова во 1985 година, прогонет наставник по ујгурски јазик кој сега живее во Норвешка, поранешен цензор на Веибо кој живее во Лос Анџелес. Таа започнува со детството на Кси како син на партиски функционер, а потоа внимателно илустрира како овој „милкетост“ стана автократ кој верува дека стабилноста и контролата ја оправдуваат репресијата. Вонг е привлечен водич, а нејзината безгранична љубопитност служи како освежувачки контрапункт на повремено здробениот наратив. Во бонус епизода, таа објаснува дека насловот на серијата не се однесува само на воспитувањето на Кси, туку и на Макијавели, кој напишал дека е подобро да се плашиш отколку да го сакаш - и на уште поотрезнувачката идеја дека Кси сè уште не е на врвот на својот моќ. Rumble Strip Повеќе од една деценија, Ерика Хајлман прави бескрајно инвентивен, независно произведен поткаст за нејзината заедница во Вермонт, откривајќи, преку речиси чудесно ниво на внимание, што е животот насекаде. Хајлман разговара со луѓето во нејзина близина - работници на патишта, бербери, интересни деца, ловци во штанд за елени, сопственик на ексцентричен музеј во незагреана штала - и дознава што прават и како живеат. Некои епизоди имаат наслови како „Форест Фостер, независен млекар“ и „Хелена станува Американка“; некои се смешни мали сатирични дела; некои се поглавја од амбициозните повеќеделни серии. Хајлман има остро око и добра смисла за хумор, но нејзиниот наративен тон е тивко сериозен, секогаш фокусиран на нејзината тема; епизодите создаваат чувство на длабоко, едвај прекинато слушање. Без да го сентиментализира Вермонт или нејзините сограѓани, Хајлман го доловува и тоа кои сме и најдоброто од она што се обидуваме да бидеме. Како што вели таа за Форест Фостер, „Тој е секогаш практичен и секогаш е дарежлив, а овие работи се секогаш иста работа“.