Резултати од пребарување

На Мет Гала 2022 година, сè што блескаше беше позлатено. Во прославата на овогодинешната тема „Во Америка: Антологија на модата“ (втора од дводелната изложба на Институтот за костими) присутните повторно го покажаа најдоброто од себе, овој пат издигнувајќи го позлатениот гламурен кодекс на облекување. Секако, грандиозноста се протегаше над вратот со убавина што го насочуваше опсегот од безвременска убавина до радикално трансформативно. Во духот на првата, Софи Тарнер пристигна со драматично долги темноцрвени кадрици кои паѓаа на нејзиното растечко беби стомаче, додека Каја Гербер носеше обемна каскада од спирали кои го паѓаа покрај струкот како Лејди Годива. Сонувачката декаденција беше уште една тема што ги информираше стратегиите за убавина, бидејќи водителката Блејк Лајвли носеше блескава круна со скапоцени камења над нејзината каскада од брановидни руси локни, а Алиша Кис ги акцентираше нејзините залижани рабови на косата со кристали и украсена змиеста плетенка која го следеше грбот. Смели бои со став нѝ беа дадени од Нормани и Теса Томпсон, нивните образи обвиени со руменило боја - светла фуксија, додека погледот на Оливија Родриго беше акцентиран со неверојатно исчеткана лила што одговараше на нејзиниот светкав фустан од Версаче. На фронтот на ноктите владееја маникири кои го крадеа вниманието- Жанел Моне носеше орнаменти со кристали со дизајн на пруги што ги дуплираше деталите на нејзината тоалета на Ралф Лорен, и Синтија Ериво имаше во долги, катран-црни канџи украсени со украсни златни скапоцени камења. Како што се развиваат случувањата во првиот понеделник во мај, еве ги најдобрите изгледи за убавина (*коса, шминка, нокти) од Мет Гала 2022 година:

Сѐ се тоа вештерки(sve su to vještice) објавија наградна игра! Најдобриот caption добива кекс по избор кој не е Домаќинка! Еве ги резултатите

Реакциите за новата кампања на Домаќица на мојот фид, стигнаа истовремено со информацијата дека самата кампања постои: Краш излегле со нова и обновена верзија на стариот добар познат дизајн на чајните кекси, во обид да ги осовременат, но наместо тоа, проблемот на домаќинствувањето за жените го направи уште повеќе очигледен. На една страна стоеја оние кои се веќе изверзирани во феминистичките теории. Но разликата од Западната јавност, која ги има соџвакано до состојки кои се лесни за апсорпција на многу поопшта „публика„ од оние кои се вклучени во академскиот живот но и професионално и посредно се вклучени во тој дискурс е болно очигледна. Тоа дигестирање од типот на мајка птица, се случува не само преку поп културата, каде разговорите се прелеани на дневни ток шоуа, подкасти, радио, во коментирање на популарна култура. Се случува тоа џвакање на теоретскиот феминистички црв, и забрзано последниве 8-10 години преку активизам тригериран од отворениот “grab em by the pussy” Трамп бренд на шовинизам, со протести, покренување на #metoo движењето.. . Во Македонија пристигна овој ветар на промените преку академијата, најпроминентно преку #сегакажувам, и смислата на заедништво што се изгради за време на нашата сопствена ера на Груевизмот каде се туркаа груби, популистички, отворено абразивни и вулгарни верзии на „конзервативизам„ кој беше прикачен со патриотизмот, за жал, со чудесно потентен ефект. Луѓе се крстеа кога поминуваа покрај црквите! А носителите на овие промени, и нивните цели се оформија преку Шарената Револуција и конечно се позиционираа во центрите на моќта и од таму иако отворено се даваше поддршка на иницијативите (Заев го поздрави „Сега Кажувам„ и сите кои се јавија со приказни што беше возбудливо, после деценија на лов на вештерки, да се добие одобрување од премиер на држава-имаше и опачина. Опачината на оваа потенцијално приказна со среќен крај е што слично како Западниот феминизам кој предолго беше разонода за белите,(WASP) жени од средна до висока класа, и на крилата на расизмот, - затоа беше отфрлен пошироко, е што имаше наклоност да се изолира. Но, не само што има тенденција да стане само добар ПР за клика која нерадо пропушта на таа страна на ѕидините ликови кои доволно да се несимпатични, туку и сета таа поддршка од „државата„ личеше на само улизување , прогресивниот пандан на конзервативниот Груевистички популизам („не може еден педер, да ми извините, да ја сруши владата„ ... „ Европа е најсекси девојка што сите ја посакуваат„) . Сепак, да се очекува социјално движење да биде без сопки, и со филмски совршено сценарио не само што е невозможно, но и не е фер да се очекува. Доволно е како за почеток да се препознае и прифати фактот дека општество по мерка на граѓаните кои живеат во него е патување, ретко е акција во неколку потези. Во овој контекст, разбирливо е што реакциите за - реакциите на Домаќица беа во голема мерка негодување. Што има лошо во тоа да бидеш домаќинка? Зошто не би сакала да се грижиш за својот дом? Зошто треба да чувствувам срам доколку уживам во готвењето? Зошто се бара од мене да осудам усисување? Што има прогресивно во тоа да не сакам да се угнездам во своето семејство? Па затоа како поларна опозиција со домаќинките, се поставија „ла кокорачи„ (како прочитав во некои коментари) кои сакаат да се акаат по улици. Или инфлуенсерки, о боже инфлуенсерките се уште полоши од ороспиите, има доза на измамништво, и лицемерие. Плус заработуваат подобро. Мажот е главата, жената е вратот. Понежниот пол го прави домот. Имаше дури и поетични обиди а го вовлекоа и универзумот во проблемот Домаќица. И така вистинскиот проблем со „Домаќинка „ сосема се измолкна, од фокусот. Двоен товар Кога на Фејсбук посочив дека пословичен е фактот дека жените веќе работат 50 центи на долар, еден мажествен поет на моментот беше изненаден и побара извор за моето – во неговата глава – лажно тврдење. Во Фејсбук коментарите не одговорив, но еве ја користам оваа прилика да го направам тоа. Марија Башевска во Индексот на родова еднаквост за Северна Македонија е развиен од Министерството за труд и социјална политика и Државниот завод за статистика на Република Северна Македонија приметува: „Вредностите на индикаторите кои го сочинуваат доменот Работа покажуваат дека жените во Северна Македонија во просек се многу поретко вработени со полно работно време споредено со мажите (табела 3.2.2.). Исто така, индикаторите поажуваат дека времетраењето на работниот век на жените во земјата е во просек пократко за 12 години од работниот век на мажите, што претставува второто најниско ниво на просечен работен век на жените споредено со сите земји членки на ЕУ (исклучок е Малта, каде разликата е 13 години). Дополнително, вработените жени во Северна Македонија во просек имаат помала флексибилност во работното време споредено со мажите, а со тоа и помалку можности за балансирање на работата и приватниот живот (табела 3.2.2.). Овој аспект е значаен и влијае дополнително негативно на учеството на жените на пазарот на труд, особено во средина како Северна Македонија каде постои изразена нерамномерна распределба на домашните обврски и грижата за децата во семејствата која во најголема мера ја вршат жените (овој аспект подетално се анализира во домен Време). Во овој контекст значајно е да се напомене дека поголемата флексибилност во работните часови може да рефлектира и несигурни облици на вработување и лимитирани работнички права.„ Милка Казанџиска, Марија Ристеска, Верена Шмит направиле студија уште пред 15 години со поразителни информации: Родовиот јаз во платите во поpанешната југословенска Република Македонија Важно е да се каже и дека жените се послабо застапени и како активни учесници во општествениот дијалог. Во синдикатите, како и организациите на работодавците, има многу помалку вработени жени од мажи. На пример, во централниот одбор на Конфедерацијата на слободните синдикати на Македонија, што ги застапува интересите на околу 80.000 работници од јавниот сектор, од кои најмногу се жени, само двајца од вкупно 10 членови на одборот се жени. Во Федерацијата на синдикатите на Македонија, жените уште помалку учествуваат во управното тело (во президиумот), односно 2 од 17. Конечно, жените се недоволно застапени во Организацијата на работодавци (само 3 од 21 член на управниот одбор се жени). Истата состојба се забележува и во Економскиот и социјален совет (во понатамошниот текст, „ЕСС“), трипартитното тело надлежно за општествен дијалог.32 ЕСС исто така е „клуб за мажи“ (сите 12 членови се мажи, а само 3 жени ќе бидат заменици следните три години). Недоволната застапеност на жените на лидерските позиции не е ограничена на социјалните партнери, туку се гледа во општеството како целина. Прашањата поврзани со родот честопати се сметаат за „женски проблеми“, место проблеми поврзани со трудот и вработувањето.” „Статусот на жените на пазарот на труд и нивната улога во општествениот дијалог е одраз и на родовата нееднаквост во поглед на поделбата на домашните задачи, каде што жените традиционално го завршуваат поголемиот дел од работата поврзана со нега на децата и постарите лица. Затоа жените може да се чувствуваат присилени да прифатат работа со скратено работно време или алтернативни работни шеми. Уделот на жени што работат со скратено работно време во вкупниот број вработени жени се зголеми во последниве години. Уделот на вработени жени со скратено работно време во вкупниот број вработени жени во 2008 г. достигна 7,6 проценти, додека кај мажите беше само 4,9 проценти. Вработување со скратено работно време е повисоко кај жените во споредба со мажите, додека вработеноста со полно работно време е за 64 проценти поголема кај мажите во споредба со жените. Но, вработувањето со скратено работно време не се зголеми драстично бидејќи работодавците се обврзани да се потпираат на законската референтна плата кога ги пресметуваат даноците за платениот список.28 Од таа причина, меѓу работодавците е раширена и практиката да пријавуваат плата еднаква на референтата, но потоа да бараат од работникот да им врати дел од платата „под маса“.29 Вработувањето со скратено работно време стана попривлечно за жените, бидејќи се зголеми законската возрасна граница за пензија. И поради ограничените капацитети за нега на постарите лица и децата жените избраа вработување со скратено работно време.„ “Од податоците во извештајот на Државниот завод за статистика „Жените и мажите во Република Македонија“ од 2008 г., може да се заклучи дека во 2007 г. во образованието мажите имале подобри работни места (професори, виши лектори, доценти) додека жените биле позастапени од мажите како асистенти, помлади асистенти, лектори и друг кадар. Треба да се истакне и дека родовиот јаз во платите е значително повисок во пониските нивоа на образование: жените со 4 години средно образование во просек заработуваат 20 проценти помалку од мажите, а жените со основно образование заработуваат меѓу 35 и 40 проценти помалку од мажите со исти квалификации (табела 12). Заработувачката на необразованите жени беше само 62 проценти од заработувачката на необразованите мажи во 2001 г., иако оваа броја значително се зголеми и во 2002 г., на 76 проценти.” „Во категоријата од 5001–8000 денари, родовата структура е речиси рамноправна (51 процент од вработените што добиле плата во оваа категорија на плати беа мажи, а 49 проценти жени). Во другите категории на плати се забележува прилично нерамноправна структура во корист на машките вработени. Особено загрижува дека во категоријата 16.001–20.000 денари се зголемува уделот на машките вработени. Дискрепанциите во структурата се најголеми во категоријата од 40.001 денари и повеќе, каде што уделот на мажи работници е 76 проценти, а 24 проценти се жени. Би сакале да нагласиме и дека ако ја разгледуваме структурата по нето плата, се гледа дека жените се сконцентрирани во пониските категории плати, а мажите се обично во многу повисоките категории.„ Значи на кратко не е проблем што сакаш да се грижиш за својот дом. Проблемот лежи што одговорноста на втората смена, кога таа паѓа исклучиво на тебе: а првата смена е работа во која веќе најверојатно не си работодавец, или во позиција на моќ или позиција која е вклучена во социјален дијалог, па дури и во оние со највисоките можни квалификации – ќе го пополните местото на „прва пратиља„- доколку имате среќа. Во меѓувреме Краш затечен од реакцијата, се обиде да направи спин, и кажа: „По многубројните прашања, одговараме со повеќе информации. Целта на нашата нова кампања „Домаќинкa“ е да ја подигнеме јавната свест за важноста и сложеноста на обврските во домаќинството и да ја подигнеме свеста дека домаќинството е заедничка задача на сите членови на домаќинството. Го привлече вниманието на граѓаните и отворија важна тема, на полиците како прв чекор од кампањата ја стави Домаќинката во посебно издание.Тие сакаат да ги поттикнат сите членови на општеството да го преземат својот дел од обврските и обврските во домот за распределбата на домашните работи се еднакви“. Кога има доволно жени на масата, Краш, нема да мора да се обраќате на PR службата!

Ник Кејв излезе со кратко соопштение “Со голема тага можам да потврдам дека мојот син, Џетро, почина. Ќе бидеме благодарни за приватноста на семејството во овие моменти” Ова е втор син кој Ник Кејв го изгуби. Првиот беше Артур кој почина во незгода на 15 години. За процесот на тагување и чувството на вина затоа што се чинеше дека ги предвидел или предизвикал случувањата со албумот и стиховите кој го снимал во тоа време, сними документарец, One more time with feeling ( Уште еднаш, со чувство). Џетро беше модел и актер, најпопуларен во неговиот настап во My little princess.

Околу полноќ интернетот на македонски се раздвижи во гнев кој не можеше да се разлачи и разбере од каде доаѓа. Торино. Скандалот е тест за сериозноста на македонската држава. Прогонете ја! Запалете ја вештерката! Се́ упатуваше на тоа дека се случил некој дипломатски скандал од размери кои не сме ги виделе во разноликата млада македонска историја. Но не. Нешто се случило на Евровизија. Што се случило? Девојката го запалила знамето на сцена? Го прекинала настапот и прогласила дека Македонија е Грција? Што?! Се откажав во залудното фаќање на конците на социјалните мрежи(хаштазите имаат своја функција луѓе!) и побарав сама: македонија евровизија торино знаме. Излезе видео, на кое македонската претставничка, Андреа, дотерана, нашминкана, стои пред група фотографи, кои стандардно довикуваат инструкции за да ја фатат сликата која ја посакуваат. Таа е пргава и млада, се смее, замавнува со знаменцето, прави чекор напред наведната за да излезе од кадар, и го лизнува по земјата и продолжува со позирањето. НАВИСТИНА ДЕЧКИ?! НАВИСТИНА ОВА БЕШЕ ТРИГЕРОТ ЗА ТОЛКУ МНОГУ ПРАВЕДНИЧКИ ГНЕВ? Следното утро и попладне, реакциите не само што не стивнуваат, туку се засилени и земаат чудни текови. Првично се надевав дека Андреа ќе биде заштитена од коментарите затоа што има прилично голема задача деновиве, но очигледно е закачена на тапет и никој не е помилуван и со тоа Евровизија станува најнеблагодарната работа за која кревката македонска музичка сцена може да се надева. Таа дала видео со извинување. Обвинителството дало изјава. МРТВ размислува да ја повлече. И помеѓу сите овие наслови се́ посилен е сентиментот на огорченост од друг тип. Ние сме клети. Ние сме болни. Ние сме комплицирани и не заслужуваме ништо добро. Само ние можеме да изреагираме толку екстремно на толку недолжен гест. Но имам добра вест и лоша вест. Нашето однесување не е никако надвор од некој поопшт стандард. Лошата вест – само ние мислиме дека имаме лоша среќа да бидеме проколнати во секој чекор, секој одраз и лице на нашите животи, всушност ова не може да биде држава, туку е вукојебина! Тажно е што оваа кратка кансел приказна, се одвива со разврската на една од најголемите и значајните приказни од тој жанр во позадината: Џони Деп, еден од најголемите глумци последниве 30на години, беше сосема откажан откако неговата млада сопруга излезе во Вол Стрит Џурнал со напис каде го обвинуваше за семејно насилство. Во моментов оди судењето каде тој за тужи за клевета, во кое ја вадат утробата на лешот на нивниот брак во болни детали. Во овој момент културата на откажување доаѓа до некој тип антиклимакс, во кој се повикува на малку поодмерени реакции доколку некој е ставен на тапет на срамот. Можеби не е се́ така како што се чини? Но доколку ви се чини дека семејното насилство е неспоредливо со прашања на националниот идентитет, или – со евровизија , од друга страна – не е секогаш толку екстремно. Некогаш има исто толку недолжни случки кои го провоцираат гневот на (интернет) масата. Снимка од Аријана Гранде од безбедносна камера на слаткарница. Стои со дечко и́, и чека нешто, излегува вработената и им покажува огромни крофни. Аријана запрепастено ги гледа, и вели „ја мрзам Америка.. ја мрзам Америка!“ .. Мишел Обама коментира „За прв пат сум горда на мојата земја„ – откако нејзиниот сопруг е избран за претседател. Актерот Џуси Смолет е обвинет дека исценирал лажен расистички и хомофобичен напад за да може да се нарече себе си „Јас сум геј Тупак„ ... Кевин Харт е откажан од водителската улога на Оскарите затоа што во 2009та на Твитер напишал дека не би сакал син му да биде геј. Листата е навистина долга, исцрпна и апсурдна на моменти, и се чини дека и овде ја спознавме потентноста на социјалните мрежи, и со тоа на гласот кој го проектираме таму. И со тоа културата на откажување е во полн ефект. Како ќе си играме со таа играчка? Иако е веќе во залез во оваа досегашна или тековна форма, или барем има озбилно преиспитување, во исто време кога кај нас доаѓа на голема врата, би било корисно да ги научиме лекциите, и да ги прескокнеме моментите од кои можеби би се срамеле некогаш во иднината, понесени од моментот. Терминот кансел станал синоним за раскинување, преку релативно непозната песна од 80те„Твојата љубов е откажана“, која се појави на албумот на Шик од 1981 година, таа не била хит, но, метафората што ја измислил Роџерс - идејата за „откажување“ на личност поради неприфатливо однесување- си зема засебен живот Watchin’ the late show I made up my mind, oh A love that is free like a love should be Fallin’ behind, oh Don’t you see you are the one I couldn’t have begun No, your love is cancelled Има многу дебати за тоа што е тоа и што значи, вклучително и дали тоа е начин да се повикаат на одговорност луѓето, или тактика неправедно да се казнуваат луѓето, или мешавина од двете. Да се ​​каже „кансел култура“, значи веќе да се изрази гледна точка, имплицитно негативна. Иако културата на откажување не е движење - таа нема ниту лидери, ниту членство, а оние кои учествуваат во него го прават тоа непредвидливо, можеби само еднаш, и не споделуваат кохерентна идеологија - таа упорно се припишува на екстремите на политичката левица на Запад, но во Македонија, се чини дека се вдоми во катчињата на конзервативниот дух... Но обично тоа е симптом на Woke-ness, првично изведен, а потоа пренаменет од црниот народен јазик во „woke“, кој повикува на дух на будност за да се види светот каков што навистина е. (Експерименталниот романсиер Вилијам Мелвин Кели можеби беше првиот што го воведе „woke“ во мејнстримот како придавка, во неговиот есеј од 1962 година за црниот идиом, „If you're woke you dig it“, во кој забележа како се менуваат зборовите со бојата на луѓето што ги користат). Њу Јорк Тајмс забележува во текстот „Долгата и измачена историја на кансел културата„ : „Културата на откажување не постои затоа што отсекогаш постоела, во гласини, шепоти и кампањи за оцрнување, а цензурата и одмаздата се многу полоши кога се спонзорирани или премолчени од државата, како со затворањето и судски пресуди во „кенгурски судови„ на оние кои практикуваат слобода на говорот во време на тоталитаризам, или ставање на црна листа и забрана за вработување на осомничени комунисти во Соединетите Држави во 1940-тите и 1950-тите, заеднички напор помеѓу Комитетот за неамерикански активности на Претставничкиот дом и приватниот сектор кој сака да го задоволи. Брзината, отсуството на вештина и релативната анонимност на социјалните мрежи не создадоа радикално нов вид на малтретирање; тие само олеснуваат и влошуваат еден стар вид. А некои би рекле дека тоа воопшто не е малтретирање, туку спротивното: средство за борба против навредливото однесување и експлоатација на моќта и неопходен коректив на неуспехот на државата да ги заштити своите граѓани.„ Кога ги читаме коментарите насочени кон Андреа, од типот повикувања за силување, како би станала „вистинска жена„ – не можете да не посакувате, тој бренд на будност, да го одомаќиниме и овде, баш така – како коректив на шокантно однесување. Но за да си го послушам сопствениот совет – можеби со таа играчка треба внимателно да си играме, затоа што најчесто, ситуацијата преминува од играчка во – плачка. Која форма, кој систем е идеален во кој ќе се оддржува однесувањето на луѓето во посакувана смисла за нормалност, го немам тој одговор. Но знам, дека доаѓање до тие одговори, и до општество кое повеќето не само што го толерираат туку и слават – е процес. И што е уште побитно: е возможно.

Помошта за таргетирање е дел од доверливиот напор на администрацијата на Бајден да обезбеди разузнавање на бојното поле во реално време за Украина. Тие разузнавачки информации ги вклучуваат и очекуваните движења на руските трупи добиени од неодамнешните американски проценки за тајниот борбен план на Москва за борбите во регионот Донбас во источна Украина, рекоа официјалните лица. Тие одбија да прецизираат колку генерали биле убиени како резултат на американска помош. Соединетите Држави се фокусираа на обезбедување на локациите и други детали за мобилниот штаб на руската војска, кој често се преместува. Украинските власти ги комбинираа тие географски информации со сопствените разузнавачки информации - вклучително и пресретнати комуникации кои ја предупредуваат украинската војска за присуството на високи руски офицери - за да извршат артилериски напади и други напади во кои загинаа руски офицери. Споделувањето разузнавачки информации е дел од засилениот проток во САД. помош која вклучува потешко оружје и десетици милијарди помош, покажувајќи колку брзо се променија раните американски ограничувања за поддршката за Украина додека војната влегува во нова фаза која може да се одвива со месеци. Американската разузнавачка поддршка на Украинците имаше одлучувачки ефект на бојното поле, потврдувајќи ги целите идентификувани од украинската војска и насочувајќи ја кон нови цели. Протокот на разузнавачки информации за движењето на руските трупи што Америка и ги даде на Украина има неколку преседани. Откако не успеа да напредува кон Киев, главниот град, во раниот дел од војната, Русија се обиде да се прегрупира, со поконцентриран притисок во источна Украина, кој досега се движеше бавно и нерамномерно. Официјални лица интервјуирани за овој напис зборуваа под услов да останат анонимни за да разговараат за деталите за доверливите разузнавачки информации што се споделуваат со Украина. Администрацијата се обиде да задржи голем дел од разузнавањето на бојното поле во тајност, од страв дека тоа ќе се сфати како ескалација и ќе го испровоцира претседателот Владимир В. Путин на Русија во поширока војна. Американските власти не би опишале како дошле до информации за штабовите на руските трупи, поради страв од загрозување на нивните методи на собирање. Но, во текот на војната, американските разузнавачки агенции користеле различни извори, вклучително и класифицирани и комерцијални сателити, за да ги следат движењата на руските војници. Секретарот за одбрана Лојд Џ. Остин Трети отиде до таму, што минатиот месец рече дека „сакаме да ја видиме Русија ослабена до степен до кој не може да ги прави оние работи што ги направи со инвазијата на Украина“. Запрашан за разузнавачките информации што им се даваат на Украинците, Џон Ф. Кирби, портпаролот на Пентагон, рече дека „нема да зборуваме за деталите од тие информации“. Но, тој призна дека САД ѝ даваат на „Украина информации и разузнавачки информации кои можат да ги користат за да се одбранат“. По објавувањето на овој напис, Адриен Вотсон, портпаролка на Советот за национална безбедност, во изјава рече дека разузнавањето на бојното поле не им било доставено на Украинците „со намера да убијат руски генерали“. Не сите удари се извршени со американско разузнавање. Нападот во текот на викендот на локација во источна Украина што беше посетен од генералот Валери Герасимов, највисокиот униформиран офицер во Русија, не бил потпомогнат од американското разузнавање, според повеќе американски разузнавачки службеници. Соединетите држави не дозволуваат да даваат разузнавачки информации за највисоките руски лидери, изјавија официјални лица. Но, американското разузнавање беше критично за смртта на други генерали, признаа официјалните лица. САД рутински обезбедуваат информации за движењето на руските војници и опрема и и помагаат на Украина да ја потврди локацијата на критичните цели. Другите сојузници на НАТО, исто така, даваат разузнавачки информации во реално време на украинската војска. Администрацијата на Бајден, исто така, обезбедува ново оружје што треба да ја подобри способноста на Украина да напаѓа високи руски офицери. Помалата верзија на беспилотното летало Switchblade, кое сега пристигнува на бојното поле, може да се користи за идентификување и убивање на поединечни војници и може да изолира и нападне генерал кој е во возило или дава наредби на линијата на фронтот. Американските функционери јавно признаа дека Соединетите Држави почнаа да и даваат на Украина активна разузнавачка помош во пресрет на руската инвазија на 24 февруари. Пред инвазијата, на пример, разузнавачките агенции предупредија на претстојниот напад на аеродромот Хостомел северно од Киев. Тоа и овозможи на Украина да ја зајакне својата одбрана. Руските воздухопловни сили на крајот не беа во можност да го задржат аеродромот. Иако информациите што САД и ги доставија на Украина се покажаа вредни, руските генерали честопати се изложуваа на електронско прислушување зборувајќи преку небезбедни телефони и радија, изјавија сегашни и поранешни американски воени претставници. „Тоа покажува лоша дисциплина, недостаток на искуство, ароганција и неуспех да се ценат украинските способности“, рече Фредерик Б. Хоџис, поранешен челник и командант на Армијата на САД Командант во Европа кој сега е во Центарот за анализа на европската политика. „Не е тешко да се геолоцира некој на телефон кој зборува на чисто. Руските воени тактики ги оставија ранливи и високите генерали. Централизирана командна хиерархија одозгора надолу им дава овластување за одлучување само на највисоките нивоа - во споредба со подецентрализираната американска структура која им турка многу одлуки на бојното поле на високиот персонал и помладите офицери - принудувајќи ги руските генерали да прават ризични патувања до првите линии. за решавање на логистички и оперативни прашања. „Кога има проблеми, генералните офицери треба да го средат тоа“, рече генералот Хоџис. Иако администрацијата останува претпазлива да не го агитира г-дин Путин до тој степен што тој дополнително ги ескалира неговите напади - претседателот Бајден рече дека нема да испрати американски војници во Украина или да воспостави „зона за забранети летови“ таму - рекоа актуелните и поранешните официјални лица. Хаус наоѓа одредена вредност во предупредувањето на Русија дека Украина ја има тежината на САД и НАТО зад себе. Некои европски функционери веруваат дека, и покрај реториката на г-дин Путин дека Русија се бори против НАТО и Западот, тој досега беше одвратен од започнување на поширока војна. Американските функционери се помалку сигурни и со недели дебатираа зошто г-дин Путин не направи повеќе за ескалација на конфликтот. Официјални лица рекоа дека Москва има свои пресметки кои треба да ги мери, вклучително и дали може да се справи со поголема војна, особено онаа што ќе му овозможи на НАТО да се повика на својата повелба за заемна одбрана или да влезе во војна подиректно. „Јасно е дека сакаме Русите да знаат на одредено ниво дека ние им помагаме на Украинците до овој степен и ќе продолжиме да го правиме тоа“, рече Евелин Фаркас, поранешна врховна функционерка во Министерството за одбрана за Русија и Украина во администрацијата на Обама и моментално извршен директор на Институтот Мекејн. „Ќе им дадеме се што им е потребно за да победат и не се плашиме од реакцијата на Владимир Путин на тоа. Нема да бидеме предомислени“. Но, споделувањето разузнавачки информации се смета за безбедна форма на помош бидејќи е невидлива, или, барем, негирана. Американските разузнавачи ѝ дадоа тајни информации на Украина во широк опсег на области, од движењата на руските војници до таргетирање на податоци, изјавија официјални лица. Минатиот месец, Соединетите Држави го зголемија протокот на разузнавачки информации во Украина за руските сили во Донбас и Крим, додека воените сили на Киев се подготвуваа да се одбранат од обновената офанзива на Москва во источна Украина, изјавија официјални лица од САД. „Има значителна количина на разузнавачки информации што тече кон Украина од Соединетите Држави“, рече генералот Марк А. Мили, претседател на Здружениот Генералштаб, пред панелот на Сенатот во вторникот. „Ги отворивме каналите.” Мајкл Швирц, известувач од Украина.

Balenciaga излегоа со нова серија патики наречени Paris Sneakers, во ограничен број, и се достапни за распродажба во Европа од вчера (9 мај) и САД (16 мај), и ги има 100 на број. Баленцијага напишаа за нив во изјавата за медиуми: “Преобличен класичен дизајн кој го толкува атлетизмот од средината на векот и безвременската секојдневна облека во црна, бела или црвена боја, со бел гумен ѓон и пети со нарушено платно и груби рабови, кои влијаат на претходно истрошениот изглед“. И се “наменети да се носат за цел живот.” Тие се опишани од “екстремно излитени” до “ екстра уништени”(extremely distressed - extra destroyed)… Таман Игор Пачемски Џоунс го кракна терминот за “distressed”(во приватен разговор со Дива кога го консултиравме за модни термини) популарна категоризација за симулирана изветвеност на искинати фармерки, блузони, па и намештај Balenciaga отиде ниво погоре! Но тој тип на облека не е нешто што веќе и кај најконзервативните па и застарените вкусови ги прифатија како ефект кој едвај подига веѓа во зачудување. Баленцијага стандардно ја турнаа границата подалеку. Првите патики, се чини кои за лута цена од над 400€ продаваа изветвени модели беа италијанските Golden Goose кои се до ден денес распродадени. Фенди ја земаа штафетата и ги претрчаа сите атлетски брендови. Ова сѐ на шок и згрозеност на добар дел од јавноста вклучувајќи ја и модната: ова беше нарекувано бездомнички шик, и беше осудувано како апропријација на културата на сиромаштија. Имено за да се купи еден пар излитени патики во Македонија, треба да се работи 5недели, со просечна плата, а оние од кои е им e украден стилот, минималците, и до половина година. Кога сме кај цената, серијата на “екстра уништените” Париски патики чинат од 490€ до 1200€! Ooh-la-la! Баленцијага во моментов (освен што интерѓаните се скандализирани од цените и беснеат по социјалните мрежи поради париските патики) се апсолутно најкул и најпопуларен моден бренд. Од хип хоп стихови, преку А-листери, преку Кардашијан кланот, преку најизвиканите европски филмски и музички ѕвезди, преку хипстери до Симпсонови, сите се наклонети со гордост и љубов кон храбрата инвентивност на Баленцијага. Но овој стил далеку од тоа дека е нешто ново, секако, органски се раѓа во панк движењето а потоа во гранџот. Како визуелно “не ми е гајле” па и среден прст. Фактот дека париските патики личат на Converse Chuck Taylor патиките (или на македонски - старки)нѝ кажува дека директната референца доаѓа токму од оваа ера! Но цената! 🌶 🔥 “Досега, видовме дека луксузниот бренд ја поместува секоја граница и во облеката и во чевлите, лансирајќи од Crocs со платформа, Croc чизмите и Croc сандалите со потпетици, до нејзините патики X-Pander, Triple-S и новите чизми за дожд со шпицови. Во основа, Баленцијага сака чудни чевли. Сега пристигна нејзината најнова силуета наречена „Париски патики“ и во најмала рака е - изветвена.” Велат High Snobiety! Ние со доза на сеир, чекаме да стигнат сите реакции и како и секогаш… без изненадување да посведочиме како ќе си легнат на брашното! ПС: повелете првата нарачана епизода Симпсонови за Баленцијага :

ДПМ отсекогаш било вгнездено во мојот ум како организација со сосема несиметричен лик, и подвоен карактер: Од една страна е дом на македонската литература и јазик, институција која го дава печатот и пропусницата на кариерите на надежните писатели и поети, на начин на кој не може ниту една друга да го направи тоа. Дом на книжевните светци и свештенство... Но од друга страна инертно до таа граница што таа инерција е всушност кочница, во свет кога културата се се́ повеќе динамична, на сите полиња: и интердисциплинарна, инклузивна, и во однос на самото „месо„ : ликовите се се́ поразнолики, годините, полот, родот, етничноста и расата е се помалу хомогена, и медиумите во кои се пласира, како сосем валидни. Дигиталната ера, се чини дека е порадикална од индустриската револуција, на начинот на кој од корен го смени светот. И во тој возбудлив и храбар нов свет: ДПМ пркосно и упорно ја држи позицијата која што отсекогаш ја држело. Навистина не знам, дали до сега имало предизвик барем во разговорите, па и неформалните за суштинско реконструирање во насока на прилагодување на духот на времето, или пак, иницијативата на Живко Грозданоски е пионерска во своето делување. Каков и да е случајот, тој сепак ќе биде „лакмусов тест„ за капацитетот на ДПМ, да го направи апсолутниот минимум да се помести од мртва точка, и почне да мисли на „ново, иновација„ како нешто, од што не би требале да се плашат, туку напротив, е повод за ентузијазам. Еве каков е развојот на настаните, од перспективата на Живко Грозданоски: „Вчера претседателството на Друштво на писателите на Македонија донело одлука изборното Собрание на ДПМ да се одржи на 28. мај (сабота), во 11:00 во просториите на ДПМ на ул. Максим Горки во Скопје. И покрај располагањето со технологија (ТВ, меил, социјални мрежи...), нештата се такви што не е организирано јавно претставување на кандидатите за раководител на ДПМ (нема разговор, дебата, интервју, итн.). Од друга страна, мејлинг-листата на ДПМ е нецелосна, социјалните мрежи (Фб-профилот на ДПМ, личните профили на кандидатите) се недостапни за голем број од членовите, а и самите алгоритми и поставки на социјалните мрежи (Фб-профилите на членовите на ДПМ, пред сè) често се непредвидливи. Во вакви услови, допирањето до членството што може да присуствува на Собранието останува на самите кандидати. Оттаму, во овие денови до Собранието, ќе се потрудам да контактирам колку што можам повеќе членови на ДПМ (оние од кои имам контакт: меил, Фејсбук, Вибер, телефонски...) – во најмала рака за да ги информирам за тековните случувања во Друштвото, за точниот датум и час на Собранието, а потоа, евентуално и за мојата програма, мотиви, итн. Бројот на членови на ДПМ е околу 290, и сигурно нема да успеам да дојдам до повеќето, но ќе направам колку што можам. Нека простат оние од кои немам никаков контакт и/или кои нема да успеам да ги контактирам. Во секој случај, колку повеќе членови на изборното Собрание, толку полегитимен изборот на следното раководство. Оваа ситуација ме потсетува, најпосле, на преведувањето книга: често, додека преведувам, штом наидам на збор или на израз од сфера со сопствена терминологија, го користам тоа за да му се јавам или да му пишам на некој пријател/ка (пчелар, архитектка...) и да побарам од него/неа совет за превод, или потврда на мојот превод. Во најмала рака, контактирам за да се поздравам. Во случајов, верувам дека ја преведувам мојата заложба за ДПМ, а пријателите што можам да ги контактирам и да ги поздравам во врска со преводот се многу повеќе – и јас тука можам само да бидам благодарен. „ Навистина се надеваме дека има простор и малку време, за менување на курсот!

Кога почнавте да пишувате/продуцирате музика - и кои или кои беа вашите рани страсти и влијанија? Што беше она во музиката и/или звукот што ве привлече кон неа? Почнав да свирам кора кога бев многу мал. Моето главно влијание е татко ми кој исто така беше кора свирач. Многу реномирани музичари и пејачи од Сенегал, Гамбија или Гвинеја Бисао поминуваа покрај нашата куќа за да се одморат и свират и слушаат музика во нашиот двор. Нашето место беше раскрсница каде што музичарите застануваа пред да одат да снимаат или да настапат во Абиџан, Брегот на Слоновата Коска. Бев потопен во музиката. За повеќето уметници, на оригиналноста и претходи фаза на учење и, често, имитација на другите. Како беше овој процес за вас: Како би го опишале сопствениот развој како уметник и преминот кон сопствениот глас? Отсекогаш сум знаел да ги набљудувам и слушам внимателно другите, да го разбирам нивниот начин на свирење. Со часови седев во тишина и слушав како свири татко ми. Тоа ми помогна да се прилагодам на различни жанрови на музика и инструменти. Кога се приклучив на Националниот инструментален ансамбл, требаше да слушам многу инструменталисти од сите краеви на Мали. Подоцна можев да свирам со музичари од други култури. Започнав музички соработки со нови звуци и инструменти како индиски ситар, фламенко гитара, пијано, виолончело, уд или валиха. Што мислите дека вашето чувство за идентитет влијае на вашата креативност? Мојот идентитет е вкоренет во културата, традициите и филозофијата на Мандинка. Сè е поврзано со дијалог и почит: уметноста да се биде свој и да се биде со другите. Кои беа вашите главни креативни предизвици на почетокот и како тие се менуваа со текот на времето? Откако ќе се здобиете со технички вештини, треба постојано да се премислувате и да наоѓате други варијации на свирење. Како што вели поговорката: Човек не смее да го чува својот инструмент во неговата барака. Мојот креативен предизвик е да ја извадам кората од нејзината природна средина и позадина - со цел да истражувам нови репертоари. Како што се менуваат креативните цели и техничките способности, така се менува и потребата за различни алатки за изразување, било да се тоа инструменти, софтверски алатки или опрема за снимање. Можете ли да ја опишете оваа патека за вас, почнувајќи од вашето прво студио/прв инструмент? Што мотивираше некои од изборите што ги направивте во однос на инструменти/алати/опрема низ годините? Мојата кора останува во основа непроменета низ годините. Нѝ се допаѓа нејзиниот природен звук. Но, опремата за снимање еволуираше уште од мојата прва студиска сесија, микрофоните не се исти. Главната промена е што додадов некои „сензори за звук“ на секоја низа од мојата кора, за да можам да настапувам на поголеми места. Првобитно свиревме кора за мала публика, со интимна публика. Дали имало технологии или инструменти кои длабоко го промениле или дури го доведуваат во прашање начинот на кој создавате музика? Не го променив суштински начинот на кој свирам кора - освен моите технички вештини. Главната промена се однесува на озвучувањето што еволуирало со текот на годините, во местата каде што јас сум на турнеја. Соработката може да има многу форми. Каква улога играат тие во вашиот пристап и кои се вашите претпочитани начини на вклучување други креативци преку, на пример, споделување информации, заглавување или само зборување за идеи? Соработките се дел од мојот креативен процес, тоа е многу природна работа за мене. Ако не разговарате со другите, не можете да се ослободите и да еволуирате. Го претпочитам човечкиот начин, уживам во дијалогот со други музичари. Треба да научите како да давате и како да примате. Музиката е за сите споделување и почитување. Ги ценам автентичните врски, не сакам работи што се контролираат на далечина. Поведете нè низ еден ден во вашиот живот, од можна утринска рутина до вашата работа. Дали имате фиксен распоред? Како музиката и другите аспекти од вашиот живот се враќаат еден во друг - дали ги раздвојувате или наместо тоа се обидувате да ги упатите да се спојат беспрекорно? Имам фиксен распоред само кога сум на турнеја. Инаку секогаш ја чувам мојата кора покрај мене, 24/7. Често свирам цела ноќ и останувам буден до 4 часот наутро. Така што, беспрекорно ја спојувам мојата музика и другите аспекти од мојот живот. Можете ли да зборувате за пробивно дело, настан или изведба во вашата кариера? Зошто ви се чини посебно? Кога, зошто и како почнавте да работите на него, кои беа некои од мотивите и идеите зад тоа? Не станува збор за еден момент на пробив, туку повеќе за серија одлични настани или состаноци. Ја развив мојата кариера малку по малку. Започна со мојот внатрешен круг, Националниот инструмент ансамбл со своите надарени музичари, а потоа повеќекратните соработки со свирачот на кора Тумани Диабате, пијанистот Лудовико Еинауди, мојот долгогодишен пријател и виолончелист Винсент Сегал, триото 3MA (со Раџери, Дрис ел Малуми) и многу повеќе. Постојат многу описи на идеалната состојба на умот за да се биде креативен. Како е за вас? Што ја поддржува оваа идеална состојба на умот и што се одвлекувања на вниманието? Дали постојат стратегии за полесно да се влезе во оваа состојба? Идеалната состојба на умот за компонирање е кога сум опуштен и мирен. Лесно можам да останам фокусиран на мојата кора и да вежбам дури и ако има луѓе кои зборуваат околу мене. Немам никакви конкретни стратегии; Ја подобрив и концентрацијата и вниманието додека ги слушав постарите. Музиката и звуците можат да заздравуваат, но можат и да повредат. Дали вие лично имате искуство со едното или двете од овие? Каде лично ја гледате најголемата потреба и потенцијал за музиката како алатка за исцелување? Сигурно, музиката лечи. И ова е олеснување што би сакал да го споделам со другите. Тоа ми дава енергија, надеж и желба да живеам целосно. Тоа ми помага да ги ослободам мојот ум и дух. Постои тенка линија помеѓу културната размена и присвојувањето. Какви се вашите размислувања за границите на копирање, користење на културни знаци и симболи и културната/социјалната/родовата специфичност на уметноста? Културната размена бара труд. Треба да ја разберете другата култура со почит - некои компромиси ќе бидат неопходни. Треба да одржувате автентична врска и внимателно да ги слушате другите без замисли. Не можете да мамите. Ако е принуден процесот или присвоена музиката, луѓето ќе го почувствуваат тоа од здрава дистанца. Нашето сетило за слух споделува интригантни врски со другите сетила. Од вашето искуство, кои се некои од најинспиративните преклопувања помеѓу различните сетила - и што ни кажуваат за начинот на кој функционираат нашите сетила? Како што објаснив претходно, научив да слушам пред да свирам кора, да допирам со моите уши пред да ги допрам жиците. Така да, сите наши сетила работат заедно. Моите мелодии исто така се засноваат на мојот говор на телото и на тоа како поминувам преку жиците на мојот инструмент. Сите мои сетила се поврзани кога свирам кора. Уметноста може да биде цел сама по себе, но исто така може директно да се врати назад во секојдневниот живот, да преземе социјална и политичка улога и да доведе до поголем ангажман. Можете ли да го опишете вашиот пристап кон уметноста и да се биде уметник Во Мали, потекнував од семејство на Њамакала (Џелис), оние што луѓето ги повикуваа на посредување и решавање на конфликти. Ние сме посредници во општеството на Мандинка. Нашата музика игра улога на смирување, па и како Њамакала и како музичар сакам да го смирувам општеството. Мојата цел е мојата музика да го допре твоето срце и да ти помогне да се опуштиш. Треба да и дадеме повеќе простор на културата. Што може да изрази музиката за животот и смртта, што можеби не можат зборовите? Мислам дека со музиката можеш да се адаптираш и да бидеш разбран од сите, дури и ако не го зборуваш истиот јазик. Ги допирате луѓето на поинаков начин. Често свирам музика за свадби, но и за погреби. Ги придружуваме времињата на славење и тага. извор: Fifteen questions превод: Дивотно

Во најавата за промоцијата на „Џинџуџе во земјата на афионите„ (27 мај ,20 часот во МКЦ), и одбележување на 20 години постоење на едицијата „Магма“ беше протнато и следното: „Мал концерт инспириран од расказите во книгата, ќе одржи музичкиот состав „Бонсаи афиони“ ( Владимир Лукаш, Владо Манчевски, Владимир Мартиновски, Вук Митевски.)” - двајца од нив се вклучени во антологијата, па е и некако природно што ќе нè почастат со концерт. Што можеме да очекуваме доколку претпоставиме дека Бонсаи афиони е збир на поединечните проекти на неговите членови? Тројца Владимири и еден Вук? Дали е воопшто фер да се обидеме да го одговориме ова прашање, посебно знаејќи дека сите имаат креативни кариери кои можат да населат барем осуммина луѓе. Владимир Лукаш е деновиве познат како писател и ликовен уметник во еднаква мера, но и како музичар (Свирачиња, Поклон!) . Вук Митевски е познат како режисер, арт директор и скулптор, но и како тапанар и музичар (Поклон!) . Мартиновски е примарно познат како писател и универзитетски професор, но и како музичар (Баклава). Владо Манчевски – Волтер Мани Ал Хаким е целосно посветен на музиката. Од 2015 до сега се има потпишано на осум музички проекти како вокал, композитор, текстописец, продуцент и гитарист. Со напомена: она ‘примарно познат’ земете го со големо ’ако’ и секако, сигурни сме дека професионалните биографии имаат многу повеќе што да кажат за оваков профил на ренесансни луѓе, кои од една страна се џек на сите занаети но и умешни во секоја од нив. Дали доколку го поставиме прашањето: Дали Бонсаи афиони ќе бидат збир на музичките проекти на групава – најчесто опишувани како експериментални, рок, перформанс и поезија со музика? Еве што одговори Лукаш кога го прашавме: „Квартетот е оформен специјално за промоцијата и не знам дали ќе постои и понатаму. Во однос на музиката што ќе ја изведуваме, станува збор за слободна импровизација на претходно зададена форма, со елементи на џез, хардкор, современа класична музика, ритуални напеви од барем три непостоечки амазонски племиња, нежен нојс и секако - малку шлагер. Во Свирачиња и Поклон! членувале три од четирите члена на Бонсаи афиони, така што, сигурно ќе ставиме по една лажичка и од тие зачини во нашата звуковна чорба.„ Кога чорбата била супа:

Зомби, борбени авиони, политички побуни и нудистички протести ? Да, Канскиот филмски фестивал се врати. Две години откако пандемијата го принуди да го откаже изданието од 2020 година и по тивкото издание минатото лето, најголемата глобална прослава на кинематографијата, се врати на Азурниот брег на својата 75-годишнина минатата недела, започнувајќи 10-дневен виор на гламур. спектакл, и мегаватни ѕвезди. Ноќта на отворањето во вторникот го одреди тонот. За време на галата со црни вратоврски, на која имаше распрскано славни личности во Големиот театар Лумиер на фестивалот , претседателот на фестивалот Пјер Лескур му ја додели на американскиот актер Форест Витакер почесната Златна палма, најпрестижната награда на фестивалот. Во трогателен и потресен говор при прифаќањето на наградата, Витакер - кој се појавува во повеќе од 30 филмови, вклучувајќи ги “Добро утро Виетнам” и “Последниот крал на Шкотска”, за кој го доби Оскарот за најдобар актер - на публиката ѝ кажа дека првиот пат кога присуствувал во Кан било во 1988 година за филмот на Клинт Иствуд „Птица“, во кој тој го играше легендарниот џез-саксофонист Чарли „Брд“(птица) Паркер. Витакер беше „само дете“, се присети, и беше „воодушевен поради тоа што беше поканет и поради искуството“. Доделена со наградата за најдобар актер на фестивалот за изведбата таа година, „Бев признат како уметник за прв пат на меѓународно ниво“, рече тој. Како тоа да не беше доволно - а во Кан, доволното никогаш не е доста - фестивалот потоа го проектираше претседателот Володимир Зеленски од Украина на огромниот екран на театарот. Кан секогаш има политички нијанси - или бои, со оглед на тоа што беше славно прекинат со протести -со седење, на филмаџиите во 1968 година, организирано во знак на солидарност со студентските немири во Париз. Но, никогаш досега не бил поканет шеф на странска држава да им се обрати на кинољубителите на вечерта на отворањето. Седнат на своето биро и облечен во својата униформа, Зеленски рече: „На 24 февруари Русија започна војна од огромни размери против Украина со намера да оди понатаму во Европа. Стотици луѓе умираат секој ден. Нема да застанат по крајот на војната. Дали киното ќе молчи или ќе зборува за тоа? Ако има диктатор, ако има војна за слобода, повторно се зависи од нашето единство. Може ли филмот да остане надвор од ова единство? Ни треба нов [Чарли] Чаплин кој ќе докаже дека во нашето време филмот не молчи.” Филмот што следеше, Final Cut, француска комедија за зомби - да, добро прочитавте - беше на Мишел Хазанависиус, режисерот најпознат по добивањето на Оскар во 2011 година, заThe Artist. Final Cut е римејк на јапонскиот филм од 2017 година One Cut of the Dead, и ако не можете да поднесете фонтани крв, нема да ви се допадне овој филм. Поддршката за Украинците беше очигледна каде и да се свртите во Кан оваа година. Сино-жолтото знаме на Украина, виси на балконите на Rue d’Antibes, а значките со двобојни ленти се сеприсутни на реверите од смокинг. Американскиот филмски сајт Deadline, луксузниот магазин Robb Report и Златните глобуси беа домаќини на собирање средства за украинските филмаџии во четвртокот вечерта во Американскиот павилјон, со настап на Тина Карол со кристален глас, украинска пејачка која се најде на седмото место во Евровизија 2006 година. Врева се крена поради вклучувањето во конкуренција на “Жената на Чајковски”, филм на рускиот дисидент режисер Кирил Серебреников кој е делумно финансиран од рускиот олигарх Роман Абрамович ( Абрамович, исто така, поседува и еден од најубавите имоти во Франција, Шато де ла Крое, веднаш по брегот во Антиб.) За време на прес-конференцијата на филмот, Серебреников ја повика Франција и другите земји да ги укинат економските санкции против Абрамович, што ја поттикна контроверзијата дотолку многу повеќе. „Тој ѝ помага на модерната уметност веќе долго време“, рече Серебреников за Абрамович, кој има филмски фонд наречен „Кинопрајм“, кој финансира руски арт-хаус филмови. „Ова не се пропагандни филмови, напротив. “ И покрај полемиката, филмот доби позитивни критики, особено за изведбата на Аљона Михајлова како отуѓената сопруга на композиторот. И на црвениот тепих пред петочната проекција на филмот „Три години копнеж“ на Џорџ Милер, со Тилда Свинтон и Идрис Елба, една млада жена се соблече речиси гола, откривајќи ги своите голи гради во сина и жолта боја - знамето на Украина -со пораката „престанете да нѐ силувате“. Нејзините нозе беа попрскани со црвена боја за да личат на крв, протестирајќи поради наводите за сексуални напади на Украинките од страна на руската армија. Откако падна на колена пред фоторепортерите, викајќи на украински, чуварите брзо дошле, ја покриле со палто и ја одвеле. Војната избувна на уште еден непријатен начин. На светската премиера на Top Gun: Maverick во средата на вечер, Patrouille de France, единица за демонстрација на прецизна аеробатика на француските воздушни сили, прелетуваше, исфрлајќи чад во сината, белата и црвената боја на тробојното знаме на небото. "Вау!" -извика ѕвездата на филмот, Том Круз, од црвениот тепих, изгледаше искрено импресиониран. Украинците кои беа присутни, сепак, подоцна, кажаа дека сакале да се фрлат на земја за да се скријат - дека после тоа што го преживеале дома, борбените авиони ги преплашиле. Топ Ган: Маверик, во меѓувреме, се чувствуваше како филмска ренесанса: голем филм, со голема филмска ѕвезда. Како Витакер, така и Том Круз доби почесна Златна палма, а кога фестивалот ја прикажа монтажата со најголемите хитови во неговата кариера за време на церемонијата во Големиот театар Лумиер, беше како да се гледа ролна за најдоброто од Холивуд, во текот на 40 години. Во своите 59 години, Круз можеби е последната голема филмска ѕвезда во Холивуд - поголем од животот на екранот, повеќе од кога било во Топ Ган: Маверик - а сепак кога ќе ја покаже таа насмевка од милион долари. Пред да отиде на црвениот тепих, Круз работеше со морето на обожаватели задржани од барикадите, се ракуваше, даваше автограми (секогаш враќајќи го пенкалото) и позирајќи за селфи половина час. Тој знае дека без овие луѓе тој не е ништо. Но, Кан не е само за филмски премиери и ѕвезди. Треба да се направи бизнис, да се склучат договори за производство и дистрибуција, а оваа година тој вид на работа беше со полн гас како елитните борбени авиони на Топ Ган. Такви беа и забавите. Во четвртокот вечерта, Chopard, спонзор на фестивалот, ја одржа својата годишна Трофејна вечера во клубот Карлтон хотел Бич и побара од амбасадорката на брендот Џулија Робертс да им ги врачи наградите на актерите во подем Шејла Атим и Џек Лоуден. Во неделата вечер, Керинг беше домаќин на осмото издание на вечерата за жени во движење на Плас де ла Кастр во височините на Кан. Претседателот и извршен директор на Kering, Франсоа-Анри Пино, Пјер Лескур и извршниот директор на Канскиот филмски фестивал, Тиери Фремо, ја доделија наградата на актерката Виола Дејвис пред толпата со црни вратоврски во која беа претседателот на жирито Винсент Линдон, актерите Изабел Ипер и Валерија Голино и режисерот Паоло. Сорентино. Честа „значи признание за моето наследство, на што сакам да го префрлам наративот за обоените жени“, рече Дејвис, облечена во живописен зелен костим на Александар Меквин, во нејзиниот говор. „Повеќе не е прифатливо да бидеме дефинирани од мажи, дефинирани од која било друга структура освен нас самите“. Сепак, најбараната покана беше до британскиот филмски режисер Максим Јаго и продуцентот Дејвид Деборд на годишната забава со пижами во Кан во Вила Алоха, куќа во стил на Арт Новo, во ридовите надвор од градот. Кодекс на облекување: „Пижами или „несекси“ (не секси!)“ Имаше чаши од шампањ прелиени со памук со вкус на лубеница, мини сендвичи со путер од кикирики и желе без кора и плескавици со големина на залак. „Глетката беше неверојатна и имаше убава лесна атмосфера“, рече еден гостин. „Но, што е најважно, шампањот не запре. Тоа е она што го очекувам од една забава“. И тоа е она што го очекуваме од Кан. автор: Дана Томас превод: Дивотно