Резултати од пребарување

Автор: Џенет Фланер 2 март 1957 година Пабло Руиз Пикасо стана уметник на возраст која го смести во категоријата дете-чудо - на околу седум години - и на седумдесет и пет години тој останува сосема истиот феномен каков што беше во текот на годините. Ексцесите на неговата уметничка надареност, на неговата волја, на неговите животни апетити и на неговиот карактер се чини дека биле идиосинкратски уште од најраното детство, така што, тоа што бил чудо од дете и феномен, за него, беше единствениот начин да биде природен. Дури и воведниот извештај за него доаѓа од необичен извор — неговото живо сеќавање за тоа како научил да оди. Повеќе од шеесет години по настанот, додека гледаше како сопственото дете ги прави своите први чекори, тој одеднаш кажа потсетувајќи се со задоволство, на својот најинтимен шпански пријател: „Се сеќавам дека научив да одам туркајќи голема лимена кутија со бисквити пред мене бидејќи знаев што има внатре“. Она што рано го разликуваше како некој кој е надвор од нормалното беше неговата неконвенционално висока состојба на свест. Тој очигледно го започнал својот живот веќе недопрен - со тоа што бил прерано подготвен и функционирајќи - наместо со класично продолжување низ пробните, квалификациски фази на развој вообичаени за просечното многу младо човечко суштество. Почнал да црта штом прстите можеле да го фатат моливот. На училиште во неговото родно место Малага, тој генерално имал со себе гулаб од гулабарникот на неговиот татко, кој би го ставил на клупата и го сликал за време на часовите, како протест против авторитетот и против тоа што воопшто некој се осмелува да го учи. Подоцна се колнеше дека не научил да чита и пишува на училиште, туку дека самиот се научил. Неговиот малолетнички инстинкт против авторитетот созреал без да се смени, а неговиот ибериски анархистички дух сè уште е еден од неговите неколку традиционални елементи. За време на неговото детство, тој, природно, не беше споредлив со нормалните мали момчиња, но исто така не беше споредлив ниту со другите големи уметници на денешницата кога тие биле деца; ако може да се процени според она што е познато, објавено и снимено за нив, тие биле сигурно обични деца кои само израснале во неверојатни мажи. Од првите, дури и меѓу уметничките генијалци, Пикасо беше јасно белиот обичен кос, rara avis. Преуранетоста на неговата дарба за цртање беше толку очигледна што додека тој беше сè уште на рана возраст, неговиот татко, Хозе Руиз, учител во локалното Училиште за уметности и занаети, почнал да му дава академски уметнички упатства кои биле скроени за некој со висока компетенција. Сењор Руиз бил духовит андалузиски уметник со ведар дух, се оженил доцна и, додека се родил неговиот син, станал зајадлив, лошо платен учител по уметност, кој морал да го издржува неговото растечко семејство: сопругата, неговата свекрва, двете снаи и деца (после Пабло следеше Долорес, три години помлада од него, а на крајот и другата сестра, Консепсион, која рано почина.) Одвреме-навреме, Сењор Руиз продавал слики од гулаби или јорговани, неговите специјалитети за трпезариите на буржоаската Малага, но како редовна ситуација семејството беше приклештено за пари. Специјалноста на младиот Пабло беше цртање на домашни животни - магариња, петли и кучиња - за Долорес и за неговите братучетки Конча и Марла, кои, за да ја променат монотонијата на неговата способност, барале тој да ја започне својата слика во некоја необична точка - на пример, со опашката на магарето или со задните нозе на кучето - и, навистина, тој можеше да започне слика каде било без да ја наруши рамнотежата на верноста, или логиката на вкупната композиција. Новиот информативен француски документарен филм „Le Mystère Picasso“, кој беше прикажан во Париз летото 1956 година, го прикажува растот на неколку слики и цртежи под неговата креативна рака и го прикажува како започнува замрсени композиции на инконсеквентни точки на напад. На една слика, на ал-фрески женска фигура , тој започнува со нејзиното стапало, а потоа прескокнува со својата четка за да скицира дел од околната морска сцена, а потоа ја снабдува со главата - ефективната ирационалност на неговата постапка е заснована на неговата врховна сигурност (што, на поедноставен начин, одлично ја покажа како мало момче) за точната положба на деловите од неговата слика што сè уште не ги има видливо обезбедено. Кога Пабло бил уште многу мал, татко му како патриотски чин го однел на неделните борби со бикови. Се чини дека суровите и анимирани сликовни квалитети на тауромахија оставиле повеќе од вообичаени естетски и психолошки впечатоци на неговите насилни мали чувствителности, подоцна сумирани во страдалните коњи и згодните и монструозни трауматични бикови кои се залетувале низ неговите платна, накитени со толку многу различни симболи и пренесени значења што и двете животни на крајот станаа дел од неговата приватна митологија. Поучувајќи го, неговиот педантен татко непотребно го поттикнувал напорно да работи; работата со уметноста на момчето му изгледаше како природна избезуменост. Тој доминираше во семејството како да е аутсајдер. На околу единаесетгодишна возраст, тој ја одржа својата прва јавна уметничка изложба - на влезот на продавницата за чадори во Коруна, галициски град кој не беше познат по дождот, каде што неговиот беден татко, кој сакаше сонце, имаше привремена учителска служба. Кога Пабло имал тринаесет години, неговиот татко, во знак на уметничка резигнација, ги предал своите бои и четки и никогаш повеќе не ги сликал цвеќињата или птиците. Пабло насликал доволно и за двајцата. На четиринаесет години, тој правел портрети на своето семејство на возрасен, маскулинистички, шпански стил. Тој насликал одличен, сè уште постоечки портрет на својата мајка, која била згодна и сакана и негова миленциа, и измачен, психолошки брилијантен портрет на целото лице, исто така сè уште зачуван, на неговиот брадест, средовечен татко, кој му ја држи главата. во дланката, и намуртено, без фокус, во израз на грижа и разочарување. Во 1895 година, Сењор Руиз бил унапреден да предава на Провинциското училиште за ликовни уметности во Барселона, а на Пабло, поради позицијата на неговиот татко, му било дозволено да полага натпреварувачки приемни испити во училиштето следната година, кога имал само петнаесет години. Исцрпните испити вообичаено биле распоредени во текот на еден месец (тие вклучуваа цртање машки акт на модел ), но тој ги заврши за еден ден и, дополнително, го освоил првото место пред сите возрасни натпреварувачи. Откако бил примен во училиштето, многу малку внимавал на часовите. Наместо тоа, тој работел во сиромашно, студено студио - едно од првите во серијата - што неговиот татко му го изнајмил зад аголот од улицата Кале дел Авињо или улицата Авињон, каде што се случило да биде во близина на бесрамен ноќен локал со значително поголема топлина и боја. Единаесет години подоцна, во 1907 година, тој го насликал динамичното платно што конечно беше познато како „Les Demoiselles d’Avignon“ и кое одбележа цела епоха во европската уметност. Иако ретко им даваше имиња на своите слики, освен ако не бил принуден од неговиот трговец со уметнички дела (а потоа, вели тој, ги насловува со „првото нешто што ми паѓа на памет“), тој сепак имал работен наслов за оваа револуционерна слика „Le Bordel d'Avignon“. Еуфемистичкиот заменски наслов подоцна го предложил млад уметнички критичар и негов пријател. Во 1897 година, една година откако се запознал со дамите од Кале дел Авињо, тој ги повторил своите испитни чудесии на Кралската академија за ликовни уметности Сан Фернандо, во Мадрид, каде што неговиот вујко доктор, најпросперитетниот брат на неговиот татко, љубезно го испратил да учи - иако, за жал, само со оскудни средства за живот. Во Мадрид, како и во Барселона, веднаш ги напуштил часовите како да се гробишта. За него академската уметност беше мртва; тој беше жив. (Неколку години подоцна, во Париз, кога Лео Штајн, помалку познатиот брат на славната госпоѓица Гертруда Штајн, му кажа речиси во укор дека цртал исто како Рубенс, тој рече: „Ако мислиш дека цртам толку добро како некој друг , зошто да не цртам само како мене? Попрво би ги имитирал моите слики отколку оние на друг сликар.“ Иако екстровертен, тој можеше да учи само од себе. Тој се разболел од шарлах и бил испратен на осуммесечно закрепнување во селото наречено Хорта де Сан Хуан, во Каталонија - регион кој уште тогаш агитирал за автономија. Тој потоа рече дека научил таму „сè што знам“. Неговите изјави отсекогаш имале тенденција да бидат екстравагантни, како да се преполнети прекумерно или со имагинација или со вистина. Она што го научи во Каталонија, живеејќи меѓу селаните, беше севкупноста на нивната сиромаштија. Самиот, се разбира, дошол од бедната полуинтелектуална буржоазија и шетал по живописните сиромашни населби на Барселона и Мадрид со своите пријатели студенти- уметнички без пари, но оваа грда, неплодна сиромаштија на шпанскатата земја беше неговото прво гледање. на беспомошнатата судбина на некои мажи. Неговото сеќавање на тоа, засилено со мизеријата што тој самиот ја знаеше во неговите рани денови во Париз (каде мораше да ги запали своите цртежи за да се загрее), ги создаде патетичните, општествено свесни слики од неговиот краток Син период, како што се портретите на „ Продавачот на имела“ и „Жена што пегла“, и графиката на огорченото лице, на изгладнетата двојка во „Штедливиот одмор“. (Заедно со сликите на светло облечените отпадници од неговиот розев период - циркуските арлекини, акробати и жонглери облечени во црвено - тие сè уште се емотивните миленици на пошироката јавност.) Каталонското искуство беше, исто така, основната позадина за неговото конечно придружување на Француската комунистичка партија. Кон крајот на 1898 година, кога Пабло штотуку наполнил седумнаесет години, тој одеднаш престанал да ги потпишува своите слики како „П. Руиз Пикасо“, го отфрлил патронимот на неговиот татко и почнал да го користи само презимето на неговата мајка. Според шпанскиот обичај, законското презиме на детето е двојно, и тоа е презимето на двајцата родители заедно, со моминското презиме на мајката на последното место, но детето го зема презимето на таткото како свое. Фактот дека младиот сликар го отфрлил татковското презиме било невообичаено - а исто така и непромислено, бидејќи со неговото раѓање тој бил особено добредојден во семејниот круг како единствениот наследник на семејното име на Руиз, и покрај тоа што неговиот татко бил еден од единаесет Руиз деца. Семејството на кланот, Сењор Диего Руиз де Алмогуера, производител на ракавици од Малага, разочарувачки роди седум ќерки, а од тројцата браќа на Хозе, братот Диего, иако оженет, немаше деца; братот Салвадор, докторот, беше вдовец со само две девојчиња; а братот Пабло, неодамна починатиот, по кого беше именуван новодојденикот, бил свештеник. Добредојденото машко новороденче на Хозе е родено, ноќта на 25 октомври во единаесет и петнаесет, 1881 година, а две недели подоцна бил крстен Пабло Диего Хозе Франциско де Паула Хуан Непомуцено Марија де лос Ремедиос Ципријано де ла Сантисима Тринидад Руиз Пикасо, четвриот дел од името по неговиот дедо Франциско де Паула Пикасо, а петтиот дел од името е по неговиот кум Хуан Непомуцено Бласко и Баросо, адвокат кој бил братучед на неговиот татко, а останатите се конвенционални побожни католички додатоци. Во неодамнешното свечено истражување посветено на откривање на секој можен факт за ултра познатиот Пикасо, излезе на виделина дека семејството на таткото на Пикасо може да се проследи наназад, преку бабата на Хозе Руиз, да го вклучи истакнатиот свет брат, преподобниот Алмогуера, кој умрел во слаткиот мирис на светоста, во 1676 година како надбискуп и вицекрал на Лима, Перу, во манастирот што тој го основал. Доволно разочарувачки, страната на Пикасо, која Пабло ја одбра да ја прикаже, не дава ништо подалеку од фотографијата на неговата прабаба. „Пикасо“ беше необично и малку познато име во Малага, и наводно со италијанско потекло (што самиот уметник го негира). Дедото на Пабло, Франциско де Паула Пикасо, поради некоја причина се школувал во Англија, а потоа – во Куба која сè уште била под шпанска власт – се впуштил во служба во Хавана како шеф на локалната царинска служба. Тој умрел таму од жолта треска, или можеби во мистериозни околности - семејството никогаш не било сигурно. Можеби затоа што Пабло бил посилно приврзан за мајка си отколку за неговиот татко, можеби затоа што нејзиното име било поубаво, и секако поретко од двете, или можеби затоа што тој самиот веќе бил чувствувал силна привлечност кон произволното и она што е без преседан, младиот бунтовник, на жалење на кланот Руиз, кои на тој начин беа изгубени за потомството (како и за идната светска слава), избрал да биде познат, и оттогаш да слика како Пикасо.

Германскиот уметник Борис Елдагсен на својата веб-страница откри дека не ја прифаќа наградата за креативната отворена категорија, која ја освои на минатонеделните светски награди за фотографија на Sony. Победничката фотографија прикажува две жени од различни генерации во сепиа. Во изјавата на неговата веб-страница, Елдагсен, кој студирал фотографија и визуелни уметности на Уметничката академија во Мајнц, концептуална уметност и интермедија на Академијата за ликовни уметности во Прага и ликовна уметност на Школата за уметност и комуникација Саројини Наиду во Хајдерабад, рече дека „се пријавил како дрзок мајмун“ за да дознае дали натпреварите за фотографија се подготвени доколку се пријават слики направени со вештачка интелигенција. „Не се“, додаде тој. „Нам,кои работиме во областа на фотографиите, ни треба отворена дискусија“, рече Елдагсен. „Дискусија за тоа што сакаме да сметаме дека е фотографија, а што не. Дали фотографскиот чадор е доволно голем за да ги прими сликите генерирани со вештачка интелигенција - или ова би било грешка? „Со моето одбивање на наградата се надевам дека ќе ја забрзам оваа дебата“. Тој рече дека ова е „историски момент“ бидејќи е првпат слика со вештачка интелигенција да победи на престижен меѓународен натпревар за фотографија, додавајќи: „Колкумина од вас знаеја или се сомневаа дека таа е генерирана со вештачка интелигенција? Нешто во врска со ова не е во ред, нели? „Сликите генеррани со вештачка интелигенција и фотографијата не треба да се натпреваруваат едни со други во ваква награда. Тие се различни ентитети. ВИ не е фотографија. Затоа нема да ја прифатам наградата“. Елдагсен предложи наградата да се донира на фото-фестивал организиран во Одеса, Украина. Овој потфат доаѓа во време на интензивна дебата за употребата и импликациите на вештачката интелигенција со некои апокалиптични предупредувања дека технологијата е на работ на неповратно да го оштети човековото искуство. Неодамнешниот напредок во употребата на вештачката интелигенција во чет-ботови, автомобили без возач, софтвер за пишување песни и развој на фармацевтски производи ја поттикна дискусијата. Главниот извршен директор на Google, Сундар Пичаи, рече дека загриженоста за вештачката интелигенција го држела буден ноќе и предупреди дека технологијата може да биде „многу штетна“ доколку неправилно се користи. Портпаролот на Светската организација за фотографија рече дека Елдагсен го потврдил „ко-креирањето“ на сликата со помош на вештачка интелигенција за нив пред да биде прогласен за победник. „Во нашата кореспонденција, тој објасни како по „две децении работа со фотографија, мојот уметнички фокус се префрли повеќе на истражување на креативните можности на генераторите на вештачка интелигенција“ и дополнително нагласи дека сликата во голема мера се потпира на неговото „богатство од фотографско знаење“. Според правилата на натпреварот, фотографите ги обезбедуваат гаранциите за воопшто да влезат во конкуренција. „Креативната категорија на отворениот конкурс ги поздравува различните експериментални пристапи за правење слики од цијанотипови и рејографи до врвни дигитални практики. Како такви, по нашата кореспонденција со Борис и гаранциите што тој ги даде, сметавме дека неговиот влез ги исполнува критериумите за оваа категорија и го поддржавме неговото учество. „Дополнително, со нетрпение очекувавме да се вклучиме во подлабока дискусија на оваа тема и ја поздравивме желбата на Борис за дијалог, подготвувајќи прашања за наменски прашања и одговори со него за нашата веб-страница. „Бидејќи тој сега одлучи да ја одбие наградата, ние ги прекинавме нашите активности со него и во согласност со неговите желби го отстранивме од натпреварот. Имајќи ги предвид неговите постапки и последователната изјава во која се забележани неговите намерни обиди да не́ доведе во заблуда, а со тоа и да ги поништи гаранциите што ги даде, повеќе не чувствуваме дека сме во состојба да се вклучиме во значаен и конструктивен дијалог со него. „Ја препознаваме важноста на оваа тема и нејзиното влијание врз создавањето фотографии денес. Со нетрпение очекуваме дополнително да ја истражиме оваа тема преку нашите различни канали и програми и го поздравуваме разговорот околу неа. Додека елементите на практиките на вештачката интелигенција се релевантни во уметничките контексти на создавање слики, наградите отсекогаш биле и ќе продолжат да бидат платформа за застапување на извонредноста и вештината на фотографите и уметниците кои работат во медиумот“.

Првото Дива појачало ќе го отвориме со следната листа: Доуп куќата со Пики, излегоа со „Сник дис сајфер" Не знам каде го видоа сникот во дисот, кога помалку невоздржани и поотворени не можеа да бидат - „кажи ми што навистина мислиш“ е иронична фраза измислена за овој тип на отвореност: Ако сакате дезерт „Сајфер“ ; 2. Ice Spice feat Nicki Minaj: Princess Diana "oh you thought I was feeling you? That ninja a munch" е ТикТок класика, која се рашири по сите можни платформи... Ајс Спајс е раперка од Бронкс, со препознатлива црвена кадрава коса, поради која стана податна како предмет за мемеизирање, заедно со виралните стихови. Додадете и драма со Дрејк, и цурата не може да не успее во овој момент. (Тој ја опеа во Her Loss: “She a 10 tryna rap, it’s good on mute,” („Таа е десетка што пробуе да рапува, добро е на мјут“ ) ... Дали ја тролал затоа што го одбила, е прашање на дебата, но ги објаснува следните мемиња: Индикација дека сепак се́ е ОК на релација Дрејк-Ајс Спајс е следнава колаборација: Like, grrah, keep it a stack Bitches move wock' 'cause they know I got bands (Damn) They be chattin', I don't give a damn And I'm still gettin' money, I know who I am (Grrah) 3. Алескандар Велики: Големи нешта Ете го Гачо, басистот во ПМГ колектив, Диџеј, Бијонсе во Александар Велики, повторно пее за големи нешта. Дури и семплот што го користи е од Something Big на Burt Bacharach. Хммм.... Во розе пижамки: па-па-па-ра-па - големи сништа, големи нешта 4. Lola Brooke: Don't play with it Раперката од Бруклин, но не оној гентрифициран, хипстерски Бруклин, туку оној стариот(Синдромот на „Старо Скопје“ е универзален се чини). Не само во каденцата, и ставот и флоуот, туку и во самите стихови имплицира „ My hitters don't play with it, don't play with it, don't play with it (Grr) They stay with it (Bah) I'm okay with it (Yeah) (It's Billy) Whеn it comes to me they don't play with it“. Њујорк Тајмс ја нарече „раперката која ја врати грубоста во женскиот рап“(наспроти музика за убави цури која е толку популарна што се претвори во жанр). Откако дебитираше со „Не си играј со тоа“ на ремиксот и пројдоа и Јанг Мајами од Сити Грлс, и Лато - кои со тоа ја примија во сестринството на женскиот рап. Или накратко: успеа цурата. И таа. Учете дечки и девојки, учете... 5.Lil Nas X feat Saucy Santana : Down Souf Hoes Рапот започна - и тераше долго време - како исклучително мизогин и хомофобичен жанр. Но жени во рапот не беа нешто што беше невидено, иако ретко. Но геј рапери, отворено геј, тоа е дури и денес нова територија. Лил Нас Екс е само спорадично рапер, повеќе е поп ѕвезда, но Соси Сантана влегува низ вратата која Нас Екс му ја подотвори. Нема официјален сингл, се́ уште, но на Лолапалуза фестивалот (а подоцна и на Инстаграм) - ја промовираа „Down Souf Hoes“(Курви од доле јужно.) 6. Скопјанка 23 е свежа како никогаш да не била. Како никогаш да не била ниту во раните 2000ти, ниту Дона Самер. Сировата неуморна амбиција на Мирко Попов, веројатно и оптимизам - инаку таа енергија не би можела да опстои без него - ја држи музиката која ја носи од нови агли свежа, актуелна и релеватна. Стварно го мислиме тоа. Затоа често сакаме да збориме за него. Тролањето во кое се затекна како резултат на дневно-политички препичавања многу лесно можеше да орони креативец со помалку упорност од него, па пробуваме да го заглушиме. Тролањето, не Мирко :) А и многу лесно е да се работи со професионалец. Башка, легендарно: 7. Malik Da ни́ е помалку мистерија. Живее во Берлин. Кога прави хард рок е Sonix. Ги истражува своите нудистички тенденции скроз неоптоварено и отворено... Се дружи со Да Џака Накот, скока со падобран, и вози точак. Затоа изгледа добро во својата голотија и е комотен во нејзе. За да не се издадеме сосема, ќе се запреме со своите мисли за голотијата на Малик Да, и ќе го истражиме како музичар како што му следува: во простор само за него во некоја идна прилика. Сега ѕирнете му во берлинската соба. Вели дека врне. 8.Бјорк: Вечерва настапува на Коачела, а после нејзе е Френк Оушн. Бјорк издаде нов албум минатиот октомври, Fossora, и еве ја истоимената нумера : А еве како се одвива Коачела до сега:

Интернет фолклорот, го замисли неговото апсење вака:

„Веќе не е ни смешно“ е претстава во режија на Срѓан Јаниќијевиќ а како автор е потпишан Сашо Кокаланов. Претставата е „црна комедија за комедијата денес“ , пиеса за депресивен комичар. Кокаланов е инспириран од „Човек што плаче од смеење“ на Фредерик Бегбеде и „Човекот што се смее“ на Виктор Иго, но се провлекуваат и алузии на „Џокер“ на Тод Филипс;

Повеќе околу огласот на Окно ... Оваа прилика ќе ја искористиме, темата попреченост, да ја посведочиме во приказната на парот Хана и Шејн Бурков. Тие се млад брачен пар кој е ,,interabled" со различен статус на телесна способност. На својот YouTube канал и подкаст отворено зборуваат за својот живот. Тоа го прават во толку голема резолуција, со отвореност и ранливост, (но и хумор и ведрина!) која го доближува секојдневието на животот со попреченост до разбирање, на сите кои се случува да ги сослушаат и погледнат. А ретко кој може да го сврти погледот, соочен со кршливоста на сопствените предрасуди: Па затоа можеби треба да почнеме да ги пишуваме нашите искуства и аспирации: сликовница за деца и/или возрасни се чини како добра прилика.

Последниот концерт на Рјуичи Сакамото, беше глобален онлајн концерт, насловен „Рјуичи Сакамото: Свири пијано 2022“ ("Ryuichi Sakamoto: Playing the Piano 2022") - во режија на Норика Сора. После првичната дијагноза на рак, во јуни 2021, неговата физичка сила опаѓаше, и со тоа тој ги прекина сите планирани активности. „Немам повеќе физичка сила да оддржам концерт во живо. Можеби ова е последен пат на кој ќе свирам на овој начин.“ И така и беше. Концертот синтетизираше 12 класични дела на Сакамото вклучувајќи го и „The Last Emperor" и "Merry Christmas, Mr. Lawrence", и со тоа донесе настап набиен со значење. Посветеноста на Рјуичи на концертот, како негов последен музички коментар во живо, може да се прочита и од изборот на студиото: тој го избра Студиото 509, кое е врвно студио за снимање во Шибуја, Токио. На настапот имаше сребрено - бела коса, едноставна црна одежда, и не зборуваше премногу. Музиката беше доволна, но и најмоќна исповед на Рјуичи Сакамото кон неговите фанови. Музичкиот свет на Сакамото, секогаш беше исполнет со силата на мирното придружништво. Им дава на луѓето императив да се борат против осаменоста на светот со храброст. Но гледајќи назад на музичкото патешествие на Рјуичи Сакамото, тој секогаш го изодувал сам, во неговите рани денови. Кога бил второ одделение во основно школо, неговото семејство се преселило во нов дом во Осан, кој бил доста одалечен од школото, па морал да патува со автобус. Затоа немал пријатели во близина на неговиот дом, како што немал браќа и сестри, затоа и често свирел сам. Можеби токму заради тоа, Рјуичи Сакамото бил „ТВ дете“ со тапија. Тој често беше запознаен со популарните американски и јапонски ТВ драми од тоа време, и музичките теми на сериите, му се врежале длабоко во неговиот ум. Во основно школо учел пијано од Токујама Шоуко. Во петто и шесто одделение, сите што учеле пијано со него, го напуштиле класот, и тој останал сам да го учи инструментот. Во исто време, Г. Токујама му препорачал да почне да учи и компонирање. После серија на убедувања, Сакамото конечно се приклучил на класата на Миносуке Мацумото, учител од „тешка категорија“ во Универзитетот за Уметности - отсекот за композиција. Осаменоста е мотив и во оваа етапа во животот на Сакамото: морал да патува долго време со автомобил, за да ги слуша часовите, како единствен студент во класата. Во неговата автобиографија „Музиката е слобода“, тој го споменува овој момент многу пати. Иако имал пријатели во училиштето, тој немал пријатели во близина на домот, и секогаш свирел сам. Во тој период, неговата мајка, го однела на многу авангарден концерт: да ја чуе музиката на Јуџи Такахаши и Кеи Ичирју. Затоа што бил многу млад, кога отишол во тоалетот, за време на паузата, некои луѓе го прашале дали ја разбира таа музика. Иако не ја разбирал, концертот имал големо влијание на Рјуичи Сакамото. Тој кажал: „Се чини дека таа вечер, нешто длабоко пенетрираше во моето тело.“ Сакамото и музиката се запознавале во случајни интервали, секогаш одново. Со тек на времето, разбирањето се продлабочило. Но, откако се запишал во средно школо, Сакамото се одрекол од часовите по пијано и композиција, за да се приклучи на кошаркашкиот тим. Речиси една година, тој се посветил на кошарката и така стекнал пријатели, но бришењето на осаменоста, не му ја донела среќата на која се надевал. „За време на овие денови, секогаш чувствував дека нешто ми фали во моето тело. После некое време, сфатив дека она што ми недостасуваше е музиката.“ Откако сфатил дека не може да живее, без музиката да биде дел од неговиот живот, тој повторно се вратил на часовите по компонирање - овој пат со екстремна сериозност. Од Бах до Бетовен, Дебиси, и потоа до модерната музика, музичкиот квалитет на Рјуичи Сакамото се оформи на суптилен начин. Тој се запишал на Отсекот за компонирање и етномузикологија на Универзитетот по Уметност, и почнал со сопствени разнолики и интензивни музички студии. “Кога Рјуичи Сакамото бeше средношколец во Токио, мораше да патува со воз за да стигне на час. Патниците секогаш беа набиени, заробени помеѓу залутаните екстремитети и искривените торзоа. Не можејќи да се движи, сè што можеше да направи тинејџерот Сакамото беше да слуша. Тој се забавуваше броејќи ги звуците што ги испушта возот, идентификувајќи повеќе од 10 кои можеше да очекува да ги чуе секое утро.” Откако ги завршил студиите имал многу вработувања, поврзани со музиката. Го оформил бендот Yellow Magic Orchestra со пријателите Јукихиро Такахаши и Харуоми Хосоно. Точно пред да го издадат првиот албум со YMO, тој се подготвувал да го издаде сопствениот прв соло албум. Континуираната музичка работа го исцрпувала, но тој сепак инсистирал да се врати назад во неговата мала соба обезбедена од студиото Колумбија , откако ќе завршел со работа доцна, за да снима до зори. Гледајќи наназад, се прашувал што го мотивирало да продолжи да креира за време на тие тешки години, „Дали бев сам или со YMO, можев да креирам музика која ми се допаѓа, а е многу разнолика. Мислам дека точно овој е факторот поради кој можев да продолжам да создавам до рано наутро.“ „Внимателно слушање е навика што го носеше Сакамото низ речиси 70 години музичко истражување, секоја деценија водејќи го во нова насока. Роден е во 1952 година, годината кога Џон Кејџ ја компонирал 4'33″. Кога бил малечок, бил запознаен со пијаното, инструмент што ќе продолжи да го испитува од многу кејџиански агли. Како што 70-тите почнаа да крварат во 80-тите, тој од дипломец по етномузикологија и композиција премина во улогата на клавијатурист и текстописец за Yellow Magic Orchestra, прото-синтпоп групата предводена од Харуоми Хосоно. Во годините на соло кариера што следеа, прифаќањето на Сакамото на новиот бран електронски инструменти доведе до плодни експерименти во спојувањето на глобалните жанрови, што пак отвори место за внимателни студии на класичниот импресионизам. Многу пати во текот на соничното патешествие на Сакамото тој ќе скокнеше напред, а потоа ќе то свртеше во луп накај себе, засекогаш кажувајќи и́ на сегашноста нешто за неговото минато и иднина.“ Бесконечната креативност, се протега низ целата негова кариера. Кога првично ја прифатил работата со режисерот Нагиса Ошима, Рјуичи Сакамото всушност немал искуство со филмска музика. Го побарал продуцентот Џереми Томас, за препорака на филм, достоен за музичка референца. Откако го добил одговорот со „Граѓанинот Кејн“, тој веднаш ја купил видео траката на филмот, и почнал да ја истражува. Затоа што е филмска работа, сепак, финалниот саундтрак зависи од режисерот. Сакамото однапред напишал, каде ќе се користи музиката. И за среќа, со режисерот Ошима, идеите им биле синхронизирани речиси во целост. Но креативната инспирација на "Merry Christmas, Mr. Lawrence" бил повеќе како блесок. „Еден ден работев на тематската песна дома, но не можам да се сетам на точниот момент, кога ја напишав мелодијата. Ја најдов како отскокнува од хартијата, пред мене и пијаното: пред да се свестам, беше таму. Можеби некој друг скришно ја напишал додека спиев.“ Доколку компонирањето на "Merry Christmas, Mr. Lawrence" е како приказна за романтична инспирација, пишувањето на „The Last Emperor" е во атмосфера на избрзаност. Во тоа време, Сакамото бил во Њу Јорк. Само што излегол од хотелот за да влезе во автомобилот, вработен од хотелот го запрел, за да прими телефонски повик од Џереми, продуцентот на „Последниот Император.“ Тој побарал од него, да ја напише музиката за филмот. И имал една недела за тоа. На крај, Рјуичи Сакамото успеал да се избори за две недели креативно време. Претходно, никогаш не студирал кинеска музика. Првата работа што ја направил, била : посета во продавница за плочи, каде купил 20 кинески музички селекции. Откако го поминал цел ден слушајќи ги, размислувал за епохата и околностите околу кој е поставен филмот. Кога ја избирал музиката, тој ја снимал, и потоа барал од Кинезите во оркестарот да ја свират со нивните традиционални инструменти. Под толку голем притисок, Рјуичи Сакамото заокружи 44 целосни парчиња музика. Кога отиде во Лондон, со плодовите на својата макотрпна работа, тој дозна дека режисерот Бертолучи одново го премонтирал филмот. Музиката била сосема неупотреблива. Исходот на оваа спринтерска креативна збрка, е - Оскар: најдобра оригинална музика за филм, во 1987та година. Упорноста и љубовта за создавање, често придружувана со музика, ги инспирира оние кои можеби се во тежок момент во животот, и им треба музика како придружник. Во документарецот "Сакамото финале", Сакамото го изрецитира неговиот омилен цитат од „Небото - засолниште: Затоа што не знаеме кога ќе умреме Ние можеме да мислиме за животот како на непресушен бунар Па сепак се́ се случува само во одреден број И всушност, многу мал број, Уште колку пати ќе се сетиш на одредено попладне на твоето детство Некое попладне кое е толку длабоко дел од твоето битие, што дури не можеш да го претставиш својот живот без него? Можеби уште четири или пет пати? Можеби дури ниту толку Уште колку пати ќе ја гледаш полната месечина, како изгрева? Можеби дваесетина, а сепак, сето тоа се чини бесконечно?“ Минатата година, Сакамото го позајми својот глас, за јапонскиот „Шинчо“ магазин, упорно инсистирајќи на создавање. Уште еднаш одекнуваше во кажаното, неговата сакана Полна Месечина. „Нацуме Сосеки умре од чир во желудникот на 49 години. Како контраст, после иницијалното откривање на ракот, на моите 62 години во 2014 година - јас сум жив, а живеев доволно долго. Сега повторно имам рак, и сум 70 години стар. Иако не знам уште колку многу пати ќе видам како изгрева полната месечина, во мојот живот, ќе биде реткост. До сега преживеав, и се надевам дека ќе правам музика до самиот крај, како моите сакани Бах и Дебиси.“ „Because we don't know when we will die We get to think of life as an inexhaustible well Yet everything happens only a certain number of times And a very small number, really How many more times will you remember a certain afternoon of your childhood Some afternoon that is so deeply a part of your being that you can't even conceive your life without it? Perhaps four or five times more Perhaps not even that How many more times will you watch the full moon rise? Perhaps twenty, and yet it all seems limitless“ Неговата музика, како неговите сонорни и моќни зборови, секогаш ја оддржуваше неговата константна музичка волја. Рјуичи Сакамото реши да го издаде неговиот нов албум „12“ на неговиот 71 роденден, кој е на 17 Јануари, 2023. Тој вклучи 12 нови песни, креирани за време на епидемијата. И тој продолжи да ја користи музиката да рефлектира чувства со способност без преседан. Музиката е бесконечна, барем во светот на Рјуичи Сакамото. „Не знам уште колку многу години ќе живеам во иднината, можеби ќе можам да живеам дваесет години, можеби ќе можам да живеам десет години, или можеби само една година. Се́ уште имам срце, па за да не заминам со каења, сакам да правам повеќе дела кои ќе ме направат горд.“ - рече Рјуичи Сакамото. Можеме со сигурност да кажеме, дека ја постигна таа ултимативна цел, заминувајќи во заштитничкото небо.

Апсолутно - и буквалнo - хит број 1 :🎶 станав диџеј ради манекенки .... 🎹 сите други женски се кретенки 🎹🎹 🎶🎶 Скопјанка - која предизвикуваше две спротивставени реакции на подиумите: дел од цурите во тивок леден бунт се повлекуваа за чекор-или два, дел - се затрчуваа напред. Исто како Ребис танчерките во спотот! Скопјанка!! Чисто да го задржиме вајбот, одиме во 80ти, со флешови што евоцираат што Блонди, што Трејнспотинг.... со 406к прегледи на Јутјуб: 80тите водат за ПМГ! Во 1997ма Каролина не беше ни полнолетна, а камоли да флертуваше со македонскиот мелоз: тогаш беше длабоко во RnB звукот (и изгледот) и од некоја причина, соработката со ПМГ колектив звучеше како бунтовништво: "ОВАА ПЕСНА е напишана веднаш по излегувањето на нашиот прв албум во 2007 година и е насловна тема на СОМНИТЕЛНО ЛИЦЕ, театарска претстава пишана од еден извонреден тукуречи СКопјанец, Бранислав Нушиќ, а за оваа прилика ја режираше Синиша Евтимов, кој токму во тој миг, некаде на крајот на 2007 и почетокот на 2008 и телесно му се приклучи на бендот. (Мирко Попов)." За крај, за сега ќе ве оставиме со ,,Диско бенд", многу рано во ноќта е да ја привршиме листава, но ... Затоа ќе ве однесеме на настанот за да може да се информирате за Greatest Hits концертот на ПМГ колектив оркестар, и да размислите: без кои хитови не може листава? П.С. А бе! Без хит можеби може да преживее- без принцеза - тешко!

Доколку сте во Виена или планирате да одите, и сакате за евтино да ги прошетате многу од знаменитостите, еве што вели Виенската Туристичка Комора на својот Only Fans профил (- да добро читате!): "Го почнавме OnlyFans како протест на изобилната цензура на експлицитна уметност од страна на алгоритмите на социјалните медиуми. Иако проблемот ниту оддалеку не е решен, сакаме да веруваме дека можеби ќе започнеме глобална дискусија. И вие, нашите следбеници, имавте прекрасен удел. Сакаме да се заблагодариме на Leopold Museum, Kunsthistorisches Museum, Albertina Museum и Naturhistorisches Museum Vienna... Затоа пристапот до нашиот профил е бесплатен за сите корисници. Давајќи му на секој љубител на уметноста можност да ужива во виенската уметност како што е наменето од уметниците. Оваа промена го означува крајот за нашиот бонус за претплата. Но, за сите кои се претплатиле на нашиот канал на или пред 31 октомври: не заборавајте да испратите e-mail на onlyfans@vienna.com за бесплатен билет за музеј во Виена по ваш избор., Бакнежи, Виенската туристичка комора" Освен бескрајните поплаки од уметниците, за повлекување на нивните дела, по прв пат кога колективно здоболе полисата за разголеност, беше кога слушнавме дека Фејсбук ја тргнал Вилендорфската Венера - но после реакциите ја вратија и ги дополнија правилата за навигација и додадоа: „ голотијата не важи за статуи„ (што ќе кажеш на тоа Прометеј по гаќи?) Кратко после тоа Фејсбук беше тужен за цензура, од учителот и вљубеник во сите работи уметност Frederic Durand-Baissas на кого профилот му бил суспендиран на 30 дена, откако постирал линк, на кој thumbnail-от била „ Потеклото на светот„ од Gustave Courbet медиумите известуваа: "фејсбук суспендира профил, поради пиче од 19от век! " - овие правила, објаснуваат од Инстаграм се - затоа што не можат да знаат дали голото тело е на малолетно дете, или некој кој е жртва на трговија со луѓе, одмаздничко порно - едноставно не е возможно во овие размери да се одреди контекст за секоја пријавена слика или пост. Но она што паѓа во очи, повеќе од „колку повеќе контекст сакате во уметноста за да знаете дека не е малолетничко порно?! „ - е сударот на европскиот и американскиот менталитет: кој освен оперирањето по логиката на легалноста, и исклучиво по нејзе, фатена е за рака со фосилизиран конзервативен менталитет типичен за амишите, на пример. Во Европа, секако дека има конзервативност, но таа се чини, се придвижила со духот на времето и она што е практично и здраворазумско - гледа да не влегува во конфликт се́ во име на прагмата. Социјалните мрежи не одат никаде, ниту пак се чини дека ќе попуштат. Под нивната пета се чини дека се дури и механизмите на кансел културата „ don't bullshit the bullshitter" ..тие го донесоа на голема врата, но тие го обезглавија Трамп. Во овој момент се омнипотентни. Но гневот на уметниците, се чини, почнува да ги разјадува, по ова прашање. Селењето на Онлифанс на Виенската уметност беше духовит подвиг од Туристичката комора на Виена, и толку. Се изнедрија неколку сајтови и иницијативи како Don’t delete art, Censorpedia, National Coalition Against Censorship, а фондот на уметнички дела, фотографии, инсталации, перфомрманси, од ден на ден се зголемува, и доколку се согласуваме да ја земеме Историјата како учителка - уметноста е секогаш јазикот на бранот кој удира во форма на Цајтгајст.

Го прашав  Chat GPT да напише песна во стилот на Ник Кејв, и еве што испродуцира. Што мислиш? Марк, Крајстчрч, Нов Зеланд Одговор: Драг Марк, Откако беше лансиран во ноември минатата година, многу луѓе -повеќето - зујат со некој тип на алгоритмичкa стравопочит, ми праќаат песни ,,во стилот на Ник Кејв” што се направени во ChatGPT. Имаше дузина од нив. Не мора да нагласам посебно, не го чувствувам истиот ентузијазам околу оваа технологија. Јас разбирам дека ChatGPT е во неговото рано детство, но можеби тоа е хоророт кој се појавува со ВИ - дека секогаш ќе биде во нејзиното рано детство, затоа што секогаш ќе има уште пат да изоди понатаму, и насоката е секогаш напред, секогаш побрзо. Никогаш не може да се собере назад, или да се успори, како што се движи во утописка иднина, можеби, или кон  нашата тотална деструкција. Кој би можел воопшто да каже кое ќе стигне попрво? Судејќи од оваа песна “во стилот на Ник Кејв”, пак, не изгледа добро, Марк. Апокалипсата сигурно доаѓа. Оваа песна е без врска. Што е ChatGPT во овој случај, е репликација како травестија. ChatGPT можеби е способен да напише говор или есеј, или проповед или посмртница но не може да креира вистинска песна. Би можел, можеби со време да креира песна, која е на површината, неразлучива од оригиналот, но секогаш ќе биде репликација, некој тип на бурлеска. Песните се раѓаат од страдање, со што мислам: тие се предицирани од комплексната, интерна човечка борба на креација и, па, колку што знам јас, алгоритмите не чувствуваат. Информациите не страдаат. ChatGPT нема внатрешно битие, не било никаде, не истрпило ништо, немало одважност да посегне над своите ограничувања и оттука нема капацитет за споделено трансцендентно искуство, бидејќи нема ограничувања од кои може да се трансцендира. . Меланхоличната улога на ChatGPT е дека тој е предодреден да имитира и никогаш не може да има автентично човечко искуство, без разлика колку човечкото искуство со текот на времето може да стане обезвреднувано и незначително. Она што една одлична песна ја прави одлична не е нејзината голема сличност со препознатливо дело. Да се напише добра песна не е мимикрија, репликација или пастиш, туку е токму е спротивното. Тоа е чин на само-убивање што уништува сѐ што некој се трудел да произведе во минатото. Токму тие опасни заминувања кои го запираат срцето го катапултираат уметникот надвор од границите на она што тој или таа го препознава како своето знаено јас. Тоа е дел од автентичната творечка борба што ѝ претходи на инвенцијата на уникатен стих со вистинска вредност; тоа е конфронтацијата без здив со нечија ранливост, нечија опасна, маленкост, наспроти чувството на ненадејно шокантно откритие; Искупувачкиот уметнички чин е што го разбранува срцето на слушателот, каде што слушателот во внатрешното функционирање на песната ја препознава сопствената крв, сопствената борба, сопственото страдање. Тоа е она што ние скромните луѓе можеме да го понудиме, што вештачката интелигенција може само да го имитира, трансцендентното патување на уметникот што засекогаш се бори со неговите или нејзините сопствени недостатоци. Ова е местото каде што се наоѓа човечкиот гениј, длабоко вграден во, но сепак надминувајќи ги тие ограничувања. Можеби звучи како да го доживувам ова помалку премногу лично, но јас сум писател на песни кој е ангажиран, токму во овој  момент, сум во процес на пишување песни. Тоа е работа со крв и храброст, тука на мојата работна маса, што бара од мене да иницирам нова и свежа идеја. Ја бара од мене мојата човечност. Што е таа нова идеја не знам, но е таму некаде, и таа ме бара мене. Со тек на време, ќе се најдеме. Марк, ти благодарам на песната, но со целата љубов и почит на светот, оваа песна е срање, гротескно исмејување на она што значи да бидеш човек, и, па, не ми се допаѓа многу - иако, чекај!, препрочитувајќи ја, има во нејзе стих кој ми зборува - ,,Го имам оганот на пеколот во моите очи” ( ‘I’ve got the fire of hell in my eyes’ ). - кажува песната “во стилот на Ник Кејв”, и тоа е некако точно. Го имам оганот на пеколот во моите очи - и тоа е ChatGPT. Со љубов, Ник "

Неделава беше промовирана сликовницата ,,Пргавиот зајак" во авторство на Пандалф Вулкански а илустриран од Будимка Поповска. Пријателството беше посочено како темел, во целата своја комплицираност - посебно кога ќе се вовлече во креативна соработка. Но и како гравитациона точка, оган на кој се загреваме во средбата на промоцијата на сликовницата. Затоа мислата дека книгата потенцијално ќе патува со тој лајтмотив: како подарок или посочување на децата од сите(СИТЕ!) возрасти, буди раздрагано чувство... Зајакот во оваа динамична басна, не е типичниот, традиционален зајак: кој својата плашливост ја компензира со итроштината или брзината. Тој е директно, отворено и дури луто борбен и со тоа им нуди на потенцијалните читатели сознание: припишаната, очекуваната улога не мора да значи ништо. Доколку решиш дека ќе биде така, или сфатиш дека е твојата реалност - која ќе ја прилагодиш на својот ритам, со мило или со сила. Еве ја анимацијата, а на Окно можете да видите кој е тимот позади нејзе. Еве како пројде промоцијата: