Резултати од пребарување

There aren't too many music enthusiasts, like there aren’t any musicians who don’t know Steve Albini’s creative portfolio. Revolutionary and innovative, isn’t overstating part of your professional summary, your life’s work. Saying that, to say that my job of coming up with questions that haven’t been asked before isn’t easy and can be limiting, EXCEPT if you are a sound engineer,or a student of sound engineering. We may have “lost” Phil Spector, but fortunately we have you to talk angular sound should we need to. ON SURVIVING THE PANDEMIC Steve Albini: During the pandemic everyone's world has contracted, we've all been more in our homes and in our heads and I'm no different. I used some of the enforced down time to work in my home woodworking shop, making furniture and useful items for the house, spent more time in the garden, that sort of thing. The band I'm in, Shellac, has always been a low-key affair, we don't have a demanding schedule. We were able to conduct a couple of tours in 2022, and while it was great to be able to do it at all, touring under covid protocols is nowhere near as much fun as touring used to be. The hour onstage is great, the rest of the time you feel extremely constrained by what is safe to do and what isn't. ON BANDS PRODUCING THEIR OWN MUSIC. ON THE EVOLUTION OF SHELLAC. Steve Albini: If we define "production" in a specific way, that it means making all the sonic and artistic decisions about a record, then yes, I think it's best that people produce their own music. There are often situations where the band don't know what the range of possibilities is for a given sound or technique, and in those cases it helps to have an experienced engineer who can show them what is possible so they can make an informed decision, or to use the proper equipment and techniques to realize a concept. A great engineer has complete grasp of the recording environment (technical and acoustic) and enough familiarity with the equipment and music to make intelligent choices in the recording process with respect to technique, method, timing, etc. A great engineer works in service of the band, doing whatever it takes to make the sound in their heads come out of the speakers. A great engineer doesn't try to produce the record, he makes the production painless. In Shellac, we're lucky to have two very good engineers in the band, so we can likely solve any engineering problems ourselves. While we're actually playing, we need somebody else to act as tape operator, and sometimes those people have an impact on the sessions as well. In the beginning of the band we were testing the limits of our initial ideas, so often every new song would have a foundational idea, like, "This song should have a chord sequence that doesn't ever repeat the same way," or "This song should start fast and end slow..." that sort of thing. The longer the band survived, the ideas became more subtle, the distinctions between songs more specific. Now when we come up with one of those foundations, there's usually something else along with it to distinguish it, and the process is a lot slower. We've used a lot of the easy formats, now we're on the hard ones. ANALOGUE VS DIGITAL: WHY ANALOGUE IS THE CHOICE FOR THOSE WHO ARE CONSIDERING THE PERMANENT When I started recording, way back in the 1970s, there was no decision to be made. Analog techniques were all there was, so that's how I learned. Every year or so from about 1980 on, there was a "new breakthrough" in digital recording that promised to replace analog recording. In the beginning these were trivial, awful systems that sounded bad and had crippled functionality. In the tape-based systems you couldn't make edits and they were tied to a single manufacturer for playback systems, so the masters were constantly being orphaned as companies went broke and devices became obsolete. They were tragically bad and studio practices were compromised by their limitations. As digital recording moved from hardware to DAW systems, the problem of incompatibility between formats remained, but a lot of practical features were added and it was possible to record essentially normally on them. The only real problem with them was that there was no long-term storage format for the masters, and the computer industry changed so rapidly that software and hardware rapidly became incompatible from year to year, and the competing formats and fragility of businesses holding proprietary control over over the utility of masters created many more orphaned masters, sessions that could no longer be opened or had badly compromised functionality. These problems persist. There is still no long-term archival solution for the masters made during a recording session. There is no universal format for sessions, such that all the things used to make a record, the EDL, edit parameters, virtual instruments, plug-ins, metadata and everything else needed to revive the session in the future is fragile and prone to disappearing over time. Added to that is the current subscription model, which ensures that sessions conducted today won't be of any use in the future unless a subscription is maintained. I see my primary responsibility in a recording session as making a recording. My number one job is to make something that will outlive everyone in the session, so that the music will survive long enough to potentially find an audience. Most of the music I record is of limited appeal in the moment, but a lot of it has eventually developed historical significance over time, and it would be a failure of my responsibility had I not recorded it in such a way that it could be heard today as it was then. Recording in the analog domain is the only way to ensure that my clients' work will survive long term, and honestly the long term is all I care about. Some records I make will be popular in the moment, some won't, but what matters to me is that they be preserved, so that people in 100 years can know something about out music and our culture. I record to analog tape because preserving the music for the future is my primary concern. ON WHAT CONSTITUTES A GENRE: IS IT A SUM OF IT'S MUSICAL ELEMENTS? Steve Albini: Lots of genre musicians are happy and proud to be part of a tradition, a culture, a community that has self-defined and coalesced around a kind of music. Country music, roots music, ska, punk, goth, surf, garage, various categories of metal and electronic/club music... these are idioms, sometimes whole cultures encapsulated in a sound, and the people within are there by choice. It is absolutely fine to recognize these categories and celebrate them when they behave honorably. Most surf music is fun to listen to, almost regardless of when it was made or how competently. It isn't deep, but it's fun. Same with ska, for an arbitrary value of "fun." But the music almost doesn't matter if the culture of the genre is significant beyond music. I don't want to listen to white-power music, nationalistic trash or the kinds of black metal that flirt with fascism, so I don't listen and can't tell you if the music is "good." I'll assume it's bad since it comes from an awful mindset, but that isn't a symmetrical relationship. I don't have any affection for the music of Insane Clown Posse, for example, but the genre they created and the community that has built up around it is inclusive and welcoming to people who are on the far outside fringes of straight society, people who have no place else to turn, and that is enough for me to appreciate them, for extra-musical concerns. ON NEW MUSIC HE LISTENS TO AND T SHIRTS HE WEARS Steve Albini: I recently did a session with the band Code Orange and in the run-up to the session I did a bit of a deep dive into their music online and found it invigorating and rewarding to discover a whole catalog I had ignored previously. There's a new Dead Meadow album out, and is a significant experimental departure for them and I admire it. It has a couple of absolute masterpieces on it and is an engrossing listen as a whole. In the last couple of years I have gotten new T shirts from Cocaine Piss, Decibelles, Naked Raygun (the Pierre Kezdy tribute) and Spare Snare, all of them fantastic, and I wear them a lot. WHY POKER, AND WHAT POKER Steve Albini: I play poker for the money and will play any poker game I think I can make money in. That usually depends more on the lineup of players than the type of game, but my skill set, such as it is, is suited to games with a strong implied-information component, where reads on players and hand-reading from action are the most valuable. For those reasons I prefer mixed games and stud format games, 7-card stud in particular. If there's a tough mixed game and a soft holdem game I probably still like my chances in the stud game, but if the combination of players and stakes make playing Holdem more profitable, then that's what I'll do.

Да се ушушкаш во каучот, на топло, додека на прагот го оставате студот, суровоста на светот, и заканувачката темнина, и да ја скротите вечерта, во шолја со топло чоколадо, се чини дека е квинтесенцијална празнична активност. Изедначена со шопинг стампедата, и целодневните маратонски кафеански дружби. Можеби таа традиција го изгуби континуитетот кај нас, но се врати назад со Нетфликс и ХБО Макс (за торентите нема да зборуваме засега ;) како кодно име за глобализацијата. Колку и да е проблематична, овие моменти ме одоброволуваат. Па решивме да правиме листи, најдобар дел од нив ги прават ДИВА пријателите, кои знаат подобро и повеќе од нас, и ги земавме папучите, ќебето, и се нурнавме во лековитиот свет на божиќни филмови. Кои го шират празничниот дух на радост, и еуфорија, дури и кога Дедо Мраз е лош(„Лош Мраз“2003 ) или кога е Гринч или Скруџ. Па почнавме со Холивудскиот спин на Божиќ, преку европскиот до африканскиот. Првата недела од празниците: Home Alone во светот на филмовите е она што Мараја Кери со All I want for Christmas е во музиката. Во првиот дел семејството го остава Кевин сам дома, случајно, додека тие патуваат во Франција за Божиќ, а тој „одбива“ сам и вешто панто-негативци, до мера на стриповски ликови. Во вториот дел, не го заборавија дома, но - седнува сосема случајно на друг авион и сам се снаоѓа по Њу Јорк. Да, без гугл мапс, и телефон. Тешко дека може да застарат и станат досадни. Its a wonderful life: Пол Мекартни е фан, филмските критичари на британскиот Сандеј тајмс се фанови и го прогласија за најдобар божиќен филм, и покрај тоа што е - социјалистички? - случајно станал хит, откако во 70те го пуштале на телевизија да пополни време. Има ангели, Божиќ, среќен крај, заедница, пожртвуваност... го нема елементот: божиќна лимонада. ELF(HBO Max):" Ова е една од оние ретки божиќни комедии кои имаат срце, мозок и лоша смисла за хумор и ги шармираат чорапите веднаш од каминот. Дури и неочекуваниот кастинг е полн погодок." вели Роџер Еберет. Мислиме... Вил Ферел во хеланки, не треба нешто повеќе да се продаде филмов... Vacanze di Natale, 1990: " На падините на Кортина Д'Ампецо, Марио, маж од Рим, се заљубува во Американка која e na одмор со своето момче " l'arbre de noel, 1969, Netflix: Француско-американски милионер (Вилијам Холден), неговата девојка (Вирна Лиси) и неговиот пријател од војната (Андре Бурвил) се обидуваат да ја исполнат секоја желба на неговиот син на умирање. Fanny and Alexander 1982: Во текот на почетокот на дваесеттиот век, Фани и Александар се деца на семејството Екдал во еден шведски град. Тие живеат мирен живот се додека нивниот татко господинот Оскар не умре. Alles ist liebe, 2015: Ги следи животите на различни парови во справувањето со нивните љубовни животи во различни лабаво меѓусебно поврзани приказни, сите сместени за време на избезумени неколку дена пред Божиќ во Франкфурт, Германија. Babbete's feast, 1987: Француска бегалка во Данска ги трансформира животите на постарите жени за кои работи. Има добиено Оскар. Zulu Christmas, 2020: Филмот следи разгалено момче од градот кое го доживува шокот на својот живот кога го испраќаат да ги помине празниците со својата баба на нејзината фарма во руралните средини на КЗН. За многу деца, тоа би било остварување на сонот, но ова не е подготвено за списокот на дневните обврски на баба. 6 hours till Christmas: романтична комедија за Реџи, чија колешка сака да му подари божиќен подарок што тешко може да го одбие. A New Christmas, 2019: Посетителка на Њујорк од Кенија го инспирира ужалениот главен лик да си го врати животот на вистинскиот пат. How to ruin Christmas: wedding(серија): Туми Село повторно се сретнува со своето семејство за свадбата на нејзината сестра Бјути, принудувајќи ја да се соочи со нерешените врски и старите рани. Во процесот на планирање на свадбата, наклонетоста на Туми за хаос создава кавги, напнатост и само чист хаос.

Arctic Monkeys – "The Car" Накратко: искрено, восхитувачко ремек дело кое го носи печатот на неограничената љубопитност на неговите креатори. Тивкото чудо на долготрајното пријателство на Arctic Monkeys е нешто што од надворешна перспектива, делува како ништо да не се сменило. Иако во изминатата деценија четворката од Шефилд кидна во пустината, да ги живее своите фантазии на рок ѕвезди од Западниот брег и да одлетаат во такерија на Месечината пред повторно да се вратат на Земјата, тие го зачувале внатрешниот кружен дух преку нивниот отворен процес на соработка: квалитет што го дефинираше неограчениот и ослободен ‘The Car’. Волшепство на потценета самодоверба, бендот го започна создавањето на овој албум со импровизирање во стар манастир, а нивните експерименти со синтисајзерите на Moog и рефрените на клавир со лупови, набрзо трепкаа над затегнатите аранжмани - потсетник дека дури и најграндиозните песни не можат да ја сокријат моќта на синергијата. ‘The Car’ беше полн со срце и диви допири, а исто така широк по својот емотивен опсег: вртливите оркестарски парчиња паралелно го надополнија потсвесното лебдење на фронтменот Алекс Тарнер додека пееше за изолацијата и кревкоста на младоста. Рамката на албумот реплицираше четворица браќа кои работеа низ овие тешки емоции заедно, извртувајќи ги своите инструменти во различни формации сè додека не се приближија до откритие: „Постојано потсетувајте ме дека тоа не е трка“, пееше Тарнер на „Perfect Sense“. Неговата перспектива никогаш не звучела толку јасно; по години преземање и истражување на нови форми, ова е вистинската генеза на бендот. NME рече: Спектакуларниот седми албум на бендот ја сумира нивната досегашна приказна: остро пишување песни, немилосрдна иновација и нераскинлива тимска работа. Клучна песна: „Body Paint“ Wet Leg – "Wet Leg" Накратко: дуото го врати животот и забавата во инди музиката. Парот од Ајл оф Вајт можеше да биде оној чудовит бенд што летото 2021 година направи саундтрак, со ентузијастичниот налет од возбуда што беше „Chaise Longue“. Затоа, беше мерак и олеснување да се видат Рајан Тисдејл и Хестер Чемберс како доминираат следната година така заслужено. Духовито, но топло и глупаво забавно, ова истоимено деби посведочи како парот ги следи стапките на нивните колеги од етикетата во Домино, Arctic Monkeys и Franz Ferdinand со идиосинкратичен стил, личност и класа, испорачувајќи албум кој не само што ја оправда возбудата, туку и ја врати потребната насмевка на лицето на британската гитарска музика. NME рече: Нивниот деби албум делува како вртоглава трка околу лунапарк, тие досадни ниски избиени со духовитост и мудри досетки, како игра на вербално играње на "удри го кртот". Клучна песна: „Angelica“ Beyoncé – "Renaissance" Накратко: Суперѕвездата е „all killer, no filler“ (*сите се убици, без филери-песни за пополнување на место и време), на повик на сирената, на подиумот. Бијонсе рече дека создавањето на нејзиниот седми албум за време на пандемијата ѝ дало можност „да сонува и да најде бегство во страшно време за светот". Намерата беше да се создаде „место без осудување… ослободено од перфекционизам и претерано размислување“ што ќе ги охрабри слушателите да се отпуштат и „да го ослободат врцкањето“. Како триумфална прослава на подиумот, таа ги прифати жанровите како хаус, диско и баунс чии пионери беа црните уметници. Од „Alien Superstar“ до химните на „Break My Soul“ , „Renaissance“ беше моќна, жестока и прославувачка – и исполнета со песни што повеќе од сѐ охрабруваат „да го ослободите мрдањето “. NME рече: Со „Ренесанса“, Бијонсе додаде уште една извонредна плоча на својот репертоар: овој пат таа ќе продолжи да ја води заложбата за враќање на црнечката култура во првите редови на хаус музиката и денс сцената. Клучна песна: „Cuff It“ Fontaines DC – "Skinty Fia" Накратко: Даблинската петорка, пробиваат нови терени на нивниот авантуристички и длабоко влијателен трет албум. “I loved you like a penny loves the pocket of a priest („Те сакав како што еден денар го сака џебот на попот“), потврди Грјан Чатен од Fontaines D.C на „I Love You“, „разорниот централен елемент на Skinty Fia. “And I’ll love you ’til the grass around my gravestone is deceased.”(„И ќе те сакам додека не почине тревата околу мојот надгробен споменик). За оние кои беа длабоко трогнати од третиот албум на ирскиот бенд, ова последно чувство важи и: „Skinty Fia“, мислите, ќе биде признаена со години и децении. Тоа е албум кој е благословен со високи поени: земете ја ретката инди-поп куќа на Fontaines на „Jackie Down The Line“, искривениот трип-хоп на насловната нумера или „The Couple Across The Way“ што го крши срцето. балада која Чатен ја изведе само со хармоника, за друштво. Запрашан од NME за Fontaines да биде крунисан за најдобар бенд во светот на овогодинешните BandLab NME награди, Чатен рече со намигнување: „Во споредба со нашите други албуми, повеќе би сакал да ме нарекуваат „бенд од една генерација“ или да прифатам уште едно лудо признание. за ['Skinty Fia']... затоа што знаете што? Овој пат го заслужуваме тоа“. Во сегашната форма, Fontaines DC се дефинитивно еден од оние бендови што тешко е да се надминат во моментов. NME рече: Борбата за подобра Ирска заслужува песни што ја отсликуваат длабочината на кризата, а во својата бескрајно волшебна слава, „Skinty Fia“ триумфално одговара на задачата. Клучна песна: „I love you“ Kendrick Lamar – "Mr. Morale & The Big Steppers" Накратко: Рап-албумот што го шокираше светот. По пет години на клупа, во игра што ја сака, рап џинот конечно се врати на теренот и ги претрка сите свои колеги со 'Morale & The Big Steppers'. Неговиот петти студиски албум честопати беше парадоксален, при што Ламар сакаше да нагласи дека “I am not your saviour” („Јас не сум твој спасител“) додека го анализираше општеството концизно како и другите. Но, овој албум сепак ни го даде златното правило на исцелувањето: зборувањето за вашите проблеми може многу да помогне. Доброто дете кое го запознавме пред една деценија сигурно порасна. NME рече: Соголувајќи си ја душата, Ламар се надева дека ќе сфатиме како и ние можеме да се ослободиме од генерациските клетви. Клучна песна: „Count Me Out“ Rina Sawayama – "Hold The Girl" Накратко:Враќање со стил, на еден од најидиосинкратичните британски креатори. Понекогаш, митскиот „тежок втор албум“ е токму тоа: мит. ‘Hold The Girl’, продолжението на извонредното деби на Савајама во 2020 година, беше саоуверена мешавина на влијанија, но под различните теми и жанрови меѓу кои отскокнуваше плочата, имаше чувство на искреност што ги одржуваше работите привлечни. Тоа беше, исто така, музичка турли тава: ‘This Hell’ ги канализираше Шања Твен и АББА, додека другите песни нудеа ароми на The Corrs, „Teenage Dream“ од времето на Кети Пери и Гвен Стефани. Сепак, низ сето тоа, тоа беше многу јасно Савајама. NME рече: Најдобриот британски поп албум на годината. Клучна песна: „This Hell“ Charlotte Adigéry & Bolis Pupul – "Topical Dancer" Накратко: дебито на белгиското дуо таман за во клуб, се занимава со големи теми со несериозност и хумор. Topical Dancer' се покажа како витален момент на ослободување за парот од Гент. Зборувајќи со NME, дуото – кои се на издавачката куќа DEEWEE на Soulwax – рече дека албумот им овозможил да го надминат статусот на „жртви“ и да си ги вратат своите наративи под контрола. „Ако сакате да бидете навредени, тогаш слободно“, рече Адижери. „Но, повеќе нема да ја вложувам мојата енергија во тоа“. Наместо тоа, остри дофрлања, и боцкања со коментари како и наелектризираните битови, на дуото владееја моќно на плоча, полна со хумор, срце и некои сериозни песни кои го загреваат подиумот. NME рече: Соработниците ги контрастираат живописните денс-поп мелодии со ужасно остри и злобни спуштања, на мисогините медиуми. Клучна песна: „It Hit Me“ 1975 – "Being Funny In A Foreign Language" Накратко: Најголемиот – и најдобриот – поп бенд во Британија почна да ја гради својата оставштина. Зголемениот квалитет на мелодиите на петтиот албум од 1975 звучеше како еуфорија доживеана со затворени очи. Нивното најконцизно и најпрецизно издание досега, „Being Funny In A Foreign Language“ содржи некои од најдобрите текстови во кариерата на фронтменот Мети Хили, со смело лично и фиктивно раскажување приказни кое беше набиено со повеќе велигденски јајца(*скриени значења) отколку новиот филм на „Топ Ган“. Без да го изгубиме од вид акутното културно коментирање, со кој бендот го прослави своето име, оваа плоча се фокусираше на новата блескава визија за љубовта на Хели, која свети како светлечко стапче, и се чувствува жив со единственото и долгоочекувано чувство на слобода што го даде 2022 година. NME рече: Го комбинира малку стивнатата вештина на бендот за пишување огромни, веднаш незаборавни громки поп песни, со покомплексниот, невротичен лирски глас на поновите изданија од 1975. Клучна песна: „Part Of The Band“ Rosalía – "Motomami" Накратко: Со албумот број три, шпанскиот жар, продолжува бестрашно да иновира. Розалија стана суперѕвезда добитничка на Греми со вешто мешање на звуците на фламенко со експериментални поп фанфари,, но тука таа навистина успеа да го зголеми влогот.. Блескаво пакетче, со фламенко, регетон, лефтфилд поп(*мешавина на синт поп, дрим поп, R&B) , блескав R&B, и една песна најдобро опишана како „очајно евангелие“, „Motomami“ беше возбудлива и збунувачка подеднакво. Корисно е, што имаше и здраво чувство за забава: една минута Розалија пееше за трансформирање со „make-up de drag queen“, а следната ги спомнуваше Наоми Кембел и Хулио Иглесијас. Почит. NME рече: Росалиа не си прави сопствена лента на улицата, колку што гради свој ултрамодерен, супер-кривулест соничен автопат. Клучна песна: „Cuuuuuuuuuute“ Nova Twins – "Supernova" Накратко: Рок отпадниците нанесуваат удар по задникот кој уништува жанрови. Со „направи сам“ дух, дуото испорача темпераментен втор албум, кој ја примени нивната љубов кон R&B и рап и поп заедно со нивниот Day Glo Rock вкус, а сето тоа зборува за оснажнување, сексуална слобода и решителност никогаш да не бидат контролиранин. После номинација за MOBO и Меркур подоцна, оваа плоча ги зацементира во сцена која едноставно не може да се игнорира: ова беше звукот на Nova Twins како ги отвараат вратите со клоци, по нивни услови. NME рече: Со право беа извикани како витален нов глас во светот на рокот, Nova Twins не дозволија ниту еден од тие притисоци да попречат во создавањето на раскошен, фантастичен втор албум кој е разигран колку што е и моќен. Клучна песна: „Antagonist“ Останатите најалбуми - топ 50 на НМЕ

Избор од најдобрите фотографии за 2022 година, објавени во TIME Magazine. Слики кои го сменија светогледот...и повеќе. Извор: TIME Magazine, 2022

Во 1985 година, долгогодишниот филмски критичар на Њујорк Тајмс, Винсент Канби, напиша инспириран, восхитувачки мрзоволен есеј за иднината на кинематографијата. Искра за неговите размислувања беше „Соба 666“, документарен филм од Вим Вендерс што штотуку беше отворен во Њујорк. Снимен за време на Канскиот филмски фестивал во 1982 година, филмот се состои од различни режисери сами во хотелска соба каде што одговараат на прашањето што Вендерс го напишал на парче хартија: „Дали киното е јазик што ќе се изгуби, уметност што ќе умре?“ Првиот режисер - и другата инспирација за вознемиреноста на Канби - беше Жан-Лук Годар, кој го опиша проектот на Вендерс како истрага за иднината на филмовите. Во следните 10 минути, Годар, пушејќи ја својата позната пура, медитира за ова вознемирувачко, вечно прашање со неговата карактеристична интелигенција, транспарентност и епиграмска духовитост. Вестите не се добри. „Сонот на Холивуд е да сними еден филм“, вели Годар, „а телевизијата е таа што го прави, но која го дистрибуира насекаде“ - што е исто толку добар опис на нашиот свет на Netflix, Disney, Marvel како што сум прочитал. За Канби, предвидувањето на Годар за светот на еден филм веќе се оствари. Реномираните филмови како Џонатан Дем се мачеа на бокс-офисот во кој доминираа изданијата како „Полицаецот од Беверли Хилс“. Канби веруваше дека има многу вина за сите, укажувајќи на типовите што не сакаат да ризикуваат со парите, и на јавноста која личи на овци. Тој напиша дека „нашето општество се повеќе се хомогенизира, можеби преку продорната моќ на телевизијата да ги засади истите идеи, истите стравови и истата мода кај повеќето луѓе, побрзо, од кога било во историјата на светот. Фуј! Мислам дека Канби и Годар не беа целосно во право (слободно разговарајте меѓу себе), но по речиси четири децении и безброј продолжетоци на франшизи кои вечно заемно се менуваат една со друга, јасно е дека тие не беа целосно во криво. Сепак, сите овие години подоцна - дури и додека индустријата се бори низ уште една од нејзините бескрајни кризи - повторно сум охрабрен од сите добри и одлични филмови што продолжуваат да се прикажуваат. Луѓето често прашуваат дали сум гледал некој добар филм во последно време. Да, многу од нив, оваа и секоја година, но ако не можам да ве искушам со некој од моите омилени за 2022 година, ви предлагам да погледнете филм или два од Годар. Неговата душа го напушти светот на 13 септември, неговите филмови ќе живеат вечно. 1. ‘EO’ (Jerzy Skolimowski)/ „ЕО“ (Јержи Сколимовски) Набргу откако ќе се отвори овој неизбришлив срцекршач, мало циркуско магаре наречено ЕО - именувано по звуците што ги испушта - тргнува во чудна, понекогаш фантазмагорична авантура. На патот, тој се среќава со други животни, но, последователно, и со љубезни и сурови луѓе чиј третман кон него го одразува денатурираниот свет што го направивме. Сега на 84-годишна возраст, Сколимовски сними еден од ретките филмови кои зборуваат за најважните животни прашања, а тоа го направи со екстатичната визија и бестрашноста на кинематографскиот гениј кој изгледа како штотуку да почнува. (Во кино) 2. „Petite Maman“ (Céline Sciamma) Сместена главно во и околу куќа вгнездена во шумата, лилипутанската турнеја на Sciamma е духовита модерна бајка и модел на елегантна наративна економија. Во неговиот шармантен центар е една млада девојка која заедно со уште еден нов познаник тргнува на скромно по размери, но обемно патување исполнето со задоволства и волшебност, патување кое ја наоѓа нашата мала хероина која влегла во најголемата, најмистериозната авантура од сите: љубовта. (Се емитува на Hulu) 3. ‘Nope’ (Jordan Peele) За неговиот последен филм, Пил се потпираше на техника на наредени камчиња, и собрани жанрови. Тоа е хорор филм, семејна комедија, ревизионистички вестерн, научно-фантастично откачување со цел да направи нешто недвосмислено свое. Многу работи се случуваат во „Не“, но она што се задржува е како Пил ве заведува со познати филмски стратегии за елегична медитација за обоените луѓе во индустријата - во земја - што го претвори нивното страдање во спектакл. Тоа е историја што Пил веќе ја преврте со тоа што стана еден од најзначајните американски режисери кои работат денес. (Се изнајмува на повеќето големи платформи) 4. ‘No Bears’ (Jafar Panahi) Со години, филмскиот ветеран Панахи, долгогодишен критичар на иранската влада, снима филмови под длабоко предизвикувачки околности, вклучително и домашен притвор. Во „Без мечки“, тој се игра себеси (најверојатно со некоја уметничка лиценца), режисер по име Џафар Панахи, кој привремено се преселил во мал град додека од далечина режира филм во блиската Турција. Тоа е тежок процес, како и чин на длабок отпор. Овде, во приказна за место и разместување, Панахи се издигнува над границите и замислени и застрашувачки реални. (Доаѓа во кината.) 5. ‘Kimi’ (Steven Soderbergh) Нема лажна или погрешна забелешка во овој духовит трилер за жена која се соочува со повеќе предизвици, вклучувајќи ја и нејзината (добро основана) загриженост за светот. Сместено во сегашноста, хероината, снаодлива технолошка работничка кој ја игра прекрасната Зои Кравиц, носи маска кога излегува надвор. Филмот допира бројни теми кои се вкрстуваат, вклучително и изолацијата и технологијата за надзор како средство за угнетување. Тоа е врвно увереното филмско остварување на Содерберг кое постојано враќа на ова разиграно задоволство. (Стриминг на HBO Max.) 6. ‘The Eternal Daughter’ (Joanna Hogg)/ „Вечната ќерка“ (Џоана Хог) Неверојатната Тилда Свинтон ја глуми и мајката и нејзината возрасна ќерка во оваа прекрасно контролирана, влијателна приказна за сеќавањето и тагата. Кога почнува, двете се на пат кон бегство на елегантен имот, патување кое наскоро станува зачудувачко мистериозно. Со прецизност, нежен хумор и некоја итра кинематографска измама, Хог и нејзината брилијантна актерка го претвораат нешто што изгледа обично во нешто сосема необично. (Во кино) 7. ‘Happening’ (Audrey Diwan) Базирана на мемоарите на Ани Ерно која оваа година ја доби Нобеловата награда за литература, ​​„Хепенинг“ е еден од неколкуте моќни неодамнешни филмови кои го разбираат абортусот како основно право и индекс на односот на културата кон жените. Со блискост и луцидна решителност, Диван јасно кажува дека абортусот не е само зрно за играње во дланките за политички расправии, наместо тоа, тоа е практично и неопходно средство со кое нејзината хероина може да обезбеди самосуверенитет, иднина, живот. Има само еден избор за неа, а тој е нејзин да го направи. (Се изнајмува на повеќето големи платформи.) 8.‘Decision to Leave’ (Park Chan-wook)/ „Одлука за заминување“ (Парк Чан-вук) Едно од вртоглавите задоволства на овој лавиринтски филм е тоа што е делириозен риф за „Вртоглавица“, болната драма на Алфред Хичкок од 1958 година за маж, детектив опседнат со мистериозна жена. Уште еднаш, има маж и жена, како и љубов и предавство. Сепак, како што „Одлуката за заминување“ се расплетува и се сместува во својот карактеристично извиткан жлеб, емоционалниот фокус на филмот постепено се префрла од опседнатиот љубовник кон објектот на неговиот немилосрден, неразбирлив поглед, и умната почит на Парк се претвора во потресна реакција. (Во кино) 9.‘Expedition Content’ (Ernst Karel and Veronika Kusumaryati)/„Содржина на експедицијата“ (Ернст Карел и Вероника Кусумарјати) Овој документарец е направен за најчудното филмско искуство што го имав оваа година, делумно затоа што во поголемиот дел од неговите 78 минути се што прикажува е црн екран. Иако филмот вклучува неколку кратки визуелни слики, релативното отсуство на слики го присилува вашето внимание да се сконцента на саундтракот, кој се состои од аудио снимено за време на снимањето на „Dead Birds“ (1964), етнографска класика за народот Дани од Нова Гвинеја. Резултатот е истражување што го проширува умот за антропологијата, како таа зборува и за кого, и за самото кино. 10. ‘All the Beauty and the Bloodshed’ (Laura Poitras)/„Сета убавина и крвопролевање“ (Лаура Поитрас) Цврстиот, формално грациозен портрет на Поитрас на фотографката Нан ​​Голдин, нејзината уметност и нејзиниот активизам, се отвора со Голдин прегрнат со некои истомисленици сонародници надвор од Метрополитен музејот на уметноста. Наскоро, Голдин и сор. организираат die-in во институцијата, еден од многуте такви протести што таа и другите ги организираа против институциите кои земаа пари од членовите на семејството Саклер, чија компанија, Purdue Pharma, го разви опиоидниот лек против болки ОксиКонтин. Како што покажува Поитрас, протестот на Голдин е само последното поглавје за уметникот кој ја црпи убавината од крвопролевањето. (Во кино) Исто така гледајте: „Време на Армагедон“, "Катедралата", „Корсаж", „Потомок“; „Dos Estaciones“, „Смешни страници“, „Футура“, „Голема слобода“, „Задржете го вашиот оган“, „Не те видов таму“, „Интрегалде“, „Лингви, светите врски“, „Блек и блуз на Луис Армстронг“, „Дадилка“, „Игралиште“, „Задоволство“, „Враќање во Сеул“, „Рајтсвил, САД“, „Три минути: издолжување“, „Дневниците на Цугуа“, „До“, „Жената крал“ и „Најлошата личност на светот“. Извор: New York Times, 2022

Прво прашање е, дали можете да засадите растенија во зима или есен? Есенските и зимските месеци обично значат студено време, топли ќебиња и топло чоколадо- но иако повеќето од нас се добро спремни да се справат со промената - комбинацијата на ладен воздух, пониски температури и пократки денови може да го отежнат растот на растенијата. Чекори за тоа како да ги одржувате растенијата подолго живи во текот на зимата 1. Чувајте ги растенијата на топло - но не премногу топло Многу растенија се исклучително чувствителни на ладно време. Чекор број 1 за грижа за домашните растенија во зима е да сте сигурни дека тие се заштитени од студениот воздух. Можете делумно да го решите ова со запечатување на прозорците и изолација на вратите од вашиот дом. Исто така, ако чувате растенија покрај надворешни врати или прозорци преместите ги во други простории каде што нема да се шокираат од студениот воздух. Бидете сигурни дека растенијата се подалеку од извори на топлина, како што се камини, радијатори, греалки итн. Експлозиите на топол воздух можат да бидат исто толку лоши за вашето растение како и експлозиите на ладен воздух. За да обезбедите најдобри услови за живот на растенијата чувајте ги на стабилна температура помеѓу 18°C - 24°C во текот на денот и над 10°C во текот на ноќта. 2. Намалете со наводнувањето и користете топла вода Иако вашите растенија се внатре, поголемиот дел од домашните растенија „заспиваат“ во есенските и зимските месеци. Помалку светлина значи помал раст, а помал раст значи дека им треба помалку вода и ѓубриво. Ова може да значи и помалку хранење за вашите затворени растенија во зима. Следете ги стандардните совети за наводнување и полевајте само ако почвата е сува 1-2 сантиметари под површината. Бидете сигурни дека вашите растенија не се долго во вода бидејќи тоа може да доведе до гниење на корените, габи, мувла и многу други проблеми. Ако видите жолти лисја или мувлосана почва, тогаш ќе знаете дека треба да ја намалите фреквенцијата на наводнување. Наводнувањето на растенијата со топла вода во зима е подобро бидејќи не само што им помага на растенијата да растат побрзо и поголеми, туку и ќе ги загрее. Повеќето сопственици на домашни растенија ќе користат распоред „еднаш неделно“ за наводнување - и ви препорачуваме да го продолжите ова заради постојаност и за да не го нарушите ритамот. Но, намалете ја количината на вода во опсег од 25-50%. 3. За влажноста на вашиот дом Ниската влажност во студените месеци не е проблем само за луѓето - тоа е проблем и за растенијата. Растенијата уживаат нивоа на влажност од околу 50 – 60%. Обидете се да ги соберете растенијата заедно, во највлажните простории од вашиот дом (обично во бањите или кујната) или да ги ставите на голем плех или лист за печење исполнет со вода кој полека ќе испарува. Треба да се погрижите саксиите да не ја допираат водата, па ставете неколку камчиња во водата и ставете ги растенијата врз нив. 4. Исчистите ги Сонцето е дефицитарно во зима. За да бидете сигурни дека тие можат целосно да ја искористат малата светлина што ја имаат, погрижете се листовите на вашите салонски цвеќиња да останат чисти и без прашина. На секои неколку недели, ставете ги растенијата во када и користете го тушот за да им дадете на листовите нежно бањање или користете влажна крпа за да ја избришете прашината и нечистотијата од листовите. Одржувањето на листовите чисти обезбедува тие да бидат поефикасни во фотосинтезата. 5. Многу светлина Последниот одговор за тоа како да ги одржувате живите растенијата во затворен простор е дека на растенијата им е потребна светлина повеќе од било што друго во есен и зима. Ќе треба да бидете дополнително внимателни и да ги ротирате вашите саксии за да бидете сигурни дека секое растение ја добива сончевата светлина што им е потребна. Ако достапната природна сончева светлина не е доволна, користете светилка со целосен спектар во стандардна ламба за на маса најмалку 12-14 часа на ден. Како последен совет, вреди да се има на ум дека некои од препораките што ги даваме во оваа статија вклучуваат менување на повеќе променливи - на пример, ако ги преместите вашите затворени растенија подалеку од провев, речиси сигурно ќе ја промените количината на светлина што ја добива, можеби и влажноста ќе се промени во исто време. Поради оваа причина, следете ги вашите растенија секојдневно откако ќе бидат преместени, некои промени можеби ќе треба да се прилагодат, или можеби ќе треба да направите некои обиди и грешки за да го исправите. Сите илустрации се AI генерирани

„Струшките вечери на поезијата“ се приближуваат со целата нивна помпа, и возбуда што доаѓа со овој фестивал. Оваа година „Златниот венец“ го добива Шунтаро Таникава, поетски и книжевен џин, кој и за време на неговиот живот е јасно дека ќе одолее на заборавот. Но, тука е и наградата „Мостови на Струга“ која е обмислена како контратежа, се доделува на младите поети кои само што ја почнале својата трка, и можеби ќе се вратат еден ден по својот Златен венец. И признавам – токму така се запознав со Џерардо Мазучо, кого го чепкав, па задевав, па дури и се нурнав во она што го работи: амбициозен уредник на млада, двегодишна издавачка куќа Утопија, која во толку кратко време има пораснато не само како италијанска туку и европска институција на книгата. Издавач кој има збирка поезија на која навистина не ѝ е потребно никакво посебно претставување ниту посочување на награди и успеси кои ги добила, туку многу очигледно стои сосема автономно во вредноста на својот збор. Малку по малку го колвав Џерардо Мазучо, но чашата ја прелеа пост на Инстаграм каде што изразува неверица дека ќе гостува во Струга, и неговото име заклучува низа на поети кои тој очигледно ги почитува – во најмала рака. Па беше време да разговараме. „Прашањава се месести“ – го предупредувам, издавачот – поет, бидејќи стиховите му се чисти, а зборовите секогаш таму само кога се неопходни „но тактиката е да те внесам во мојот коментар, наместо дополнително да те изненадам“ - и еве гледате, со воведов го погазив својот збор. Riflessione sulla poesia Non ha senso E ne da. Come un giglio Che gridi a chi passa Da un cigglio di via: Fin qui visse un uomo Рефлексија на поезијата Нема смисла И дава. Како крин Кој им довикува на минувачите Од работ на улицата: Дотука живееше човек Дива: Патот низ Твојата поезија, мојот, беше кривулест, чуден, и упорно доаѓав до следниот впечаток: Тишината одѕвонува на начин како кога некој сакан гостин ќе замине, па седиш со чашата одложена со отисоци, перничето е паднато, а отисокот на плочките во тоалетот ја пополнуваат Празнината и ја нагласуваат Тишината. Јазикот, иако ги исчитував стиховите (со различен капацитет ) на четири јазици, секогаш педантен, чист, некомплициран, но комуницира комплексност, до степен на егизтенцијализам. Но сепак е секојдневен јазик, кој е атмосферичен. Последното што го прочитав од Fin Qui Visse Un Uomo („Дотука живееше човек“ ) беше “Ma i poeti migliori hanno scelto il silenzio” („Поетот живее во тишината.“) со која се отвара книгата. Дали Ти живееш во Тишината, каде е, доколку е место и дали е синонимна со Празнината? И дали поетот и издавачот се сретнуваат, или се истиот човек со различни шапки? Џерардо Мазучо: Пишувам во своето отсуство. Отсуството е дом на тишината. Јас постојам, секако. Како човек, како уредник. Но како поет – доколку вистина сум поет – чувствувам постхумна врска со моите стихови. Јас се обмислувам себеси и мојот живот од димензија која очигледно не е сè уште смрт, но е чистилиште. Кога пишувам, потребно е да се соголам од време, оваа тешка наметка која ми ги преиначува цртите на лицето, која ги преиначува цртите на секој човек. Отаде времето, тишината е апсолутна, и е единствениот јазик. Да се даде зборот на тишината, преку поезијата, е највисоката експресија на апсурдното. И животот, за мене, е ништо до апсурден. Непосредноста на јазикот, е наменета да компензира за комплексноста на овие контрадикции. Дива: Ти си главен и одговорен уредник на Утопија. Нејзиниот критериум за објавување на книги, и бирање наслови не е во потенцијалот на бројот на книгите кои би биле продадени, но го зголемивте влогот, и ја поставивте Утопија во улога на оние кои го диктираат вкусот: Утопија е издавач на книги кои не можат а да не бидат препорачани. Па, каде е насочена сказалката, на млада издавачка куќа, која има земено како своја задача да ја диктира европската култура, или поспецифично литературата? Дали е повеќе на страната на исполнително, заживувачки, или фрустрирачки и исцрпувачки? Или сето набројано? Џерардо Мазучо: Јас сум напросто читател кој ги уредува книгите на другите луѓе. Кога ќе се затекнам себеси како читам книга која се чини дека е способна – и ова е многу ретко – да го надвладее предизвикот на време и место, два ланци, за кои човекот е врзан, се обидувам да ја издадам. Литературата не старее. Или не е литература. Литературата не ја губи својата моќ на границите. Или не е литература. Кога роман кој е сто години стар, продолжува да ми зборува, по мене заслужува да биде реиздаден. Кога една книга ќе пристигне во Италија, од другата страна на светот, но продолжува да ми зборува, по мене, заслужува да биде преведена. Останатото трае по сезона. Со огромен успех, можеби. Но кому му е гајле за тоа? Добар уредник, според моето мислење, не смее да биде замаен од моментот. Литературата е секогаш. Или не е литература. Тогаш, кога има илјадници читатели, кои се потпираат на изборите на една издавачка куќа, како што е случајот со Утопија, сè е повеќе возбудливо. Вистинскиот суд за мојата работа како издавач, сепак, ќе биде донесен од читателите кои сè уште не се родени. Тие се оние за кои работам. Дива: За Утопија, услов за избирање наслови за издавање е - бегството од Време - и - Место континуумот: доколу за двестотини години, човек на другата страна на светот ќе може да се поврзе, и ја исчита книгата тогаш би бил добар кандидат да биде издаден во Утопија. Кој критериум си го поставуваш на себе, во својата работа, или процес како поет: дали имаш прашање, критериум кој мораш да го исполниш, за да ги пуштиш стиховите, на пример, во светот? Џерардо Мазучо: Ниту еден писател, според моето мислење, не е во состојба да го процени сопствената дело, со луцидност, дури и доколку е уредник. Писателот на текстот, не може напросто да го прочита она кое е штотуку напишано, како останатите читатели. Тој ги знае намерите и амбициите на текстот, и продолжува да чита, во напишаниот текст, она кое не било напишано, она кое е во неговата глава. Единствената помош доаѓа од времето. Мноштво месеци, или дури години подоцна, писателот може да ги чита сопствените стихови, преку очите на друга личност. Затоа, доколку немам никаков сомнеж за талентот на оние кои премногу пишуваат, имам многу сомнежи за оние кои премногу често објавуваат. Добар поет си дава време на себе, за да стане својот сопствен уредник. Fin qui visse un uomo ризикуваше да не биде објавена. Јас сакав да се отарасам од нејзе. Беше пријателка, и самата поетеса, таа која ги знаеше стиховите, која ме спречи да не го направам тоа и, со соучесништвото на мојата партнерка, Лаура, се координираа со издавачот. Дива: Паѓа во очи твојата младост и е нешто што веројатно го слушаш често: Таа, младоста, во контраст со безвременскиот квалитет на класиците (и во случајот со Грација Деледа: каде откри, повторно, заборавен ракопис) кои одново се раѓаат со секоја нова генерација и нови очи. Но, иако (на Инстаграм) во објавата за Струшките вечери на поезијата, скромно забележа дека низата на имиња која завршува со Твоето, те зачуди. Но креативно и професионално се чини дека си во позиција на човек, уметник, поет, кој веќе ги одминува своите средни години а овој хипотетички човек, едвај се сеќава на младоста во која ти си вселен. Дали сметаш дека таа позиција е опасна, креативно лесно можеш да се лизнеш, или дезориентираш. Или освен „штипни ме, сонувам“ - моментите, не обрнуваш многу внимание на статусот како поет па и издавач, или накратко: креативец? Џерардо Мазучо: Како читател или како издавач, сум во длабоко соучесништво со авторите, класици или живи, кои никогаш не сум ги сретнал во живо. Како што Монтале пишува „ è possibile, lo sai, amare un'ombra, ombre noi stessi“ („возможно е, знаете, да ја сакате сенката на самата сенка.“) Ова е обид да се избега од затворот на времето, исто така. Овде, слободен, се чувствувам на иста возраст како Вергилиј, Петрарка и Унгарети. Предложувам, сепак, да ги прочитате. Јас не сум сигурен дека сум поет.

Бранко Прља е сосема вдомен и мирен во својот модус операнди од една страна, но и принцип - во морална и етичка смисла - во друга, и во својот последен проект. Не е непознато за него да истапува со колаборациони проекти (Нада Прља, Владимир Карер) и - да делува од позиција на дидактика па и активизам на кој се повикува во многу од активностите: На пример кога ги промовираше агрегатите за вести од науката а потоа и од културата, водеше со повикот „не за турбофолкеризацијата на нашето општество“. Тука се популарната група „Дај не фрлај“ , тука е позајмување на својот глас против загадувањето на воздухот - и секако сето тоа крунисано и обмислено со книги „Даj, не фрлаj“ од Феjсбук група до еко-револуција!“ и „25 факти за аерозагадувањето и 25 начини на кои ти можеш да го намалиш“. Објаснувајќи го резонот позади едицијата Фактопедија, слично порача: идејата е да се инспирираат младите генерации да црпат од идоли и примери поразлични од оние на кои се навикнати. „Целта на овие изданија е неформално образование, оригинален и нетипичен пристап кон обработка на една тема, со фокус на компресирањето информации и нивното пренесување во концизна форма, при што нема да се жртвува содржината. Се работи за концепт на кој Бранко Прља работи од почетоците на неговата писателска „кариера“ (ако може воопшто да се зборува за такво нешто во Македонија).“ Бранко Прља ги заслужува своите поплаки - доколку не нуди решение за поплаката ретко кога и ја слушаме. Што е едноставно запрепастувачко во својата реткост. Кој е неговиот последен проект, со кого соработува? „Еднаш Курт Кобејн тропал со лажици по куфери…“ е биографска илустрирана енциклопедија која има црпено референци од „…дневниците на Кобејн, неговата исцрпна биографија „Heavier Than Heaven“ од Чарлс Р. Крос и други наводи.“ - а потоа даден е писателскиот печат, или потпис на Прља. Приказната ја збогатува и додатно „коментира“ со илустрации - Stable Diffusion. Му праќам на Бранко слика која ја добив од Дали со инструкцијата „Дива чита книга за Курт Кобејн“ а тој одговара „ Има проблем со помалку познати личности кои се тоа на глобално, светско ниво. Пробав да направам илустрации и со Горан Стефановски и не успеав. Има начин и за тоа, но тука веќе навлегуваме во програмирање и многу е покомплицирано. Затоа со Владимир Карер работиме на тренирање ( така се вика процесот) на Stable Diffusion да може да обработува слики и од други наши познати личности.„ Stable Diffusion Како работи генератор на слики со вештачка интелигенција? Програмата користи база на податоци со слики за да научи како да генерира нови. Така, откако ќе го напишете текстот, програмата прави процес и врз основа на сликите во базата на податоци, создава нова слика. “Стабилна дифузија е модел од текст во слика кој ќе им овозможи на милијарди луѓе да создадат неверојатна уметност за неколку секунди. Тоа е пробив во брзината и квалитетот што значи дека може да работи на потрошувачки графички процесори. Можете да видите некои од неверојатните резултати што ги создал овој модел без претходна или постобработка на оваа страница.” Стабилна дифузија е латентен модел на дифузија од текст во слика, способен да генерира фото-реалистични слики со било каков внес на текст, негува автономна слобода за производство на неверојатни слики, им дава моќ на милијарди луѓе да создадат неверојатна уметност за неколку секунди. Но колку и да се чувствува возбудата во сите медиумски известувања, и во блоговите и коментарите на АИ-архитектите, сепак не се само апокалиптичните сценарија на научната фантастика која натежнува како темен облак во оваа нова етапа. Ние сме среде вжештена дискусија баш во овој момент, како Илон Маск го купи твитер со ветувањето дека ќе даде платформа на потенцијално опасни лажни вести, дипфејкови, темата на слободниот говор која се прекрши преку пандемијата и Кање Вест и Трамп(сосема де-платформирани поради опасниот говор). Па вештачката интелигенција, посебно од текст во слики моделот, како алатка која може да ги разгорува многу лесно веќе разбурканите страсти. Стивен Хокинг за Би-Би-Си, кажа дека примитивните АИ алатки до тој момент се покажале како многу корисни, но се плаши дека сме на пат да создадеме нешто што ќе се изедначи ако не и надмине можностите на човечкиот род . „Тоа би земало замав независно, и би се редизајнирало со постојано растечка стапка. Луѓето, кои се ограничени од бавната биолошка еволуција, не можат да се натпреваруваат и ќе бидат заменети“. И секако веќе пишувавме за Блејк Лемојн, кој беше отпуштен од Гугл поради неговата показна вежба дека, Ламда е свесна. АИ уметност Иако Вештачката интелигенција, ја лови имагинацијата на луѓето и е присутна како мотив далеку пред дигиталната револуција, па и индустриската, сега живееме во ера кога фантазијата е отелотворена и можеме да ја гледаме во акција. Новела напишана заедно од програма за вештачка интелигенција и нејзините човечки асистенти успеа да помине во првиот круг од изборот за јапонска книжевна награда. Новелата, чиј наслов во превод значи „Денот кога компјутерот напиша роман“(Konpyuta ga shosetsu wo kaku hi), беше еден од 11-те поднесоци на авторите на вештачката интелигенција за третата годишна книжевна награда Хоши Шиничи. Наградата е позната по тоа што прифаќа пишување и од луѓе и од машини, но ова беше првпат да добива апликации од програми за вештачка интелигенција, известува Емико Јозука за Motherboard. Во август, Џејсон Ален, дизајнер на игри кој живее во Пуебло Вест, Колорадо, го освои првото место во категоријата „дигитални уметности/дигитално манипулирана фотографија“ на одделот за уметници во развој на Конкурсот за ликовни уметности во државата Колорадо. Неговата победничка слика, насловена како „Théâtre D’Opera Spatial“ (француски „Вселенски оперетски театар“), беше направена со Midjourney - систем за вештачка интелигенција што може да произведе детални слики кога ќе се нахранат писмени инструкции. Наградата од 300 долари ја придружуваше неговата победа.„Фасциниран сум од оваа слика. Го сакам тоа. И мислам дека сите треба да го видат тоа“, изјави 39-годишниот Ален за CNN Business во интервју. Музичката индустрија не е исклучена од грижата која се чини дека расте надвор од Силиконската долина, како АИ станува сѐ поприсутна и подостапна : Recording Industry Association of America ги наброја музичките веб-локации со вештачка интелигенција кои прават ремикси, подобруваат домашни нумери или соголуваат песни од вокалите или инструменти и им штетат на уметниците, како одговор на барањето од Канцеларијата на комерцијалното претставништво на САД. Артистите кои работат во сите видови медиуми изразија загриженост во последниве години - и сè повеќе, со зголемената популарност на генераторите на текст во слика како DALL-E - за тоа дали уметноста генерирана од вештачка интелигенција ги прекршува авторските права на поединци. Повеќето генератори на содржина со вештачка интелигенција зависат од сетови на податоци кои се исполнети со оригинални уметнички дела, текстови или аудио, и ги користат тие оригинални дела без дозвола на сопствениците. Но, вештачката интелигенција не е ограничена - секако - во употребувањето во уметноста. Таа има своја промоција и во политиката : Синтетичката партија, новата данска политичка партија со вештачки интелигентен претставник и политики кои произлегуваат од вештачката интелигенција, очекува место во парламентот бидејќи се надева дека ќе се кандидира на општите избори во земјата во ноември.Партијата била основана во мај од уметничкиот колектив Computer Lars и непрофитната уметничка и технолошка организација MindFuture Foundation. Јавното лице и фигурата на Синтетичката партија е четботот за вештачка интелигенција, лидерот Ларс, кој е програмиран на основа на политиките на данските левичарски партии од 1970 година и треба да ги претставува вредностите на 20 проценти од Данците кои не гласаат на изборите. Компјутер Ларс нема да биде на гласачкото ливче, но човечките членови на Синтетичката партија се посветени на спроведување на нивната платформа изведена од вештачка интелигенција. Во книжевноста, АИ е резервирана воглавно во научната фантастика, не само како тема туку како и партнер за пишување. Веќе има книжевна критика која размислува како да се рецензира книжевност која е напишана или помогната од Вештачката интелигенција. Бранко Прља - спој на математички и уметнички, сензитивен ум „Како дете велев дека кога ќе пораснам ќе бидам научник, тоа не се оствари, но ден-денес не поминува ден, а да не прочитам еден или повеќе текстови поврзани со научни откритија, технологија и слично. Можеби таа научна тенденција преовладала во мојот пристап кон пишувањето. За мене пишувањето е експеримент кој го правам со себеси, со својата свест и со перцепцијата на читателите. “ Иако сме навикнати следот на настаните да биде: дневната работа доаѓа прва, а потоа уметничката наклонетост, доколку постои, е нешто што се практикува во слободното време, случајот на Прља е обратен: од своите работни почетоци, тој е наклонет и ориентиран кон книжевноста, каде го зема уметничкото име Берт Стајн, а во Точка и Темплум почнува да работи како графички дизајнер „пишувам веќе 15 години[интервјуто е направено во 2009та за Теа модерна]..мојот професионален ангажман на двете полиња - зборувам за прва објавена книга и прво вработување како дизајнер речиси се поклопува“ , и тоа професионално скршнување го носи во маркетинг агенциите каде го гради своето портфолио на графички дизајнер и копирајтер. Но тој „брак“ , пак, го носи во позиција каде што креативно може да се актуелизира, на повеќе од еден начин и да ги заживее своите идеи наизглед без некој поголем напор - но со очигледно многу работа. Библиографијата, му е разновидна и богата, од кратки приказни, до романи, до конечно - илустрирани енциклопедии во форма на едицијата “Фактопедија“ . Роден е во Сараево во 1977 година, но како тинејџер се сели во Скопје, како Југославија крваво се распадна. И покрај тоа што копнее по Сараево - да може да се врати таму како креативец, и да понуди во тамошната култура како сентиментална отплата, тој пишува на македонски. Во 2003 ја објавува „За секого по нешто, за некого ништо “ микропроза која во својата ритмичност и лиричност дури, натежнува накај поезија во проза - а со „Еднаш Курт Кобејн тропал со лажици по куфери…“ е во својот триесети наслов - доколку не ги сметате текстовите на неговиот сајт арно.мк каде можат да се најде неговата библиографија. Кога сме кај библиографијата на Прља, во 2015та година, се појавува името Берт Стајн, како уметничко име, писателски псевдоним. Кога се натпреварувал за Три минути и педесет и три секунди за роман на годината на Утрински весник, го послушал добриот инстинкт да влезе во трката со псевдоним - Берт Стајн. Со тоа можеби и ненамерно го демаскира процесот на бирање на тие книжевни награди(кој навистина стои позади напишаното ќе зависи како ќе биде читано) - но продолжува да потпишува со Берт Стајн. Пишувачкото портфолио му е педантно средено(всушност не знам за друг македонски писател кој има), па имам прилика да ги разгледам рецензиите и интервјуата додека ги пеглам фактите... Но не можам да најдам од што е изведен псевдонимот. Гуглам - надвор од фотограф, кој не делува ништо посебно, нема никаква референца. Па се обраќам директно на изворот: - Бранко, на тема Берт Стајн. „Зошто“ ми е јасно, барем мислам... но „кој“ или „што“ баш и не...? (седнете и спремете се мистеријата да биде конечно разрешена) „ Името Берт Стајн е скратено од Алберт Ајнштајн :) Но, за да не биде очигледно ја преземав англиската транскрипција „Ајнстајн“. Тоа е повеќе „inside joke" , не сум зборувал за тоа јавно за да не мислат луѓето дека имам премногу високо мислење за себеси... Ајнштајн е личност која ме инспирирала цел живот, уште од основно училиште читав биографии за него(првата „Фактографија“ е токму за Ајншатјн). Особено ми е интересна социо-психолошката компонента на тоа како еден научник може да стане симбол на зборот „генијалец“, а неговите теории глобално познати. Кога би имало повеќе такви личности мислам светот дека би бил поубаво место за живеење.“ Навистина Прља, доколку имавме повеќе ангажирани, вредни, мотивирани личности, во најмала рака нашиот свет ќе биде далеку поубаво место за живеење. Фактопедија Едицијата Фактопедија почнува со Необични факти од животот на Алберт Ајнштајн а завршува со АИ- помогната биографија на Курт Кобејн кое е 15от наслов. Вселенскиот пионер Гагарин, Мустаќлии кои го смениле светот се наслови кои претходеа на „Фактопедија“ но веќе може да се насети тенденцијата на Прља за оживување на информации и приказни со цел - да се преземе контролата од наративите кои според него го празнат и осиромашуваат јавниот дискурс и свест. Може да се насети и нишка на носталгија по возбудливите едукативни содржини од типот на „1000 зошто, 1000 затоа“, Политикин забавник, но и стриповите „За почетници, писатели и читатели документарни стрипови“ кои се напишани во 90-тите а стигнаа во Македонија околу деценија подоцна - „Маркс за почетници“ „Платон за почетници“ итн. Потсетуваат на Фактопедија во спојот на илустрациите со талентиран писателски глас. „Вистинското име на едицијата е „мала Фактопедија“ - вели Прља. Како ли изгледа големата во неговите амбиции - зјапам во ѕидот позади мониторот барем 2-3 минути обидувајќи се да одговорам. Курт Кобејн За оние кои растеле и се развивале во 90те години, е тешко да се замисли дека има останат простор кој не е измиен од бранот на Нирвана и Курт Кобејн. Кога го забележуваме ехото во културата која следи, само ја зацврстува таа илузија, но ситуацијата е оваква: бебето на каверот на Never Mind e над 30 години и се обиде да ја тужи Нирвана за фотографијата. Културата се гради активно, непрестано, дисциплинирано, она што и Прља може да го посведочи. „По три децении време е да се потсетиме на бендот Нирвана, да ги истражиме причините за неговото настанување, што довело до неговиот метеорски сјај и пад, и колку тие оставиле влијание на глобалната светска култура. Курт Кобејн е трагичен лик, но она што треба да нѐ инспирира и интересира не е неговиот крај, туку неговиот живот. Токму за тоа е книгичкава.“ - велат во арно.мк „Гласноговорникот на генерацијата Х“ МТВ генерацијата, цинична, разголена од илузии, и за разлика од нивните родители бејби бумери, кои со речиси налудничав оптимизам ја живеат поствоената еуфорија, на обнова(која се протега дури и во социјалистичка СФРЈ) страдаат од Реганомија - на прва е тешко да се препознае како некој чиј „лик и дело“ би биле противотров на турбоинфлуенсерите од кој Прља упорно и активно зазира. Всушност, тој изгледа на точниот опис на профил од кој требате да се плашите во оние наивни но опасни брошури кои до ден денес знаат да се протнат по социјалните мрежи „доколку вашето дете слуша рокенрол - во опасност е“. Не само што се протнуваат по фејсбук - тие протекуваат и низ учебниците како радиоактивен талог. Антисоцијален, огорчен, болен па и агресивен зависник кој обожава да носи фустанчиња, без да се насети било каков цинизам звучи како конзервативна ноќна мора. Но поентирањето дека и покрај несреќните социо-економски услови, и се́ што потенцијално доаѓа во тој контекст, и конечно менталното здравје - зависноста која му го зема централното место - не е она што го дефинира Курт Кобејн. Туку уметноста која преку талентот и енергијата но и - жестоката амбиција - вдоми цела генерација на луѓе кои конечно се осетија слушнати. До ден денес, дури и раперите често го цитираат Кобејн како своја музичка инспирација. А иако е лесно да се заборави дека поминаа цели три децении откако Кобејн почина, а не пет минути, тоа му дава причина на проект како Фактопедија, која сака да информира, инспирира и го посочи погледот надвор од бескрајните фидови, и алгоритми во хоризонти кои им претходеле, но и генерации - и поединци - кои оделе за да можат денешните - да трчаат.

На мејл не е невообичаено да стигнуваат известувања за културни случувања, најави и заклучоци од културниот живот овде, но еден од нив отскокна: стрипаџии од Велес, имале групна изложба во Феризај, Косово, и нивниот промотор држел предавање. Признаваме, сосема надвор од сликата која ја знаеме за стрип сцената во Македонија. Не само што стрипаџиите функционираат сосема надвор од Скопје, не само што бројката на стрипаџии е голема и (само)организирана, туку и нивниот состав е разноврсен, половина се жени, а според сликите можеме да заклучиме дека опфаќаат неколку генерации уметници. Известувањето гласеше: „Велешанецот Томе Трајков –културен работник и стрип промотер , на покана од Здружението „HITHI” ( Коприва) од Урошевац/Феризај - соседно Косово присуствуваше на активности организирани во склоп на програмата на споменатото здружение . Негова изјава:... Со ова здружение имам повекегодишни контакти и соработка, но навистина пријатно ме изненади повикот за конкретни активности и тоа на конкретна тема „стрип“! Инаку одамна имам контакти со стрип сцената на Косово и моите заложби беа на оваа територија да се анимираат младите кон светски познатата 9 та уметност, толку популарна кај нивните родители,баби и дедовци. Во тие насоки беше организиран мојот престој и агенда. Најнапред локалната гимназија одржав кратко предавање на тема „ СТРИП-СУШТИНА, ИСТОРИЈА, РАЗВОЈ ВО СВЕТОТ И НА ОВИЕ ПРОСТОРИ“. - известуваше дел од пораката. Па продолживме, за да ја чуеме приказната, поблиску до нејзината целост. ДИВА: Како изгледа една типична стрип кариера, или пак патот на еден ентузијаст? Каде се купуваат стрипови, на кои јазици, каде се издаваат и колку интерес има за да се изложуваат? Томе Трајков: Во случајот со мене ,и не само со мене, од тие генерации инфицирани од „филмот на хартија“! Татко ми, како наставник по историја, ми ги носеше дома историските стрипови на „НИКАД РОБОМ“ поврзани, меѓу останатото и со македонската историја. Како дете многу читав, а редовно се купуваше и „Политикин забавник“ . Тоа беа оние од кои можеше нешто да се научи. Потос дојдоа Загор, Блек, Алан Форд , Наш Свет, па Млад Борец. Не само јас, најмногу заради стриповите научив некои јазици кои сега за нас се странски: српски, хрватски...Правам искрена дигресија и потврдувам дека некои сегашни стрип преводи на македонски јазик го немаат тој шмек споредбено со другите ,најдобар случај е со стрипот „АЛАН ФОРД“ и „славните“ зборови, изрази и цитати! Поранешните генерации го чекаа саканиот стрип уште од наутро, и буквално да ја помирисаат хартијата на која се печатело тоа издание. За стрипот како светски позната и призната 9 уметност...тој е релативно нова култура (околу 150 години), но брзо прифатен како средство за комуникација. Едноставниот пристап на раскажување на приказна преку слика ги плени луѓето од самиот почеток ,па затоа стрипот се здоби со репутација на „деветта уметност“. Стрипот како 9-та уметност опфаќа неколку сегменти: цртеж, текст, порака, позитивни јунаци, во минатото беше многу популарно средство кое на младите им овозможуваше, да „патуваат и фантазираат“ преку него. Преку стрипот тие, освен запознaвање со техники на ликовна уметност, имаа соодветен тип на неформално учење и запознавање со историја, географија, антропологија.. Еден од великаните на стрипот Хуго Прат има речено дека„ тој ги црта текстовите и ги пишува сликите“. Според други дејци, стрипот е „филм на хартија“. Според ова, стрипот е во солидна позиција да ги промовира и горенаведените теми и истите да допрат до широк круг. Во РС Македонија стрипови издаваат, со или без финансиска поддршка од страна на државата  издавачи како што се: Стрип центар на Македонија - Велес, издавачките куќи „СТРИП КВАДРАТ„, БУНКЕР“, „ТЕМПЛУМ “, „М КОМИКС“, независни изданија,...порано издаваше и здружението „ МАКСТРИПОВИ“, па изавачката куќа „ ВАРМ КОМИКС“ (се извинувам ако испуштив некого). Секоја од гореспоменатите си има(ше) своја издавачка политика. За набавка на стрипови, освен на сајтовите или социјалните мрежи на споменатите издавачи, најдобро е да се посети специјализираната книжарница „БУНКЕР“ во Скопје (се наоѓа во кулите спроти „РАМСТОР“) каде можат да се најдат и стрип изданија од странство на различни јазици. ДИВА: Листата на имиња - велешани стрипаџии -  која отишла на гостување во Феризај е фасцинатна. Како се најдовте и каков е локално уметничкиот живот таму, во Велес? Томе Трајков: Точно , јас сум од Велес и некако нужно дојде до застапеноста на велешки стрип автори меѓу вкупната листа на застапени. Но, да потсетам само дека освен велешаните: Лазар Ангелков, Илко Стојановски, Оливер Цветковски, Васил Гаврилов и Ване Трајков (како сценарист) на изложбата беа изложени дела на автори како стрип мајсторот Игор Јовчевски, потоа Дарко Богданов, Александар Цакоски, Славица Купенкова, Александра и Максим Ристески, Душица Димитровска, Катерина Тери Николовска, Мирко Бојаџиевски, како и младите сили Анастасија Недељковска, Евгенија Трајковска, Ѓургица Варела, Ана Марија Стефаноска, Јана Бутеска, Мартина Величковска, Ангела Ајтовска, Елена Апостоловска, Софронија Шарламанов и Александар Стеванов (како сценарист). За Велес, ќе бидам субјективен, одамна важи дека е град од внатрешноста, но не провинција! Тоа се однесува и на други градови. И покрај видливи и невидливи отпори, се развива и треба да се развива официјализираниот концепт на ДЕМЕТРОПОЛИЗАЦИЈА т.е. ДЕСКОПЈЕВИЗАЦИЈА. Во извесни настани Велес и предничи, пример тој е веќе признат ГРАД НА СТРИПОТ, театарскиот живот е одамна развиен, музичката сцена исто...Со сета почит кон културната, посебно независната културна сцена од Скопје, сепак тие ништо не губат доколку повеќе се организираат вистински културни активности надвор од метрополата. Барем Велес не е толку далеку! ДИВА: Никаде нема идеални услови, но има услови кон кои можеме да се стремиме. Како би изгледала идеалната ситуација на еден стрип промотор? Томе Трајков: Меѓу другото, идеална ситуација е стрип промотерите, но и стрип авторите да се професионалци и да се бават само со тоа, истите да имаат сопствени канцеларии, студија и постојани стрип галерии. Арно ама...! Дотогаш , ние стрип промотерите, ќе се бавиме со: пишување на проекти до домашни и странски донатори, растегнување на расположивите финансии за да се задоволат сите потреби, почитување на строгите критериуми на некои од донаторите, расправање со суетите на стрип авторите и (во извесни ситуации) и родителите на помладите од нив, ситуации „искористи-отфрли“ итн. ДИВА: Дали помладата и новата генерација има ист пристап, интерес и сфаќање за возбудливоста на стрипот, како што имавме ние кога беше популарен и достапен? Како изгледа младата стрип генерација на Македонија, каква естетика и во која насока се движи? Томе Трајков: Ова прашање ми претставува повод да го споменам токму Денот на бесплатни стрипови во Скопје и редиците коишто се создадоа од граѓаните, посебно младите. Тој интерес е резултат на трпелива комбинирана работа на организираната стрип сцена во државата, којашто паралелно со издавачката дејност и медиумската поткрепа влезе во училиштата организирајќи промотивни и едукативни стрип часови регрутирајќи нови таленти и интересенти за стрип. Има нови таленти, секој од нив со различен стил и сензибилитет. Лично мене ме радува тенденцијата да цртаат на хартија (субјективно мое мислење, подвлекувам) наспроти таблетите и други погодности коишто секако си имаат свои предности. За жал, морам да го искажам впечатокот дека во нивниот развој како автори нужно делува и севкупната стрип сцена во Македонија, којашто, за жал е многу хетерогена и некомпактна. Неприфатлива е, на пример, реалната состојба на своевидни забрани во смисол на учество на некои стрип конкурси или настани во зависност од тоа кој е организаторот. Или пак насоченоста на извесни стрип субјекти кон оваа или онаа партија, очекувајки лоби поддршка коишто и ја добиваат (и ова е реалност). Стрипот треба да влезе во училиштата, не само како уметност туку и како алатка со која подобро ќе се одвива наставата по разни предмети (не само историја, граѓанско општество, литература и сл). Дури тогаш младите ќе сфатат со што всушност порано биле опседнати нивните родители, баби и дедовци. ДИВА: Дали имате комуникација на балканско и европско ниво со колегите, па и глобално, или соработката со Здружението „HITHI” е исклучок? Томе Трајков: Искрено, ова за мене е чудно прашање на коешто ќе одговорам - не само што има комуникација и соработка тука современата македонска стрип сцена соработува со децении со колеги на балканско, европско и глобално ниво.. По некоја инерција најнапред после осамостојувањето, се обнови соработката со автори од поранешна Југославија, потоа Балканот и пошироко. Се организираат изложби на македонскиот стрип во други земји од кои некако најстари се изложбата на алтернативен стрип во 2000 година во Ангулем,Франција или на мејнстрим стрип во 2004 година, во Белград, Србија. Одтогаш се имаат организирано повеќе вакви промоции, од кои јас непосредно бев селектор на последните : Ваљево, Србија 2019 година и последната Феризај, Косово (ноември оваа година). Организацијата во којашто сум вклучен од 2006, Стрип центар на Македонија - Велес секоја година организира меѓународен салон на стрип, кој прерасна во стрип колонија. Тука се и меѓународните проекти на коишто бев иницијатор а финансирани од странски фондации. Велес стана место каде што без проблем другаруваат стрип автори не само од ЕКС ЈУ, но и Албанија, Косово, Романија, Грција, САД, Јапонија, Швајцарија, Италија ... При крај е големиот неколку годишент стрип проект CAN FOR BALKANS каде што околу темата „меѓусебна релација на стрип и историјата  “ соработуваат стрип дејци од Македонија, Србија, Романија, Албанија и Данска. Организираните стрип конкурси на меѓународно ниво се со автори од сите континенти. Заради податокот и контекстот дека Здружението „ХИТХИ“ е од Феризај/Косово со доминантно албанско население, без лажна скромност ќе споменам дека со Косово соработката е започната уште од 2009 година, а јас бев член на интернационално стрип жири на првиот воопшто организиран стрип настан организиран во Тирана од страна на Министерството за култура на Албанија. Соработката продолжува, а го повторувам впечатокот дека Здружението „ХИТХИ“ (Коприва) има потенцијал, ентузијазам и тимска сплотеност да ја развива и афирмира стрип културата кај нив посебно помеѓу младата генерација.

Шунтаро Таникава, во медиумите опишуван како „најголемиот жив јапонски поет“ во нивното известување за „Струшките вечери на поезијата“ (годинава Таникава го зема „Златниот венец“ ) изгледа како вирусна фраза, но навистина и не е невистинита. Каи во подкаст лектирата зборува за нејзиниот однос и впечаток за Шунтаро Таникава, познатиот поет, најголемиот жив јапонски поет, и во исто време дедо кој го доживува како да е отуѓен иако живеат во иста куќа. Таа го чита меѓусебниот разговор, а го завршува подкастот, кој е прилог за јапонската едиција на Dizzy magazine со читање на поема посветена на нејзе, од самиот Шунтаро на јапонски, таа ја чита на англиски, а ние ви ја нудиме на - македонски.

Рилке и темнината