Резултати од пребарување

Мајкл Бронски не присуствувал на случувањата во Стоунвол и не му пречи да го признае тоа, за разлика од многу членови на ЛГБТКИ+ заедницата кои се на одредена возраст и кои, како што вели, инсистираат дека учествувале. Има една шега која вели дека доколку сите што тврдат дека учествувале во познатиот бунт во 1969 година во долниот дел на Менхетен кој го катализираше движењето за геј права во Америка, всушност беа таму, толпата, вели Бронски низ смеа, „ќе го наполнеше стадионот Јенки“. За волја на вистината, толпата тој ден броеше околу 200 души, барем на почетокот. И тие не беа демонстранти, туку главно посетители на Stonewall Inn, популарен геј бар во Гринич Вилиџ. Проблемите започнаа кога полицијата пристигна во раните утрински часови на 28 јуни за да изврши рација во таверната управувана од мафијата поради лажното обвинение за лиценца за алкохол. Полицајците почнаа да ги туркаат клиентите и работниците во полициски возила. Но, наместо да се разотидат како што се случуваше за време на минатите рутински рации, оние што не беа уапсени почнаа да ги бодрат оние што беа приведени. Толпата набљудувачи се зголеми додека туристите и жителите на населбата застанаа да посматраат. Потоа, според повеќе сведочења, една лезбејка која пружаше отпор додека ја носеа во полициска кола извикала: „Зошто не направите нешто!“ Воздухот се згуснуваше со пеењето на присутните, заедно со фрлени шишиња и цигли. Полицајците се забарикадираа во барот и се огласија со радио за да добијат засилување додека се разгоре бунт. Повеќемина насилни демонстрации го потресоа соседството во следните денови. Денес Бронски, професор на Харвард за практиката во медиумите и активизмот во студиите за жените, родот и сексуалноста, разбира зошто толку многу тврдат дека биле присутни во таков клучен момент во историјата на движењето за правата на хомосексуалците. „Навистина беше како истрел што се слуша низ целиот свет или како пад на игла да се слушне низ целиот свет“, рече тој, шеговита пародија инспирирана од строфата од „Concord Hymn“ на Стоунвол. Имаше и претходни немири во САД во кои беа вклучени хомосексуалци и лезбејки кои беа заситени од рутинските вознемирувања, но Стоунвол, кој избувна во време на протести за војната во Виетнам и граѓанските права и родовата еднаквост, означи решителен прекин на попасивната политика на сексуална ориентација во тоа време, рече Бронски, кој опширно пишуваше за ЛГБТК културата и историјата. „Тоа беше навистина директна акција. Тоа беше како радикалните феминистки да го напаѓаат натпреварот за Мис Америка, или Црните Пантери кога стоеја пред градското собрание на Оукленд со пушки“, рече тој, и тоа беше целосно спротивно на пристапот на групи како што е Mattachine Society, една од најстарите организации за правата на хомосексуалците, кои претпочитаа да вршат притисок за промени преку правни и политички канали. Недолго по рацијата на Стоунвол, на прозорецот на барот се појави порака во која се моли за враќање на „мирното и тивко однесување на улиците на селото“. Беше потпишан „Mattachine“. „Она што е толку неверојатно е што никогаш порано не би помислиле да направат нешто такво јавно“, рече Бронски. „Значи буквално преку ноќ, Mattachine е принуден да објави јавна објава во суштина со графити. За Бронски, Стоунвол претставуваше „шокантна промена на свеста за светот“. И како последица на тоа се појави Геј ослободителниот фронт, порадикална верзија на Друштвото Матакин, кој не се плаши да користи конфронтација за да ги поттикне реформите. Но, имаше и други организации кои помагаа да се поттикнат промените. Евелин Хамондс од Харвард, претседател на Катедрата за историја на науките, Барбара Гутман Розенкранц, професор по историја на науките и професор по афро-американски студии, рече дека во годините по Стоунвол приказната за поголема видливост за геј луѓето во Америка често се гледаше низ објективот на геј мажите. Таа перспектива, рече таа, превидува клучна врска. „Во времето на она што сега го нарекуваме Бунт на Стоунвол, она што исто така се случуваше беше вториот бран на женското движење. И додека имаше многу тензии во некои женски организации меѓу лезбејките и стрејт жените, имаше и големо единство, а луѓето се здружија околу заедничката желба за поголема еднаквост на жените и геј луѓето“, рече Хамондс. Поглед во историјата Иако нивните методи можеби не беа толку радикални, раните таканаречени хомофилски организации - вклучително и Mattachine Society, Janus Society и Daughters of Bilitis - ја поставија сцената за она што следеше, вели Тимоти Патрик Мекарти, предавач по јавна политика и основниот факултет. во Кар Центарот за политика за човекови права на Харвард Кенеди школата. „Основата за движењето што се појавува во поцелосна форма по Стоунвол беше поставена во децениите пред тоа во јавни и приватни битки, во различни организации и преку работата на многу луѓе“, рече Мекарти, чија книга „Децата на Стоунвол“. : Жива квир историја во доба на ослободување, загуба и љубов“, ќе биде објавена од The ​​New Press следната година. Многу такви групи се материјализираа за време на Втората светска војна и повоената ера како одговор на антихомосексуалната политика на војската и параноичното лудило на црвената закана. Мекарти укажува на „Лаванда заканата“, кампања за страв што беше паралелна со истрагите на републиканскиот сенатор Џозеф Мекарти за она што тој ги сметаше за широко распространети субверзивни сили кои работат во федералната влада во 1950-тите. Додека истовремено се обидуваше да разоткрие осомничени комунисти, сенаторот од Висконсин, исто така, ги таргетираше осомничените хомосексуалци, тврдејќи дека „девијантното сексуално однесување, како и девијантната политичка идеологија, се работи што ги прават луѓето поранливи на уцени“, рече научникот од Харвард, кој неодамна уредуваше специјално издание на The Nation што го испитува наследството на Стоунвол. Тактиката на Мекарти првично собра широка поддршка. Претседателот Двајт Ајзенхауер издаде извршна наредба во 1953 година со која им се забранува на хомосексуалците да работат за федералната влада, наведувајќи го како безбедносен ризик. Илјадници ги загубија своите работни места поради нивната вистинска или перципирана сексуална ориентација. Меѓу нив беше и човекот што многумина го нарекоа „Татко на движењето за правата на хомосексуалците“, Френк Камени, кој магистрирал и докторирал по астрономија на Харвард во 1949 и 1956 година, соодветно. Откако Службата за мапи на армијата го отпушти како астроном во 1957 година, Камени неуспешно ја тужеше федералната влада и подоцна го посвети својот живот на борбата за правата на хомосексуалците. Меѓу неговите многубројни достигнувања, Камени, кој почина на 86-годишна возраст во 2011 година, беше познат по тоа што го основаше здружението Mattachine во Вашингтон, протестите во Белата куќа, и оспорувањето на категоризацијата на Американската психијатриска асоцијација на хомосексуалноста како ментален дефект и е татко на фразата на терминот „Геј е добро“. Наследството на Стоунвол Ниту Хамондс не беше во Стоунвол, но сликата е голема и јасна во нејзиниот ум, делумно благодарение на постапките на оние кои се желни да го одржат неговиот дух жив. За време на Источната регионална конференција на хомофилските организации во 1969 година, еден млад активист повика на демонстрации низ целата земја секој јуни во чест на Стоунвол. Првата парада на гордоста во Њујорк, наречена Денот на ослободувањето на улицата Кристофер, се одржа во јуни 1970 година, само една година по немирите. Маршот започна на улицата Кристофер каде што се наоѓаше барот — сега историска знаменитост, а заврши во Централ парк. Настанот привлече илјадници и сигнализираше уште една важна пресвртница. Во годините што следеа, повеќе градови и населени места организираа паради за поддршка на правата на хомосексуалците. „Маршевите беа меѓу првите многу видливи јавни настани за луѓето да ја изразат својата геј сексуалност и сојузниците да имаат можност да ги поддржат геј луѓето во нивните животи“, рече Хамондс, која беше дипломиран студент во Бостон во 1976 година кога присуствуваше на Парадата на гордоста во градот и првпат слушна за Стоунвол. „Маршевите станаа и средства за политичко изразување, што можеше да се види по знаците што луѓето ги држат, што ги направи маршевите политички моменти, како и сцени на геј гордост. Дури и локалните политичари го препознаа ова и полека, со текот на времето, повеќе политичари ќе се приклучат на маршевите“. Еден марш во Вашингтон, во есента 1987 година, остави уште едно трајно влијание врз Хамондс. Настанот се совпадна со првото прикажување на меморијален килт за СИДА, огромно крпено ќебе украсено со имињата на оние кои починале. Шарената ткаенина покриваше површина на Националниот трговски центар поголема од фудбалско игралиште и содржеше 1.920 панели „кои го доловуваа прекрасниот опсег и различноста на геј искуството со еден вид трогателност и тага, но и афирмација на геј животот што никогаш не сум го видела претходно“, изјави Хамондс. Епидемијата дополнително ја зголеми видливоста на геј заедницата бидејќи сè повеќе луѓе беа принудени да излегуваат ма семејствата и пријателите, рече таа. „Кога младите мажи почнаа да се разболуваат, многу од нив мораа да се вратат во местата каде што пораснаа, бидејќи некои немаа кој да се грижи за нив во градовите каде што се собраа многу геј луѓе“, рече Хамондс. „Тие се вратија во малите градови, или помалите градови и места каде што многу луѓе во нивните животи не знаеја дека се хомосексуалци… се разбира, не секој беше пречекан дома со раширени раце, но иронично една од последиците на епидемијата беше дека повеќе Американци станале свесни за геј луѓето во нивните заедници“. Хамондс рече дека е шокирана од брзото темпо на промени на кои била сведок во последните 40 години, од присуството на нејзината прва геј парада на гордоста до гледањето на лицата на учесниците на гордоста како стануваат помлади и се поразновидни до венчавки и создавање семејство. „Се венчавме првата вечер кога беше возможно“, рече Хамондс, која пристигна во Градското собрание на Кембриџ на 17 мај 2004 година, со својата партнерка веднаш по полноќ, за да бидат меѓу првите во земјата на кои им беше одобрена лиценца За истополови бракови(Кембриџ беше првата општина во земјата што ги издаде лиценците.) „Најневеројатно нешто беше да се излезе од влезната врата на Градското собрание и да се види авенијата Масачусетс исполнета со луѓе кои пеат и викаат од радост што сега се хомосексуалните бракови легални“. Сепак, Хамондс гледа тешки времиња пред нас и предвидува „многу сериозни обиди за намалување“. „Се чини дека има растечки реакции од луѓето кои сметаат дека проширувањето на правата и правата на хомосексуалците за трансродовите луѓе значи дека хетеросексуалците изгубиле нешто што никогаш не можат да го вратат. Но, за среќа помладата генерација сега го гледа светот поинаку. Многумина пораснаа во свет каде што има повеќе еднаквост, поголемо прифаќање на сексуалните и половите разлики, и тие го ценат тоа, и им е удобно. Така, оние од нас кои сме постари мора да направиме се што можеме за да ги поддржиме да ги задржат правата за кои марширавме многу одамна и за кои продолжуваме да се бориме“. Загриженоста на Мекарти за иднината ги повторува борбите со кои се бореле Здружението Матакин и Ослободителниот фронт на геј луѓето пред неколку години. Тој се прашува како најдобро да се работи во рамките на системот додека сè уште се смета за радикален. „Голем дел од она што го видовме во политиката во модерната ера е импулс за асимилација - можеме да се венчаме, да служиме во војска, да бидеме исто како тебе. Имаше вистински притисок да се стане дел од овие мејнстрим институции, дел од системот на закони и политика во земјата. Но, најважните прашања се овие: кого изоставува ова и какви пазари треба да се направат за да се докаже дека сме исти како стрејт луѓето?” Со своите студенти, тој вели дека „дошол до прилично широк консензус дека ни треба и/и политика. Ни треба политика која е истовремено прагматична и радикална. Потребни ни се различни видови на агенти за промена, кои работат на различни локации со различни тактики, за да ги постигнеме овие поголеми аспирации“. Бронски е истовремено и надежен и загрижен за движењето за права на трансродовите што го споредува со Стоунвол во однос на возбудата и промената што помогна да се инспирира. „Постои оваа огромна културна промена околу вкрстувањата на полот и сексуалноста, родот и идентитетот и родот и, во голема мера, класата, економијата и парите“, рече Бронски. „Но, тоа доби најголем удар од администрацијата на Трамп“. Бронски рече дека може да замисли напор на конзервативните групи да ја укинат одлуката на Врховниот суд на САД од 2015 година, која пресуди дека Уставот ги штити истополовите бракови, но додаде дека потенцијалниот исход од таков обид е помалку јасен. „Всушност имате стотици илјади луѓе кои веројатно сега се во брак. Па ако го укинавте законот им го укинувате бракот? Станува комплицирано“. Како Хамондс и Мекарти, Бронски, чија последна книга е насловена „Квир историја на Соединетите Држави за младите“, исто така гледа надеж во младоста на нацијата. „Денес моите студенти хомосексуалци се неверојатни, и такви се веќе 10 години. Тие се попрогресивни и радикални и на работ од повеќето луѓе што ги познавам“, рече тој, „и тоа е целосно променето“. Извор: The Harvard Gazette Превод: Дивотно

„Девојки и дечки, млади и стари, грунфови и загори, ви го најавуваме Број 1 изданието на Стрип Трип Фестивал #Скопје! Со огромна возбуда и нескромно задоволство го најавувме првиот #стрип фестивал во МКЦ, идеално сумран во насловот Стрип Трип“ Првото издание на Стрип Трип Фестивал во Скопје се случува викендов во МКЦ Програмата е заситена со интересни настани и активности што сигурно ќе ги задоволат и најситенчените вкусови но и апетитот за стрипот. Во текот на двата денови, имате можност да учествувате во дискусии и презентации на најновите домашни и регионални стрип изданија. Ќе бидат присутни и гости автори и издавачи кои ќе ве запознаат со своите најнови дела и идеи. Од искусните и реномирани стрип цртачи, ќе видиме изложба на нивните дела, што ќе ни овозможи да се впуштиме во визуелните аспекти на стрипот и да го истражиме нивниот талент. Додека се запознавате со уметничките страни на стрипот, нема да изостане и одличната музичка програма. Доколку сте родители, вашите деца ќе имаат можност да се запознаат со уметноста на цртање стрип преку специјалната работилница предвидена за нив. Филмската програма ќе биде на располагање за сите кои сакаат да погледнат во светот на стрипот преку филмски аспекти. И што е најважно, не ја пропуштајте Берзата на стрипови! Ако сте издавачи, колекционери или просто љубители на стрипот, ова е вашата можност да се приклучите и да го заземете своето активно место на овој настан. Стрип книжарниците и издавачите : Стрип книжарница Бункер, Strip Kvadrat, Макстрипови, paragonscomics, comics.mk и Тошо Филиповски дадоа несебична помош и ориентација во организирањето на овој фестивал Илустраторот и уметник Гоце Илиевски беше задолжен за креирањето на дизајнот за овој настан.

Книгата како врата во други светови, експериментирање и креирање на сопствени книги Во книгите се кријат многу светови и приказни: од Атлантида до Мордор, Лилипут и Оз, сите тие светови стануваат достапни за децата преку страниците на книгите. Во работилницата "Стани книга", учесниците ќе ги истражуваат и претставуваат овие светови и книжевни универзуми, канејќи ги и децата во нив. Работилницата "Стани книга" која ни ја носи Сказнувалка, им овозможува на учесниците (возрасни што работат со деца во рамки на формално или неформално образование ) да создадат свои книги и да играат со книгите на другите. Преку експериментирање со јазикот, измислување на правила, време и материјали, учесниците ќе имаат шанса да станат дел од креативниот процес на креирање на книги. „Книга-остров, книга-куфер, тајната врата... Книга-сцена - директен мост кон другите светови. За многу култури, последното големо патување е она што нè води до подобар, свет живот. Египќаните во „Книгата на мртвите“ го пишувале патот по кој ќе помине нивниот покојник, сметајќи го ова за најважното од сите патувања. За повеќето писатели и уметници, книгата е сведоштво или клуч што ни ги открива и нè води во тие други светови. Атлантида, Мордор, Лилипут, Оз...Во оваа работилница (Стани книга/претвори се во книга) поаѓаме од идејата за зачнување на книгата и предлагаме повеќекратно читање. Книгата како географски простор во кој човек се губи и експериментира, си игра со нејзините елементи и структура, проширувајќи го на тој начин начинот на гледање и читање. Низ различни игри и предлози ќе талкаме од перспективата на нараторот до онаа на читателот. Два интензивни часа експериментирање со јазикот, измислување правила, време, материјали... Прекрасно искуство во кое имаме можност да создадеме свои книги и да си играме со книгите на другите.“ Оваа работилница е дел од проектот "Да ти ја раскажам мојата приказна: проект на европски книжевни дела за млади", кофинансиран од ЕАЦЕА преку програмата "Креативна Европа". Оваа иницијатива им овозможува на воспитувачите, учителите и наставниците да се освестат и да ги развијат книжевните вештини и креативноста кај децата, претставувајќи им ги богатите светови на приказните. Детали за настанот: Место: Јавна Соба, ул. "50 Дивизија", бр. 22, 1000 Скопје Датум и време: Петок, 16 јуни, од 17:30 до 19:30 Пријавување: Работилницата е бесплатна, но пријавувањето е задолжително преку овој линк: Кои се Милимбо Milimbo е креирано во Шпанија пред неколку години од страна на група креативни луѓе кои имаат љубов кон уметноста и игрите. Целта - да се создадат играчки кои ќе ја поддржат фантазијата и креативноста на децата, да им донесат многу забава и да го подобрат нивното умствено и физичко растење. Уникатниот пристап на Milimbo Milimbo ги изработува своите играчки со прецизност и осет и смисла за детали, што ги прави неодоливи за децата (мали и големи). Компанијата користи рециклиран и природен материјал, што им дава играчките посебна вредност . Освен тоа, Milimbo има и еко-пријателски пакувања, што го докажува нивниот посветен пристап кон одржливоста и чувањето на планетата. Играчките кои оживуваат фантазиите Milimbo ги создава играчки кои ги предизвикуваат детските фантазии и ги подпомагаат во креирањето на различни светови и приказни. Нивниот асортиман вклучува различни предмети, како куќички, автомобили, авиони и џиновски панделки

Издавачката куќа и книжарница Полица е мета на оркестриран напад - поради нивна книга.

Минатата деценија, поп-иконата Бијонсе сакаше да поентира со својата виртуозност и перфекционизам преку своите музички и визуелни настапи, и влезе во друштвото на Ролинг Стоунс, U2 - како најголеми изведувачи во живо кои полнат стадиони со спектакуларна режија, кореографија, сценографија... Сепак последниот новитет донесе нешто што е само напола неочекувано: нејзината ќерка Блу Ајви Картер. На својата турнеја „Ренесанса“, Бијонсе не само што ја внесе својата сопствена магија на сцената, туку го претстави и гласот и талентот на својата ќерка. Турнејата „Ренесанса“ на Бијонсе се вклопува во целокупното искуство на неверојатната кариера на оваа поп-икона. Со спектакуларните настапи, таа не само што ја забавува публиката, туку во нејзината последна фаза воведува и димензија на активизам, преку славење на својата култура но и интегрирајќи уметност надвор од популарната култура. На турнејата "Ренесанса", Бијонсе ја изнесе својата ќерка Блу Ајви Картер на сцената, но дозирано. Со тоа ги привлече секогаш присутниот глас на критичарите „Блу Ајви е здрвена, нема баш осет за ритам како мајка и́“ - сигурни сме дека доколку спротивното се случеше, истите тие критичари ќе се огласеа како Блу Ајви е експлоатирана на начин што не доликува на дете од 11 години.. Дел од луѓето ја најдоа починатата Алија во сценското присуство на Блу. Доминатните реакциите на публиката на турнејата "Ренесанса" се еуфорични во Блу Ајви и нејзиното појавување го препознаа како нова ера на настапи на Бијонсе која беше повоздржана во танцувањето од обично.

Во соработка со Арт Бригада и познати DJ имиња и музички педагози, ова лето на младите во Скопје Бруталиск нуди прилика за часови по клабинг и DJ-ство. Ха! Нешто што никогаш мислевме дека нема да го чуеме… Летниот курс е специјално дизајниран за да ја претстави културата и забавата на клубската сцена, да ги запознае со DJ опремата и софтверот, и да им дозволи да научат како да изведуваат и продуцираат електронска музика и hip-hop! Ова училиште за диџејство има за цел да помогне во стекнување на теоретско и практичното знаење за диџејството преку интерактивна и практична настава. Концептот е разработен во 10 работни средби во временски период од две недели, со фиксен термин од 14:00 до 17:00 часот секој работен ден. Секоја средба трае три саати со една пауза од 30 минути. Во рамките на овој час, учениците ќе добијат теоретско предавање за различните аспекти на диџејството, како и практична работа и вежбање на стекнатите знаења и вештини. На крајот од школата, на 1 јули 2023, ќе се одржи вечерен настан во Бруталиск, каде учесниците ќе имаат можност да ги прикажат своите стекнати вештини пред публиката. Бројот на места е ограничен на 15, па затоа побрзајте и регистрирајте се преку инбокс или на адресата radiograd.sk@gmail.com. Пријавените треба да поседуваат сопствен лаптоп и слушалки, додека останатата опрема ќе биде обезбедена од страна на организаторот. Цената за учество во школата изнесува 9.000 денари. Еден од диџеј професорите Мирко Попов најави „Ќе предавам и ќе испрашувам. Чисто да си знаете.“ Но не застана овде, напиша и колумна за ТРН: „Диџеј. Диск-џокеј. Тоа е она смешното, буцкасто детиште од седми кат кое нема другари и сеуште нема бакнато девојка. Ретко кој му вика здраво по скали и во лифт. Не звучи добро ова, знам. Детиштето мора да преземе мерки. Почнува да се интересира за музика и да ја собира: плочи, даунлоуди, касети, па и ЦДа кога мора. Се што ќе му дојде под рака. Ги памети сите можни информации за сите песни, се опседнува со музичарите… Анегдоти, факти, илузии, делузии… Знае сѐ за сите кои било кога допреле инструмент, ритам машина, или грамофон. Додека слуша музика, истовремено ги свири сите инструменти со рацете и нозете и устата и очите и телото. Испушта звуци на повеќе инструменти во исто време. Звучи потполно лудо. Тоа е вистински диск-џокеј драги мои. Кратко и слатко, наречен диџеј“

Силвио Берлускони почина на 86 годишна возраст, една недела откако бил хоспитализиран. Поларизирачка фигура која беше надарен оратор, па и шоумен, но сепак склон кон гафови, со текот на времето неговата политичка порака ја изгуби потентноста и врската со јавноста ослабна. Во видеото Вајс вестите го посетија Берлускони дома каде што тој отворено се восхитуваше на Путин (со кој чува заеднички фотографии на работната маса) и Трамп.

Извадок од текст на Џил Лепор, професорка по историја на Харвард; На 4-ти ноември, 1963-та, Битлси свиреа во „Театарот на Принцот од Велс“ во Лондон, темпераментни, исцрпени и пркосни. „За нашата последна песна, би сакале да ве замолиме да ни помогнете“ - се обрати Џон Ленон на публиката. „Дали може луѓето кои се во поевтините седишта да ракоплескаат? А вие останатите, ѕвецкајте со вашиот накит.“ Две седмици подоцна бендот настапи по прв пат на американска телевизија: на ЕнБиСи “Huntley-Brinkley Report.” (Репортажа на Хантли-Брикли). „Најпопуларната музичка група во Велика Британија во моментов се Битлси“ - рече новинарот Едвин Нуман. „Не станува збор за колекција на инсекти туку е квартет од млади мажи со „тенџере“ фризури.“ Четири денови подоцна “CBS Morning News with Mike Wallace” (СиБиЕс Утрински вести со Мајк Валас) емитуваше репортажа направена од лондонскиот коренсподент Александар Кендрик. „Социолозите велат дека Битлсите имаат подлабоко значење. Некои велат дека се автентичниот глас на пролетеријатот.“ - сите бараа подлабоко значење. На самите Битлси им беше тешко сериозно да ја сфаќаат оваа потрага. -„Што мислите зошто успеавте?“ - го праша Кендрик Пол Макартни. -„Ах, не знам“ - одговори тој. „Фризурите?“ Репортажата на Кендрик требаше да се емитува уште еднаш истата вечер на “CBS Evening News with Walter Cronkite.” (СиБиЕс Вечерни вести со Волтер Кронкајт) Репризата беше откажана. Набљудувачите сакаат да кажат дека шеесетите години почнаа во 1964-тата, а таа година почна попладнето на 22-ри ноември 1963-тата кога Кронкајт се појави со ударна вест во емисијата „As the World Turns“ (Како што светот се движи) „Во Далас, Тексас, беа испукани три истрели кон поворката на претседателот Кенеди.“- кажа Кронкајт, неговиот глас бил мрачен и итен. „ Доколку можете да зумирате со камерата, можеме да ја погледнеме оваа слика одблизу“, му рече тој на камерманот, држејќи ја фотографијата од поворката направена неколку моменти пред пукањето. Во 14 часот и 38 минути, Кронкајт погледна на часовникот и објави дека претседателот Кенеди починал. „Ние бевме позади сцената, на мала турнеја во Англија кога ги слушнавме вестите“ - ми кажа Макартни минатата година. Бевме во неговата канцеларија во Њујорк. Макартни, осумдесет години, носеше фармерки и пуловер, клапнат во столот како тинејџер. Повеќе замислен отколку носталгичен се присети на тој ден - како сѐ се чинеше надреално, нереално, но сепак, сè што се однесува на таа година изгледаше надреално. Два дена после атентатот на Кенеди, Џек Руби го застрела Ли Харви Освалд на пренос во живо. Во 1964-та секој би можел да ја насочи својата камера накај светот. Но какво лудило - каква убавина, радост и бес - би забележале вие? Во 1964-тата, Битлси станаа првиот вистински глобален феномен од мас-културата. Како што историчарот Сем Лебовиц истакна, тие беа оформени од страна на широкиот и голем свет. Тие носеа италијански костуми и кубански чизми, француски фризури популарни меѓу германските студенти. Тие свиреа британска музика од дваесетите која се свирела по музички хали, и ритам и блуз, и Црна изворна музика од бреговите на Мисисипи и улиците на Детроит. Тоа се рефлектира дури и во самото име: „Битлс е мешавина од бендот на Бади Холи, Крикетс (штурци) и битниците, етикета која дојде од Црниот сленг. Песните на Битлси беа пуштани на радио станиците од Токио до Јоханезбург. Кога тие веќе избија на сцената, сонцето почна да заоѓа за Британската Империја, но ерата на глобализацијата започна. Имаше и нешто повеќе што се запали: вознемирувачки, пресврт, револуционерно. Тајм, пишувајќи за Битлси, го нарече „Новото лудило“. Делумно доаѓаше од величествената безобѕирност, нежната безобразност, изненадувачки меката сексипилност. Интервјуата на бендот станаа нивен потпис: четири многу умни млади мажи се борат со бесконечните идиотски прашања на новинарите, шаблон кој беше само едвај "фикционализиран" во филмот од 1964-тата “A Hard Day’s Night” (Ноќта на тешкиот ден). Новинар: Кажи ми, како ја најдовте Америка? Ленон: Сврти лево од Гринленд. Новинар: Дали успехот ви го смени животот? Макартни: Да. Новинар: Како би ја нарекол оваа фризура што ја носиш? Харисон: Артур. Бесмислено прашувани да го објаснат своето сопствено значење, тие го исмејуваа прашањето. Сепак, Макартни се обиде да улови дел од Новото лудило преку објективот на фото-апаратот. Во 1963-тата секој од членовите на Битлси, добија по еден Пентакс. Им помогна да се справат со стресот од констатното фотографирање, и со грижата дека тие ќе патуваат во земја во која тие очекуваа, како и самиот Кенеди, да бидат пречекани со избезумени толпи и орди фотографи, и - изложени на можни вооружени лица. Од 1963-та до почетокот на 1964-та Макартни потрошил дузина ролни филм, додека бендот патуваше од Ливерпул во Лондон, Париз, до Њујорк, Вашингтон, и Мајами. Некако, стотици од неговите фотографии беа сочувани, а потоа и одново пронајдени, во 2020-та во неговите архиви. Фотографиите кои наскоро ќе бидат предмет на изложба во Националната галерија за портрети во Лондон, се поглед во Битлславија одвнатре. Секој гледаше накај бендот во 1964-та. Што видоа Битлсите?

Овде Гилберт се сеќава на една вечер со неговите пријатели Клив Џонс и режисерот Арти Бресан во почетокот на 1978 година, по неговото божиќно раскинување со Тенди Белју. „За да го преболам Тенди, дополнително се посветив на активизмот и отидов во кино. Мојот пријател Арти Бресан, Џуниор, беше филмаџија кој штотуку сними документарен филм за Парадата во 1977 година, насловен „Геј САД“. Тој беше див визионер кој режираше порно на страна за да може да ги финансира неговите 35 мм документарни филмови. Одевме да гледаме филмови неколку пати неделно. Еден ден отидовме во киното Стренд, на улицата Маркет, да го видиме ‘Граѓанинот Кејн’. Тој беше омилен филм на Арти. Клив ни се придружи. После филмот, сите отидовме до Граѓанскиот центар Плаза за да ги погледнеме неокласичните згради. Арти почна со неговиот притисок да изнајдам нов симбол за, како што рече, „зората на новата геј свест и слобода“. И тој и Харви ми го имаа кажано истово претходно. Во овој момент, розевиот триаголник беше симбол за геј движењето. Но, тоа претставуваше темно поглавје во историјата на истополовите права. Адолф Хитлер го замислил розовиот триаголник за време на Втората светска војна како стигма ставена на хомосексуалците на ист начин како Давидовата ѕвезда се користела против Евреите. Функционираше како нацистичко средство за угнетување. Сите чувствувавме дека нѝ треба нешто што е позитивно, што ја слави нашата љубов. Поради инсистирањето на Арти, ги погледнав знамињата што се вееја на различните владини згради околу Граѓанскиот центар. Мислев и на американското знаме со неговите тринаесет ленти и тринаесет ѕвезди, колониите кои се одвојуваат од Англија за да ги формираат Соединетите Држави. Мислев на вертикалната црвена, бела и сина тробојка од Француската револуција и како обете знамиња ги должат своите почетоци на бунт, бунт или револуција. Мислев дека и геј нацијата треба да има знаме, за да ја прокламира својата идеја за моќ. Како заедница, и локалнo и меѓународнo, геј луѓето беа во момент на пресврт, битка за еднакви права, промена на статусот каде што сега баравме моќ, преземајќи ја. Ова беше нашата нова револуција: племенска, индивидуалистичка и колективна визија. Заедница која заслужи нов симбол. Во минатото, кога мислев на знаме, го гледав само како уште една икона за исмејување. Сето она веење знамиња и, воопшто,патриотизмот го сметав за опасна шега. Но, тоа се смени во 1976 година. Прославата на американската двесте - годишнина го стави фокусот на американското знаме. Беше насекаде, од поп-арт до ликовна уметност, од непријатни сувенири до џанк рекламирање. На секое ниво функционираше како порака. По оргијата на бендови и обрачи околу Двестогодишнината, мислев на знамињата во ново светло. Ја открив длабочината на нивната моќ, нивниот трансцендентен, трансформациски квалитет. Мислев на емотивната врска што ја имаат. Мислев како повеќето знамиња претставуваат место. Тие беа првенствено националистичка, територијална, иконична пропаганда - сите работи што ги доведувавме во прашање во 70-тите. Геј луѓето беа племенски, индивидуалистички, глобален колектив кој се изразуваше во уметноста и политиката. Ни требаше знаме за да се вее насекаде“. Подоцна истата недела во салата за танцување Винтерленд… „Клив и јас танцувавме на ист начин; секогаш ги кревавме рацете нагоре над главите, крцкајќи ги прстите како Дајана Рос. Ги тресевме колковите како Тина Тарнер, асид чирлидерки кои се вртат во психоделични фанкаделични кругови. Толпата беше дел од шоуто исто колку и бендот. Сите беа таму: битници од Норт Бич и маалски траварџии, моторџиите во црна кожа кои се досадуваа, тинејџерите во задниот ред се бакнуваат. Имаше долгокоси, гипки девојки во костуми за чочек, розови панкери со розеви косо закачени заедно со безопасни, приградски хипици, филмски ѕвезди толку убави што би ве оставиле занемени, мускулести гејбојси*(*мажи кои повремено се вклучуваат во квир активности или животен стил) со совршени мустаќи, буч дајкови во сини фармерки и вили*(*fairy-маж кој се однесува помалку женствено(urban dictionary) ) од сите полови во фустани од половни/секонд хеннд продавници. Ја јававме огледалната диско топка на глитер ЛСД и љубовна моќ. Танцот нè спои, магичен и прочистувачки. Сите бевме во вител на боја и светлина. Беше како виножито. Виножито. Тоа е моментот кога точно знаев какво знаме ќе направам. Знамето на Виножитото беше свесен избор, природен и неопходен. Виножитото дојде од најраната запишана историја како симбол на надеж. Во Книга на генезата, тоа се појави како доказ за завет меѓу Бога и сите живи суштества. Бил пронајден и во кинеската, египетската и индијската историја. Знамето на виножито ќе биде нашата модерна алтернатива на розовиот триаголник. Сега бунтовниците кои ја бараа својата слобода во барот Стоунвол во 1969 година ќе имаат свој симбол на ослободување“.

Гола планина колективот имаа настан пред платото на МКЦ. На социјалните мрежи кратко искоментираа "зборови не се потребни" - и ги приложија фотките на @___athanasiya___ Но и се заблагодарија и најавија дека возбудливи нешта допрва следат: "🎉🏔 Тоа e тоа за Гола Планина Takeover x Engage 2023! ✨🎵 Ви благодариме на сите што ни се придруживте! Заедно, создадовме магија и уште еднаш си докажавме зошто е битно да сме сите заедно! Гола Планина ова го гледа само како почеток на тоа што следи. Stay tuned!🏔"

Иако времето оваа година не ни даде до крај шанса да се помириме со фактот дека веќе сме на прагот на летото - врнежливата пролет потпомогна во тоа, сепак за градината треба да се грижиме соодветно... Летото е прекрасно време за уживање во природата и свежиот воздух, но исто така бара малку повеќе работа и внимание од нашата страна. Еве што треба да знаете и да направите за да ја одржите вашата градина здрава и убава. - Залевајте ја градината редовно, но не прекумерно. Проверете ја земјата со прст пред да залевате и избегнувајте да го правите тоа во најжешките часови на денот. Наместо тоа, залевајте рано наутро или касно попладне, кога сонцето не е толку силно и испарувањето е помало. - Обрежете ги и отстранете ги повредените или исушените гранки, листови и цветови. Така ќе го подобрите изгледот на вашата градина, но и ќе спречите развој на болести и штеточини. Исто така, обрежете ги оние растенија кои прецветале или на кои сакате да им дадете посакуван облик. - Додајте мулч или органско ѓубриво на земјата. Мулчот служи како заштитен слој кој ја задржува влагата, ја регулира температурата и спречува раст на плевели. Органското ѓубриво ќе ја збогати земјата со хранливи материи и ќе го поддржи растот на растенијата. - Заштитете ги вашите растенија од прекумерна топлина и сонце. Некои растенија се особено чувствителни на високите температури и можат да изгорат или да ја изгубат бојата. Затоа, поставете некаква форма на сенка или покривач над нив или преместете ги на поладно место. Проверувајте ги редовно. - Уживајте во вашата градина! Нема подобар начин за одмор и опуштање од работа во вашата зелена оаза. Наберете свежи цветови, плодови или зеленчук, слушајте ги птиците и животните, читајте книга или напијте се кафе под некое дрво. Вашата градина е вашето место за среќа!